Artikel door Revolutionary Socialist Media – Vertaald uit het Engels door Google Translate

De VS waren en zullen nooit het ”land van de vrijheid” zijn. Ondanks propaganda en beweringen zijn de VS niet de kampioen van vrijheid en burgerrechten. Sinds Donald Trump in 2024 opnieuw aan de macht is gekomen, is de Amerikaanse overheid begonnen met de uitvoering van Project 2025: een rechts beleidsinitiatief en blauwdruk die bedoeld zijn om de federale overheid van de Verenigde Staten radicaal te hervormen, zodat deze de belangen van de Republikeinse Partij en de heersende klasse dient. Het hoofddoel is om liberale of onafhankelijke overheidsmedewerkers te vervangen door MAGA-loyalisten en figuren uit extreemrechtse hoek.

Project 2025 omvat:

• Beleidsdraaiboek: Een gedetailleerde handleiding die per overheidsinstantie ingrijpende hervormingen uiteenzet om een ​​radicaal-rechts maatschappelijke en economische visie te verwezenlijken.
• Personeelsdatabase: Een streng gescreende lijst van duizenden conservatieve getrouwen die de plaats moeten innemen van partijonafhankelijke ambtenaren met een jarenlange staat van dienst.

De kern van dit beleid draait om:

• Uitbreiding van de uitvoerende macht (geeft de president meer macht)
• Afbouw van federale instanties (minder regelgeving geeft meer macht aan kapitalisten)
• Beperkingen op sociaal vlak en in de gezondheidszorg (schrappen van zorg voor de werkende klasse)
• Volledige bevoegdheid voor ICE om critici te arresteren en vast te zetten (zie de dodelijke incidenten waarbij ICE-agenten betrokken waren)

The New York Times publiceerde een artikel dat niet in de smaak viel bij het Trump-regime. Daarom gaf het regime zijn ”ministerie van Justitie” opdracht een onderzoek in te stellen naar de journalisten Julian E. Barnes, Eric Lipton, Tyler Pager en Eric Schmitt. We weten wat het doel van het Trump-regime is: intimidatie! Ze willen dat The New York Times door de knieën gaat voor de extreemrechtse regering. Voor deze liberale krant is het dienen van de belangen van het establishment niets nieuws. Redacteuren Susan Wessling en Philip Pan gaven journalisten de instructie om minder gebruik te maken van termen als ”genocide” en ”etnische zuivering”. Om de uitdrukking ‘bezet gebied’ te vermijden in de context van Palestijns land dat door zionistische kolonisten in het bezette Palestina is gestolen. Dit toont aan dat de krant de misdaden van het zionisme wil bagatelliseren!

Het steekpenningen-vliegtuig

In 2025 kreeg Donald Trump een veertien jaar oude Boeing 747-8 cadeau, een toestel dat voorheen dienstdeed voor het dictatoriale Huis al-Thani, de absolute monarchie van de Staat Qatar. De extreemrechtse president beweert dat het slechts een geschenk was en geen steekpenning. Maar iedereen met een beetje verstand weet dat Arabische vorsten je niet zomaar een vliegtuig van 400 miljoen dollar, vol luxe voorzieningen, cadeau doen. Trump onderhoudt nauwe banden met wrede dictators en het regime van al-Thani hoopte een streepje voor te krijgen bij de regering-Trump. De Boeing 747-8 werd in minder dan een jaar tijd omgebouwd tot de Boeing VC-25B ‘Bridge’. Voormalig minister van de Amerikaanse luchtmacht Frank Kendall stelde dat de VC-25B ‘Bridge’ tekortschoot op het gebied van “beveiliging, communicatie en ondersteuning”. Hij was verbaasd toen hij zag dat het toestel internationale vluchten uitvoerde. Dat het vliegtuig essentiële beveiligingssystemen miste, mag geen verrassing heten: de ombouw werd namelijk uitgevoerd door een particulier bedrijf en niet door de Amerikaanse luchtmacht.

De United States Secret Service was er niet van overtuigd dat de VC-25B Bridge veilig genoeg was voor het vervoer van Donald Trump naar de NAVO-top in het “Sultanaat van Erdogan” (Turkije). Trump moest noodgedwongen terugvliegen met de verouderde VC-25A; het oudere model dat volgens hem onderdeed voor het nieuwe toestel. Nu is aan het licht gekomen dat de Amerikaanse overheid de president liet vliegen in een toestel dat de nodige beschermingsmiddelen miste. The New York Times wijst er terecht op dat de VC-25B Bridge in feite een civiele B747-8 is met enkele verbeteringen – verbeteringen die volgens Frank Kendall echter onvoldoende zijn om hetzelfde veiligheidsniveau te bereiken als bij de oudere VC-25A.

Bestrijd Trump met een socialistisch alternatief

Revolutionair socialisten begrijpen dat velen zich verraden, vervreemd en in de steek gelaten voelen. De ”American Dream” is een leugen, een kapitalistisch propagandaverhaal dat beweert dat iedereen rijk kan worden door hard te werken. Zo werkt het kapitalisme niet. Het systeem is gemaakt voor miljardairs en miljonairs: de heersende klasse die onze economie en politici in handen heeft. Daarom zeggen socialisten dat we een systeem nodig hebben dat de miljoenen dient, niet de miljonairs. Een dergelijk systeem moet een einde maken aan het privébezit van de productiemiddelen. Het moet een einde maken aan de rijkdom van miljardairs zoals Trump, Musk en anderen. Om het kapitalisme af te schaffen, moeten werkenden inzien dat ze in dit systeem altijd aan het kortste eind zullen trekken.

Het alternatief is niet liberalisme of sociaaldemocratie. Liberalen maken deel uit van het kapitalistische systeem en sociaaldemocraten geloven ten onrechte dat ze het kapitalisme kunnen reguleren. Regulering klinkt mooi, maar in een geglobaliseerde wereld verplaatsen kapitalisten simpelweg banen en productie om hun winsten veilig te stellen. Ook maakt de sociaaldemocratie geen einde aan de kapitalistische greep op onze samenleving. Kapitalisten zouden nog steeds de arbeid van werknemers en de door hen geproduceerde rijkdom kunnen toe-eigenen. Hogere belastingen voor de rijken en regulering kunnen hun hebzucht weliswaar beperken, maar ze maken geen einde aan de machtsstructuren die wij willen afbreken.

Wat kan er in de VS worden gedaan? Amerikaanse werkenden hebben een nieuwe partij nodig. Die partij kan niet de Democratische Partij zijn, die wordt geleid door pro-kapitalistische figuren. Andere linkse partijen zijn te klein of te sektarisch om een ​​socialistisch alternatief te bieden. De Communistische Partij van de USA (CPUSA) stelt geen kandidaten op tegen de Democraten. De Democratische Socialisten van Amerika (DSA) hadden een enorm potentieel, maar zelfs zij blijven vasthouden aan het verkeerde idee dat ze alleen binnen de Democratische Partij moeten werken. Het tweepartijensysteem heeft inderdaad een politieke situatie gecreëerd die uitsluitend in het voordeel is van de twee kapitalistische partijen. Maar links kan rechts niet verslaan door binnen een pro-kapitalistische politieke partij zoals de Democratische Partij te werken.

De strijd tegen Donald Trump en de Republikeinse Partij houdt in dat er een arbeiderspartij moet worden opgebouwd die alle kapitalistische politici kan verslaan, inclusief die van de Democratische Partij. Er is een enorm potentieel voor de oprichting van een nieuwe arbeiderspartij. Wat momenteel ontbreekt, is de bereidheid van gevestigde linkse leiders om zich los te maken van de Democratische Partij. Figuren als Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez zijn de Democraten trouw gebleven. Daarom is de enorme woede onder de werkende klasse niet omgezet in een strijd voor een socialistisch alternatief.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Schaf ICE en Agenda 2025 af
• Ontmasker de corruptie van het Trump-regime
• Stop de oorlog tegen Iran
• De DSA moet stoppen met werken binnen de Democratische Partij
• Socialisten moeten zich verenigen in een arbeiderspartij die het tweepartijensysteem kan doorbreken
• Maak een einde aan armoede en ongelijkheid door onteigening van de heersende klasse
• Voor een Unie van Socialistische Staten van Amerika

Artikel door Conor Tormey – Solidariteit – Het Socialistische Alternatief (Ierland) – Vertaald door Google Translate

Hoewel beide initiatieven afkomstig zijn uit de Amerikaanse rechterflank – die zelf in een crisis verkeert door de mislukte oorlog in Iran en de stijgende kosten van levensonderhoud – is de poging om het binaire genderdenken en het kerngezin af te dwingen uitgegroeid tot een kruistocht van kapitalistische politici in het algemeen. Wereldwijd hebben extreemrechtse en kapitalistische regeringen het aanvallen van transrechten tot een speerpunt van hun agenda gemaakt, onder het mom van de bescherming van vrouwen en vrouwelijkheid; dit gaat bovendien gepaard met morele paniek over dalende geboortecijfers – wat leidt tot een opmars van ‘pronatalisme’ – en met aanvallen op het recht op abortus.

De valse vrienden van LGBTQ+-personen…

Pride-maand is allang niet meer het feest dat het in de jaren 2010 leek te zijn; het is veranderd in een wapen voor aanvallen op LGBTQ+-personen. Elk jaar gebruiken rechtse politici de maand juni om elkaar te overtreffen in hun homofobie en transfobie; dit zijn slechts enkele voorbeelden van de afgelopen dagen. Dit heeft reële gevolgen voor LGBTQ+-personen, en in het bijzonder voor trans personen: alleen al in de maanden maart, april en mei werden in de VS minstens zeven trans personen vermoord, waarbij trans vrouwen van kleur het zwaarst door dit geweld werden getroffen.

Geweld tegen trans personen – en trans vrouwen in het bijzonder – is in de samenleving genormaliseerd. Dit blijkt wel uit het feit dat Sean Strickland, UFC-kampioen in het middengewicht, een door AI gegenereerde video plaatste waarin hij trans influencer Dylan Mulvaney aanviel, zonder dat dit tot enige reactie of sancties leidde. Het is niet verrassend dat dit soort geweld toeneemt in een tijd waarin ook aanvallen vanuit de media en overheden toenemen. Uit een onderzoek van transActual, gepubliceerd in maart, bleek dat door de media aangewakkerde transfobie een negatieve invloed heeft op het gedrag van vreemden (96 procent), familieleden (91 procent), collega’s (85 procent) en vrienden (74 procent).

Nu de aanvallen op trans personen toenemen, ontpoppen bedrijven zich tot de schijnvrienden van de LGBTQ+-gemeenschap die ze eigenlijk altijd al waren. In het Verenigd Koninkrijk is het aantal berichten over Pride op sociale media van de tien grootste beursgenoteerde of in het VK gevestigde bedrijven sinds 2023 met meer dan 92 procent gedaald. In de VS bedraagt ​​de daling 54 procent. Amazon en Meta trokken zich terug als sponsor van Amsterdam Pride, en in Dublin trok vorig jaar meer dan een kwart van de Amerikaanse bedrijven die Dublin Pride steunden hun steun in, als gevolg van Trumps beleid tegen DEI (diversiteit, gelijkheid en inclusie).

…en de echte

Hoewel dit niet verrassend is – aangezien bedrijven winst altijd zullen verkiezen boven solidariteit met onderdrukte gemeenschappen – heeft het ook gevolgen voor het voortbestaan ​​van jaarlijkse Pride-marsen. In Durham kwam de jaarlijkse Pride in gevaar doordat de gemeenteraad (onder leiding van Reform) de financiering schrapte en bedrijven zich terugtrokken. Zonder de vakbonden, die meer dan €29.000 aan de Pride doneerden, had het evenement mogelijk niet kunnen doorgaan. Als bedrijven en overheden willen dat Pride verdwijnt, is het aan de LGBTQ+-gemeenschappen en hun echte bondgenoten binnen de vakbonden om in actie te komen en Pride in stand te houden.

Om Pride levend te houden in een tijd van hevige aanvallen op trans personen, moet Pride nu meer dan ooit een protest zijn. Alternatieve Pride-evenementen, zoals Trans and Intersex Pride Dublin en Trans Pride London, zijn de afgelopen jaren meer gepolitiseerd en radicaal geworden, terwijl er bij door bedrijven gesponsorde Pride-evenementen grote blokken zijn ontstaan ​​uit solidariteit met Palestina en tegen de aanvallen op transrechten. Alleen door middel van massale protesten en een antifascistische beweging die de strijd aangaat met extreemrechts, kunnen de aanvallen op trans personen worden afgeweerd.

Queer-bevrijding is onverenigbaar met het kapitalisme; het is voor LGBTQ+-personen onmogelijk om werkelijk in vrijheid te leven binnen een systeem dat gebaseerd is op de macht van de superrijken en op winstbejag. Om daadwerkelijk te strijden voor queer-bevrijding, moeten we vechten voor een einde aan dit systeem van onderdrukking en uitbuiting, en moeten we strijden voor een socialistisch alternatief dat gebaseerd is op gelijkheid en solidariteit.

Artikel door Ikhwezi Labantu overgenomen van Revolutionary Marxism 

Deze bewegingen worden gedreven door een wijdverspreide hopeloosheid over de stijgende werkloosheid, ongelijkheid en armoede in Zuid-Afrika, waar 67% van de bevolking in armoede leeft, ondanks de herhaalde beloften van het ANC dat het “een beter leven voor iedereen” zal brengen. Bovendien hebben de politici bewezen dat ze de crisis in de dienstverlening die de meeste arbeidersgemeenschappen teistert, niet kunnen en willen aanpakken.

Ondanks de beweringen van de overheid dat stroomonderbrekingen tot het verleden behoren, worden de meeste mensen nog steeds gedwongen om regelmatig uren, of zelfs dagen, zonder elektriciteit te leven. Tel daarbij de groeiende watercrisis op, waarbij sommige wijken wekenlang zonder water zaten en bewoners moesten protesteren om gemeenten tot actie te bewegen, en je begrijpt waarom de ontevredenheid toeneemt.

Woede onder de werkende klasse

De werkende klasse is terecht woedend en opportunistische groeperingen spelen hierop in door immigranten af ​​te schilderen als de oorzaak van al hun problemen, gebruikmakend van valse verhalen zonder oplossingen.

Aan de andere kant van het spectrum geven elites en hun politieke marionetten er de voorkeur aan om kwetsbare Afrikanen tot zondebok te maken, omdat ze daarmee de aandacht kunnen afleiden van het feit dat zij deze crisis zelf veroorzaken door diefstal en incompetentie. Ze plunderen de staatskas in plaats van te investeren in infrastructuur en diensten die daadwerkelijk een beter leven zouden garanderen voor alle inwoners van Zuid-Afrika.

De Regering van Nationale Eenheid (GNU), die na de laatste verkiezingen aan de macht kwam, is een gefragmenteerde puinhoop zonder programma om de levensstandaard van werkenden en baanlozen te verhogen. In plaats daarvan richt ze zich op interne ruzies en machtsspelletjes, terwijl ze steeds verder verwijderd lijkt te raken van de uitdagingen waar de meerderheid dagelijks mee te maken heeft. Dit zorgt voor een perfecte storm van zelfzuchtig gemanoeuvreer, waarbij kleine verschuivingen in steun enorme politieke gevolgen kunnen hebben, vooral in een verkiezingsjaar zoals 2026.

Migranten worden tot zondebok gemaakt

Politici zoeken naar gemakkelijke overwinningen en manieren om de aandacht af te leiden van hun mislukkingen, en migranten vormen een perfecte zondebok omdat ze niet kunnen stemmen of zich kunnen verzetten tegen de grote groepen mensen die tegen hen gemobiliseerd zijn. Zoals bleek uit recente verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk en andere landen, kunnen partijen die zich richten op buitenlanders stemmen winnen en tegelijkertijd de schuld afschuiven van de problemen die voortkomen uit hun kapitalistische beleid. Het marginaliseren van migranten is een fundamenteel korte termijn strategie die geen enkele werkelijke oorzaak aanpakt en ervoor zorgt dat de problemen blijven toenemen.

In 2008 verloren meer dan 60 mensen hun leven door xenofoob geweld in Zuid-Afrika. In 2025 werd talloze mensen, waaronder zwangere vrouwen, de toegang tot medische voorzieningen ontzegd door rechtse groepen die gelieerd waren aan ”March and March” en die onrechtmatig inzage eisten in de persoonlijke documenten van mensen. Gezien het feit dat minstens 4 miljoen Zuid-Afrikanen boven de 16 jaar geen identiteitsbewijs hebben, trof een dergelijke maatregel onvermijdelijk ook de arme Zuid-Afrikaanse werkenden, wat aantoont dat rechtse populisten van ”March and March” niet bestaan om de belangen van de werkende klasse in het algemeen te dienen.

Tijdens de demonstraties van ”March and March” begin 2026 werden talloze mensen aangevallen, waaronder Zuid-Afrikanen die er “anders uitzagen” of “niet het juiste accent hadden”. Sinds de verklaring van rechtse groeperingen dat alle migranten Zuid-Afrika vóór 30 juni 2026 moeten verlaten, zijn duizenden Afrikanen het land ontvlucht of proberen ze wanhopig te vertrekken. Als gevolg hiervan zijn duizenden mensen gedwongen onderdak te zoeken waar ze maar kunnen, vaak zonder toegang tot water of voedsel, terwijl ze wachten op vaak onveilige bussen die hen naar andere landen moeten brengen. Meer dan een dozijn baby’s zijn de afgelopen drie maanden op stoepen en in bussen geboren, omdat hun moeders te bang waren om terug te keren naar hun huis of medische voorzieningen te bezoeken.

Ondertussen bagatelliseren politici de problematiek en schuiven ze de schuld af op de migranten en de regeringen van hun thuislanden. Het is echter duidelijk dat migranten niet verantwoordelijk zijn voor het falende immigratiesysteem of de economische ineenstorting. Het waren niet de migranten die het neoliberale GEAR-beleid (Groei, Werkgelegenheid en Herverdeling) omarmden, waardoor Zuid-Afrika in een diepe crisis van bezuinigingen terechtkwam! Migranten hebben de staat niet geplunderd en criminele, disfunctionele overheidsinstellingen gecreëerd.

De werkende klasse in Zuid-Afrika is divers. Op 30 juni 2026 heeft de heersende klasse werkenden succesvol tegen elkaar opgezet. Duizenden buitenlandse werknemers hebben het land al verlaten, dus de vraag is welke groep de volgende zal zijn? De werkende klasse moet zich verenigen en moedig zeggen:

• Nee tegen xenofobie
• Ja tegen arbeiderseenheid
• Weg met de heersende klasse en hun politieke lakeien
• Voor een arbeidersregering en een democratisch geleide socialistische economie die banen, huisvesting, voorzieningen en een veilig leven voor iedereen garandeert.

Vertrouwen op sociaaldemocratische partijen zoals PRO (ex-PvdA/GL), SP of PvdD is helaas utopisch. De sociaaldemocratie is al bijna 40 jaar geen strijdbare kracht meer en ook de SP is sinds 2010 in een diepe neergang. Zonder een duidelijk socialistisch antwoord op de huidige crisis, wint politiek links geen steun onder werkenden. De rechtse populisten hebben bewezen in het PVV kabinet van Dick Schoof, dat ze net zo kapitalistisch zijn als de gevestigde partijen. Ook kabinetten met JA21 of FvD in het ergste geval, zouden werkenden en baanlozen laten betalen voor de crisis van het systeem.

Daarom moeten we ons richten op strijd, solidariteit en socialisme.

Socialistisch Alternatief zegt:

• Nee tegen dit minderheidskabinet
• Nee tegen de kapitalistische inflatie en verhoogde lasten
• Stop de aanvallen op de WW en WIA
• Geen 5% voor de NAVO
• Nederland moet het Trump regime afkeuren en bevechten
• Stop alle politieke steun voor de Staat Israël
• Solidariteit met vluchtelingen en asielzoekers, de vijand is het kapitalisme!

Kom protesteren eind juni

Eind juni organiseert de FNV verschillende protesten in steden. Dit zijn de datums waarop de FNV werkenden en baanlozen oproept om samen te komen:

• Amsterdam: 23 juni
• Eindhoven: 26 juni
• Groningen: 25 juni
• Nijmegen: 27 juni
• Rotterdam 27 juni
• Utrecht 25 juni
• Schiphol 22 juni

Revolutionair socialisten weten dat een grote meerderheid van werkenden de acties van de FNV zal steunen. Want dit minderheidskabinet vertegenwoordigd slechts 4,6 miljoen stemmers, die stemde op D66, VVD en CDA in 2025. 6 miljoen hebben niet op deze partijen gestemd of helemaal niet. Zelfs de D66 stemmers hadden eigenlijk geen VVD koers gewild, maar Rob Jetten is nou eenmaal geen linkse politicus. Dat is het dilemma van D66 types, ze kunnen niet buiten de kaders van de kapitalistische maatschappij denken en hun leiding is ondertussen zo verrechtst dat er van dat progressieve liberalisme uit de jaren 60 niets meer over is.

Ondertussen probeert extreemrechts de aandacht af te leiden door migranten en asielzoekers aan te wijzen als de grote schuldigen. Dat is hun taak als hulptroepen van het kapitalisme, afleiden van de reëel problemen om de werkende klasse te verdelen. De FNV moet daarom de strijd opvoeren en daarnaast de solidariteit tussen werkenden en baanlozen duidelijk maken. Als laatste is de strijd voor systeemverandering essentieel.

Wij geloven niet dat we binnen dit systeem de tekorten kunnen opvangen. Er is nooit genoeg omdat de werkende klasse niet beschikt over de welvaart die wij maken. Types zoals Elon Musk beheersen de menselijke welvaart en het is daarom dat wij pleiten voor het socialisme. Democratische controle van onderaf en planning voor het welzijn van iedereen, niet voor een minderheid aan bezitters.

Sluit je daarom aan bij Socialistisch Alternatief en laten we de klassenstrijd versterken!

Het gaat goed fout met de biodiversiteit in Nederlandse rivieren en beken

Wereld Natuur Fonds (WWF-NL), SoortenNL en Sovon in het Living Planet Report waarschuwen voor een achteruitgang in de biodiversiteit. Natuurlijk doet dat rechtse politici en personen niets. Het milieu staat niet hoog op hun agenda. Marktwerking, speculatie, fabrieken, fossiele brandstof, alles wat het milieu vervuilt is voor rechtse types belangrijker. Populistisch rechts gaat nog verder en doet zelfs alsof er geen klimaatverandering bestaat, de neergang van de biodiversiteit wordt keihard ontkent.

Complotdenkers beweren dat het Wereld Natuur Fonds deel is van de ’’links-liberale wereld elite’’ die ons een ecologische levensstijl willen op dwingen. Revolutionair socialisten ontkennen dat. Wij zeggen dat de klimaatverandering niet individueel opgelost kan worden. Het is heel mooi als welvarende Nederlanders zich groener kunnen gedragen, maar modale werkenden hebben vaak niet het geld om zich ecologisch te gedragen. Elektrisch auto rijden is voor velen te duur, zonnepanelen op dak kunnen alleen als je ook een huis bezit en je huis goed isoleren kost ook geld.

Het is waar dat de leden van PRO vaak behoren tot een progressieve laag van de heersende klasse. Dat zijn types met hoge salarissen en dus het geld hebben om hun ecologische voetafdruk te beperken. Maar werkenden en met name baanlozen hebben die luxe niet. Ecologische producten zijn vaak duurder en in deze tijd waarin elk jaar de lasten hoger worden, wordt de keus eerder gemaakt voor wat goedkoper is dan wat ecologisch beter zou zijn.

Bewust geen milieubeleid de laatste 15 jaar

De Tweede Kamer (waarin politiek rechts een meerderheid heeft) stemde deze maand in met het afzwakken van de Europese regels voor het beschermen van mens, dier en milieu. Hierdoor mogen kapitalisten straks meer chemische stoffen produceren. Ook mogen verboden pesticiden tot drie jaar langer verkocht worden. Daarnaast wordt de definitie van biologische middelen verruimd, terwijl duidelijke waarborgen en monitoring ontbreken. Doordat politiek rechts een meerderheid heeft, stemt Nederland in met het afzwakken van de Europese regelgeving en neemt het risico op millevervuiling toe, want kapitalisten geven niets om biodiversiteit ook maken ze ecologische reclame.

Doordat de kabinetten van Mark Rutte geen millebeleid hadden zijn door bestrijdingsmiddelen, PFAS-vervuiling, te hoge stikstofconcentraties en invasieve soorten als de Amerikaanse rivierkreeft, veel beken en rivieren nu slechter dan voor 2010. Zoetwatergebieden lijden door klimaatverandering en aangezien de overheid niets doet, loopt ook de mens gevaar. Want wij hebben zoet water nodig om te leven. Nederland is verplicht om een werkend milieubeleid te hanteren van de EU, maar we weten allemaal dat de Europese Unie niet bepaald het boegbeeld is voor ecologie.

’’Voor echt herstel moeten we een heel watersysteem herstellen. Waterkwaliteit, ruimte, verbinding en beheer moeten hiervoor samen worden aangepakt’’ schrijft het WWF. Probleem is dat onze kapitalistische overheid geen politiek wil heeft. Want eigenlijk is onze overheid een bureaucratisch instituut geworden, dat wel regels opstelt maar dan verwacht dat bedrijven die zelfstandig naleven. Er is geen expertise, geen toezicht, geen beleid sinds 2010. Dit is een doelbewust resultaat van neoliberale regeringen die helemaal teruglopen naar Ruud Lubbers. Hij was de eerste neoliberale premier die vond dat de overheid zich moest terugtrekken uit de samenleving. Wim Kok zou dit voortzetten en we kennen allemaal de ellende van Balkenende en Rutte.

Energietransitie en klimaatbeleid gaan niet samen met het kapitalisme

Groene types van Progressief Nederland denken dat ze de energietransitie en de klimaatproblemen binnen het kapitalisme kunnen oplossen. Alsof bedrijven zomaar bereid zullen zijn om meer aandacht te geven aan het milieu dat ze vervuilen. Zelfs met een overheid die weer actief wordt, zullen de kapitalisten zeggen dat hun concurrentiepositie verslechterd door milieu regels. In de grote kapitalistische concurrentie hebben westerse bedrijven last van eco-regels. De kapitalisten in het oosten (met name India, China en elders) juist weer niet. Zij mogen het klimaat vervuilen omdat diens regeringen geen waarde hechten aan vervuiling. Dit vervuilingskapitalisme is de normaalste gang van zaken in veel landen, waar werkenden ook meer bezig zijn met overleven dan met het milieu.

De energietransitie lossen we ook niet op onder het kapitalisme. Elektrische auto’s zijn niet het antwoord op fossiele brandstoffen. Want elektriciteit moet worden opgewekt en ook daarin willen kapitalisten een slaatje mee prikken. Uiteindelijk draait alles om geld en het zogenaamde ecologische kapitalisme (populair bij PRO en PvdD) is een illusie. Werkenden en baanlozen hebben al moeite in het westen, dan helpt het niet om ze lastig te vallen met woorden zoals ‘’jij moet minder vlees eten’’ of ’’jij moet meer aan het milieu denken’’. We moeten collectief werken aan een ander energiesysteem. Dit is niet mogelijk onder het kapitalisme, dat juist individualistisch denkt en ook de last bij individuen legt.

Wij eisen socialistisch oplossingen tegen de klimaatverandering

Wij staan voor socialistische veranderingen en dat houdt in dat we pleiten voor een einde aan het privé bezit van bedrijven die verantwoordelijk zijn voor millevervuiling. Door onze economie democratisch te plannen kunnen we kijken wat nodig is om de biodiversiteit te versterken. Het kapitalisme beperkt de mogelijkheden, omdat het alles tegenhoudt wat hun hebzucht in de weg staat. Bedenk dat elektrisch autorijden al 100 jaar geleden kon, alleen de autofabrikanten zagen meer winst in fossiele brandstof (wat goedkoper was). Slechts 100 grote bedrijven zijn wereldwijd verantwoordelijk voor 50% van alle uitstoot. Door het in gebruik nemen van datacentrums voor kunstmatige intelligentie (AI) komen er nog meer broeikasgassen vrij.

Wij staan voor de nationalisatie van grote bedrijven en hun productie afstemmen voor de behoefden van mens, dier en natuur. Dit houdt niet in dat wij individuen gaan dwingen om groen te zijn. Groene producten zullen juist goedkoper worden en ook ecologische alternatieven zullen betaalbaar zijn. Het openbaarvervoer wordt gratis, werkenden met huurwoningen zullen ook die kunnen isoleren en gebruik kunnen maken van zonnepanelen. Als de werkende klasse eenmaal de controle over de samenleving heeft (socialisme) zullen alle beperkingen die het kapitalisme ons nu nog oplegt verdwijnen.

Socialisme en democratische controle

Zonder democratische controle van onderaf is er geen socialisme. Je kunt een planeconomie hebben, maar als werkenden geen controle hebben voelen ze geen verbinding met de zogenaamde socialistische samenleving. We zien dit terug in stalinistische landen. Tot 1989/1991 hadden landen zoals Rusland een planeconomie, er was geen spraken van privé bezit over de productie middelen (machines, grondstoffen, gereedschappen, gebouwen en kapitaal). Maar de stalinisten vonden dat alleen de leden van de communistische partij (en dan enkel het politbureau) alle politieke en economische macht horen te bezitten. Het probleem was dat een klein bureau van oude mannen geen socialistische samenleving kan besturen. De stagnatie van de jaren 70/80 bewijst dit.

De kapitalistische propaganda beweert dat alleen de markt de wensen van mensen van vervullen. Maar dat is een leus die niet klopt. Het kapitalisme bouwt geen betaalbare woningen, zorgt niet voor goede zorg en wil helemaal niet dat werkenden kunnen rondkomen. Het kapitalisme is een instabiel systeem dat vaak in crisis komt en daarna van een (kapitalistische) staat eist dat ze geholpen worden. Werkenden hebben die luxe niet, die worden ontslagen en zullen van een bijstand uitkering moeten rondkomen indien ze geen werk meer vinden.

Bij democratische controle krijgen werkenden wel de controle. We praten dan over raden die de productie in een socialistische maatschappij controleren. In elk bedrijf zullen deze raden de dagelijkse gang van zaken regelen. Er kunnen per bedrijf meer raden zijn, belangrijk is wel dat werkenden de zeggenschap krijgen over wat ze nodig hebben in hun leven. Tot nu toe bepalen enkel de kapitalisten wat er gemaakt wordt en dan ook alleen als ze er winst in zien!

Politieke raden vormen de basis van onze democratie, de socialistische raden republiek. Vladimir Lenin zag in de raden democratie de basis voor de Unie van Socialistische Sovjet Republieken. Hij schreef in 1918: ’’Toen de arbeiders hun eigen staat schiepen, kwamen zij tot het inzicht dat het oude begrip van democratie – de parlementaire democratie – door onze revolutie achterhaald is. Bij ons is een vorm van democratie ontstaan die West-Europa niet kent. De raden (sovjet) macht is een nieuw type van staat, zonder bureaucratie, zonder politie en zonder staand leger, met vervanging van de parlementaire democratie door een nieuwe democratie, die de voorhoede van de werkende massa’s de macht geeft’’

Helaas moest Lenin in 1923 constateren dat de jonge USSR niet dat was geworden, wat hij voor ogen had gehad vijf jaar eerder. Bureaucratische misvormingen door de burgeroorlog hadden ervoor gezorgd dat een nieuwe laag van staatsambtenaren zich een beter leven konden permitteren dan de modale werkenden. Deze laag zou tot 1991 in naam van de werkende klasse heersen, maar nooit democratische controle geven. Uiteindelijk dumpte de Russische stalinisten, de socialistische façade en voerden onder leiding van Boris Yeltsin het kapitalisme weer in.

Politiek links en democratische controle

Helaas streeft gevestigd politiek links geen democratische controle na. PRO (ex-PvdA/GL), SP en PvdD, zijn sociaaldemocratische partijen. Dat houdt in dat ze binnen het kapitalisme denken en hopen de hebzucht van de kapitalisten te beperken via overheidsregulering. Probleem is dat na jaren van deregulering en marktwerking, de kapitalistische overheid totaal geen expertise heeft om nog aan het algemeen belang te denken. Het is zelfs zo erg dat men verwacht dat bedrijven doen aan zelfregulering.

Regels zijn er wel, maar het naleven is een probleem, doordat deze overheid geleid wordt door figuren die helemaal in de ban van het systeem zijn. Politieke partijen zoals D66, VVD en CDA zijn volledige kapitalistische partijen, wiens leden vaak ook behoren tot de klasse van bezitters. Het is dus geen wonder dat er vaak niets terecht komt van regulering, omdat onze maatschappij is ingericht om slechts het belang van een minderheid te dienen. Natuurlijk willen de kapitalistische politici minder regels, maar alleen om de bezittende klasse te versterken ten nadele van de werkende klasse.

Van PRO, SP en PvdD is dus geen steun voor democratische controle te verwachten. Buiten gevestigd links zijn er de Nieuwe Communistische Partij van Nederland (NCPN) en de Revolutionair Socialistische Partij (RSP). Helaas zijn deze partijen klein en vaak onbekend bij de werkende klasse. De NCPN verheerlijkt nog graag het stalinisme als ’’socialisme’’ en de RSP bestaat onder diens huidige naam pas sinds 2025. Toch is er een vacuüm op politiek links omdat PRO, SP en PvdD juist geen socialistisch alternatief neerzetten. De NCPN zal dat vacuüm niet vullen en ook bij de RSP zijn er vraagtekens.

Hoe bereiken we democratische controle?

Democratische controle komt niet van bovenaf. We moeten het afdwingen van onderaf door strijd, solidariteit en socialisme! Daarbij kunnen de sociale bewegingen een grote rol spelen. De klimaatstrijd, de strijd voor Palestina, de feministen en queer beweging, allemaal kunnen ze een rol spelen in de klassenstrijd. Maar dan moet de bewegingen gericht zijn op systeemverandering en niet denken dat ze hun doelen binnen dit kapitalisme kunnen realiseren. De opbouw van een revolutionaire arbeiderspartij is essentieel. Een partij die werkenden en baanlozen van alle achtergronden kan verenigen op een socialistisch programma voor democratische controle. Dat is het doel van Socialistisch Alternatief.

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionary Socialist Media door Google

Israëlische kapers (piraten) in dienst van westers imperialisme

De Israëlische marine is de-facto een piratenvloot. Ze opereert buiten het internationaal recht en meent het recht te hebben schepen te kapen die haar niet bevallen. De Israëlische piraten richten zich vaak op schepen die opereren onder de vlag van de Free Gaza Movement, een coalitie van mensenrechtenactivisten en pro-Palestijnse groeperingen die is opgericht om de blokkade van de Gaza Strook door Egypte en Israël te doorbreken en de situatie van de Palestijnen daar onder de aandacht te brengen.

De Free Gaza Movement wordt tegengewerkt door de Staat Israël en haar bondgenoten zoals de Verenigde Staten van Amerika, de Europese Unie, de Republiek Turkije, de Arabische Republiek Egypte en Canada, omdat ze proberen de illegale blokkade en bezetting van de Gaza Strook te doorbreken. Hoewel pro-zionistische kapitalistische regeringen zich tegen de Free Gaza Movement keren, steunen miljoenen werkenden en jongeren wereldwijd de beweging. Daarom is de Gaza Freedom Flotilla opgericht om de blokkade symbolisch te doorbreken.

Itamar Ben-Gvir kleineert gevangengenomen activisten

Israëlische minister: Itamar Ben-Gvir is een Joodse nationalist. Sinds maart 2022 is hij minister van Nationale Veiligheid in de genocidale regering van Benjamin Netanyahu. Het was Ben-Gvir die samen met Netanyahu de genocide in de Gaza Strook organiseerde na de Palestijnse uitbraak in oktober 2023. Aanvankelijk beweerde het Israëlische leger dat ze in 2025 “slechts 6.000” Palestijnse burgers hadden gedood. Maar na overweldigend bewijsmateriaal erkenden Netanyahu en Ben-Gvir dat hun operaties in Gaza minstens 74.000 Palestijnen het leven hadden gekost. Revolutionair socialisten denken dat dit aantal veel hoger zou kunnen liggen.

Ben-Gvir is niet alleen een Joodse nationalist, maar ook een racist en een overtuigde zionist. Voordat hij minister van Nationale Veiligheid werd, verdedigde Itamar Ben-Gvir als advocaat Israëliërs die extreemrechts nationalisme en anti-Arabische vooroordelen verspreidden. Otzma Yehudit is de politieke partij van Ben-Gvir. De partij verdedigt het idee dat de Staat Israël het recht heeft om Palestijns gebied te bezetten en te annexeren. Otzma Yehudit verspreidt anti-Arabisch racisme en is gelieerd aan de verboden Kach, een openlijk Joodse fascistische beweging die zelfs door de Staat Israël in 1994 werd verboden.

Nadat activisten van de Gaza Freedom Flotilla in mei 2026 waren aangevallen en gevangengenomen door Israëlische piraten, werden ze voorgeleid aan de extreemrechtse minister van Nationale Veiligheid. Gedwongen om hun hoofd te buigen, zwaaide Itamar Ben-Gvir met de Israëlische vlag en eiste dat de activisten voor lange tijd gevangen zouden worden gezet. Na jarenlang de piratenaanvallen te hebben genegeerd, durfde één Europees land eindelijk actie te ondernemen tegen Israël. Frankrijk plaatste Itamar Ben-Gvir op een zwarte lijst, na zijn beledigende opmerkingen aan het adres van de gevangengenomen activisten.

Massale sancties tegen de Staat Israël

Revolutionair socialisten verwerpen de Staat Israël. Deze extreemrechtse, etnisch-nationalistische staat heeft sinds 1948: dood en verderf veroorzaakt onder Palestijnen. We kunnen zeggen dat meer dan 174.000 Palestijnen zijn vermoord door Israëlische soldaten en kolonialisten sinds de oprichting van de zionistische staat. Tegelijkertijd stierven 24.000 Israëliërs in reactie op de bezetting. Het aantal Palestijnse doden zou zelfs kunnen oplopen tot 200.000 in totaal, omdat we geen toegang hebben tot de Gaza Strook. We weten niet hoeveel doden er nog meer begraven liggen onder de puinhopen van steden als Rafah, Gaza-stad, Khan Yunis en Jabalia.

Dankzij het Amerikaanse en Europese imperialisme kan de Staat Israël elk schip aanvallen dat het waagt om voorraden te brengen naar de lijdende bevolking van de Gaza Strook. We weten dat de WHO in september 2025 meldde dat 361 Palestijnen waren overleden aan ondervoeding, waaronder 130 kinderen. Dit is het directe gevolg van mensen als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu. Deze extreemrechtse extremisten hebben dood en verderf gezaaid, zoals alleen brute regimes als die van de Verenigde Staten van Amerika of de Russische Federatie dat kunnen. Dit komt doordat het zionisme een etnisch-nationalistische ideologie is, gebaseerd op het idee dat Joden superieur zijn en daarom boven de Arabieren staan.

Het is deze mentaliteit die leidde tot de vernietiging van een standbeeld van Jezus Christus aan het kruis in bezet Libanon door soldaten van het Israëlische leger. Deze mentaliteit van etnische superioriteit was de oorzaak van de Holocaust tussen 1941 en 1945. Het is diep ironisch dat de nakomelingen van de Europese Joden die door het nazisme werden uitgeroeid, nu precies datgene zijn geworden wat hun grootouders hebben meegemaakt. Het is dan ook geen verrassing dat veel Holocaust overlevenden na 1967 kritisch werden over de Staat Israël. Dit geldt onder andere voor:

• Hajo Meyer: overlevende van Auschwitz die het Israëlische beleid ten opzichte van de Palestijnen fel bekritiseerde.
• Marek Edelman: een van de leiders van de opstand in het getto van Warschau; later bekritiseerde hij het Israëlische nationalisme en betuigde hij zijn solidariteit met de Palestijnen.
• Felicia Langer: Holocaustoverlevende die bekend werd door haar verdediging van Palestijnen in Israëlische rechtbanken.
• Hedy Epstein: voorvechter van Palestijnse rechten en criticus van het Israëlische bezettingsbeleid.
• Ruchama Marton: Holocaustoverlevende en oprichtster van Physicians for Human Rights – Israël.
• Israel Shahak: Overlevende van Bergen-Belsen die later een criticus werd van het Israëlische staatsbeleid.
• Yehuda Elkana: Bekritiseerde wat hij zag als het politieke gebruik van de herinnering aan de Holocaust in Israël.

Ons alternatief voor de genocidale Staat Israël en de mislukte Staat Palestina is socialisme. We pleiten niet voor één of twee socialistische staten; dat is aan de werkende klasse van beide gemeenschappen om te beslissen. Wat essentieel is, is dat de bezetting eindigt en dat de zionistische staat wordt afgeschaft. We eisen ook dat de corrupte FATAH-regering (Mahmoud Abbas) wordt afgezet, omdat FATAH een dienaar is van de Israëlische bezetters.

Een socialistisch Israël/Palestina betekent de onteigening van de kapitalistische klasse, de arrestatie van figuren als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu en een einde aan het Joodse etnische nationalisme.

 

Cuba tot 1991

Van 1961 tot 1991 werd Cuba financieel gesteund door de Sovjet-Unie. Die kochten Cubaanse producten voor veel meer dan de officiële markt prijzen. Daardoor kon het land zich ontwikkelen ondanks het Amerikaanse handelsembargo. Het grootste nadeel van het eiland is hun geografische locatie. Cuba ligt pal voor de VS en dat was ook diens grootste handelspartner. Maar tussen 1959 en 1961 verslechterde de relatie tussen de twee landen, omdat de VS alles in het werk stelde om de revolutionaire regering van Fidel Castro omver te werpen. John F. Kennedy steunde een contrarevolutionaire invasie, de bekende invasie van de Varkensbaai door 1500 anticommunisten.

Na deze mislukte contrarevolutie stelde Fidel Castro zich volledig in dienst van het Russische stalinisme. Dit zorgde voor frictie tussen hem en Che Guevara die Cuba in 1965 verliet. De Cubaanse staatsbureaucratie werd verenigd in de Communistische Partij van Cuba (PCC). Een partij die door Fidel Castro in het leven was geroepen en tot de jaren 70 niet echt een leidende functie had. Eigenlijk werden tot 2008 alle politieke besluiten door Fidel Castro en Raul Castro op militaristische manier genomen, zonder veel inbreng van de PCC bonzen.

Toen viel het Russische stalinisme in elkaar en verloor Cuba haar grootste bondgenoot. Kapitalistisch Rusland ging markt prijzen eisen en daardoor liep Cuba veel inkomsten mis. Door het handelsembargo van de Amerikanen durven veel ondernemers ook geen handel te voeren met het eiland. Ze zijn veel te bang om op een Amerikaanse zwarte lijst te komen. De VS waren nog steeds de grootste economie van de wereld in 1991.

Cuba tussen 1991 en 2021

Fidel Castro besloot om deels toe te geven aan het kapitalisme. Er kwam een tweede munteenheid en westerse bedrijven mochten hotels gaan bouwen in samenwerking met Cubaanse staatsbedrijven. Dit zorgde voor een groeiende ongelijkheid tussen Cubanen die leefde op een laag staatssalaris en die Cubanen, die via het toerisme hogere lonen konden krijgen. Nadat Fidel Castro aftrad als partijleider en staatspresident, werd Raul Castro de nieuwe leider. Deze jongere Castro nam meer markt hervormingen. Dit is ironisch omdat Raul juist volledig in de ban van het marxisme-leninisme (stalinisme) was geweest al voor de Cubaanse revolutie in 1959, terwijl Fidel meer een burgerlijke democraat was.

Tussen 2008 en 2026 werden meer markt hervormingen gemaakt. Kleine ondernemingen werden legaal en Cubanen mochten buitenlandse producten kopen. Hierdoor groeide een laag van kapitalisten die door bezit en connectie meer welvaart hadden dan modale werkenden. Cuba kreeg langzaam een staatskapitalistische economie, waarbij de markt meer te zeggen kreeg. Raul Castro stopte met het presidentschap in 2021. Hij werd opgevolgd door Miguel Díaz-Canel die vooral naar het Chinese model kijkt.

Cuba staat in het kamp van het oosterse imperialisme in de huidige Koude Oorlog. Dit heeft meer te maken met het feit dat Cuba afhankelijk is van Russische en Chinese handel. Hierdoor steunt Miguel Díaz-Canel de lijn van landen zoals Rusland en China, in zaken Oekraïne en Taiwan. Sinds Donald Trump opnieuw president van de VS geworden is, zijn de imperialisten van plan om het eiland onder hun heerschappij te brengen. Dit doen ze door landen zoals Mexico te bedreigen en openlijk te praten over een nieuwe invasie van de Republiek Cuba.

Cuba na Covid-19

Het eiland werd zwaar geraakt door Covid-19. Eigenlijk is Cuba economisch nooit hersteld. Toerisme is niet op het niveau van voor de pandemie en hierdoor hebben velen hun baan verloren. Een mix van sancties, inefficiëntie, dictatuur, lage lonen, energieproblemen en klimaatverandering, zorgen nu voor zoveel ellende. Barack Obama leek even te willen praten over een einde aan het handelsembargo, maar nadat Donald Trump kwam bleef alles bij het oude. Ook Joe Biden wilden het misdadige embargo niet opheffen.

Dit zijn de grootste problemen voor het eiland:

• Amerikaanse sancties (het handelsembargo)
• Inefficiënte planning van de economie
• Dictatoriale overheid die kritiek censureert
• Massale emigratie, veel Cubanen proberen te vluchten door armoede
• Energieproblemen, veel energiecentrales zijn zwaar verouderd.
• Lage lonen en armoede, de meest Cubanen verdienen nog geen 30 euro per maand
• Afhankelijkheid van buitenlandse partners, dit is vooral na 2020 verminderd
• Klimaat en natuurrampen, er zijn meer orkanen die de landbouw zwarte schade toebrengen

Al deze problemen worden in de schoenen van de Communistische Partij van Cuba geworpen door het Amerikaanse imperialisme. Die geven de Cubaanse overheid de schuld van alles. Dit is echter slechts deels de waarheid. Cuba is geen vrije samenleving en werkenden hebben niet de politieke vrijheid om zich tegen de regering te keren. Maar ook een democratische regering zou het niet beter maken. Want veel problemen zijn gekoppeld aan het handelsembargo en de afhankelijkheid hierdoor van landen die in werkelijkheid niets geven om Cuba.

Donald Trump wil Raul Castro oppakken

Het Amerikaanse imperialisme heeft gezegd dat ze de hoogbejaarde Raul Castro willen oppakken. Castro is sinds 2021 nog maar weinig in het openbaar gezien. Toch denken de imperialisten dat ze het recht hebben om deze man op te pakken, terwijl Raul Castro eigenlijk veel toegegeven heeft aan het kapitalisme tussen 2008 en 2021. Maar daar draait het bij Donald Trump niet om. De extreemrechtse president hoopt door te hetze tegen Cuba, hij politieke steun wint bij de 2,9 miljoen mensen van Cubaanse afkomst in de VS. Deze groep is vooral anticommunistisch en reactionair, omdat ze afstammen van de Cubaanse kapitalistenklasse die door Fidel Castro onteigend werd.

Donald Trump staat er erg slecht voor in de peilingen. Amerikanen zijn terecht boos omdat de economie slecht loopt en werkenden merken dat hun leven alleen maar slechter wordt onder de heerschappij van de Republikeinse Partij. Met imperialistische interventies en oorlogen proberen de Republikeinen om hun falend beleid te maskeren. Venezuela, Iran, Cuba, die staan nu in het vizier sinds 2026. Trump heeft al een staatshoofd ontvoert en een oorlog begonnen, gaat hij ook Raul Castro ontvoeren?

Revolutionair socialisten staan aan de kant van werkenden en baanlozen in de landen Venezuela, Iran en Cuba. Dit betekent niet dat we politieke steun geven aan de regimes die daar aan de macht zijn. Wij verwerpen de ondemocratische overheden en hun dictatoriale politiek. Maar het is niet aan de hypocriete imperialisten om te bepalen welke dictatuur mag bestaan en welke niet. Voor de duidelijkheid; de VS heeft geen probleem met dictaturen, zolang die dansen naar de wil van Donald Trump, zoals Venezuela al doet.

Wat is onze taak?

Het is onze taak om solidair te zijn en het imperialisme te bevechten. Dat bekent onze afkeer van de Amerikaanse regering duidelijk maken. Rob Jetten is echter een schoothondje van Washington DC en zijn voorganger is benoemd tot Opper Slijmbal van de NAVO. Het is walgelijk om te zien hoe Mark Rutte slijmt bij Donald Trump, omdat hij weet hoe weinig de NAVO voorstelt zonder de Amerikaanse expertise, wapens en commandostructuur. Rutte heeft het ook zelf gezegd; ”De NAVO is een platform voor de VS om hun macht te projecteren op het wereldtoneel”

Cuba verdient onze solidariteit. Maar, wij steunen niet de Communistische Partij van Cuba (PCC) en hun staatskapitalistische richting sinds 2008. Ook de nieuwe grondwet die is ingevoerd geeft de jonge kapitalistenklasse meer macht. Dit toont waarom alleen het socialisme de groeiende ongelijkheid kan stoppen. Maar dat betekent dat er politieke en economische veranderingen moeten komen. Cubanen zullen de macht moeten grijpen en dat kan alleen als er een revolutionaire organisatie komt, die de PCC bureaucratie omver kan werpen.

Dat kan enkel een revolutionaire partij van de werkende klasse zijn. Een partij geworteld in de Cubaanse werkende klasse, geleid door werkenden voor werkenden! Een partij zonder privileges voor bestuurders en posities die gerouleerd worden. De generatie die de revolutie in 1959 steunde is nu bejaard en niet meer in staat om leiding te geven. Die huidige generatie PCC bonzen (zoals Miguel Díaz-Canel) wil vooral hun privileges en politieke macht behouden. Ze geven niets om de werkende klasse en hun problemen.

Het is aan Cubaanse werkenden om een revolutionaire partij op te zetten. Dit is lastig gezien de enorme armoede, dictatuur en verslechterde situatie. Zonder een klassenbewustzijn is de werkende klasse lam en niet in staat tot revolutie. Daarom zullen revolutionair socialisten zich moeten richten op het versterken van het klassenbewustzijn.

We gaan niet ontkennen dat dit een grote opgave is. Cubanen werken om te overleven en zullen niet gericht zijn op revolutie. Toch is dat de enigste weg voorwaarts, hoe moeilijk en onbereikbaar dat nu lijkt.

Artikel door Jorein Versteege

Waarom is er vluchtelingenhaat?

Vluchtelingenhaat bestaat al decennia. Toen veel Duitse joden in de jaren 30 naar Nederland vluchten, waren er veel Nederlanders tegen hun opvang. Die Duitse joden zouden ”banen inpikken” en daarmee de werkeloosheid onder Nederlandse werkenden hoog houden. Dat is wat rechtse types beweerden en hun haat sloeg aan. Want sinds de grote beurscrash van 1929 was de armoede groot. Ongeveer 17% van alle Nederlanders was werkeloos tussen 1933 en 1940 en moest rondkomen op zeer lage uitkeringen. Dat waren vooral havenarbeiders, bouwvakkers, textielarbeiders en veenarbeiders. De rechtse regering van Hendrikus Colijn voerde een streng bezuinigingsbeleid, wat de armoede juist hoog hield.

In de jaren 60 en 70 kwamen arbeiders uit Turkije en Marokko naar Nederland. Rechtse Nederlanders voerden toen al hetze en haat. Maar de kapitalisten hadden deze arbeiders nodig, daarnaast kregen racisten nog fel weerwoord uit de samenleving. Dit veranderde in de jaren 80 en 90. Door het oprukkende neoliberalisme nam de ongelijkheid toe, men had een zondebok nodig en de islamitische werkenden waren een makkelijke prooi. De grote omslag kwam na 11 september 2001, toen waren alle moslims opeens verdacht. De imperialistische aanvallen op Afghanistan en Irak versterkte de afkeer van het westen onder veel moslims. Ook het institutionele racisme versterkte het gevoel bij Nederlandse moslims dat ze als minderwaardig gezien worden.

Vluchtelingenhaat is nodig onder het kapitalisme om werkenden tegen elkaar op te zetten. Het systeem moet een zondebok hebben en dus keren rechtse populisten zich graag tegen de ”buitenlanders”. Dat waren de joden in de jaren 30, de moslims sinds de jaren 90. Altijd beweert extreemrechts dat de ”buitenlander” het gevaar is. In werkelijkheid is het juist extreemrechts die verdeeldheid, geweld en haat zaait. Bij de moord op Marianne Imke Vaatstra in 1999 kregen Afghaanse vluchtelingen de schuld. De moord op het meisje was een ”typische buitenlandse moord”, aldus types zoals Pim Fortuyn. In 2012 bleek dat een witte christelijke boer; Marianne had verkracht en vermoord, uit lustgevoelens.

25 jaar vluchtelingenhaat sinds 9/11

Sinds 11 september 2001 zijn veel moslims uit landen zoals Afghanistan, Irak, Syrië, Libië, Jemen en Libanon naar het westen gevlucht. Extreemrechts beweerde jaar in, jaar uit dat heel Europa islamitisch zou worden door deze vluchtelingen. Dit leidde ertoe dat witte Nederlanders het foutieve beeld hebben dat moslims ongeveer 15 tot 20% van de bevolking nu uitmaken. Dit is niet correct! Ongeveer 6% van de bevolking wordt gezien als islamitisch en daar vallen dan alle stromingen onder. Dit aantal is al 25 jaar stabiel en dus zullen moslims nooit Nederland kunnen overnemen. Maar dit spookbeeld is verspreidt door extreemrechts, om de angst aan te wakkeren dat als vluchtelingen uit islamitische landen komen, die een ”gevaar” voor de Nederlandse samenleving zouden zijn.

Nederland heeft geen vluchtelingencrisis maar een opvangcrisis. Er is maar één aanmeld locatie en is COA Ter Apel. Deze locatie kan het aantal vluchtelingen niet aan en dus is de spreidingswet ingevoerd. Het duurde helaas 11 maanden voordat die in werking trad (vanaf februari 2024). Probleem is dat veel rechtse gemeentes weigeren om de wet uit te voeren. Door de laksheid van de Nederlandse overheid zitten we anno 2026 nog steeds met een opvangcrisis. Elke keer wanneer gemeentes een tijdelijk AZC willen opzetten, organiseren lokale extreemrechtse groepen protesten. Die zwaaien met oranje-wit-blauwe vlaggen en brullen slogans zoals ”remigratie”. Hangjongeren worden dan ingezet om vuurwerk naar de politie te werpen!

Veel gemeentes capituleren uiteindelijk voor deze anti-AZC demonstraties, uit angst om stemmers te verliezen. Onder invloed van extreemrechts is er onder werkenden en baanlozen afkeer van vluchtelingen. Wanneer er spanningen in de samenleving zijn en politiek links de werkelijke daders niet aanwijzen (de bezittende klasse), kan extreemrechts de proteststemmen kapen. Gevestigd politiek links kan geen socialistisch alternatief bieden. PRO (ex-PvdA/GL), SP en PvdD zijn geen revolutionaire partijen. De SP blijft volledig aan de zijlijn staan en stil rond de opvangcrisis. Dit omdat de linkse populisten hun electoraat denken te halen uit de populistische vijver, terwijl ze alleen maar linkse stemmers hierdoor verloren hebben sinds 2010.

Wat zeggen revolutionair socialisten?

Wij verwerpen de hetze van extreemrechts. Vluchtelingen zijn hier welkom, racisme niet! Wij vinden dat alle gemeentes verplicht moeten worden om een Asielzoekers Centrum te hebben. Zo kunnen de vluchtelingen verspreidt worden en verminderen we ook de kans op sociale problemen. Die worden vaak veroorzaakt door oorlogstrauma’s, geen perspectief, geen privacy en geen werk. Want vluchtelingen mogen niet werken en kunnen dus niet participeren. Indien alle vluchtelingen verspreidt worden en ook mogen werken is er minder kans op onrust. Natuurlijk verdienen ze ook psychologische hulp en privacy. Extreemrechts wil deze oplossingen niet, ze willen conflict en haat. Het is hun taak als hulptroepen van het kapitalisme om de werkende klasse tegen elkaar op te zetten!

Extreemrechts heeft het alleen gemunt op zwarte Afrikaanse, Arabische of Afghaanse vluchtelingen. Je ziet namelijk geen hetze tegen de 120.000 witte Oekraïense vluchtelingen, die sinds 2022 in Nederland wonen (en mogen werken). Dat veel Nederlanders denken dat islamitische vluchtelingen allemaal cadeautjes van de overheid krijgen is een leugen. Social media speelt hier een kwalijke rol, waarbij extreemrechts vrij is om onwaarheden te verspreiden. Ons antwoord moet zijn strijd, solidariteit en socialisme! Strijd tegen de hypocriete racisten die islamitische vluchtelingen haten, solidariteit met iedereen die oorlog en armoede ontvlucht, socialisme is uiteindelijk nodig om een einde te maken aan de oorlogen die vluchtelingen veroorzaken.

Wij zeggen:

• Stop de anti-AZC demonstraties
• Voor eerlijke opvang in het gehele land
• Geef alle vluchtelingen het recht om te werken
• De spreidingswet moet worden nageleefd
• Solidariteit met de slachtoffers van oorlog en imperialisme
• Wie armoede en oorlog ontvlucht is welkom, ongeacht afkomst
• Vluchtelingen zijn niet het probleem, dat is het kapitalisme!