Socialisme en democratische controle

Zonder democratische controle van onderaf is er geen socialisme. Je kunt een planeconomie hebben, maar als werkenden geen controle hebben voelen ze geen verbinding met de zogenaamde socialistische samenleving. We zien dit terug in stalinistische landen. Tot 1989/1991 hadden landen zoals Rusland een planeconomie, er was geen spraken van privé bezit over de productie middelen (machines, grondstoffen, gereedschappen, gebouwen en kapitaal). Maar de stalinisten vonden dat alleen de leden van de communistische partij (en dan enkel het politbureau) alle politieke en economische macht horen te bezitten. Het probleem was dat een klein bureau van oude mannen geen socialistische samenleving kan besturen. De stagnatie van de jaren 70/80 bewijst dit.

De kapitalistische propaganda beweert dat alleen de markt de wensen van mensen van vervullen. Maar dat is een leus die niet klopt. Het kapitalisme bouwt geen betaalbare woningen, zorgt niet voor goede zorg en wil helemaal niet dat werkenden kunnen rondkomen. Het kapitalisme is een instabiel systeem dat vaak in crisis komt en daarna van een (kapitalistische) staat eist dat ze geholpen worden. Werkenden hebben die luxe niet, die worden ontslagen en zullen van een bijstand uitkering moeten rondkomen indien ze geen werk meer vinden.

Bij democratische controle krijgen werkenden wel de controle. We praten dan over raden die de productie in een socialistische maatschappij controleren. In elk bedrijf zullen deze raden de dagelijkse gang van zaken regelen. Er kunnen per bedrijf meer raden zijn, belangrijk is wel dat werkenden de zeggenschap krijgen over wat ze nodig hebben in hun leven. Tot nu toe bepalen enkel de kapitalisten wat er gemaakt wordt en dan ook alleen als ze er winst in zien!

Politieke raden vormen de basis van onze democratie, de socialistische raden republiek. Vladimir Lenin zag in de raden democratie de basis voor de Unie van Socialistische Sovjet Republieken. Hij schreef in 1918: ’’Toen de arbeiders hun eigen staat schiepen, kwamen zij tot het inzicht dat het oude begrip van democratie – de parlementaire democratie – door onze revolutie achterhaald is. Bij ons is een vorm van democratie ontstaan die West-Europa niet kent. De raden (sovjet) macht is een nieuw type van staat, zonder bureaucratie, zonder politie en zonder staand leger, met vervanging van de parlementaire democratie door een nieuwe democratie, die de voorhoede van de werkende massa’s de macht geeft’’

Helaas moest Lenin in 1923 constateren dat de jonge USSR niet dat was geworden, wat hij voor ogen had gehad vijf jaar eerder. Bureaucratische misvormingen door de burgeroorlog hadden ervoor gezorgd dat een nieuwe laag van staatsambtenaren zich een beter leven konden permitteren dan de modale werkenden. Deze laag zou tot 1991 in naam van de werkende klasse heersen, maar nooit democratische controle geven. Uiteindelijk dumpte de Russische stalinisten, de socialistische façade en voerden onder leiding van Boris Yeltsin het kapitalisme weer in.

Politiek links en democratische controle

Helaas streeft gevestigd politiek links geen democratische controle na. PRO (ex-PvdA/GL), SP en PvdD, zijn sociaaldemocratische partijen. Dat houdt in dat ze binnen het kapitalisme denken en hopen de hebzucht van de kapitalisten te beperken via overheidsregulering. Probleem is dat na jaren van deregulering en marktwerking, de kapitalistische overheid totaal geen expertise heeft om nog aan het algemeen belang te denken. Het is zelfs zo erg dat men verwacht dat bedrijven doen aan zelfregulering.

Regels zijn er wel, maar het naleven is een probleem, doordat deze overheid geleid wordt door figuren die helemaal in de ban van het systeem zijn. Politieke partijen zoals D66, VVD en CDA zijn volledige kapitalistische partijen, wiens leden vaak ook behoren tot de klasse van bezitters. Het is dus geen wonder dat er vaak niets terecht komt van regulering, omdat onze maatschappij is ingericht om slechts het belang van een minderheid te dienen. Natuurlijk willen de kapitalistische politici minder regels, maar alleen om de bezittende klasse te versterken ten nadele van de werkende klasse.

Van PRO, SP en PvdD is dus geen steun voor democratische controle te verwachten. Buiten gevestigd links zijn er de Nieuwe Communistische Partij van Nederland (NCPN) en de Revolutionair Socialistische Partij (RSP). Helaas zijn deze partijen klein en vaak onbekend bij de werkende klasse. De NCPN verheerlijkt nog graag het stalinisme als ’’socialisme’’ en de RSP bestaat onder diens huidige naam pas sinds 2025. Toch is er een vacuüm op politiek links omdat PRO, SP en PvdD juist geen socialistisch alternatief neerzetten. De NCPN zal dat vacuüm niet vullen en ook bij de RSP zijn er vraagtekens.

Hoe bereiken we democratische controle?

Democratische controle komt niet van bovenaf. We moeten het afdwingen van onderaf door strijd, solidariteit en socialisme! Daarbij kunnen de sociale bewegingen een grote rol spelen. De klimaatstrijd, de strijd voor Palestina, de feministen en queer beweging, allemaal kunnen ze een rol spelen in de klassenstrijd. Maar dan moet de bewegingen gericht zijn op systeemverandering en niet denken dat ze hun doelen binnen dit kapitalisme kunnen realiseren. De opbouw van een revolutionaire arbeiderspartij is essentieel. Een partij die werkenden en baanlozen van alle achtergronden kan verenigen op een socialistisch programma voor democratische controle. Dat is het doel van Socialistisch Alternatief.

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionary Socialist Media door Google

Israëlische kapers (piraten) in dienst van westers imperialisme

De Israëlische marine is de-facto een piratenvloot. Ze opereert buiten het internationaal recht en meent het recht te hebben schepen te kapen die haar niet bevallen. De Israëlische piraten richten zich vaak op schepen die opereren onder de vlag van de Free Gaza Movement, een coalitie van mensenrechtenactivisten en pro-Palestijnse groeperingen die is opgericht om de blokkade van de Gaza Strook door Egypte en Israël te doorbreken en de situatie van de Palestijnen daar onder de aandacht te brengen.

De Free Gaza Movement wordt tegengewerkt door de Staat Israël en haar bondgenoten zoals de Verenigde Staten van Amerika, de Europese Unie, de Republiek Turkije, de Arabische Republiek Egypte en Canada, omdat ze proberen de illegale blokkade en bezetting van de Gaza Strook te doorbreken. Hoewel pro-zionistische kapitalistische regeringen zich tegen de Free Gaza Movement keren, steunen miljoenen werkenden en jongeren wereldwijd de beweging. Daarom is de Gaza Freedom Flotilla opgericht om de blokkade symbolisch te doorbreken.

Itamar Ben-Gvir kleineert gevangengenomen activisten

Israëlische minister: Itamar Ben-Gvir is een Joodse nationalist. Sinds maart 2022 is hij minister van Nationale Veiligheid in de genocidale regering van Benjamin Netanyahu. Het was Ben-Gvir die samen met Netanyahu de genocide in de Gaza Strook organiseerde na de Palestijnse uitbraak in oktober 2023. Aanvankelijk beweerde het Israëlische leger dat ze in 2025 “slechts 6.000” Palestijnse burgers hadden gedood. Maar na overweldigend bewijsmateriaal erkenden Netanyahu en Ben-Gvir dat hun operaties in Gaza minstens 74.000 Palestijnen het leven hadden gekost. Revolutionair socialisten denken dat dit aantal veel hoger zou kunnen liggen.

Ben-Gvir is niet alleen een Joodse nationalist, maar ook een racist en een overtuigde zionist. Voordat hij minister van Nationale Veiligheid werd, verdedigde Itamar Ben-Gvir als advocaat Israëliërs die extreemrechts nationalisme en anti-Arabische vooroordelen verspreidden. Otzma Yehudit is de politieke partij van Ben-Gvir. De partij verdedigt het idee dat de Staat Israël het recht heeft om Palestijns gebied te bezetten en te annexeren. Otzma Yehudit verspreidt anti-Arabisch racisme en is gelieerd aan de verboden Kach, een openlijk Joodse fascistische beweging die zelfs door de Staat Israël in 1994 werd verboden.

Nadat activisten van de Gaza Freedom Flotilla in mei 2026 waren aangevallen en gevangengenomen door Israëlische piraten, werden ze voorgeleid aan de extreemrechtse minister van Nationale Veiligheid. Gedwongen om hun hoofd te buigen, zwaaide Itamar Ben-Gvir met de Israëlische vlag en eiste dat de activisten voor lange tijd gevangen zouden worden gezet. Na jarenlang de piratenaanvallen te hebben genegeerd, durfde één Europees land eindelijk actie te ondernemen tegen Israël. Frankrijk plaatste Itamar Ben-Gvir op een zwarte lijst, na zijn beledigende opmerkingen aan het adres van de gevangengenomen activisten.

Massale sancties tegen de Staat Israël

Revolutionair socialisten verwerpen de Staat Israël. Deze extreemrechtse, etnisch-nationalistische staat heeft sinds 1948: dood en verderf veroorzaakt onder Palestijnen. We kunnen zeggen dat meer dan 174.000 Palestijnen zijn vermoord door Israëlische soldaten en kolonialisten sinds de oprichting van de zionistische staat. Tegelijkertijd stierven 24.000 Israëliërs in reactie op de bezetting. Het aantal Palestijnse doden zou zelfs kunnen oplopen tot 200.000 in totaal, omdat we geen toegang hebben tot de Gaza Strook. We weten niet hoeveel doden er nog meer begraven liggen onder de puinhopen van steden als Rafah, Gaza-stad, Khan Yunis en Jabalia.

Dankzij het Amerikaanse en Europese imperialisme kan de Staat Israël elk schip aanvallen dat het waagt om voorraden te brengen naar de lijdende bevolking van de Gaza Strook. We weten dat de WHO in september 2025 meldde dat 361 Palestijnen waren overleden aan ondervoeding, waaronder 130 kinderen. Dit is het directe gevolg van mensen als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu. Deze extreemrechtse extremisten hebben dood en verderf gezaaid, zoals alleen brute regimes als die van de Verenigde Staten van Amerika of de Russische Federatie dat kunnen. Dit komt doordat het zionisme een etnisch-nationalistische ideologie is, gebaseerd op het idee dat Joden superieur zijn en daarom boven de Arabieren staan.

Het is deze mentaliteit die leidde tot de vernietiging van een standbeeld van Jezus Christus aan het kruis in bezet Libanon door soldaten van het Israëlische leger. Deze mentaliteit van etnische superioriteit was de oorzaak van de Holocaust tussen 1941 en 1945. Het is diep ironisch dat de nakomelingen van de Europese Joden die door het nazisme werden uitgeroeid, nu precies datgene zijn geworden wat hun grootouders hebben meegemaakt. Het is dan ook geen verrassing dat veel Holocaust overlevenden na 1967 kritisch werden over de Staat Israël. Dit geldt onder andere voor:

• Hajo Meyer: overlevende van Auschwitz die het Israëlische beleid ten opzichte van de Palestijnen fel bekritiseerde.
• Marek Edelman: een van de leiders van de opstand in het getto van Warschau; later bekritiseerde hij het Israëlische nationalisme en betuigde hij zijn solidariteit met de Palestijnen.
• Felicia Langer: Holocaustoverlevende die bekend werd door haar verdediging van Palestijnen in Israëlische rechtbanken.
• Hedy Epstein: voorvechter van Palestijnse rechten en criticus van het Israëlische bezettingsbeleid.
• Ruchama Marton: Holocaustoverlevende en oprichtster van Physicians for Human Rights – Israël.
• Israel Shahak: Overlevende van Bergen-Belsen die later een criticus werd van het Israëlische staatsbeleid.
• Yehuda Elkana: Bekritiseerde wat hij zag als het politieke gebruik van de herinnering aan de Holocaust in Israël.

Ons alternatief voor de genocidale Staat Israël en de mislukte Staat Palestina is socialisme. We pleiten niet voor één of twee socialistische staten; dat is aan de werkende klasse van beide gemeenschappen om te beslissen. Wat essentieel is, is dat de bezetting eindigt en dat de zionistische staat wordt afgeschaft. We eisen ook dat de corrupte FATAH-regering (Mahmoud Abbas) wordt afgezet, omdat FATAH een dienaar is van de Israëlische bezetters.

Een socialistisch Israël/Palestina betekent de onteigening van de kapitalistische klasse, de arrestatie van figuren als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu en een einde aan het Joodse etnische nationalisme.

 

Cuba tot 1991

Van 1961 tot 1991 werd Cuba financieel gesteund door de Sovjet-Unie. Die kochten Cubaanse producten voor veel meer dan de officiële markt prijzen. Daardoor kon het land zich ontwikkelen ondanks het Amerikaanse handelsembargo. Het grootste nadeel van het eiland is hun geografische locatie. Cuba ligt pal voor de VS en dat was ook diens grootste handelspartner. Maar tussen 1959 en 1961 verslechterde de relatie tussen de twee landen, omdat de VS alles in het werk stelde om de revolutionaire regering van Fidel Castro omver te werpen. John F. Kennedy steunde een contrarevolutionaire invasie, de bekende invasie van de Varkensbaai door 1500 anticommunisten.

Na deze mislukte contrarevolutie stelde Fidel Castro zich volledig in dienst van het Russische stalinisme. Dit zorgde voor frictie tussen hem en Che Guevara die Cuba in 1965 verliet. De Cubaanse staatsbureaucratie werd verenigd in de Communistische Partij van Cuba (PCC). Een partij die door Fidel Castro in het leven was geroepen en tot de jaren 70 niet echt een leidende functie had. Eigenlijk werden tot 2008 alle politieke besluiten door Fidel Castro en Raul Castro op militaristische manier genomen, zonder veel inbreng van de PCC bonzen.

Toen viel het Russische stalinisme in elkaar en verloor Cuba haar grootste bondgenoot. Kapitalistisch Rusland ging markt prijzen eisen en daardoor liep Cuba veel inkomsten mis. Door het handelsembargo van de Amerikanen durven veel ondernemers ook geen handel te voeren met het eiland. Ze zijn veel te bang om op een Amerikaanse zwarte lijst te komen. De VS waren nog steeds de grootste economie van de wereld in 1991.

Cuba tussen 1991 en 2021

Fidel Castro besloot om deels toe te geven aan het kapitalisme. Er kwam een tweede munteenheid en westerse bedrijven mochten hotels gaan bouwen in samenwerking met Cubaanse staatsbedrijven. Dit zorgde voor een groeiende ongelijkheid tussen Cubanen die leefde op een laag staatssalaris en die Cubanen, die via het toerisme hogere lonen konden krijgen. Nadat Fidel Castro aftrad als partijleider en staatspresident, werd Raul Castro de nieuwe leider. Deze jongere Castro nam meer markt hervormingen. Dit is ironisch omdat Raul juist volledig in de ban van het marxisme-leninisme (stalinisme) was geweest al voor de Cubaanse revolutie in 1959, terwijl Fidel meer een burgerlijke democraat was.

Tussen 2008 en 2026 werden meer markt hervormingen gemaakt. Kleine ondernemingen werden legaal en Cubanen mochten buitenlandse producten kopen. Hierdoor groeide een laag van kapitalisten die door bezit en connectie meer welvaart hadden dan modale werkenden. Cuba kreeg langzaam een staatskapitalistische economie, waarbij de markt meer te zeggen kreeg. Raul Castro stopte met het presidentschap in 2021. Hij werd opgevolgd door Miguel Díaz-Canel die vooral naar het Chinese model kijkt.

Cuba staat in het kamp van het oosterse imperialisme in de huidige Koude Oorlog. Dit heeft meer te maken met het feit dat Cuba afhankelijk is van Russische en Chinese handel. Hierdoor steunt Miguel Díaz-Canel de lijn van landen zoals Rusland en China, in zaken Oekraïne en Taiwan. Sinds Donald Trump opnieuw president van de VS geworden is, zijn de imperialisten van plan om het eiland onder hun heerschappij te brengen. Dit doen ze door landen zoals Mexico te bedreigen en openlijk te praten over een nieuwe invasie van de Republiek Cuba.

Cuba na Covid-19

Het eiland werd zwaar geraakt door Covid-19. Eigenlijk is Cuba economisch nooit hersteld. Toerisme is niet op het niveau van voor de pandemie en hierdoor hebben velen hun baan verloren. Een mix van sancties, inefficiëntie, dictatuur, lage lonen, energieproblemen en klimaatverandering, zorgen nu voor zoveel ellende. Barack Obama leek even te willen praten over een einde aan het handelsembargo, maar nadat Donald Trump kwam bleef alles bij het oude. Ook Joe Biden wilden het misdadige embargo niet opheffen.

Dit zijn de grootste problemen voor het eiland:

• Amerikaanse sancties (het handelsembargo)
• Inefficiënte planning van de economie
• Dictatoriale overheid die kritiek censureert
• Massale emigratie, veel Cubanen proberen te vluchten door armoede
• Energieproblemen, veel energiecentrales zijn zwaar verouderd.
• Lage lonen en armoede, de meest Cubanen verdienen nog geen 30 euro per maand
• Afhankelijkheid van buitenlandse partners, dit is vooral na 2020 verminderd
• Klimaat en natuurrampen, er zijn meer orkanen die de landbouw zwarte schade toebrengen

Al deze problemen worden in de schoenen van de Communistische Partij van Cuba geworpen door het Amerikaanse imperialisme. Die geven de Cubaanse overheid de schuld van alles. Dit is echter slechts deels de waarheid. Cuba is geen vrije samenleving en werkenden hebben niet de politieke vrijheid om zich tegen de regering te keren. Maar ook een democratische regering zou het niet beter maken. Want veel problemen zijn gekoppeld aan het handelsembargo en de afhankelijkheid hierdoor van landen die in werkelijkheid niets geven om Cuba.

Donald Trump wil Raul Castro oppakken

Het Amerikaanse imperialisme heeft gezegd dat ze de hoogbejaarde Raul Castro willen oppakken. Castro is sinds 2021 nog maar weinig in het openbaar gezien. Toch denken de imperialisten dat ze het recht hebben om deze man op te pakken, terwijl Raul Castro eigenlijk veel toegegeven heeft aan het kapitalisme tussen 2008 en 2021. Maar daar draait het bij Donald Trump niet om. De extreemrechtse president hoopt door te hetze tegen Cuba, hij politieke steun wint bij de 2,9 miljoen mensen van Cubaanse afkomst in de VS. Deze groep is vooral anticommunistisch en reactionair, omdat ze afstammen van de Cubaanse kapitalistenklasse die door Fidel Castro onteigend werd.

Donald Trump staat er erg slecht voor in de peilingen. Amerikanen zijn terecht boos omdat de economie slecht loopt en werkenden merken dat hun leven alleen maar slechter wordt onder de heerschappij van de Republikeinse Partij. Met imperialistische interventies en oorlogen proberen de Republikeinen om hun falend beleid te maskeren. Venezuela, Iran, Cuba, die staan nu in het vizier sinds 2026. Trump heeft al een staatshoofd ontvoert en een oorlog begonnen, gaat hij ook Raul Castro ontvoeren?

Revolutionair socialisten staan aan de kant van werkenden en baanlozen in de landen Venezuela, Iran en Cuba. Dit betekent niet dat we politieke steun geven aan de regimes die daar aan de macht zijn. Wij verwerpen de ondemocratische overheden en hun dictatoriale politiek. Maar het is niet aan de hypocriete imperialisten om te bepalen welke dictatuur mag bestaan en welke niet. Voor de duidelijkheid; de VS heeft geen probleem met dictaturen, zolang die dansen naar de wil van Donald Trump, zoals Venezuela al doet.

Wat is onze taak?

Het is onze taak om solidair te zijn en het imperialisme te bevechten. Dat bekent onze afkeer van de Amerikaanse regering duidelijk maken. Rob Jetten is echter een schoothondje van Washington DC en zijn voorganger is benoemd tot Opper Slijmbal van de NAVO. Het is walgelijk om te zien hoe Mark Rutte slijmt bij Donald Trump, omdat hij weet hoe weinig de NAVO voorstelt zonder de Amerikaanse expertise, wapens en commandostructuur. Rutte heeft het ook zelf gezegd; ”De NAVO is een platform voor de VS om hun macht te projecteren op het wereldtoneel”

Cuba verdient onze solidariteit. Maar, wij steunen niet de Communistische Partij van Cuba (PCC) en hun staatskapitalistische richting sinds 2008. Ook de nieuwe grondwet die is ingevoerd geeft de jonge kapitalistenklasse meer macht. Dit toont waarom alleen het socialisme de groeiende ongelijkheid kan stoppen. Maar dat betekent dat er politieke en economische veranderingen moeten komen. Cubanen zullen de macht moeten grijpen en dat kan alleen als er een revolutionaire organisatie komt, die de PCC bureaucratie omver kan werpen.

Dat kan enkel een revolutionaire partij van de werkende klasse zijn. Een partij geworteld in de Cubaanse werkende klasse, geleid door werkenden voor werkenden! Een partij zonder privileges voor bestuurders en posities die gerouleerd worden. De generatie die de revolutie in 1959 steunde is nu bejaard en niet meer in staat om leiding te geven. Die huidige generatie PCC bonzen (zoals Miguel Díaz-Canel) wil vooral hun privileges en politieke macht behouden. Ze geven niets om de werkende klasse en hun problemen.

Het is aan Cubaanse werkenden om een revolutionaire partij op te zetten. Dit is lastig gezien de enorme armoede, dictatuur en verslechterde situatie. Zonder een klassenbewustzijn is de werkende klasse lam en niet in staat tot revolutie. Daarom zullen revolutionair socialisten zich moeten richten op het versterken van het klassenbewustzijn.

We gaan niet ontkennen dat dit een grote opgave is. Cubanen werken om te overleven en zullen niet gericht zijn op revolutie. Toch is dat de enigste weg voorwaarts, hoe moeilijk en onbereikbaar dat nu lijkt.

Artikel door Jorein Versteege

Waarom is er vluchtelingenhaat?

Vluchtelingenhaat bestaat al decennia. Toen veel Duitse joden in de jaren 30 naar Nederland vluchten, waren er veel Nederlanders tegen hun opvang. Die Duitse joden zouden ”banen inpikken” en daarmee de werkeloosheid onder Nederlandse werkenden hoog houden. Dat is wat rechtse types beweerden en hun haat sloeg aan. Want sinds de grote beurscrash van 1929 was de armoede groot. Ongeveer 17% van alle Nederlanders was werkeloos tussen 1933 en 1940 en moest rondkomen op zeer lage uitkeringen. Dat waren vooral havenarbeiders, bouwvakkers, textielarbeiders en veenarbeiders. De rechtse regering van Hendrikus Colijn voerde een streng bezuinigingsbeleid, wat de armoede juist hoog hield.

In de jaren 60 en 70 kwamen arbeiders uit Turkije en Marokko naar Nederland. Rechtse Nederlanders voerden toen al hetze en haat. Maar de kapitalisten hadden deze arbeiders nodig, daarnaast kregen racisten nog fel weerwoord uit de samenleving. Dit veranderde in de jaren 80 en 90. Door het oprukkende neoliberalisme nam de ongelijkheid toe, men had een zondebok nodig en de islamitische werkenden waren een makkelijke prooi. De grote omslag kwam na 11 september 2001, toen waren alle moslims opeens verdacht. De imperialistische aanvallen op Afghanistan en Irak versterkte de afkeer van het westen onder veel moslims. Ook het institutionele racisme versterkte het gevoel bij Nederlandse moslims dat ze als minderwaardig gezien worden.

Vluchtelingenhaat is nodig onder het kapitalisme om werkenden tegen elkaar op te zetten. Het systeem moet een zondebok hebben en dus keren rechtse populisten zich graag tegen de ”buitenlanders”. Dat waren de joden in de jaren 30, de moslims sinds de jaren 90. Altijd beweert extreemrechts dat de ”buitenlander” het gevaar is. In werkelijkheid is het juist extreemrechts die verdeeldheid, geweld en haat zaait. Bij de moord op Marianne Imke Vaatstra in 1999 kregen Afghaanse vluchtelingen de schuld. De moord op het meisje was een ”typische buitenlandse moord”, aldus types zoals Pim Fortuyn. In 2012 bleek dat een witte christelijke boer; Marianne had verkracht en vermoord, uit lustgevoelens.

25 jaar vluchtelingenhaat sinds 9/11

Sinds 11 september 2001 zijn veel moslims uit landen zoals Afghanistan, Irak, Syrië, Libië, Jemen en Libanon naar het westen gevlucht. Extreemrechts beweerde jaar in, jaar uit dat heel Europa islamitisch zou worden door deze vluchtelingen. Dit leidde ertoe dat witte Nederlanders het foutieve beeld hebben dat moslims ongeveer 15 tot 20% van de bevolking nu uitmaken. Dit is niet correct! Ongeveer 6% van de bevolking wordt gezien als islamitisch en daar vallen dan alle stromingen onder. Dit aantal is al 25 jaar stabiel en dus zullen moslims nooit Nederland kunnen overnemen. Maar dit spookbeeld is verspreidt door extreemrechts, om de angst aan te wakkeren dat als vluchtelingen uit islamitische landen komen, die een ”gevaar” voor de Nederlandse samenleving zouden zijn.

Nederland heeft geen vluchtelingencrisis maar een opvangcrisis. Er is maar één aanmeld locatie en is COA Ter Apel. Deze locatie kan het aantal vluchtelingen niet aan en dus is de spreidingswet ingevoerd. Het duurde helaas 11 maanden voordat die in werking trad (vanaf februari 2024). Probleem is dat veel rechtse gemeentes weigeren om de wet uit te voeren. Door de laksheid van de Nederlandse overheid zitten we anno 2026 nog steeds met een opvangcrisis. Elke keer wanneer gemeentes een tijdelijk AZC willen opzetten, organiseren lokale extreemrechtse groepen protesten. Die zwaaien met oranje-wit-blauwe vlaggen en brullen slogans zoals ”remigratie”. Hangjongeren worden dan ingezet om vuurwerk naar de politie te werpen!

Veel gemeentes capituleren uiteindelijk voor deze anti-AZC demonstraties, uit angst om stemmers te verliezen. Onder invloed van extreemrechts is er onder werkenden en baanlozen afkeer van vluchtelingen. Wanneer er spanningen in de samenleving zijn en politiek links de werkelijke daders niet aanwijzen (de bezittende klasse), kan extreemrechts de proteststemmen kapen. Gevestigd politiek links kan geen socialistisch alternatief bieden. PRO (ex-PvdA/GL), SP en PvdD zijn geen revolutionaire partijen. De SP blijft volledig aan de zijlijn staan en stil rond de opvangcrisis. Dit omdat de linkse populisten hun electoraat denken te halen uit de populistische vijver, terwijl ze alleen maar linkse stemmers hierdoor verloren hebben sinds 2010.

Wat zeggen revolutionair socialisten?

Wij verwerpen de hetze van extreemrechts. Vluchtelingen zijn hier welkom, racisme niet! Wij vinden dat alle gemeentes verplicht moeten worden om een Asielzoekers Centrum te hebben. Zo kunnen de vluchtelingen verspreidt worden en verminderen we ook de kans op sociale problemen. Die worden vaak veroorzaakt door oorlogstrauma’s, geen perspectief, geen privacy en geen werk. Want vluchtelingen mogen niet werken en kunnen dus niet participeren. Indien alle vluchtelingen verspreidt worden en ook mogen werken is er minder kans op onrust. Natuurlijk verdienen ze ook psychologische hulp en privacy. Extreemrechts wil deze oplossingen niet, ze willen conflict en haat. Het is hun taak als hulptroepen van het kapitalisme om de werkende klasse tegen elkaar op te zetten!

Extreemrechts heeft het alleen gemunt op zwarte Afrikaanse, Arabische of Afghaanse vluchtelingen. Je ziet namelijk geen hetze tegen de 120.000 witte Oekraïense vluchtelingen, die sinds 2022 in Nederland wonen (en mogen werken). Dat veel Nederlanders denken dat islamitische vluchtelingen allemaal cadeautjes van de overheid krijgen is een leugen. Social media speelt hier een kwalijke rol, waarbij extreemrechts vrij is om onwaarheden te verspreiden. Ons antwoord moet zijn strijd, solidariteit en socialisme! Strijd tegen de hypocriete racisten die islamitische vluchtelingen haten, solidariteit met iedereen die oorlog en armoede ontvlucht, socialisme is uiteindelijk nodig om een einde te maken aan de oorlogen die vluchtelingen veroorzaken.

Wij zeggen:

• Stop de anti-AZC demonstraties
• Voor eerlijke opvang in het gehele land
• Geef alle vluchtelingen het recht om te werken
• De spreidingswet moet worden nageleefd
• Solidariteit met de slachtoffers van oorlog en imperialisme
• Wie armoede en oorlog ontvlucht is welkom, ongeacht afkomst
• Vluchtelingen zijn niet het probleem, dat is het kapitalisme!

Jongens ook kwetsbaar door social media

Jongeren zijn beïnvloedbaar. Dit komt omdat hun hersenen tot 21 jaar nog groeien. Zelfs iemand van 18 jaar kan nog onvolwassen overkomen en handelen uit impulsie, groepsdruk en macho gedrag. Bij vrouwen speelt vaak het ”perfecte” uiterlijk een rol. Wie niet voldoet aan dit perfecte plaatje wordt al snel een mislukking genoemd op social media. Onder invloed van ”influencers” (verkopers van het systeem) krijgen jongeren vaak een totaal verkeerd beeld van de realiteit. Alsof ze allemaal perfect kunnen worden, allemaal rijkdom en status kunnen krijgen, als ze maar doen wat die influencers vertellen en verkopen!

In de Nederlandse maatschappij tot grofweg 1968 waren de rolpatronen duidelijk. Jongens moesten de heersers zijn en de vrouwen de onderdanige types. De feministische golven vochten tegen deze chauvinistische kijk op het gezin. Ook marxisten hebben het mannelijke chauvinisme bevochten. Vijftig jaar later hebben jongens het extra moeilijk gekregen door het individualisme en het wegvallen van de oude structuren. Aan de ene kant krijgen ze te horen dat ze stoer moeten zijn en leiding dienen te nemen, terwijl aan de andere kant hun wordt verteld dat ze dit juist weer niet mogen, dat veroorzaakt stress en onduidelijkheid, vooral in de hersenen van een tiener.

Jongens zoeken structuur, ook in een digitale wereld waarin perfectie mogelijk lijkt (een illusie). Een combinatie van onzekerheid, groepsdruk en erbij willen horen, kan ertoe leiden dat jongens in de ban van reactionaire opvattingen komen. Als jongens zich aan de manosfeer onderwerpen, kan dat ernstige gevolgen hebben voor hun toekomst. Daarom is het belangrijk dat revolutionair socialisten de manofeer erkennen, bevechten en ter gelijk het socialistisch feminisme verdedigen. Want je krijgt geen feminisme zonder te breken met het kapitalisme!

Rechtse aanval op inclusiviteit en gelijkheid

Dat reactionaire geluiden sterk zijn op social media komt niet uit de lucht vallen. De grote technologische bedrijven zoals META en Google weten dat ze met rechtse opvattingen meer geld verdienen. Daarom worden de algoritmen zo ingesteld dat rechtse meningen meer verspreidt worden dan linkse meningen. Zelfs wie zoekt naar politiek links op social-media zal eerder politieke rechtse berichten krijgen, omdat de tech-kapitalisten dit zo ingesteld hebben in hun algoritmen. Je moet dus selectief gaan zoeken en daar ligt het probleem. Vroeger ging je naar een website en wist je vaak de politieke kleur van zo’n site. Nu krijg je op social media berichten te zien die ingesteld zijn door de algoritme, met een voorkeur voor rechtse berichtgeving.

Rechts voert namelijk een cultuur oorlog en die is gericht op de zwaksten van de samenleving. Dat zijn groepen die te maken krijgen met buitensluiting, intimidatie, racisme en validisme (discriminatie, stigmatisering of marginalisering van mensen met een fysieke, verstandelijke, zintuiglijke beperking of chronische ziekte). We praten hier over migranten, moslims, vrouwen en personen met een handicap. Wie zowel een migrant is, vrouw, moslim en een handicap heeft wordt het meest gemarginaliseerd, door de kapitalistische samenleving!

De rechtse manofeer is bijzonder vijandig tegenover vrouwen, de queer gemeenschap en het idee van inclusiviteit. Jongens die in de ban zijn van de manofeer zullen de confrontatie opzoeken, leerkrachten weten zich soms al geen raad. Het is belangrijk dat met name onzekere meisjes en jonge vrouwen zich niet onderwerpen aan dit soort jongens, wat helaas wel gebeurd op scholen. Belangrijk is dat we erkennen dat achter de façade van stoer en macho gedrag vaak onzekere jongens zitten, die zoeken naar structuur in een wereld die steeds meer digitaal is dan fysiek.

Social media bedrijven zijn verantwoordelijk

Eigenlijk is de manofeer een verdeel en heers tactiek van het kapitalisme. We zien dit ook bij rechtse populisten. Die willen werkenden tegen elkaar opzetten om ze zo van de klassenstrijd weg te houden. De recente anti-AZC demonstraties in Apeldoorn laten dit mooi zijn. Extreemrechts speelt op de angst voor de migrant, de mannelijke asielzoeker die mogelijk ”gewelddadig” kan zijn tegen vrouwen. Zo misbruikt extreemrechts de angst van vrouwen om ook die in te zetten voor hun verdeel en heers tactiek.

Het is ironisch dat de rechtse manofeer eist van jongens dat ze zich reactionair, chauvinistisch en vrouwonvriendelijk opstellen, terwijl rechts tegelijk beweert dat alle mannelijke migranten deze mentaliteit al bezitten en dus bevochten moeten worden. Het toont hun hypocrisie, aan de ene kant tegen jongens zeggen dat ze recht hebben op macht, status en seks, terwijl ze aan de anderen kant beweren dat mannelijke migranten afgekeurd dienen te worden, omdat ze allemaal juist chauvinistisch en vrouwonvriendelijk zouden zijn, wat niet klopt!

De grote schuldigen zijn de social media bedrijven. Meta Platforms (Facebook, Instagram), Alphabet (Google), ByteDance (TikTok) en zo verder, die winst maken met social media. Alleen al 300 miljard dollar werd verdient in 2025. Wij pleiten daarom voor de nationalisatie van de social media bedrijven. Media moet eigendom zijn van de gemeenschap en open voor alle politieke opvattingen, met geen algoritmen die één bepaalde politieke voorkeur geven. Jongeren moeten dus beschermd worden tegen de negatieve invloeden van social media. Te lang is er geen toezicht geweest op de social media bedrijven, dat zal moeten veranderen!

Wij zeggen daarom:

• Scholen moeten het gesprek aangaan met jongens
• Erken dat jongens ook slachtoffer zijn en moeite hebben met hun rol in de maatschappij
• Meisjes kunnen beïnvloed worden door chauvinistische jongens en zich hierdoor onderdanig opstellen
• Ontmasker de social media bedrijven als boosdoeners die de manofeer mogelijk maken
• Socialistisch feminisme is het weerwoord tegen mannelijk chauvinisme
• Kapitalisme is de oorzaak, de manofeer een resultaat
• Influencers denken commercieel, ze zijn verkopers van het systeem en geven niets om jongeren

Wie is Gennady Zyuganov?

Gennady Andreyevich Zyuganov werd geboren in 1944. Hij maakte carrière binnen de Unie Wijde Communistische Jeugd Liga, door een propagandist voor de stalinistische bureaucratie te worden. Nadat hij zijn trouwheid aan het stalinisme had bewezen, mocht Zyuganov lid worden van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in 1966. Daarmee kreeg hij privileges, een beter salaris, mooier huis, een eigen auto. Als propagandist was hij fel tegen de hervormingen van Micheal Gorbachev die vanaf 1985 werden ingevoerd. Toen de Sovjet-Unie implodeerde in 1991 was dat volgens Zyuganov de schuld van Gorbachev en het westen.

In 1993 werd de stalinistische propagandist gekozen tot Generaal Secretaris van de Communistische Partij van de Russische Federatie. Deze titel draagt hij tot de dag van vandaag. Alleen al het feit dat de KPRF 33 jaar met deze stokoude man zitten, bewijst hun vastgeroest karakter. De partij is geen revolutionaire partij, maar een blokpartij in de Russische autocratie. In het Rusland van Vladimir Putin heb je ook geen keus. Of je onderwerpt je aan de staatspartij Verenigd Rusland of je wordt verboden. Zyuganov koos voor onderwerping, iets wat hij eigenlijk altijd al gedaan heeft: trouwheid aan de Russische staat.

Waarom vreest Zyuganov de revolutie?

Als stalinistische marionet van Vladimir Putin is Gennady Zyuganov bang voor de revolutie. Bang om zijn macht kwijt te raken en daarmee alle privileges die hij sinds 1966 geniet. De bejaarde KPRF leider is deel van de staatsbureaucratie, eerst onder het stalinisme en later onder het kapitalisme. Blijkbaar heeft Zyuganov nog wel deels realiteitsbesef, iets dat Vladimir Putin misschien veel minder heeft. Rusland verliest enorm veel jonge mannen, die als kanonvoer geofferd worden in de oorlog tegen Oekraïne. Er is veel woede en afkeer, alleen dat laat de staatmedia niet zien. Voedingsbodem voor revolutionaire agitatie!

Sinds 2022 steunt de KPRF de misdadige oorlog. Dit leidde tot een splitsing in de stalinistische wereld tussen de aanhangers van de Communistische Partij van de Russische Federatie en die van de Communistische Partij van Griekenland (KKE). De Griekse stalinisten zijn fel tegen de invasie (terecht), terwijl de Russische stalinisten de invasie steunen onder het mom van dat ze tegen het ”Oekraïense fascisme” vechten. Oekraïne mag dan wel een kapitalistische staat zijn die ondemocratisch werkt, het is geen fascistische staat!

Wacht de KPRF het lot van de KPU?

De Communistische Partij van Oekraïne (KPU) is sinds 2015 verboden in dat land. Deze stalinistische partij kwam net als de KPRF voort uit conservatieve bonzen die de leer van het stalinisme trouw bleven. Net als hun Russische collega’s kozen ook de Oekraïense stalinisten voor acceptatie en collaboratie met kapitalistische regeringen in Oekraïne. De KPU onder leiding van Petro Symonenko (sinds 1993) koos openlijk de kant van conservatieve (pro-Russische) Oekraïense regeringen om hun loyaliteit aan het kapitalistische Rusland tonen. Na de EuroMaidan werd de KPU verboden door de anticommunistische Oekraïense president Petro Poroshenko.

De manier waarop deze partij van de Oekraïense aardbodem verdween, zegt heel wat. Petro Symonenko vluchtte naar Rusland en steunt nu de imperialisten. Dat bewijst dat de Communistische Partij van Oekraïne meer een lakei van het Kremlin was in Oekraïne. Gennady Zyuganov weet dat als er een socialistische revolutie komt, hij samen met Vladimir Putin veroordeeld zal worden voor de misdaden van het Russische imperialisme. Dat zal vermoedelijk ook het lot worden van de KPRF in Rusland. Ze is volledig gekoppeld aan de dictatuur van Vladimir Putin.

Wat kunnen Russische werkenden doen?

Voor werkenden in Rusland is de grootste vrees van Gennady Zyuganov de enigste oplossing. Er moet een socialistische revolutie komen. Een revolutie heeft echter leiding nodig. Helaas is er op dit moment geen revolutionaire organisatie die leiding kan geven. Er is geen Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken) die in november 1917 steun had onder werkenden om de revolutie te starten. Werkenden moeten dus bouwen aan een arbeiderspartij. Dat is veel moeilijker in een dictatuur dan in een burgerlijke democratie.

Vertrouwen op liberale Russen in het buitenland leidt niet tot revolutie. We hebben dit gezien in Belarus toen de protesten tegen Alexander Lukashenko niet gezorgd hebben voor de val van zijn regime, omdat de liberalen niet overgingen tot revolutionaire agitatie. Organisatie is dus nodig om de massa’s tot revolutie aan te zetten. Russische werkenden kunnen daarbij teruggrijpen op de RSDAP (Bolsjewieken) en hun principes van strijd, solidariteit en socialisme, terwijl de KPRF volledig de kant van de kapitalistische dictatuur kiest.

Artikel door Jorein Versteege

Alles draait op de arbeid van miljoenen, alleen pikken die daar niet de vruchten van

De kapitalistische economie draait op de werkende klasse. Want zonder werkenden kunnen de bezitters niet in rijkdom leven. Zonder werkenden zakt de hele piramide van het kapitalisme in elkaar. Daarom moeten de bezitters (de kapitalisten) werkenden dom houden. Niet dom in de zin dat ze geen kennis bezitten, maar politiek verward en niet in staat om te beseffen dat hun klasse in staat is om de bezittende klasse omver te werpen.

Het lage klassenbewustzijn helpt het kapitalisme. Het kan hierdoor werkenden tegen elkaar op zetten. Dat is met name de taak van de kapitalistische hulptroepen, de rechtse populisten. Die beweren op te komen voor werkenden, maar voeren hetze tegen de zwaksten om werkenden juist weg te houden van de klassenstrijd. De commerciële media en overheid doen hieraan mee, omdat deze in dienst staan van de kapitalisten. Het is hun taak om werkenden en baanlozen niet te onderwijzen in hun eigen kracht.

Werkenden krijgen onder de huidige machtsstructuren niet de vruchten van hun arbeid. Ze worden uitgebuit, zelfs indien ze modaal of bovenmodaal verdienen. Want een werkgever betaald een werknemer nooit naar zijn/haar/hun echte waarden. Dat werkenden kunnen rondkomen en niet allemaal in relatieve armoede leven (zoals dat rond 1800 nog het geval was), is te danken aan de klassenstrijd van onze voorouders. Die vochten via de sociaaldemocratie voor leefbare lonen en ARBO wetten. Helaas heeft diezelfde sociaaldemocratie uiteindelijk (vooral na 1991) de klassenstrijd opgegeven en werkt niet meer voor de heerschappij van de werkende klasse.

Democratische controle van onderaf

Anders dan de heersende opvatting, is socialisme niet het idee van meer overheid of totale overheid. Revolutionair socialisten uit de anti-stalinistische traditie van het marxisme, hebben de sociaaldemocratie en het stalinisme bekritiseerd. Ook in 2026 wijzen we erop dat meer of minder overheid ons niet richting democratische controle helpen. Socialisme bereikt je niet door meer overheidsregels op te stellen om het kapitalisme te beperken. We zullen dus het kapitalisme moeten afschaffen, dat betekent een einde aan het privé bezit van grote bedrijven!

Het kapitalisme maakt daar een enorm drama van. Alsof onteigeningen een grote misdaad zijn en binnen de markt economie is dat ook zo. Want het bezit van een bedrijf wordt gezien als de grootste vrijheid. Wij verwerpen die normen, omdat ze werkenden en baanlozen niet van dienst zijn. Echter om de kapitalistische hebzucht te vernietigen is controle nodig over de bedrijven die onze maatschappij besturen.

Wij pleiten voor nationalisaties onder arbeiderszelfbestuur. Dit houdt in dat de bezittende klasse onteigend wordt en democratische controle terecht komt bij raden van werkenden. Niet alle bedrijven worden meteen genationaliseerd. Kleine ondernemers of eenmanszaken hebben nauwelijks economische macht. We pleiten daarom voor de nationalisatie van de grootste bedrijven die de Nederlandse economie controleren en domineren. Dat zijn in 2026 bijvoorbeeld:

1. ING Group – een van de grootste banken van Europa, actief wereldwijd.
2. Rabobank – sterk in landbouwfinanciering en voedselketens.
3. ABN AMRO – grote speler in retail- en zakelijke bankdiensten.
4. Shell – historisch een van de grootste energiebedrijven ter wereld.
5. Vitol – een van ’s werelds grootste onafhankelijke oliehandelaren.
6. Unilever – voedingsmiddelen, verzorging en huishoudproducten wereldwijd.
7. Ahold Delhaize – eigenaar van supermarktketens zoals Albert Heijn.
8. ASML – cruciaal voor de wereldwijde chipindustrie (lithografiemachines).
9. NXP Semiconductors – chips voor auto’s, beveiliging en IoT.
10. Prosus – grote investeerder in tech (o.a. Tencent).
11. Royal Vopak – opslag en overslag van olie en chemicaliën.
12. Boskalis – wereldwijd actief in baggeren en maritieme projecten.
13. FrieslandCampina – wereldwijd zuivelbedrijf.
14. Heineken – een van de grootste bierbrouwers ter wereld.

Al deze bedrijven werken niet voor het welzijn van onze samenleving, ze werken voor kapitalisten. Die kapitalisten willen maar één ding, winst zien voor hun aandelen. Daarom is het de taak van elk bedrijf om winsten te maken voor diens bezitters. Wij hebben een hele andere visie. Wij vinden dat winsten toebehoren aan de gemeenschap waarin bedrijven werken en dus zijn we anti-kapitalisten!

Kan socialisme in Nederland?

Als men over socialisme praat dan krijg je vaak te horen dat dit niet werkt. De bezittende klasse heeft miljoenen weten te overtuigen dat enkel hun systeem werkt. Toch is het vertrouwen in het kapitalisme aangetast. Steeds meer Nederlandse werkenden voelen dat het systeem niet werkt. Alleen koppelen ze dit nog niet samen aan de noodzaak voor een socialistisch alternatief. Dit komt ook omdat politiek links dit niet benoemt. Links zit muurvast in sociaaldemocratische opvattingen en durft niet verder te kijken dan de bestaande machtsstructuren.

Het is onze taak om het klassenbewustzijn aan te wakkeren. Om werkenden en baanlozen te laten zien dat onder het kapitalisme, ze steeds verliezen. Onze kritiek gaat verder dan alleen de strijd voor leefbare lonen, maar ook om welke klasse de maatschappij, economie en politiek controleert. Wij revolutionair socialisten geloven niet in compromissen met progressieve delen van het kapitalisme. Wij zijn revolutionairen in de zin dat we een radicale breuk nastreven. Maar zo’n breuk kan enkel met steun van een meerderheid van werkenden en baanlozen in alle landen van de wereld.

Karl Marx heeft dit 159 jaar geleden al duidelijk gemaakt, hij leefde in de tijd van het vroeg kapitalisme (1800-1968). Sindsdien is veel maatschappelijk veranderd, maar niet de aard van het systeem. Hierdoor bezit 88% van de totale mensheid maar 15% van de totale financiële welvaart. Socialisme kan werken, omdat mensen in staat zijn tot meer dan wat heersers beweren. We hebben de slaven maatschappij en het feudalisme overwonnen, ook het vroeg kapitalisme is verleden tijd. Laten we nu ook met het laat kapitalisme afrekenen!

Revolutionairen en aanslagen

Moordaanslagen op monarchen en presidenten zijn niet onbekend bij revolutionairen. Vooral binnen anarchistische groepen heerste 126 jaar geleden, het idee dat je met individueel terrorisme de heersende klasse omver kon werpen. In het tsaristische Rusland voor 1917 waren er revolutionairen die geloofde in het plegen van aanslagen, op leden van de adel en de tsaristische aristocratie. Alexander II van Rusland stierf door een aanslag van de revolutionaire groep: ’’De Wil van het Volk’’. Ook in Europa hebben anarchisten aanslagen gepleegd. Luigi Lucheni maakte een einde aan het leven van Keizerin Elisabeth van Oostenrijk en Hongarije in 1889. Enkele jaren later werd ook de Franse president Sadi Carnot vermoord door de anarchist: Sante Geronimo Caserio.

Vladimir Lenin van de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken) sprak zich uit tegen het plegen van aanslagen. Lenin vond dat individueel terrorisme:

• Politiek ineffectief was
  Volgens hem veranderde het niets aan de machtsstructuur. Het doden van één leider (bijv. een tsaar of minister) liet het systeem zelf intact.

• De massa passief maakte
  Hij stelde dat zulke daden arbeiders en boeren juist toeschouwers maken, in plaats van actieve deelnemers aan een revolutie.

• Een verkeerde focus had
  In plaats van organisatie en klassenstrijd, richt terrorisme zich op spectaculaire acties die weinig structurele verandering brengen.

Dit houdt niet in dat Lenin vond dat geweld uit te sluiten is. Ook revolutionair socialisten in 2026 zijn geen pacifisten die vinden dat je nooit geweld moet gebruiken. In tijden van revolutie heeft de werkende klasse collectief het recht om zich tegen contrarevolutionair geweld te verzetten. De Iranese werkende klasse heeft het recht om zich tegen de sjiitische theocratie te verzetten, net zoals de Palestijnse werkenden dat mogen tegen de Israëlische kolonisten en diens machtsapparaat: de Staat Israël.

Doelwit Donald Trump

Op 26 april probeerde een gewapende man om Donald Trump te doden, tijdens een diner. Dit is de derde moordpoging die de extreemrechtse president overleefd heeft. In juli 2024 werd Trump aangevallen en in zijn oor geraakt. In september van dat jaar probeerde iemand hem op zijn golfclub dood te schieten, wat op tijd werd ontdekt. Dat sommigen denken dat ze Trump moeten doden om het leed dat hij veroorzaakt te stoppen is begrijpbaar. Daarnaast heeft de rechtse oorlogstiran slechts de steun van 39% van de Amerikaanse samenleving. Toch moeten wij individuele aanslagen afkeuren omdat ze (zoals Lenin opmerkte) politiek ineffectief zijn!

Rechtse propagandisten brullen meteen dat alle aanslagplegers uit het linkse kamp komen. Ook bij de moord op Pim Fortuyn kregen alle linkse Nederlanders de schuld. Onze voorloper Offensief schreef hierover in 2002: ’’De socialistische organisatie OFFENSIEF veroordeelt zonder enige reserves de schokkende moord op Pim Fortuyn. Fortuyn stond voor ideeën die diametraal tegenover onze beginselen staan. Echter, door zijn openhartige manier van spreken en recht voor de raap benadering, slaagde hij erin een totaal ingedutte politieke situatie wakker te schudden. Het is indrukwekkend hoe Fortuyn erin slaagde binnen korte tijd een enorme aanhang op te bouwen. Vooral onder die mensen die het gevoel hadden – terecht overigens – dat andere politici niet meer wisten wat er bij de bevolking speelt. Wij waren het absoluut oneens met de manier waarop Pim Fortuyn over migranten sprak’’

Bij de aanslagen op Donald Trump is echter helemaal geen bewijs dat de daders een links profiel hadden. Zelfs al hadden ze die wel, dan zouden revolutionair socialisten hun daden afkeuren, net zoals Vladimir Lenin individueel terrorisme afkeurde aan het einde van de 19de eeuw. Thomas Matthew Crooks die in juli 2024 probeerde om Donald Trump te doden stond geregistreerd als een Republikein, ook al had hij 15 dollar gedoneerd aan het Progressive Turnout Project van de Democratische Partij. Volgens zijn vader was Thomas mentaal instabiel en leed aan depressie door een pestverleden en drugsverslaving.

Waar veel daders 126 jaar geleden nog handelden uit politieke opvattingen is dat anno 2026 niet altijd het geval. Veel daders kunnen door mentale instabiliteit handelen. Het wapenbezit maakt het ook makkelijker in de VS. Ook al mogen mensen die mentaal lijden geen wapens bezitten, toont de realiteit dat dit juist wel het geval is. Onder rechtse Amerikanen is een wapen een statussymbool en je moet niet vreemd opkijken dat rechtse gezinnen meerdere wapens in huis hebben. Dan is maar één mentaal instabiel persoon nodig om een bloed pad te beginnen, zie de velen aanslagen op Amerikaanse scholen (meer dan 2.000 sinds 1970) door jongeren die lijden door een pestverleden en depressie.

Offensief uit 2002 heeft het mooi samengevat:

’’Socialisten strijden in de maatschappij van vandaag voor iedere verbetering, groot of klein die bevochten kan worden. Ja wij komen ook op voor bestrating van fietspaden, evengoed als voor een koopkrachtverbetering van uitkeringsgerechtigden. Daarbij moeten we rekening houden met de ongenoegens van de bevolking en daar richting aan geven. Maar in die strijd, klein en groot, proberen we mensen ongeacht taal, ras of afkomst bewust te maken en te organiseren voor de uiteindelijke confrontatie met de nu heersende klassen en het omverwerpen van de huidige maatschappij van het egoïstische kapitalisme’’

Artikel door Jorein Versteege

De oorsprong van FIDESZ

In maart 1988 werd de Alliantie van Jonge Democraten (FIDESZ) opgericht in de Hongaarse Volksrepubliek. De partij werd geleid door jonge anticommunisten die zich verzetten tegen het regime van de oude János Kádár. ​​Deze stalinistische leider had 32 jaar lang de Hongaarse Volksrepubliek geregeerd. In oktober 1989 gaf de stalinistische Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij haar machtsmonopolie op. In de jaren na de val van het stalinisme veranderde de Alliantie van Jonge Democraten haar volledige naam in Hongaarse Civiele Alliantie. Dankzij de populistische retoriek van Viktor Orbán begon FIDESZ steun te verwerven onder de Hongaarse werkende klasse. Hoewel het een kapitalistische partij is, speelde de populistische partij in op de enorme desillusie van de jaren negentig. FIDESZ beweerde zich te verzetten tegen de privatisering en deregulering van de economie, die werden doorgevoerd door de liberalen en ex-stalinistische sociaaldemocraten.

Partijen die bezuinigingen voorstonden, zoals de liberale Alliantie van Vrije Democraten en de sociaaldemocratische Hongaarse Socialistische Partij, domineerden de politiek in de eerste tien jaar van het kapitalistische bewind in Hongarije. De liberalen en sociaaldemocraten waren allen voorstanders van schoktherapie en de vernietiging van publiek eigendom. De sociaaldemocratie speelde een zeer verraderlijke rol, aangezien miljoenen werkenden en baanlozen werden verraden door voormalige stalinistische types zoals Gyula Horn, László Kovács, István Hiller en uiteindelijk Ferenc Gyurcsány. Deze leiders hadden ooit het marxisme-leninisme (stalinisme) omarmd, toen de Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij regeerde van 1957 tot 1989. Onder het kapitalisme na 1990 werden ze de meest loyale verdedigers van het neoliberalisme en de Europese Unie.

Viktor Orbán en de hernoemde Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ) werden bekend als tegenstanders van deregulering en bezuinigingen. Met populisme en nationalisme speelden ze in op werkenden die zich in de steek gelaten voelden door de neoliberale politieke elite. In 1998 werd FIDESZ de grootste politieke partij en slaagde erin een coalitieregering te vormen met het Hongaars Democratisch Forum (MDF) en de Onafhankelijke Partij van Klein Aandeelhouders (FKGP). Zelfs zijn eerste regering werd geplaagd door corruptie: twee van Orbáns staatssecretarissen moesten aftreden vanwege hun betrokkenheid bij een omkoopschandaal rond de Amerikaanse militaire fabrikant Lockheed Martin Corporation.

In 2002 streed FIDESZ met de Hongaarse Socialistische Partij (MSZP). Onder leiding van Péter Medgyessy wist de MSZP een regering te vormen met de liberalen en dankzij een verhoging van de salarissen en pensioenen voor ambtenaren, wist de sociaaldemocratische partij hun stemmen te winnen. Maar werknemers die niet voor de staat werkten, voelden zich verraden en bleven loyaal aan Viktor Orbán en zijn populisten, die beweerden dat het oneerlijk was dat alleen ambtenaren een salarisverhoging kregen. Desondanks won de MSZP de verkiezingen van 2006 onder leiding van Ferenc Gyurcsány. In 2010 wist Viktor Orbán de sociaaldemocratische partij echter te slim af te zijn door een geheime geluidsopname van Gyurcsány te gebruiken. Op deze opname verklaarde de MSZP-leider openlijk dat de sociaaldemocraten hadden gelogen om kiezers te winnen.

De financiële crisis van 2008 trof Hongarije hard. FIDESZ kon de crisis en het feit dat de sociaaldemocratische regering de dictaten van het Europese kapitalisme uitvoerde, uitbuiten. Hoewel FIDESZ een kapitalistische partij is, beweert ze in haar propaganda op te komen voor de gewone man. FIDESZ wakkerde ook het Hongaarse etnisch nationalisme en antisemitisme aan. Ze beweerde dat joden en moslims Hongarije zouden overheersen als de “communistische” MSZP niet gestopt zou worden. Het is nog steeds erg populair onder rechtse politici en media om alles wat niet strookt met het rechtse nationalisme als “communistisch” te bestempelen.

FIDESZ aan de macht 2010-2026

Viktor Orbán won de algemene verkiezingen van 2010 en won verkiezing op verkiezing tot 2026. Hij versterkte de staatsmedia en gaf de controle over de commerciële media aan loyale kapitalisten. De oppositie ontmaskerde hem regelmatig, maar door hun verdeeldheid en het onvermogen om een ​​links alternatief te creëren, wist FIDESZ elke verkiezing te winnen met populisme en de mentaliteit van ”Wij tegen Hun”.  Donald Trump in de VS heeft veel elementen uit Orbáns handboek overgenomen. Ook hij speelde in op het typisch Amerikaanse chauvinisme en de “Wij tegen Hun” mentaliteit. Dit wordt in Hongarije vaak gebruikt, waarbij FIDESZ-politici beweren aan de zijde van het gewone volk te staan, ​​tegen de ”liberaal linkse elite”. In werkelijkheid zijn de elites van Hongarije de corrupte leden van FIDESZ en de Christendemocratische Volkspartij (KDNP), een reactionaire katholieke partij die Orbán volledig steunt in zijn christelijk nationalisme.

Sinds 2005 werken de christelijk-nationalisten samen met de Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ). De FIDESZ-KDNP-alliantie bezorgde Viktor Orbán bij elke verkiezing sinds 2010 een ruime meerderheid. De enige extreemrechtse tegenstander van Orbán was de Beweging voor een Beter Hongarije (Jobbik). Deze partij speelde in op racisme, antisemitisme en dogmatisch etnisch nationalisme en was populair onder extreemrechtse jongeren die zich vervreemd voelden door het feit dat FIDESZ in de EU bleef. Tussen 2014 en 2022 werd Jobbik zelfs als radicaler rechts beschouwd dan de FIDESZ-KDNP-alliantie. Dit veranderde nadat Jobbik besloot gematigder te worden en zelfs samenwerkte met de liberale oppositie. Als reactie hierop gebruikt FIDESZ nu extreemrechtse retoriek en heeft Jobbik politieke steun verloren.

Ondanks het Hongaarse nationalisme, populisme en de retoriek tegen het liberalisme en de EU, heeft Viktor Orbán Hongarije nooit uit de Europese Unie gehaald. Zijn verzet blijft bij retoriek; Hongarije blijft toegewijd aan de gemeenschappelijke Europese kapitalistische markt en alle ongelijkheid die deze voor Hongaarse werkenden creëert. Het is ook een feit dat Hongarije veel geld uit Brussel heeft ontvangen. Over de periode van 2004 tot en met 2026 heeft Hongarije naar schatting in totaal ongeveer € 90 miljard tot € 95 miljard van de Europese Unie ontvangen. Daarom heeft Orban nooit gedaan aan een uitreding uit de EU, omdat zijn land enorm veel subsidies ontvangt van de unie die hij zo verafschuwde.

De verkiezingen in Hongarije zijn vrij, maar niet eerlijk.

De Europese Unie heeft de volgende redenen hiervoor aangevoerd:

• Ongelijke toegang tot de media: loyalisten van FIDESZ en KDNP bezitten de commerciële media.
• Misbruik van staatsmiddelen: de staat gebruikt belastinggeld voor pro-Orbán-propaganda.
• Bevordering van loyalisten op belangrijke overheidsfuncties.
• Verandering van kiesdistricten ten gunste van de regeringspartijen.
• Intimidatie van de sociaal zwakkeren om op de regering te stemmen, anders dreigen ze hun uitkeringen te verliezen.
• Het bestempelen van oppositiefiguren als “buitenlandse agenten” (in de stijl van Vladimir Putin).

De mislukking van de liberale oppositie

Sinds hun verpletterende nederlaag in 2010 zijn de liberalen en sociaaldemocraten er niet in geslaagd een betekenisvolle oppositie te vormen tegen de rechtse populisten. De redenen hiervoor zijn een gebrek aan eenheid en het feit dat ze geen antwoord hadden op de golven van populisme en de minachting voor het democratische proces door rechts. De liberalen konden hun verkiezingsnederlaag niet verwerken en de Alliantie van Vrije Democraten werd in 2013 ontbonden. De sociaaldemocratie verloor de ene verkiezing na de andere, niet in staat om een ​​betekenisvolle oppositie te bieden, terwijl leiders als Attila Mesterházy, Gergely Karácsony, Bertalan Tóth en Ágnes Kunhalmi kwamen en gingen. Wanhopig probeerde de oppositie verschillende electorale fronten, zoals Eenheid in 2014 of Verenigd voor Hongarije in 2022. Deze faalden allemaal, omdat ze niets anders boden dan loze anti-Orbán-retoriek, net als de campagnes van Clinton en Harris tegen Trump in 2016 en 2024.

De enige (pseudo) linkse stemmen zijn de oude aanhangers van János Kádar, die zich hebben verenigd in de Hongaarse Arbeiderspartij. Zij worden geleid door de 72-jarige Gyula Thürmer, een voormalige stalinistische bureaucraat van lage rang, die in 1989 weigerde de sociaaldemocratische koers van de Hongaarse Socialistische Partij te accepteren. Thürmer is geen revolutionair, aangezien zijn politieke opvattingen sociaal-conservatief en zelfs pro-Russisch imperialistisch zijn. De Hongaarse Arbeiderspartij steunt Moskou en de illegale invasie en bezetting van Oost-Oekraïne. Gyula Thürmer is bovendien een fervent voorstander van het Chinese staatskapitalisme.

Nu, in 2026, vertrouwde de oppositie op een voormalige Orbán-loyalist. Péter Magyar was van 2002 tot 2024 lid van FIDESZ. Hij verliet het Orbán-kamp na het schandaal rond het presidentiële pardon van Katalin Novák. Sindsdien organiseerde Péter Magyar talloze protesten tegen het feodale systeem van Orbán, zoals hij het noemde. De oppositie heeft deze liberaal-conservatief omarmd als hun nieuwe hoop om FIDESZ van de macht te verdrijven. Revolutionair socialisten zijn blij dat extreemrechts verslagen is, maar we vertrouwen Péter Magyar ook niet. Zijn Partij voor Respect en Vrijheid (TISZA) is niet tegen het kapitalisme. Orbán verslaan is één ding, FIDESZ uit de Hongaarse samenleving verwijderen is iets heel anders. De rechtse populisten controleren de media en hun leden bekleden allemaal belangrijke overheidsfuncties. Zelfs nu Viktor Orbán verslagen is, zal Péter Magyar nog steeds te maken krijgen met een systeem dat is gebouwd voor misbruik en corruptie.

Wat is nodig in Hongarije?

Wat Hongarije nodig heeft, is een beweging tegen het kapitalisme. Een kracht die de corrupte, verrotte kapitalistische staat en alle elitaire politici van FIDESZ, KDNP en alle anderen kan vernietigen. Dit is niet eenvoudig, aangezien antisocialistische stigmatisering en anticommunistische vooroordelen dagelijks aan de orde van de dag zijn, zelfs tegen mensen die niet antikapitalistisch zijn. De staatsmedia en de commerciële media in Hongarije bestempelen alles als ”socialistisch/communistisch” wat zich verzet tegen de regering. Het probleem is dat veel Hongaarse werkenden vergiftigd zijn door deze reactionaire mentaliteit. Ze geloven wat de staatsmedia en de commerciële media hen vertellen. In dit vergiftigde klimaat is het erg moeilijk voor revolutionair socialisten om te werken. Onze ideeën zijn niet verboden, maar de golven van reactionaire kapitalistische propaganda zijn zeer sterk.

Sociale media heeft de oppositie dit keer geholpen om te winnen. Veel jongeren hadden genoeg van de mislukkingen van het Orbán-regime. De traditionele media zijn pro-Orbán, maar hun aanwezigheid op sociale media is zwakker. Dit is een terrein dat de oppositie kon gebruiken, aangezien veel Hongaren tegenwoordig op sociale media zitten, met name de jeugd. Foutief dacht het Orbán kamp dat ze verkiezingen konden winnen door alleen traditionele media te gebruiken. Dat werkte immers voor hun in 2010, 2014, 2018 en 2022. Maar de traditionele media verliezen terrein in de informatieoorlog. Sociale media kunnen een belangrijke rol spelen bij verkiezingen, zoals Die Linke in Duitsland heeft laten zien.

Veel Hongaarse werkenden en baanlozen zijn boos. Ze zien de kosten voor vrijwel alles stijgen. De overheid helpt niet en ze willen verandering. Maar deze verandering komt niet van een conservatieve ex-Orbán aanhanger. Verandering kan alleen worden bewerkstelligd door een revolutionaire partij die durft te breken met het kapitalisme. Ook dit is niet eenvoudig, aangezien werkenden in Hongarije geen revolutionaire mentaliteit hebben. Ze worden doordrenkt met etnisch nationalisme, antisemitisme en een diepe angst voor alles wat niet christelijk en etnisch wit is. Een duidelijk gevolg van hersenspoeling en desinformatie. Viktor Orbán beweerde vaak dat moslims over de Hongaren zouden heersen. In werkelijkheid wonen er slechts 5.000 moslims in Hongarije en 75% daarvan is etnisch Oost-Europees, niet Arabisch. Orbán zei ook dat joden de liberale oppositie controleren. Hij wees daarbij naar George Soros, een in Hongarije geboren liberale miljardair.

De ideeën van het socialisme zijn de enige weg voorwaarts uit de ongelijkheid, armoede en misstanden die werden begaan door de FIDESZ-KDNP-partijalliantie. TISZA of de MSZP zijn niet wat de Hongaarse werkenden en baanlozen nodig hebben. Ze hebben een revolutionaire arbeiderspartij nodig die breekt met het kapitalisme. Daarvoor hebben we de bejaarde Gyula Thürmer en zijn voorliefde voor het oosters imperialisme niet nodig. We hebben jonge revolutionaire marxisten nodig, die zich verzetten tegen de verrotte kapitalistische staat en het kapitalistische systeem. Wij staan voor een socialistisch Hongarije als onderdeel van een socialistische Europese federatie. Dit betekent de volledige vernietiging van de burgerlijke staat en alle machtsstructuren die FIDESZ en de kapitalistische klasse in Hongarije hebben gediend!

Viktor Orbán werd verslagen bij de verkiezingen van 12 april 2026. Zijn FIDESZ verloor van TISZA, die de nieuwe regeringspartij van Hongarije zal worden. De MSZP deed niet eens mee aan de verkiezingen, wat betekent dat er voor het eerst sinds 1990 geen sociaaldemocratische partij in het Hongaarse parlement vertegenwoordigd is. De kiemen van het rechts-populisme zijn echter nog niet verdwenen. FIDESZ blijft de tweede partij van het land en kan terugkeren als Péter Magyar een mislukking blijkt te zijn voor de werkende klasse, wat hij ongetwijfeld zal worden, maar voorlopig hebben de krachten van het rechts-populisme in Oost-Europa een zware nederlaag geleden.