Artikel overgenomen van Revolutionair Socialistische Media

Franse scholieren zijn het zat, terecht!

In veel Franse scholen zijn sinds dinsdag 6 oktober protesten uitgebroken van scholieren, leerkrachten en werkenden. Ze protesteren tegen overvolle klassen, een tekort aan leraren en een hoge werkdruk. Jaren lang heeft de Franse staat bezuinigt op het onderwijs, want geld was nodig voor andere zaken, bijvoorbeeld oorlog en militarisme. Wat deze scholieren protesten versterkt is dat de vakbonden hun steun gegeven hebben. Dat is erg belangrijk omdat het de strijd van de werkende klasse nu verbindt met de strijd van scholieren en werkenden in het Franse onderwijs.

De kapitalistische media richt haar pijlen vooral op de vandalen die vaak bij dit soort protesten los gaan en geweld plegen. Daar wordt dan enkel berichtgeving over gedaan, alsof de scholieren en werkenden allemaal ”gewelddadig” zouden zijn en vernielingen veroorzaken. Natuurlijk is dit niet correct, maar dat boeit de media van de heersende klasse niet. Het is hun doel om de protesten neer te zetten als ”verstorend”, ”gewelddadig” en ”niet nuttig”. De Nederlandse NOS werkt hieraan mee en beweert nu dat protesteren geen zin heeft, want de Franse staat heeft het geld niet om scholieren en werkenden te helpen. Onzin! Er is geld, Frankrijk heeft genoeg, alleen het geld ligt niet in de handen van de gemeenschap.

Er leven bijna 10 miljoen Franse werkenden en baanlozen in relatieve armoede. Dit terwijl een kleine extreem rijke elite bijna alle welvaart bezit. Miljarden liggen veilig in kluizen van superrijken zoals Bernard Arnault & familie (171 miljard euro), Françoise Bettencourt Meyers & familie (100 miljard euro), Alain Wertheimer (39,4 miljard euro), François Pinault & familie (29,5 miljard euro), Emmanuel Besnier (28,3 miljard euro) en zo kan de lijst nog wel verder gaan. Terwijl het Franse onderwijs structureel tekort komt en miljoenen moeite hebben om aan woningen te komen, genieten de rijken van alle luxe die het kapitalisme deze parasieten gunt.

Franse samenleving op hoogspanning

Door politiek te voeren in dienst van een minderheid, is de Franse samenleving hun op een punt van hoogspanning. De regering van Emmanuel Macron faalt keer op keer, maar weet overeind te blijven door het ontbreken van een geloofwaardig links alternatief. Macron won het van de extreemrechtse Marine Le Pen in 2017 en 2022, echter niet omdat iedereen zijn kapitalistische politiek steunde. Hij won enkel omdat een meerderheid van de Fransen geen extreemrechtse president wouden. Als Emmanuel Macron het had moeten opnemen tegen bijvoorbeeld Jean-Luc Mélenchon, dan had hij zeker verloren.

Probleem is dat Jean-Luc Mélenchon nu al 75 jaar oud is. Deze sociaaldemocraat met linkse populistische karakteristieken is nu het boegbeeld van Frans links en dat is niet bepaald wat Frankrijk nodig heeft. La France Insoumise (de partij van Mélenchon) is een samenraapsel van linkse populisten, sociaaldemocraten, linkse nationalisten en burgerlijke types die niet de omverwerping van het kapitalisme nastreven. Helaas is door het falen van de Franse Communistische Partij en de Nieuwe Antikapitalistische Partij, enkel de linkse populisten over als het gezicht van gevestigd links in Frankrijk, zij leiden ook het Nieuwe Volksfront.

Het Nieuwe Volksfront (NFP) bestaande uit La France Insoumise, de Franse Communistische Partij (PCF) en de Nieuwe Antikapitalistische Partij (NPA), blijft vooral sociaaldemocratisch en binnen de kaders van de kapitalistische Franse Republiek. Natuurlijk is een klassiek sociaaldemocratisch Frankrijk beter dan wat nu aan de macht is. Ook is het programma van het Nieuwe Volksfront tien keer beter dan het reactionaire kapitalistische programma van Rassemblement National, de partij van Marine Le Pen.

De grootste kracht van Le Pen ligt in rechts populisme en spelen op identiteitspolitiek met racisme. Want er is veel woede omtrent de ongelijkheid, de inflatie en verhoogde kosten voor alles en nog wat, terwijl Emmanuel Macron miljarden wil hebben om het Franse militarisme (in opdracht van Mark Rutte) te spekken. Rassemblement National (RN) speelt werkenden tegen elkaar op en doet dit eigenlijk al jaren. Maar RN heeft concurrentie gekregen in de vorm van Reconquête, de nieuwe extreemrechtse partij van Éric Zemmour. Deze Zemmour is een overtuigde moslimhater en een witte supremacist.

Wat moet politiek links doen?

Revolutionair socialisten steunen de protesten van de scholieren en werkenden. Wij veroordelen het geweld van vandalen en de kapitalistische media, die hierdoor de protesten negatief neerzetten. Er is nood aan een socialistisch alternatief in de Franse politiek en helaas is het Nieuwe Volksfront juist niet revolutionair. Het NFP is een eenheidslijst, gemaakt toen het RN dreigde de verkiezingen te winnen. Maar hun programma is te beperkt, logisch ook omdat de grootste kracht binnen het front niet revolutionair socialistisch is. La France Insoumise en Jean-Luc Mélenchon zijn altijd burgerlijke politici geweest. Mélenchon was jaren lid van de (totaal gefaalde) Socialistische Partij (PS), de sociaaldemocratische partij van de progressieve bourgeoisie.

Ook na zijn uitreden uit de PS heeft Mélenchon nooit het revolutionair socialisme aangehangen. Hij stichtte de Linkse Partij die niet echt van de grond kwam en ook het Linkse Front met de PCF, faalde om een socialistisch alternatief neer te zetten. In 2009 leek de NPA een socialistisch alternatief te worden, maar door ideologische fouten en tactische blunders verloor de Nieuwe Antikapitalistische Partij het momentum en verdween als boegbeeld van links na de oprichting van La France Insoumise. Revolutionair linkse krachten zijn dus onder gesteld aan burgerlijk linkse krachten in Frankrijk.

Dit verklaart ook waarom ondanks veel protesten en stakingen, het werkenden en baanlozen niet lukt om aan de macht te komen. De vakbonden doen aan strijd en solidariteit, maar het socialistische alternatief vanuit de linkse politiek ontbreekt. Schuldig hieraan zijn zowel sociaaldemocraten, stalinisten en ook zelfverklaarde ”trotskisten”. Hun falen versterkt de kapitalistische politiek en ook extreemrechts. Want als werkenden, baanlozen en scholieren geen revolutionaire leiding hebben, kan hun woede makkelijk gekaapt worden door types zoals Le Pen en Zemmour.

Belangrijk is het volgende:

• Het Nieuwe Volksfront (NFP) moet afstappen van hun sociaaldemocratisch programma
• Ze moeten de huidige Franse Republiek verwerpen en diens kapitalistische instituten
• Het NFP zal moeten pleiten voor een Franse Socialistische Raden Republiek
• Een raden democratie onder controle van raden van werkenden en baanlozen
• Dit zal inhouden de nationalisatie van de grootste bedrijven onder democratische controle
• Onteigening van alle miljardairs en miljonairs
• Daarvoor moet het volksfront omgevormd worden tot een verenigde arbeiderspartij
• Deze partij moet intern werken op het principe van vrijheid van discussie, eenheid in actie
• Een nieuwe arbeiderspartij moet niet pleiten voor meer kruimels van de koek, het moet pleiten voor de gehele koek

Artikel door Jorein Versteege

Oranje al kolonialistisch voor 1813

Het Huis van Oranje-Nassau kreeg dan wel officieel een monarchistische functie vanaf 1813, van 1588 tot 1795 was het ook een belangrijke speler in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Ze leverde de stadhouders die eigenlijk verkapte monarchen waren in alles behalve naam. Pas na de Bataafse revolutie had het Huis van Oranje-Nassau tussen 1795 en 1813 geen enkele controle over Nederland en België. Na de ondergang van het Franse Keizerrijk besloten de geallieerden dat Nederland een monarchie moest worden onder het Huis van Oranje-Nassau.

De enorme rijkdom van het Huis van Oranje-Nassau kwam door aandelen die ze hadden in de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) als ook de West-Indische Compagnie (WIC). Historische berekeningen laten zien dat de Oranjes in de 17e en 18e eeuw miljoenen guldens (omgerekend naar de huidige waarde honderden miljoenen euro’s) verdienden aan de koloniale leegroof en uitbuiting. Na 1813 erfde het Huis van Oranje-Nassau de genationaliseerde koloniën. De Bataafse Republiek had de Verenigde Oost-Indische Compagnie opgeheven en diens bezit in beslag genomen. Uit de VOC kwam de kolonie: Nederlands Indië en uit de WIC de kolonies: Suriname en de Antillen.

Volle steun voor het racisme en imperialisme

Alle monarchen steunde het idee van ’’witte verhevenheid’’. Witte Nederlanders waren in de racistische ogen van het Huis van Oranje-Nassau beter dan inheemse volkeren. De ”christelijke beschaving” moest de koloniale volkeren worden bijgebracht, want die was het centrum van de wereld. Hierin was Nederland niet minder racistisch dan bijvoorbeeld het Verenigde Koninkrijk van Groot Brittannië, het Duitse Keizerrijk, de Franse Republiek of het Koninkrijk België, wiens wrede koning Leopold 2 verantwoordelijk zou zijn voor een genocide in Congo.

Hoewel de monarchen van Oranje weinig tot geen politieke invloed hadden op het kolonialisme, hebben ze dit wel tot 1948 volop gesteund. Monarchen van Willem 1 tot Wilhelmina waren allemaal schuldig aan de toejuichen van onderdrukking en het leed dat de Nederlandse regeringen veroorzaakt hebben, uit de racistische overtuiging dat witte Europeanen verheven zouden zijn, door hun religie en cultuur. Hoewel na 1948; Indonesië vrij kwam, zou het nog tot 1975 duren voordat Suriname onafhankelijk werd en de Nederlandse Antillen is pas in 2010 opgeheven.

Eigenlijk is men pas de laatste 10 jaar gaan nadenken over de misdadigheid van Nederlandse regeringen en rol van het Huis van Oranje-Nassau. Dit omdat met name afstammelingen van de slaven en de volkeren die onderdrukt werden, steeds meer van zich laten horen. De generatie van 1948 bleef stil en ook diens kinderen, maar de derde generatie wil erkenning en vooral dat witte Nederlanders zien hoe fout en misdadig hun Koninkrijk der Nederlanden was. Kolonialisme is geen spannend verhaal over verre handel, onbekende landen en exotische volkeren. Het was verovering, uitbuiting, massamoord en bezetting!

Huis van Oranje-Nassau verdient geen belastinggeld

Met 1,3 miljard aan eigen vermogen heeft het koninklijke huis geen uitkering nodig. Al die welvaart is gebouwd op de koloniale welvaart die Nederland heeft opgebouwd tussen 1588 en 1948. Daarom zeggen revolutionair socialisten dat we direct moeten ophouden met de monarchie. Die is ons ongedwongen na 1813. Nu dus bekend is dat het Huis van Oranje-Nassau openlijk het kolonialisme en imperialisme steunde, wordt het tijd om af te stappen van dat hele monarchistische poppenhuis. Die 1,3 miljard behoort toe aan de werkende klasse en moet daarom direct genationaliseerd worden. De afschaffing van het Koninkrijk der Nederlanden zal een eerste stap zijn, om af te rekenen met de laatste erfenissen van het kolonialisme.

Daarom zegt Socialistisch Alternatief

• Erken nu dat het Huis van Oranje-Nassau haar rijkdom dankt aan kolonialisme
• De oranjes hebben letterlijk bloed aan hun handen
• Alle monarchen tot Juliana (1948) steunde het kolonialisme uit racistische overtuigingen
• Opheffing van het Huis van Oranje-Nassau
• Afschaffing van hun rol als staatshoofden van Nederland
• Weg met alle monumenten die koloniale figuren vereren
• Voor een Nederlandse Socialistische Raden Republiek

Gevestigd links doet niets voor werkenden en baanlozen

Dat een bejaarde vrouw met een laag pensioen uit haar woning wordt gezet na 60 jaar, toont de wreedheid van woningspeculanten. De Spaanse regering bestaande uit de sociaaldemocratische PSOE en het links populistische SUMAR, falen om werkenden en baanlozen te beschermen tegen de ongelijkheid en uitbuiting. Dat de sociaaldemocraten en linkse populisten niets kunnen doen, komt voort uit hun onvermogen om de kapitalistische machtsstructuren aan te pakken. Daarom kunnen woningspeculanten hun slag slaan en bejaarde mensen uit hun huizen zetten.

Dit is het resultaat van 40 jaar neoliberaal beleid. Ook de sociaaldemocratie ging privatiseringen en deregulering steunen. De Spaanse Socialistische Arbeiders Partij (PSOE) verrechtste enorm en is tegenwoordig een partij in dienst van de liberale sectie van het Spaanse kapitalisme. Dat was niet waarvoor de partij in 1879 was opgericht. Toen was de PSOE nog een marxistische partij die de socialistische revolutie predikte. 100 jaar later in 1979 stapte de PSOE af van het marxisme en begon zich op te werpen als een partij voor de progressieve bourgeoisie in Spanje.

SUMAR is een electorale alliantie van linkse populisten, gematigde stalinisten, groenen en andere burgerlijk linkse groepen. Het is geen socialistisch alternatief, vooral omdat zowel Verenigd Links (rond de Spaanse Communistische Partij) als ook PODEMOS keihard gefaald hebben om de strijd tegen het kapitalisme te voeren. PODEMOS won ooit veel stemmen en had een arbeiderspartij kunnen worden met 500.000 leden (2014). Echter de partijleiding koos voor een kapitalistische regering met de PSOE en vervreemde zich massaal van hun achterban. SUMAR zal ook vervreemd raken, door hun steun aan de structuren die werkenden en baanlozen aanvallen en de rijken van dienst zijn!

Extreemrechts groeit door woede

Ondertussen weet het extreemrechtse VOX meer en meer steun te winnen. Het falen van gevestigd politiek links in het Koninkrijk Spanje, versterkt het extreemrechtse populisme. Met 63.000 leden is VOX groter dan de Spaanse Communistische Partij die slechts 7.000 leden heeft. Dit toont hoezeer de stalinisten gefaald hebben om een socialistisch alternatief neer te zetten. De wooncrisis is ook een groot probleem. Er is een tekort aan 500.000 woningen en VOX geeft natuurlijk buitenlanders de schuld. Maar de schuldigen zijn de kapitalisten, die geen winst zagen in de bouw van sociale huurwoningen. Daarnaast is het lucratiever om woningen leeg te laten staan om de vraagprijs te doen verhogen.

De woede onder de Spaanse bevolking is meer dan terecht. Die kwam de 87 jarige vrouw massaal te hulp. Het was deze massieve solidariteit van werkenden die haar de overwinning brachten. Het hebzuchtige investeringsfonds is nu akkoord gegaan met een huurprijs die 30% is van haar maandelijkse pensioen. Strijd en solidariteit zijn essentieel om het kapitalisme te bevechten en dat zal niet van VOX komen die de woede juist richt tegen de sociaal zwakkeren, de vrouwen, de migranten, queer mensen en linkse personen zonder enige macht!

Hoe kunnen werkenden winnen in zaken wonen?

Ook in Nederland is er woningnood. De overheid faalt en de markt wil niet bouwen. Rechtse partijen geven de stikstof crisis de schuld en overheidsregels. Feit is echter dat de markt jaren de tijd heeft gehad om betaalbare woningen te bouwen en dat niet deed. ChatGPT zegt daarover: ’’Het is ontstaan doordat de woningbouw jarenlang onvoldoende meegroeide met de vraag. De financiële crisis, beperkte investeringsruimte van woningcorporaties, lange procedures en stijgende kosten hebben elkaar daarbij versterkt’’

In andere woorden: ’’De markt werkt niet mee met de vraag van de gemeenschap’’. Daar ligt de kern van het probleem, omdat de markt niet werkt in het belang van de gemeenschap, maar enkel in het belang van diens bezitters, de kapitalisten. Als die geen winsten zien, wordt er niets gedaan. Pas er geld te verdienen valt willen de kapitalisten investeren en bouwen. Daarom zeggen wij dat het kapitalisme niet werkt voor ons, natuurlijk wel voor die klein groep bezitters die wel rijk wordt door het bezit van grote bedrijven.

Kapitalistische politici zeggen dat we ons moeten onderwerpen aan de markt. De neoliberale mentaliteit was: deregulering, privatisering en minder regeltjes zodat de markt zijn werk kan doen. Probleem is dat de markt dat enkel doet voor hun eigenaren en niet voor de miljoenen werkenden en baanlozen die onze gemeenschap draaiend houden. Daarom is de kloof tussen politici en de gemeenschap zo groot geworden. Doordat politici leven op een bovenmodaal salarissen (€ 10.130 bruto per maand voor Tweede Kamer leden), leven ze in een wereld die gelijk is aan die van de bezittende klasse, niet de werkende klasse!

Wij zeggen daarom het volgende:

• De markt faalt, de overheid faalt, we kunnen niet op hun vertrouwen
• We hebben democratische controle nodig over onze economie
• Dat kan niet onder het huidige economische systeem
• Daarom eisen we de nationalisatie van de bouwsector onder democratische controle
• We hebben een groot bouwplan nodig voor sociale huurwoningen
• We eisen de nationalisatie van alle woningcorporaties onder controle van raden van huurders
• Onteigening van alle woningspeculanten en huisjesmelkers
• Voor een socialistische arbeiderspartij die aandurft wat gevestigd links niet aandurft
• Voor de heerschappij van de werkende klasse in alle Europese landen

Artikel door Jorein Versteege

Waarom revolutionair socialisten de PDS afkeurde

De Partij van het Democratische Socialisme werd in december 1989 opgericht. Ze was eigenlijk de voortzetting van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland (SED). Nadat de stalinisten hun bonzen opzij hadden gezet, probeerde men onder Gregor Gysi om een sociaaldemocratische partij te worden. Natuurlijk hielp dat niet en de SED-PDS liep leeg. De meeste partijleden waren slechts uit opportunistische redenen lid geworden en wouden privileges bezitten. Want in de Duitse Democratische Republiek gaf het SED lidmaatschap je status en kon je extraatjes krijgen. Om volledig af te stappen van de corruptie en misbruik die de naam SED droeg, besloot de partij om in februari 1990 zich enkel nog PDS te noemen. In haar eerste partijprogramma steunde de partij zelfs een markt economie.

Daarom hebben revolutionair socialisten de ex-stalinisten afgewezen. Vooral omdat die het kapitalisme gingen aanvaarden. Gregor Gysi wist 16,1% te scoren bij de eerste en laatste verkiezingen in de DDR. Het land liet zich annexeren op 3 oktober 1990 en werd deel van de Bondsrepubliek Duitsland. De partij bleef populair bij veel Oost-Duitsers tot grote woede van de heersende klasse. Ondanks pogingen van Gysi om geaccepteerd te worden, bleven de grote kapitalistische partijen zich minachtend uitspreken over de ex-stalinisten.

In 2002 besloot de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland (SPD) om met de Partij van het Democratische Socialisme in zee te gaan in de Duitse hoofdstad. De rechtse politiek reageerde woedend, maar de coalitie tussen SPD en PDS kwam. Het Berlijnse bestuur was echter niet links en voerde vooral privatiseringen door. Dit zou de PDS niet goed doen en men verloor -9,2% van de stemmen bij de verkiezingen van 2006. Wij hadden al gewaarschuwd dat de ex-stalinisten juist geen socialistisch alternatief waren en we kregen gelijk.

DIE LINKE werd gevormd in 2007. Revolutionair socialisten waren sceptisch omdat de nieuwe partij een fusie was tussen de PDS en WASG, een sociaaldemocratische afsplitsing van de SPD. Na enkele jaren bleek wel dat de DIE LINKE meer steun wist te winnen en dus besloten revolutionair socialisten om kritische steun te geven aan de nieuwe socialistische partij. Problematisch blijft wel de coalitiedrang van met name ex-PDS leiders. Die behoren tot het rechtse kamp binnen DIE LINKE en willen geen socialisme realiseren.

DIE LINKE verliest in Oost-Duitsland

De Duitse socialisten hebben in Oost Duitsland massaal verloren in 2026. In Saksen-Anhalt en Mecklenburg-Vorpommern verloor men flink aan het extreemrechtse AfD. Enkel in Berlijn heeft DIE LINKE kunnen winnen, dit voornamelijk omdat de partij daar juist wel linkse oppositie heeft gevoerd, terwijl men in Oost Duitsland vaak deel van de bestaande lokale regeringen is geweest. Om het AfD tegen te houden is de kans groot dat de Duitse socialisten in het oosten weer toetreden tot coalities met de SPD, Verbond 90/De Groenen en hierdoor opnieuw kapitalistische politiek moeten steunen. Hierdoor zal de ontevredenheid alleen maar groeien, want het AfD wint omdat de sociaaldemocraten en groenen juist geen linkse politiek voeren voor werkenden en baanlozen.

Wij hebben er steeds op gewezen dat compromissen met kapitalistische partijen juist faalt. Een socialistische partij heeft als taak om werkenden te mobiliseren tegen de bestaande machtsstructuren, niet om deel hiervan te worden. Helaas is dat niet wat sociaaldemocratische figuren begrijpen, die denken totaal foutief dat ze via de bestaande structuren de boel ”menselijker en socialer” kunnen maken. Deze denkwijze heeft geleid tot de ondergang van de Socialistische Partij in Nederland. Ook DIE LINKE heeft veel stemmers verloren omdat ze deel werden van de gevestigde politiek in veel Oost Duitse deelstaten.

Wat moet DIE LINKE doen?

De kans is groot dat de partij opnieuw een coalitieregering samenstelt met de SPD en Verbond 90/De Groenen. Maar die minachten DIE LINKE vanwege het feit dat de Berlijnse socialisten meer anti-kapitalistisch zijn en vooral de rijken willen belasten. Het kan ook zijn dat de sociaaldemocraten en groenen liever kiezen voor de rechtse conservatieven. Men heeft als vaker met de Christen Democratische Unie samengewerkt om de Berlijnse kapitalistenklasse veilig te houden. Revolutionair socialisten verwerpen beide opties. DIE LINKE moet socialistische politiek voeren en dat betekent oppositie tegen het systeem. Je kunt de bestaande machtsstructuren niet vernietigen door deel ervan te worden.

DIE LINKE zal vooral moeten inzetten op strijd, solidariteit en socialisme. Dat is niet populair bij de rechtse vleugel die juist wil inzetten om compromissen met het kapitalisme. Elif Eralp is de leidster van de partij in Berlijn. Ze wil de hoge huurprijzen aanpakken door wooncorporaties te nationaliseren en woonspeculanten aan te pakken. Maar onteigeningen zijn taboe onder het kapitalisme en de partijen van de heersende klasse willen er niets van weten. Elif Eralp wordt daarnaast als ”antisemiet” neergezet door de rechtse media, vanwege haar steun voor de Palestijnen. DIE LINKE zou er beter aan doen om de klassenstrijd op te voeren en geen gesprekken aan te gaan met partijen die juist de speculanten, huisjesmelkers en groot kapitalisten van dienst zijn. Alleen als consequente linkse politiek mogelijk is mag men coalities aangaan.

Wij zeggen:

• DIE LINKE moet alleen samenwerken als er spraken is van duidelijke linkse politiek in Berlijn
• Dit moet inhouden: onteigeningen van woningspeculanten en huisjesmelkers
• Gemeentelijke nutsbedrijven oprichten onder democratische controle
• Volledig boycot van Berlijn tegenover zionistische instituten
• Het kapitalisme tegenwerken binnen de mogelijkheden die een deelstaat heeft

Artikel door Gerbrand (Amsterdam)

Wij weten niet meer dan U en we gaan er geen domme uitspraken over doen. Maar deze feiten liggen er: er was op 30 plekken sprake van sabotage op Prinsjesdag. Eén ding is dan zeker: toeval is het niet. Er zijn ook balen hooi in de brand gestoken naast snelwegen. De voorman van Farmer’s Defense Force ontkende betrokkenheid, maar gaf aan dat boeren er mogelijk verantwoordelijk voor zijn. Deze verklaring is neergezet in de gedeeltelijke vergoelijking dat dat is wat er gebeurt als je mensen met de rug tegen de muur zet. Wij zijn van mening dat de arbeidersbeweging dit zelf zou moeten onderzoeken, Maar voor de korte termijn zullen we het aan de politie, een orgaan van de burgerlijke staat moeten overlaten. Ondanks dat zijn we nieuwsgiering naar hun bevindingen.

Op 9 september legde de FNV het openbaar vervoer plat als protest tegen de asociale maatregelen van het kabinet. Het contrast met de sabotageacties op Prinsjesdag kon bijna niet groter zijn. De treinen reden toen ook niet, maar als gevolg van een actie van de georganiseerde arbeidersbeweging. Bij stakingen en acties in de zorg, brandweer en politie, apothekersassistenten enz. wordt de veiligheid goed georganiseerd. Vakbondsdemonstraties kennen een eigen ordedienst die problemen en onveilige situaties voorkomt. Het doel is dat de veiligheid van de actievoerders en van het publiek gewaarborgd is. Het is niet overdreven om te zeggen dat bij sabotageacties op het spoor er doden kunnen vallen. Bij demonstraties van boeren op snelwegen zijn er door verkeersongevallen ook recent nog doden gevallen. Daar moet bij gezegd: niet door de trekkers maar door de file.

Wij noemen dat soort vormen van actief: individueel terrorisme. Die helpen het doel van welke beweging dan ook niet vooruit en de arbeidersbeweging al helemaal niet. Individueel terrorisme leidt tot repressie van de staat waar ook de arbeidersbeweging last van heeft. Er is geen enkele twijfel dat Den Haag zal voort rommelen zoals het doet. Het kabinet is zwak, immers een minderheid die ook nog eens wordt geplaagd door interne tegenstellingen tussen de VVD en het CDA en D66. In de Tweede Kamer barst het inmiddels van de rechtse partijen die de weg naar de toekomst blokkeren. Partijen die het kapitalisme willen moderniseren en hervormen, vanzelfsprekend langs kapitalistische weg, kunnen daar nauwelijks meer tegenop. De tegenstelling en het geruzie zijn in de komende periode blijvertjes.

Rechts, waaronder de VVD is happy met de twee miljard meer voor Defensie. De VVD blokkeert elke vorm van belastingheffing op vermogen, vermindering van de hypotheekaftrek en blijft de automobilist (op benzine en diesel) uit de wind houden, door bijvoorbeeld de invoering van rekening rijden te blokkeren of te vertragen.Zelfs burgerlijke economen geven aan dat de belastingheffing op werk te hoog is in Nederland en de belastingheffing op vervuiling winst en vermogen te laag. Wat doet het kabinet? Het verhoogt de inkomensbelasting met 7,8 miljard Euro.

Het vertrouwen in het kabinet is sinds het aantreden zo ongeveer gehalveerd. Het kabinet Schoof maakte een zwakke indruk, maar dit kabinet brengt het er niet veel beter vanaf. De uitkomst van het debat over de gepresenteerde begroting is ongewis maar een solide koers naar de toekomst lijkt een illusie. Het kan zijn dat het kabinet uit praktische overwegingen wat meer naar links leunt maar het grote rechtse deel van de Tweede Kamer zal dat niet accepteren. De FNV heeft al een aantal stakingen georganiseerd in de havens en bij het openbaar vervoer op 9 september, acties in de schoonmaaksector komen eraan en er is een algemene looneis van 5,5% boven op de compensatie van de prijzen. Die eis is niet meer dan rechtvaardig. De productiviteitsstijging van de laatste jaren, de meeropbrengst van het “harder werken” zeg maar, is vrijwel geheel in de zakken van de werkgevers verdwenen.

Ëén ding is duidelijk: de weg vooruit is die van strijd door middel van de vakbeweging. Zowel tegen de werkgevers als het kabinet. Bredere acties, verdergaand verzet en compensatie voor de gestegen prijzen, geen verslechteringen voor de al tientallen
Jaren uitgeklede sociale zekerheid, een stop op het neerleggen van de rekening voor de stijging van de kosten voor de zorg bij de gebruikers, maar ook klimaatmaatregelen en het afdwingen van een redelijke infrastructuur zullen op deze manier tot stand moeten worden gebracht.

Artikel door Jorein Versteege

De Basis van Osama Bin Laden

Er is nu een generatie die 9/11 enkel kent van verhalen, You-Tube filmpjes of helemaal niet. Er zijn jongeren die deze dag niet kennen, vooral als je niet in de VS woont. In Europa is deze dag al helemaal niet speciaal omdat het ging om een terreuraanslag in de Verenigde Staten van Amerika. Wel was de aanslag op alle televisiezenders te zien, You-Tube was er nog niet. Het internet in 2001 kon slechts korte filmpjes afspelen in lage resoluties. Televisie was nog de primaire informatiebron voor miljoenen. Op 11 september 2001 draaide alles om de gerichte aanval van ”De Basis” tegen het Amerikaanse imperialisme. ”De Basis” is bekender onder diens Arabische naam: al-Qaeda.

Al-Qaeda (de Basis) werd opgericht door de Saoedische miljardair Osama Bin Laden in 1988. Het doel blijft de oprichting van een wereldwijd soennitisch Kalifaat, een theocratie waarin enkel de wetgeving van de Islam bestaat. Van 1988 tot 2011 was al-Qaeda de meest bekende islamitische terreurgroep. Nadat Osama Bin Laden werd gedood in Pakistan door de Amerikanen zou de organisatie aan kracht verliezen. Velen splitste zich af, waardoor de groep in 2026 zwaar verzwakt is. De meest bekendste afsplitsingen zijn bijvoorbeeld: Islamitische Staat (IS) en de huidige leiders van de Syrische Arabische Republiek. Ahmed al-Sharaa begon als aanhanger van al-Qaeda in Irak, onder de naam: Abu Mohammad al-Julani.

Bin Laden werd ooit gezien als bondgenoot van het westen. Hij behoorde tot een groep Arabische islamisten die vochten aan de kant van de Afghaanse mujahideen, tegen het stalinisme. Bin Laden was woedend toen de Amerikanen de wapensteun stopte in 1988. Dit zag hij aan als verraad en besloot zich te wreken op het westen. Er speelde natuurlijk meer dan alleen het stoppen van wapenleveringen. Osama Bin Laden was fel tegen de Saoedische monarchie en diens corruptie. De Amerikaanse steun voor de absolute monarchie verafschuwde hij, naast de hypocriete houding van de Amerikanen in zaken de bezetting van Palestina.

In 1993 werd een bom tot ontploffing gebracht in de garage van het WTC in New York. De bom zorgde voor enorm schade en 6 doden, de twee torens bleven staan. Vanaf dat moment stond al-Qaeda op de radar, maar de Amerikanen bleven de groep onderschatten. De jaren 90 waren de tijden waarin het Amerikaanse imperialisme zich heer en meester van de wereld zag. De Sovjet-Unie bestond niet meer, de neoliberale vloedgolf was overal. Marktwerking en deregulering waren de norm, de markt was god, concurrentie was koning. De Amerikanen zagen zich als onverslaanbaar.

De aanslag op 11 september 2001

Negentien mannen waren verantwoordelijk voor de moord op 3.000 Amerikanen. Het doel was om vier vliegtuigen te kapen en die te laten vliegen in belangrijke Amerikaanse gebouwen. Men koos voor het World Trade Center in New York, het Pentagon in Virginia en het Capitool Building in Washington DC. Vier vluchten werden op 11 september gekaapt:

• American Airlines Flight 11
• United Airlines Flight 175
• American Airlines Flight 77
• United Airlines Flight 93

In 2001 waren cockpitdeuren van vliegtuigen nog niet vergrendeld. De kapers konden de cockpit bereiken en de piloten uit schakelen. Vlucht 11 en vlucht 175 vlogen richting New York. Om 8:46 uur (14:46 uur in Nederland) werd de noordelijke toren geraakt door vlucht 11. 102 minuten later was alles voorbij. 3000 mensen waren dood en de twee bekendste toren van New York waren verdwenen. Vlucht 77 raakte om 9:29 uur de voorkant van het Pentagon, het federale Ministerie van Defensie. Aan boord van vlucht 93 werd duidelijk dat er een opgezet plan was. Zeker nadat ook dit vliegtuig gekaapt was door al-Qaeda. De terroristen hadden vermoedelijk het Capitool Building in Washington DC willen raken met de gekaapte Boeing 757.

Zo ver zou het niet komen. Dappere bemanning en passagieren gingen in de aanval en de terroristen raakte in paniek. Omdat ze wisten dat ze de aanval niet konden afslaan, besloten de kapers om vlucht 93 te laten neer storten. De Boeing 757 kwam neer in een weiland net ten noorden van Shanksville in Stonycreek Township, Pennsylvania. Dankzij het heldhaftige optreden van de bemanning en passagiers was het al-Qaeda niet gelukt om het Capitool Building te raken. Des ondanks zou Osama Bin Laden later toegeven dat hij niet had gedacht dat de torens zo snel zouden instorten, in slechts 102 minuten na de eerste inslag.

De gevolgen van 11 september 2001

We weten allemaal gevolgen van de aanslag. De Verenigde Staten van Amerika verklaarde de oorlog aan al-Qaeda, alleen ze hadden geen benul waar Osama Bin Laden zat. Het Islamitische Emiraat van Afghanistan werd gekozen, omdat Bin Laden daar zou zitten. De heersende Taliban weigerden hem uit te leveren zonder bewijst dat al-Qaeda achter de aanslag zat. In oktober 2001 hadden de Amerikanen dat bewijs nog niet in handen. Maar president George W. Bush wou oorlog en dus begon hij de Afghaanse Oorlog die tot april 2021 zou duren. 3.579 westerse soldaten stierven, 80.000 Afghaanse soldaten kwamen om en uiteindelijk wisten de Taliban het land weer terug te veroveren. Want de Islamitische Republiek Afghanistan die door de VS was opgezet, bleek een corrupte ondemocratische marionet, die zonder Amerikaanse militaire expertise niet kon overleven.

Irak is ook een mooi voorbeeld van hoe de Amerikanen logen om hun imperialistische politiek te voeren. Saddam Hussein was de dictator van het land in 2001. Hij was min of meer een leeuw zonder tanden, sinds de Amerikanen hem uit Kuwait hadden gejaagd in 1991. Hussein has zich tegen de aanslag uitgesproken en was een felle tegenstander van al-Qaeda. Toch beweerde George W. Bush dat Saddam Hussein al-Qaeda steunde en dat Bagdad massavernietigingswapen bezat. In maart 2003 vielen de Amerikanen en hun NAVO lakeien, de Republiek Irak binnen. Het land werd een sektarische zone, waarbij soennitische rebellen zich tegen sjiitische milities en de overheid keerde. Het toppunt kwam in 2014, Islamitische Staat in Irak (een afsplitsing van al-Qaeda) greep de macht in Mosul en wist 1/3 van het land te veroveren. Het zou drie jaar duren voordat de soennitische extremisten verslagen werden.

Sinds 11 september 2001 hebben de Amerikaanse imperialisten bijna 8 triljard dollar verspild aan hun gefaalde ”War on Terror”. Dat geld had men kunnen gebruiken om Amerikaanse werkenden en baanlozen te helpen. Maar nee, zowel de Republikeinse Partij als de Democratische Partij kozen voor de oorlog, want ze konden geen gezichtsverlies lijden. De extreemrechtse Republikeinen gaven zelfs de Democraten de schuld van de Amerikaanse nederlaag in Afghanistan, terwijl het juist Donald Trump was die de terugtrekking had georganiseerd met de Taliban. Het was natuurlijk makkelijker om Joe Biden de schuld te geven, want de val van Kabul vond plaats toen hij president was.

In 2026 zijn alle democratische façades weer over boord geworpen. De FIFA ”Vredespresident” werpt bommen op de Islamitische Republiek Iran sinds februari. De Amerikaanse werkende klasse lijdt ondertussen meer armoede door inflatie en stijgende prijzen. Trump probeert met geld mensen om te kopen. Hij roept dat iedereen die op hem stemt meteen 5000 dollar krijgt. Een wanhoopsdaad want de Republikeinen verliezen steeds meer aanhang. Zelfs dogmatische rechtse Amerikanen zien hun levensstandaard achteruitgaan door Donald Trump. In New York probeert de veroordeelde crimineel en ex-burgermeester Rudy Giuliani om moslimhaat te zaaien, tegen de zittende burgermeester Zohran Mamdani, een sjiitische moslim.

Het is onze taak om het westerse imperialisme te bevechten van alle kanten. Dat betekent oppositie tegen Donald Trump, maar ook tegen Mark Rutte (NAVO), Rob Jetten (minderheidskabinet) en iedereen die het kapitalistische systeem van dienst is. We hebben politici nodig die zich verzetten tegen de bestaande machtsstructuren en daarbij duidelijk de klassenstrijd bevorderen. Door het ontbreken hiervan is er spraken van politieke verwarring, wat rechtse populisten goed doet. Die kunnen namelijk dan spelen op de woede die heerst onder de werkende klasse. De rechts populistische demagogen zijn juist geen bondgenoten, omdat ze aan de kant staan van autocraten en kapitalistische uitbuiters.

Wij zeggen:

• 11 september 2001 was het startsignaal voor imperialistische interventies en oorlogen
• Deze oorlogen hebben de Amerikaanse belastingbetaler: 8.000.000.000.000.000.000.000 dollars gekost
• Nu wil Mark Rutte ook miljarden van ons hebben, om de huidige imperialistische agressie te betalen
• Stop de oorlogshitser Mark Rutte en zijn lakei Rob Jetten
• Stop de Iran Oorlog
• Stop de genocide in Gaza
• Weg met het bestaande minderheidskabinet
• Voor een socialistisch alternatief in de Nederlandse politiek
• Democratische controle over onze economie, nationalisatie van de wapen industrie
• Voor een socialistisch Nederland uit de NAVO!

Artikel vertaald door Google Translate uit het Engels van Revolutionary Socialist Media

Wat is het ”Alternatief voor Duitsland”?

Het ”Alternatief voor Duitsland” (AfD) werd in 2013 opgericht als een rechts-conservatieve partij. De leden waren voorheen aangesloten bij de Christelijk Democratische Unie (CDU), de belangrijkste rechtse partij van de heersende klasse. Deze voormalige CDU-leden vonden dat de conservatieve partij niet rechts genoeg was op het gebied van migratie, vooral nadat Angela Merkel had verklaard dat Duitsland mensen zou opvangen die voor oorlog en terreur waren gevlucht. Aanvankelijk wilde het nieuwe AfD de concurrentie met de CDU aangaan op sociaal-conservatief vlak, maar al snel werd de partij overgenomen door extreemrechtse nationalisten die racisme en etnisch nationalisme propageerden.

In de voormalige Duitse Democratische Republiek (DDR) vond het AfD een groep Duitsers die een gemakkelijke prooi vormden voor indoctrinatie. Zesendertig jaar na het einde van de DDR voelt een groot deel van de Oost-Duitsers zich tweederangsburger. Drie generaties zijn opgegroeid in verwaarloosde steden en dorpen, in de steek gelaten door de rest van Duitsland. De lonen in Oost-Duitsland liggen lager en ondanks alle retoriek over “één volk” hebben velen het gevoel niet als zodanig te zijn behandeld. Dit heeft geleid tot een toename van racisme, antisemitisme en haat jegens minderheden en vluchtelingen. Aangevuurd door extreemrechtse groeperingen zoals de Duitse Volks Unie (DVU) en de Nationaaldemocratische Partij van Duitsland (NPD), werden Oost-Duitsers vergiftigd met haat tegen mensen die niet verantwoordelijk waren voor hun uitzichtloze situatie. Sinds 2013 vertolkt het AfD het geluid van racisme en anti-migrantenretoriek.

Het falen van gevestigd links om een ​​socialistisch alternatief te bieden

Gevestigd links is medeverantwoordelijk voor de opkomst van de rechtse nationalisten. In Duitsland zijn er drie politieke partijen die als ”links” worden bestempeld, maar slechts één daarvan is daadwerkelijk links. De eerste partij is de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland (SPD), de oudste Duitse politieke partij. Oorspronkelijk opgericht als marxistische partij, verraadde zij in 1914 het revolutionair socialisme en liet zij het marxisme tegen 1959 volledig varen. In de jaren negentig omarmde de SPD het neoliberalisme en ontwikkelde zij zich tot een typisch kapitalistische partij in dienst van de liberale vleugel van de heersende klasse.

De tweede partij is Alliantie 90/de Groenen, ontstaan ​​na 1990 door de fusie van het Oost-Duitse; Alliantie 90, met het West-Duitse: De Groenen. Hoewel de partij zegt voor groene politiek te staan, is ze in werkelijkheid naar rechts opgeschoven toen ze als juniorpartner van de SPD deel ging uitmaken van de federale regering. Tegenwoordig kunnen de Groenen worden omschreven als ‘groen-liberaal’: een partij die trouw is aan de kapitalistische rechtsorde en zich tegelijkertijd verzet tegen rechts-populisme. Het is wat we een burgerlijke politieke partij noemen, bedoeld voor leden van de progressieve kapitalistische klasse. Leden van de AfD hebben een diepe afkeer van de Groenen vanwege hun onverzettelijke verzet tegen racisme en populisme.

Als derde is er Die Linke (de Linkse Partij). Deze partij werd in 1990 opgericht als de Partij van het Democratische Socialisme (PDS) en was tot april 1990 de stalinistische regeringspartij van de Duitse Democratische Republiek. Kapitalistische politieke partijen hebben geprobeerd de PDS zwart te maken vanwege de misdaden van het stalinistische regime, maar veel Oost-Duitsers stemden op de PDS uit nostalgie en omdat de partij stond voor de Oost-Duitse identiteit, die door West-Duitse arrogantie was vernietigd. In 2007 fuseerde de PDS met de WASG (een afsplitsing van de SPD) tot Die Linke. Al negentien jaar lang verkeert de partij in een conflict tussen haar pro-kapitalistische leiding (afkomstig uit de PDS en WASG) en de meer anti-kapitalistische leden, die zich verzetten tegen elk compromis met de heersende klasse.

De SPD en Alliantie 90/de Groenen zijn niet links, noch keren zij zich tegen het Duitse kapitalisme. Die Linke is de enige kracht die over voldoende gewicht beschikt om kapitalistische uitbuiting te bestrijden. Het probleem is de pro-kapitalistische partijtop. Sinds 2007 hebben velen geprobeerd de partij te bewegen tot compromissen met het establishment; dit heeft veel kiezers, vooral in Oost-Duitsland, van de partij vervreemd. Het AfD heeft hiervan geprofiteerd door te beweren dat ook Die Linke de Oost-Duitsers heeft verraden ten gunste van de “linksliberale elite”. Ondanks deze bewering hangt de AfD zelf een elitaire houding aan (de partij maakt zich schuldig aan nepotisme) en steunt ze volmondig rechtse autocraten zoals Donald Trump, Vladimir Putin en Elon Musk.

Saksen-Anhalt met een AfD-meerderheid?

Het is mogelijk dat het AfD een absolute meerderheid behaalt in het parlement van Saksen-Anhalt. In dat geval kan de partij regeren zonder coalitiepartner. Zelfs Adolf Hitler en zijn NSDAP hadden in 1933 de steun van rechts-conservatieven nodig. Het AfD heeft in 2026 geen gevestigde conservatieven nodig om te kunnen regeren, mits de partij een meerderheid behaalt. Wat veel Oost-Duitse kiezers in Saksen-Anhalt niet begrijpen, is het kapitalistische politieke programma van het AfD. Velen stemmen op de nationalisten uit protest tegen hun lage inkomens, hun wanhoop en hun afkeer van een systeem dat juist volledig wordt gesteund door het ”Alternatief voor Duitsland”. Het economische programma van de AfD is bij de meeste Oost-Duitsers onbekend; zij stemmen op de partij omdat deze inspeelt op identiteitspolitiek en emoties.

Wat betreft Saksen-Anhalt is de AfD van plan om:

• Buitenlandse arbeidskrachten (ter oplossing van het tekort aan geschoold personeel) afwijzen en kiezen voor wrede deportatie van niet-westerse (niet witte) baanlozen
• Arbeidstekorten oplossen door geëmigreerde witte Duitsers ervan te overtuigen naar de deelstaat terug te keren
• Terug te keren naar conventionele energiebronnen, waaronder bruinkool en kernenergie
• Conventionele, bedrijfsgezinde deregulering combineren met protectionistisch, anti-immigratiebeleid en zeer omvangrijke overheidssubsidies gericht op witte Duitse gezinnen

De realiteit is dat het combineren van etnisch nationalisme met deregulering en bezuinigingen, de werkende klasse niet helpt. Het kapitalisme heeft Oost-Duitsland aan zijn lot overgelaten, nadat de economie daar in de jaren negentig was vernietigd. Dit was een ideologische wraakactie, omdat de DDR een samenleving had opgebouwd die niet op kapitalisme was gebaseerd en deze veertig jaar lang in stand had gehouden. Het kapitalisme gaf het ”socialisme” de schuld van de economische neergang van deelstaten als Saksen-Anhalt. In werkelijkheid waren het de federale regering en de privatisering instantie – de Treuhandanstalt (Federale Instantie voor Speciale Taken in Verband met de Hereniging) – die leidden tot massale werkloosheid, verwaarlozing van de infrastructuur en het gevoel bij Oost-Duitsers dat zij tweederangsburgers waren.

Arbeidsmigranten de schuld geven van alle ellende, vormt een kernonderdeel van de AfD politiek. Werkenden uit Oost-Europa worden tot doelwit gemaakt en veel Oost-Duitsers trappen in de valstrik om minderheden de schuld te geven van alle problemen. Moslims, Joden, queer personen, socialisten en progressieven: zij krijgen allemaal de schuld, omdat AfD-propaganda gericht is om verdeeldheid te zaaien. Velen keren zich af van de gevestigde media, omdat de Duitse media sterk gekleurd zijn ten gunste van de Vrije Democratische Orde (kapitalistische rechtsorde). Elke vorm van kritiek op het kapitalisme wordt gelijkgesteld aan het stalinisme en de voormalige Oost Duitse dictatuur. Op deze manier hebben de kapitalistische media hun meedogenloze aanvallen op socialisten en antikapitalisten uitgevoerd: door hen op één lijn te stellen met figuren als Walter Ulbricht en Erich Honecker, de twee leiders van de Duitse Democratische Republiek.

Het is ironisch dat het AfD, hoewel ze zich verzet tegen het socialisme en een afkeer heeft van het idee van arbeidersdemocratie, wel inspeelt op de culturele nostalgie richting de DDR. Ze hebben het DDR-volkslied laten horen en maken gebruik van Oost-Duitse auto’s zoals de Trabant 601 of Wartburg 353 – iconische voertuigen die geliefd zijn bij de oudere generatie, die opgroeide in een gestructureerd systeem van stalinistisch conservatisme. Het AfD beweert structuur te willen herstellen, maar die structuur is autoritair, loyaal aan het oosterse imperialisme (Rusland/China), gebaseerd op etnisch nationalisme en haat jegens minderheden, vrouwen, queer personen en de georganiseerde werkende klasse.

Hoe kunnen Duitse arbeiders zich verzetten tegen een AfD-regering in Saksen-Anhalt?

Als het AfD een meerderheid behaalt, zal de regering fors snijden in integratiebudgetten en agressieve programma’s voor remigratie (uitzetting) starten. Daarnaast zal ze inzetten op segregatie in het onderwijs (het scheiden van witte en niet-witte kinderen), geopolitieke wijzigingen in het lesprogramma (waarbij Russisch imperialisme wordt gepromoot) en een herschrijving van het geschiedenisonderwijs (waaronder Holocaustontkenning). Uit een analyse van het AfD-programma blijkt dat dit beleid zou kunnen leiden tot grootschalig banenverlies en een inkomensverlies van gemiddeld zo’n 1.600 euro per persoon per jaar voor de inwoners van Saksen-Anhalt.

Revolutionair socialisten roepen op tot massaal verzet tegen een toekomstige AfD-regering in Saksen-Anhalt. De nieuwe extreemrechtse regering zal proberen de vrijheid van meningsuiting in te perken door vrijwillige ‘burgerpatrouilles’ in het leven te roepen als een aanvullende veiligheidspijler van haar regime. Deze ”burgerpatrouilles” zullen worden gevormd door extreemrechtse knokploegen, vergelijkbaar met de praktijken van ICE in de VS onder Donald Trump. Hiermee kopiëren ze de tactieken van de NSDAP en de SS; deze organisaties smolten na 1933 samen met de Duitse politie en werden verantwoordelijk voor de concentratiekampen en de Holocaust.

Om het AfD te verslaan, moet Die Linke breken met haar pro-kapitalistische leiding. De partij heeft revolutionaire leiders nodig die de strijd met het AfD durven aan te gaan, zowel in Saksen-Anhalt als op federaal niveau. Tegelijkertijd moet Die Linke de strijd aanbinden met de mislukte CDU/SPD-regering van Friedrich Merz. Dit betekent dat de socialisten geen compromissen mogen sluiten met de CDU of SPD in lokale deelstaten. De partij moet het kapitalistische systeem, het westerse imperialisme en de Bondsrepubliek Duitsland als geheel verwerpen.

Ja, ze zullen worden gehaat door de heersende klasse, maar dat is altijd het geval. Socialisten zullen nooit worden geaccepteerd, tenzij ze capituleren – zoals de SPD deed vanaf 1914 tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1959 toen ze het marxisme opzij zetten en sinds de jaren negentig; toen ze zelfs de sociaaldemocratie opgaven (al bleef de naam behouden). Een socialistisch Duitsland moet het speerpunt zijn van Die Linke. Het probleem is dat het huidige programma niet antikapitalistisch is; het blijft te veel hangen in links-populisme en sluit aan bij de bestaande machtsstructuren.

Revolutionair socialisten binnen Die Linke zullen moeten strijden voor:

1. Totale verwerping van het kapitalisme; weg met de voormalige leiders van de PDS/WASG
2. Ontmasker het AfD als een partij die de werkenden/baanlozen in Oost-Duitsland zal teleurstellen
3. Volledige verwerping van de Bondsrepubliek Duitsland en haar “Vrije Democratische Orde”
4. Volledig verzet tegen het westers imperialisme en zionisme
5. Volledige verwerping van Donald Trump en zijn imperialistische oorlog tegen Iran
6. Voor de nationalisering van de productiemiddelen onder democratische controle
7. Voor een Duitse Socialistische Raden Republiek
8. Weg met het Russische imperialisme en de liefde van de AfD voor Vladimir Putin

Opmerking: Het AfD behaalde op 6 september 2026 geen meerderheid in Saksen-Anhalt. Maar nu extreemrechts ten minste 49% tot 50% van de zetels in handen heeft, ondervindt de kapitalistische klasse moeilijkheden bij het besturen van de deelstaat. Die Linke zal zich moeten organiseren tegen elke regering die in dienst staat van het kapitalisme.

Waarom komt er een 24 uur staking?

De FNV is duidelijk: ‘’Het kabinet wil de WW en WIA verder versoberen en bezuinigen op de sociale zekerheid. Dat raakt alle werknemers. Daarom komen we in actie’’. Voor de bedrijven komt WW en WIA versobering goed van pas. Ook de overheid bespaart daarmee miljarden, geld dat men dolgraag in wapens wil stoppen. De kapitalistische media zal de 24 uur staking negatief neerzetten. Let vooral op de rechtse media via de Telegraaf, POWNED, WNL en ON. Die zullen allemaal beweren dat stakingen vooral tot last van werkenden zelf zijn.

Daarom is het zo belangrijk dat de FNV solidariteit opbouwt met de werkende klasse die afhankelijk is van het OV. FNV moet in de dagen voor 9 september in bussen, treinen en elders duidelijk maken waarom deze actie nodig is. Want de kapitalistische overheid en bedrijven hebben hun propagandisten al klaar staan om de staking in een slecht daglicht te stellen. Daar moeten we op voorbereid zijn.

Gaat de politiek luisteren?

Helaas is de realiteit dat de gevestigde politiek niet in het voordeel van de werkende klasse denkt. Rechtse partijen bezitten 59,3% van de zetels in de Tweede Kamer. Dat zijn partijen die vijandig staan tegenover de arbeidersbeweging, vakbonden en stakingen. Vooral populistisch rechts (extreemrechts) wil het liefst staatsgeweld inzetten om stakingen te breken. Het rechtse minderheidskabinet zal de staking negeren en gewoon doorgaan om de lasten van de werkende klasse te verhogen.

Het is dus aan de vakbonden om verder te kijken na 9 september. Er zou een landelijk staking moeten komen om vooral duidelijk te maken dat we het beleid van Rob Jetten niet steunen. Socialistisch Alternatief snapt dat velen afhankelijk zijn van het Openbaar Vervoer. Maar zoals de FNV al zegt; ‘’Een staking is daarom nooit een doel op zich. Toch zien wij ons genoodzaakt om deze stap te zetten. Het kabinet blijft vasthouden aan plannen om fors te bezuinigen op onder andere de WW en de WIA. Daarmee wordt de bestaanszekerheid van miljoenen werkenden en hun gezinnen aangetast’’

Doordat de gevestigde politiek in dienst staat van een minderheid zal men niet luisteren. Ook rechtse populisten dienen niet het belang van werkenden en baanlozen. Daarom is het belangrijk om na 9 september te blijven strijden voor een socialistisch alternatief. De vakbonden en sociale bewegingen spelen hierbij een belangrijke rol. Revolutionair socialisten zullen tijdens de staking de nadruk leggen dat strijd, solidariteit en socialisme de weg vooruit zijn.

Artikel vertaald door Google Translate van Revolutionary Socialist Media

Ineenstorting van DAANES door politieke fouten

Revolutionair socialisten hebben erop gewezen dat de ineenstorting van het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië (DAANES) voorkomen had kunnen worden. Sinds 2012 boden de Koerden weerstand tegen onderdrukking en bundelden ze hun krachten met anderen in wat bekend kwam te staan ​​als de Rojava-revolutie. De revolutie werd echter beperkt door de vage ideologie van de Democratische Unie Partij (PYD), de belangrijkste Koerdische politieke partij die gelieerd is aan de nagenoeg ontbonden Koerdische Arbeiderspartij (PKK) van Abdullah Öcalan.

Abdullah Öcalan verwierp de klassenstrijd en koos in plaats daarvan voor democratisch confederalisme. We weten dat de islamitische leiders van de Syrische Arabische Republiek hier niet in geïnteresseerd zijn. Zij hebben het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië omvergeworpen en zullen de gecentraliseerde controle vanuit Damascus herstellen. Voor de werkende klasse is dit een zware nederlaag, want ondanks de politieke beperkingen vormde de Rojava-revolutie een enorme inspiratiebron. Nu is hun revolutionaire vuur gedoofd; het zal spoedig worden onderdrukt door het islamitisch conservatisme, de heersende ideologie van Damascus.

Had het anders kunnen lopen? Ja, als de revolutionaire leiders van 2012 hadden gekozen voor klassenstrijd, socialisme en democratische controle. Er werd weliswaar enige gedecentraliseerde zeggenschap ingevoerd, maar de leiders van Rojava hebben nooit opgeroepen tot de oprichting van een Syrische Socialistische Republiek. Tegelijkertijd stond de DAANES toe dat reactionaire stamleiders de dienst uitmaakten in kantons met een sterk conservatieve mentaliteit, voornamelijk in gebieden met een overwegend Arabische arbeidersbevolking. Deze stamleiders keerden de revolutie van Rojava simpelweg de rug toe en kozen begin 2026 de kant van de Syrische Arabische Republiek.

De mentaliteit van de DAANES, gericht op het sluiten van compromissen met Ahmed al-Sharaa, leidde uiteindelijk tot het einde van de autonomie in het noordoosten.

De leiders van Rojava zagen zichzelf altijd als deel van Syrië. Maar welk Syrië? De huidige Syrische Arabische Republiek? Dezelfde corrupte kapitalistische staat van Bashar al-Assad, maar dan onder nieuwe leiding sinds december 2024? Dit was een grote politieke zwakte van de leiders van Rojava: ze voerden de vlag van de Syrische oppositie en wekten de indruk dat ze heulden met precies diezelfde mensen die zich hadden verbonden met imperialistische mogendheden (Turkije en de VS). Na de val van de Syrische Arabische Ba’ath Partij probeerden de kantons van Rojava hun onafhankelijkheid te behouden, om vervolgens te worden aangevallen en verraden door Arabische stamleiders en het westerse imperialisme!

Donkere dagen voor progressieve ideeën in Syrië

De islamistische regering heeft de politieke partijen van het door de Ba’ath-partij geleide Nationaal Progressief Front verboden. Dit betekent dat Syrië nu zonder gevestigde partijen zit. Het is zeer goed mogelijk dat nieuwe politieke partijen slechts lege hulzen worden voor politici die nauwe banden hebben met de huidige machthebbers; laatstgenoemden hebben immers geen democratisch kader voor verkiezingen gecreëerd. Twintig maanden na de val van Bashar al-Assad hebben Syriërs nog steeds te maken met intimidatie en arrestaties door de overheid. Tegelijkertijd is bekend dat Ahmed al-Sharaa van Syrië een islamitische republiek wil maken waarin religieuze dogma’s een buitensporige macht uitoefenen.

Revolutionair socialisten stellen dat eenheid onder werkenden noodzakelijk is. Syrische werkenden en baanlozen hebben nood aan een eigen partij. Dit ontbrak bij het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië, dat noch het socialisme opbouwde, noch sprak over arbeidersdemocratie. Het bleef vaag bij democratisch confederalisme en compromissen met conservatieven en westerse imperialisten. De Syrische Arabische Republiek heeft nu het hele land in handen (met uitzondering van de door Israël bezette Golanhoogten). Ahmed al-Sharaa kan beweren dat Syrië voor het eerst sinds 2011 verenigd is onder zijn vlag.

De Syrische Democratische Strijdkrachten worden ontbonden en geïntegreerd in de Syrische strijdkrachten. Aangezien het reguliere Syrische leger wordt geleid door reactionaire mannen zonder feministische mentaliteit, is het duidelijk dat de Koerdische Vrouwelijke Beschermingseenheden (YPJ) geen plaats hebben in het reguliere leger. De gewapende vrouwen zullen hun wapens moeten neerleggen en terugkeren naar het burgerleven. Dit zal niet eenvoudig zijn, aangezien de YPJ voor velen een levenswijze vormde, vrij van de achterhaalde mentaliteit van mannenchauvinisme en tribalisme.

Wat nu voor Syrië?

Wij stellen dat Syrië geen toekomst heeft onder het kapitalisme. Ahmed al-Sharaa heeft het westerse imperialisme beloofd de Syrische economie te privatiseren. Wij verzetten ons hiertegen; wij willen niet dat kapitalisten meer vrijheid krijgen om werkenden uit te buiten. Het is van groot belang dat de Syriërs begrijpen dat de huidige regering niet hun bondgenoot is, maar een vijand in dienst van het kapitalisme. Revolutionair socialisten roepen werkenden op zich te verenigen in een partij die zich verzet tegen privatisering en deregulering. Dit is niet eenvoudig en we begrijpen dat velen – na zestig jaar wanbeheer door de staat – zullen denken dat het kapitalisme de beste weg vooruit is. De realiteit is echter dat het kapitalisme slechts een kleine klasse van eigenaren ten goede komt, niet de werkende klasse!

De Syrische Arabische Ba’ath Partij hanteerde het stalinistische model en bestuurde een bureaucratische planeconomie met beperkte markthervormingen. Na het uitbreken van de burgeroorlog stortte de economie in als gevolg van sancties en corruptie. De familie Al-Assad verrijkte zich met drugsgeld en sluisde miljoenen het land uit. Daarom leeft Bashar al-Assad als een god in Moskou van gestolen Syrisch geld. Hoewel de kleine kapitalistische klasse pleit voor deregulering en privatisering, verzetten wij ons daartegen en roepen wij op tot democratische controle van werkenden en baanlozen.

Met het einde van de Rojava-revolutie en de ineenstorting van het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië, moeten we concluderen dat het project van democratisch confederalisme van Abdullah Öcalan is mislukt. Zijn Koerdische Arbeiders Partij (PKK) is nagenoeg opgeheven en er zijn geen democratische perspectieven voor Koerden in zowel Turkije als Syrië. Ondanks alle retoriek staan ​​de Turkse dictator en zijn Syrische bondgenoten vijandig tegenover de democratische ideeën die ooit de kern vormden van de Rojava-opstand in 2012.

Socialisme is het enige alternatief

Daarom zeggen wij:

• Syrische werkenden moeten zich verenigen in een arbeiderspartij met een socialistisch programma
• Dit socialistische programma moet uitgaan van het idee dat de werkende klasse leiding moet geven aan de samenleving
• Volledige scheiding van staat en kerk
• Er moet democratische controle door raden van werkenden en baanlozen worden ingesteld
• Nee tegen een gecentraliseerde Syrische staat
• Nee tegen deregulering en privatisering van staatsbedrijven
• Volledige verwerping van Ahmed al-Sharaa; hij is geen bondgenoot van de werkende klasse
• Voor een Syrische Socialistische Raden Republiek, die strijdt voor het socialisme in het Midden-Oosten

Artikel vertaald uit het Engels van www.marxist.com

Bogdan Syrotiuk, een 27-jarige marxist uit Pervomaisk (Oekraïne), staat al twee jaar terecht en pogingen om hem voor gevangenschap te behoeden zijn tot nu toe vruchteloos gebleken. Op 10 augustus 2026 deed de lokale rechtbank uitspraak: hij werd veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf wegens ‘hoogverraad’.

Bogdan is altijd consequent gebleven in zijn opvattingen en politieke standpunten. Hij veroordeelt krachtig de grootschalige oorlog die Rusland in Oekraïne is begonnen en heeft zich in zijn publieke uitlatingen altijd uitgesproken tegen het Russische imperialisme. De heersende elite heeft daar echter geen boodschap aan, aangezien Bogdan onder meer de belangen van de arbeidersklasse verdedigt en scherpe kritiek levert op de huidige regering onder leiding van Zelenskyy. Voor de Oekraïense veiligheidsdiensten vormde dit een uitgelezen voorwendsel om tegen hem op te treden.

Ironisch genoeg hebben Andriy Yermak en zijn hele kliek de Oekraïense staatskas voor honderden miljoenen hryvnia’s geplunderd, zonder dat zij ooit van hoogverraad zijn beschuldigd. Sterker nog: niemand van hen zit vast, aangezien ze allemaal de volledige borgsom hebben betaald. En dat terwijl ze – naar het zich laat aanzien – de defensiecapaciteit van het land een enorme klap hebben toegebracht. Mindich, de hoofdverantwoordelijke voor de totale ineenstorting van de energiesector (hij witwaste immers geld via de inkoop van beschermingsmiddelen en dergelijke) is nog steeds niet gestraft. Andriy Yermak was voorheen de stafchef en rechterhand van Volodymyr Zelenskyy. Hij trad af tijdens het corruptieschandaal van 2025. Timur Mindich is een voormalige zakenpartner die centraal stond in datzelfde corruptieschandaal; hij verblijft momenteel in zelfgekozen ballingschap in Israël.

Ondertussen wordt een gewone burger zonder invloed of connecties binnen de elite tot 15 jaar cel veroordeeld, enkel en alleen vanwege berichten op het internet. Op deze manier wordt politieke oppositie in Oekraïne de mond gesnoerd. Waarom zou men immers de moeite nemen om politieke tegenstanders via democratische weg te bestrijden (iets waar Zelenskyy en zijn partners in de EU en NAVO in theorie zo sterk voor pleiten) als men iemand simpelweg als verrader of collaborateur kan bestempelen?

Bogdan is van plan om de komende drie maanden in beroep te gaan tegen de rechterlijke uitspraak; het is nu dus belangrijker dan ooit om hem te steunen. We moeten het publiek bewust maken van het willekeurige optreden van overheidsinstanties tegen hun eigen burgers. De staat zal er niet in slagen om op deze manier andersdenkenden de mond te snoeren. We moeten de vrijheid hebben om onze eigen politieke opvattingen en ideeën te uiten. Dit vormt het fundament van een werkelijk vrij en gelijkwaardig land – niet in woorden, maar in daden.

In deze moeilijke situatie roepen wij op tot solidariteit met Bogdan Syrotiuk!

• Weg met de regering van Volodymyr Zelenskyy
• Vrijlating van alle politieke gevangenen zoals Bogdan Syrotiuk
• Openheid rond corruptie en machtsmisbruik
• Onteigening van alle oligarchen en groot kapitalisten
• Nationalisatie van alle productie middelen
• Democratische raden van werkenden en baanlozen moeten de macht krijgen
• Voor een socialistisch Oekraïne, onder controle van de werkende klasse
• Nee tegen de EU/NAVO
• Nee tegen het Russische imperialisme