Artikel door Jorein Versteege

Kapitalistische diversiteit is een illusie

Donald Trump will geen inclusive samenleving. Hij is een extreemrechtse kapitalistische uitbuiter en heeft Amerikaanse en buitenlandse bedrijven gedwongen om hun diversiteitsbeleid stop te zetten. Want wie nog zaken met de VS wil doen, mag geen beleid hebben waarin steun en acceptatie van niet-heteroseksuelen voorkomt. Grote bedrijven lieten toen hun ware aard zien. In plaats van hun rug recht te houden, besloten grote namen zoals Phillips om geen diversiteitsbeleid meer te hanteren in de VS. Dit toont ons waarom we niet op grote bedrijven kunnen vertrouwen om inclusief, open en tolerant te zijn voor gemarginaliseerde groepen, zoals moslims, LGBTQ+ personen en vrouwen met een niet westerse achtergrond.

Dat kapitalistische regeringen niet inclusief willen zijn, heeft ermee te maken dat de rechtse manier van denken heel rechtlijnig is. De LGBTQ+ beweging staat haaks op hun dogmatische kijk op seksualiteit en wat voor gedrag bij welke sekse hoort. Volgens de rechtse leer mag je alleen man zijn indien je een penis hebt en een vrouw ben je alleen met borsten en een vagina. LGBTQ+ personen wiens geaardheid en gedrag niet passen binnen die rechtse kaders, worden niet geaccepteerd door conservative overheden. Neem Hongarije als voorbeeld, waar Viktor Orban alles in het werk stelde om de Pride March te verbieden. Door zijn controle over de overheid en de media, krijgen de Hongaren alleen maar leugens over de LGBTQ+ beweging te horen.

Politiek rechts wil geen individuele vrijheid

Rechtse personen kraaien veel over termen zoals ”vrijheid”. Maar eigenlijk willen ze alleen vrijheid voor zichzelf. Vrijheid om racisme en haat te verspreiden en om werkenden uit te buiten. Je ziet rechtse mensen niet demonsteren voor de rechten van minderheden of gemarginaliseerde groepen. Nee, rechtse types willen alleen vrijheid voor zichzelf. Dat is waarom politiek rechts er niet is voor werkenden en baanlozen. Alleen wie zich tot de rijke burgerij (bourgeoisie) kan rekenen, wie veel geld heeft en aandelen, kan op steun van rechtse mensen rekenen. Natuurlijk zijn zionisten een uitzondering. Die kunnen bijna automatisch rekenen op de steun van politiek rechts in het uitmoorden van de (islamitische) Palestijnen.

Rechts denkt vaak dat transseksualiteit een keus is, iets dat jongeren nu leuk vinden om te zijn. Echter dat is niet juist. Je hebt geen keus in je seksuele geaardheid. Je kunt een mannelijk lichaam hebben, maar je vrouwelijk voelen. Je kunt ook none-binair zijn en dan pas je al helemaal niet in het hokje man/vrouw. Rechtse types zoals Trump, Orban en Wilders kunnen alleen maar rechtlijnig denken. Ze willen het liefst alles per wet verbieden dat naar LGBTQ+ acceptatie en tolerantie ruikt. Rusland bijvoorbeeld heeft dat gedaan en daarom zijn veel conservatieven dol op wat het Kremlin doet. Er zijn zelfs rechtse westerlingen naar het Russische ”Keizerrijk” verhuisd, omdat ze geen LGBTQ+ personen om zich heen willen, zo sterk is hun haat!

Wij verwerpen het hokjes denken in zaken seksuele geaardheid. Revolutionair socialisten staan daarom pal voor de democratische rechten van LGBTQ+ personen.

Maak van de Pride March een daad van verzet, tegen kapitalisme en rechtse intolerantie

De Pride March moet niet een commercieel feest zijn of een parade voor kapitalistische politici die tolerant willen overkomen, maar wel trouw het kapitalisme dienen. Femke Halsema bijvoorbeeld zegt voor diversiteit te zijn en ze steunt de LGBTQ+ gemeenschap. Maar diezelfde Halsema is ook bereid om het kapitalisme van dienst te zijn, dat diversiteit enkel hanteert om progressief over te komen. Intern doen veel bedrijven helemaal niets aan LGBTQ+ acceptatie, dat is na onderzoek gebleken. Van een echt diversiteitsbeleid is nooit echt spraken geweest, daarom werd het ook zo snel weer opzij gezet toen Trump dat eiste.

Donald Trump, Viktor Orban, Geert Wilders, allemaal willen ze de vrijheid om jezelf zijn beperken. Deze figuren willen geen vrijheid, ze willen met dwang opleggen hoe jij moet denken in zaken seksualiteit. Een persoon met een penis moet mannelijk gedrag vertonen en een persoon met een vagina moet vrouwelijk gedrag vertonen. Dat is wat rechts wil hoe mensen denken en zich gedragen. Probleem voor hun is dat dit niet de realiteit is. Seksualiteit en gedrag zijn voor ieder anders. Want er zijn ook heteroseksuele mannen die niet mannelijk gedrag vertonen of heteroseksuele vrouwen die geen vrouwelijk gedrag laten zien. Dus om heteroseksualiteit als ”normaal” neer te zetten komt niet overeen met de realiteit van de mensheid.

Wat zeggen wij?

• Nee tegen de anti-LGBTQ+ houding van de Amerikaanse overheid
• Nee tegen de aanval op LGBTQ+ personen door rechtse regimes in Hongarije, Rusland en elders.
• Steun de LGBTQ+ beweging, maak van Pride een protest.
• Voor volledige transzorg van LGBTQ+ jongeren
• Voor diversiteit binnen de arbeidersbeweging en de gemeenschappelijk strijd voor het socialisme

Socialistisch Alternatief steunt socialistisch feminisme en pleit voor het volgende:

• Ni Una Menos – Niet een minder – er mogen geen levens meer verloren gaan als gevolg van gendergeweld; geen geestelijke of lichamelijke gezondheidsschade meer. We vechten om een einde te maken aan gendergerelateerd geweld, misbruik en pesterijen in al zijn vormen en overal waar het plaatsvindt: op de werkplek, thuis, op scholen en universiteiten, in overheidsinstellingen, op straat en online.
• Politici redden banken en bedrijven, maar het leven van vrouwen wordt opgeofferd. Deze pandemie van geweld vereist noodmaatregelen. De onmiddellijke verhoging van overheidsuitgaven en de ontwikkeling van overheidsbeleid om geweld tegen vrouwen te bestrijden is noodzakelijk. Dit moet de bouw van opvangcentra en netwerken voor vrouwen en kinderen in gewelddadige situaties omvatten, evenals gespecialiseerde diensten op het gebied van huiselijk – en seksueel geweld die lokaal beschikbaar zijn voor iedereen die ze nodig heeft. De diensten voor geestelijke gezondheidszorg zouden lokale toegang moeten omvatten tot begeleiding en therapie die de slachtoffers nodig hebben, evenals gespecialiseerde psychologische beoordelingen en behandeling van de daders. Er moet een leefbaar loon zijn en een gegarandeerde baan voor iedereen om een onafhankelijk leven mogelijk te maken.
• Het Coronavirus heeft de nadruk gelegd op de fundamentele noodzaak het welzijn van iedereen als eerste prioriteit te stellen. We moeten de rijkdom van de kapitalistische elite gebruiken om een massale uitbreiding van de openbare diensten te financieren; van gratis gezondheidszorg tot gratis kinderopvang. Er is geen enkele reden voor massale werkloosheid als er zoveel moet worden gedaan. Met kortere werkdagen zonder loonsverlaging, met meer welvaart en het scheppen van groene en maatschappelijk nuttige banen kan de werkloosheid tot nul worden teruggebracht.
• Niemand mag honger lijden. Voor een noodplan om de toename van honger te bestrijden – onder controle van lokale gemeenschappen, werknemersorganisaties, arme – en kleine boeren – als eerste stap naar een herplanning van de landbouw. Maak een einde aan de schadelijke kapitalistische productiemethoden die ziekte en honger veroorzaken en bouw een collectieve landbouw in harmonie met de natuur op.
• Werknemers moeten veilige werkplekken hebben, tegen de verspreiding van infecties, seksuele intimidatie en stress. Dit vereist vaste tewerkstelling, controle van de werknemers over gezondheids- en veiligheidskwesties en een toename van het personeel om de werkstress te verminderen.
• Echte controle op de huurprijzen en de massale bouw van sociale huisvesting – iedereen heeft recht op een veilige, betaalbare en vredige woning. Onteigening en openbaar bezit van woningen die door speculatie leeg blijven staan.
• Voor gratis, kwaliteitsvol, openbaar, seculier onderwijs met progressief, leeftijdsgebonden, LGBTQ+ inclusieve, gender- en relatie-onderwijs dat gericht is op wederzijdse toestemming.
• Gratis en gemakkelijke toegang tot anticonceptie en abortus.
• De vakbonden en haar vertegenwoordigers moeten een echte strijd voeren voor massaal lidmaatschap, het beëindigen van onzeker werk, een leefbaar loon voor alle werknemers en tegen seksuele intimidatie op de werkplek – zo’n beweging zou het voortouw kunnen nemen in de strijd tegen alle vormen van seksisme, misogynie, racisme, homofobie en transfobie om een verenigde strijd van de arbeidersklasse op te bouwen.
• Maak een einde aan het reproduceren van seksisme, discriminatie en victim blaming. Elk onderdeel van de staat en de gezondheidszorg dat in contact komt met slachtoffers en daders moet worden voorgelicht over de kwestie van gendergeweld en moet worden opgeleid om ervoor te zorgen dat zij die een klacht indienen en slachtoffers met respect worden behandeld.
• Wij strijden voor een staat die democratisch wordt bestuurd door de arbeidersklasse, van onderuit, waarbij de huidige vooringenomenheid ten gunste van de heersende klassen wordt weggenomen en de aanwezigheid van racisme, seksisme en discriminatie in de staat en rechtsstelsels voor eens en altijd wordt uitgebannen.
• Voor een onmiddellijke en massale reactie van de hele arbeidersklasse op de pogingen van staten en religies om vrouwen en LGBTQ personen het recht op hun lichaam te ontnemen, bijvoorbeeld door aanvallen op de abortusrechten die in veel landen plaatsgrijpen.
• Strijd tegen de objectivering van de lichamen van vrouwen en een einde aan seksistische advertenties – de media moeten onder democratische controle worden gebracht.
• Maak een einde aan oorlog en vecht voor klimaatrechtvaardigheid – maak een einde aan het racistische immigratiebeleid – voor het democratische recht op asiel.
• Stop de onderdrukking van vrouwen in Palestina door het Israëlische staatsterrorisme
• Democratische, publieke eigendom en controle van de arbeidersklasse over de belangrijkste hefbomen van de economie, over de belangrijkste rijkdommen en hulpbronnen, als onderdeel van een democratisch socialistisch plan voor de economie om te voorzien in de behoeften van mensen en de planeet, niet om winsten voor enkelen te faciliteren.
• We vechten voor brood en voor rozen – voor een socialistische samenleving waarin seksisme en geweld tegen vrouwen echt tot het verleden behoren – voor een socialistische wereld die vrij is van klassenverdeling, onderdrukking, oorlog en geweld en waarin ieder mens recht heeft op een goede levensstandaard en de vrijheid heeft om van het leven te genieten!

Nee, de LGBTQIA+beweging en het activisme werden niet geboren op 28 juni 1969 in Greenwich Village tijdens de Stonewall opstand. De moderne en militante LGBTQIA+beweging ontstond in Duitsland in de tweede helft van de 19e eeuw. Tijdens ons antifascistisch weekend begin juli sprak SAM (Brussel) over deze geschiedenis, de wijze waarop het fascisme zich hiertegen keerde en waarom deze erfenis van strijd cruciaal was voor de bevrijdingsbeweging vanaf de jaren 1960 en 1970. 

Artikel door Sam (Brussel) uit maandblad De Linkse Socialist

Karl Heinrich Ulrichs, een pionier 

In het begin van de jaren 1860 was Karl Ulrichs de eerste die LGBTQIA+ personen echt publiekelijk erkende als een onderdrukte minderheid die moest vechten voor hun emancipatie. Hij was zowel een pionier van de seksuologie als een voorloper van het LGBTQIA+activisme en benadrukte de behoefte aan duidelijke termen in plaats van vage beschrijvingen. Hij schreef over wat hij benoemde als het ‘derde geslacht’, iets wat we nu tegenwoordig non-binair of gender queer noemen. Hij was ook de eerste die het bestaan van vrouwelijke homoseksualiteit erkende, wat in die tijd zeer controversieel was.

Karl Ulrichs reisde door Europa en organiseerde clandestiene bijeenkomsten om te praten over LGBTQIA+fobie en hoe te strijden tegen de onderdrukking in een poging om mensen te mobiliseren om zelf actie te voeren, want zijn belangrijkste focus lag nog steeds op activisme. Hij organiseerde een of meer van dit soort bijeenkomsten in België (waarschijnlijk in Brussel). Hij slaagde er echter niet in om een echte beweging op te bouwen.

Ulrichs is nu misschien vergeten, maar hij was in werkelijkheid de grondlegger van de moderne LGBTQIA+beweging. Hij had een directe invloed op Magnus Hirschfeld.

Hirschfeld en het Instituut voor Seksuologie

Nadat Duitsland in 1871 als natiestaat was verenigd, werden de paragrafen 175 en 175b in het Duitse wetboek van strafrecht (Strafgesetzbuch) opgenomen. Ze straften homoseksualiteit van 1871 tot 1994, maar verboden ook duidelijk individuen om transgender of gender non-conform te zijn. Hoewel homoseksualiteit tussen cisgender vrouwen niet strikt verboden was, werd ‘paragraaf 175’ ook gebruikt om lesbische vrouwen te vervolgen en op te sluiten. Vanaf 1880 was er zelfs een politie-eenheid in Berlijn die zich alleen richtte op het arresteren van LGBTQIA+personen.

Tegen deze achtergrond begon Magnus Hirschfeld, zelf homoseksueel, begin 1890 te werken als arts en psycholoog. In 1897 richtte hij het Wetenschappelijk Humanitair Comité (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee) op voor de juridische hervorming van paragraaf 175, met als motto “door wetenschap naar gerechtigheid” en gebaseerd op een combinatie van politieke actie, wetenschappelijk onderzoek en publieke voorlichting.

Hoewel zijn eerste geschriften zich alleen richtten op homoseksuele en lesbische personen, begon hij al snel meer aandacht te besteden aan transgender en gender non-conforme personen. In zijn baanbrekende boek “Die Transvestiten” nuanceerde hij Ulrichs’ idee van het bestaan van een zogenaamd “discreet derde gender”.

In plaats daarvan was hij ervan overtuigd dat gender een spectrum was en dat er meerdere (of vele) genderidentiteiten bestonden. Hij maakte ook een onderscheid tussen biologische sekse en gender, en tussen seksuele oriëntatie en genderidentiteit. Hij was er eerder van overtuigd dat gender een spectrum was en dat er meerdere (of vele) genderidentiteiten bestaan. Hirschfeld maakte ook een onderscheid tussen biologisch geslacht en gender.

In 1919 richtte hij samen met andere psychologen, artsen en activisten in Berlijn het “Institut für Sexualwissenschaft” (Instituut voor Seksuele Wetenschap) op, dat medische en psychologische begeleiding bood bij een reeks seksuele kwesties, voornamelijk, maar niet alleen, voor LGBTQIA+personen. Een ander belangrijk doel van het instituut was duidelijk en gedetailleerd wetenschappelijk onderzoek.

Het instituut omvatte een archief, bibliotheek en museum dat jaarlijks door meer dan 3500 mensen werd bezocht. Er werden conferenties georganiseerd zoals het internationale congres over homoseksualiteit (of eigenlijk over LGBTQIA+onderwerpen in het algemeen). In hetzelfde jaar bracht het instituut “Anders als die Anderen” uit, de eerste film over homoseksualiteit.

De activiteiten van het instituut waren al snel het doelwit van extreemrechtse en conservatieve groepen, zoals het Freikorps en later de SA. Het instituut was ook een toevluchtsoord voor transgenders en non-binaire personen.

Hirschfeld was zeker niet de enige die dergelijk onderzoek deed, maar hij zou een directe inspiratie zijn voor bijna iedereen. Enkele of meerdere activisten die onafhankelijk van elkaar actief zijn, zijn echter nog geen sociale beweging. Dat was het grote verschil met Hirschfeld en zijn instituut.

Het was de allereerste echte LGBTQIA+beweging die wetenschappelijk onderzoek, straatactivisme en educatief werk combineerde via tijdschriften, kranten en een hele literaire beweging. Dit gebeurde met de steun van de socialistische, anarchistische en feministische bewegingen, ook over de grenzen heen, met name door banden te smeden met de bolsjewieken en de Sovjet-Unie, althans totdat het stalinistische bureaucratische totalitarisme anders besloot.

Magnus Hirschfeld stond in contact met militante feministische socialisten zoals Clara Zetkin (aan wie we de Internationale Vrouwendag te danken hebben) en Alexandra Kollontaï, evenals August Bebel, leider van de Duitse Sociaal-Democratische Partij en auteur van het boek “De vrouw en het Socialisme” (1891). Hoewel hij nooit officieel lid werd van een partij, werd Hirschfelds denken sterk beïnvloed door socialistische idealen. Hij pleitte voor de sterkst mogelijke solidariteit tussen de LGBTQIA+beweging en de feministische strijd.

Nazi vervolging 

De nazi’s noemden Hirschfeld “de gevaarlijkste Duitser”. In die tijd werd homoseksualiteit ook spottend ‘Duitse liefde’ of ‘de Duitse ziekte’ genoemd, een direct gevolg van het werk van Magnus Hirschfeld en zijn instituut.

Al snel nadat de nazi’s in 1933 aan de macht kwamen, begonnen ze boeken te verbieden die ze als “on-Duits” beschouwden, waaronder het hele oeuvre van Magnus Hirschfeld. Zijn boeken behoorden tot de eersten die verboden werden.

Op 6 mei 1933 vernietigden de nazi’s het hele instituut in een macaber spektakel, met een fanfare en een menigte van ongeveer 200 mensen die waren uitgenodigd om de sloop bij te wonen met drankjes en hapjes. De vervolging van LGBTQIA+personen door de nazi’s werd gruwelijk: veel mensen werden gearresteerd, gemarteld en/of gedeporteerd naar concentratiekampen.

De vernietiging van het instituut en de vervolging van zijn medewerkers kwam niet als een verrassing, maar het gebeurde veel sneller dan iemand had verwacht. De hele bibliotheek en archieven van het instituut gingen verloren, het levenswerk van Hirschfeld en vele anderen. Hirschfeld stierf een paar maanden later in ballingschap in Frankrijk. In mei 1933 was hij op wereldtournee buiten Duitsland om te waarschuwen voor de gevaren van het fascisme.

Tot 1934 was de vervolging van LGBTQIA+personen een zaak van de politie. Vanaf dat moment richtte de Gestapo een nieuwe eenheid op, het “Speciaal Bureau II S”, dat zich alleen bezighield met de vervolging van LGBTQIA+personen en mensen die abortus hadden ondergaan. De wet werd gewijzigd zodat bewijs niet langer vereist was.

Meer dan 160.000 homoseksuele mannen en transgender personen werden naar de concentratiekampen en gevangenissen gestuurd. Degenen die overleefden, werden nog steeds vervolgd door de Duitse regering. Helaas zijn er geen betrouwbare cijfers over het aantal lesbische vrouwen dat naar de concentratiekampen is gestuurd.

Het lot van LGBTQIA+mensen onder het nazisme is altijd buiten de geschiedenis gehouden. Het duurde ongeveer 70 jaar voordat ze officieel als slachtoffers werden erkend. We kunnen hun nagedachtenis levend houden door hun strijd voort te zetten, door de strijd voor LGBTQIA+emancipatie te koppelen aan de antifascistische strijd. Alleen door ons te organiseren en te vechten kunnen we echte vooruitgang boeken.

Artikel door Addison Langhorst en Sophie Scholl (Socialist Alternative, ISA in de VS)

De tragische dood van Nex was niet slechts het ongelukkige resultaat van gewelddadige pesterijen die tot het uiterste gingen. De transfobe aanvallen en pesterijen waren een direct gevolg van Oklahoma’s rechtse, anti-trans toiletwet, die afgelopen mei werd opgenomen en die alle leerlingen dwingt het toilet te gebruiken dat overeenkomt met het geslacht op hun geboorteakte. Leerlingen meldden een toename van pesterijen toen die wet aan het begin van dit schooljaar van kracht werd. Deze gewelddadige tragedie is het resultaat van een gezamenlijke en georganiseerde inspanning van rechts om, door middel van hatelijke propaganda en juridische aanvallen, transpersonen te dwingen zich terug te trekken uit het openbare leven en veel van de progressieve verworvenheden van de LGBTQ+ rechtenbeweging terug te schroeven.

Hoe kon dit gebeuren?

Rechts voelde zich gesterkt door het voorbeeld van de “Don’t Say Gay”-wet in Florida, die gesprekken over gender en seksualiteit op scholen ernstig beperkt en die in 2022 werd aangenomen. Gouverneur Stitt van Oklahoma stelde dat hij “standpunt inneemt tegen de uit hand gelopen genderideologie die de basis van onze samenleving uitholt” en “de essentie van het betekent om een vrouw te zijn beschermt.” Stitt en andere Republikeinen geloven dat aanvallen op transjongeren hen stemmenwinst opleveren. Er zijn nochtans peilingen waaruit blijkt dat de meerderheid van de Amerikanen deze aanvallen een “groot probleem” vindt. Amper 1% zegt dat transpersonen de “belangrijkste kwestie voor het land” zijn en 57% denkt dat aanvallen op families van transkinderen “een groot probleem” zijn.

Dit schooljaar is een recordaantal van 30 wetsvoorstellen tegen transjongeren van kracht geworden. Oklahoma is een van de 11 staten met een actieve wet die de toegang tot toiletten voor transpersonen beperkt. Daarnaast heeft gouverneur Stitt wetgeving ondertekend die de toegang tot genderbevestigende zorg ernstig beperkt, non-binaire markeringen op geboortebewijzen en officiële documenten verbiedt en transatleten belet om deel te nemen aan competities van schoolsporten. Sinds het begin van 2024 zijn er bijna 500 wetsvoorstellen ingediend in 41 staten, steeds meer gericht tegen transjongeren op openbare scholen. Veel van deze wetgeving, gemodelleerd naar de wetgeving in Florida, verbiedt alle discussies over gender en seksualiteit in de klas en het gebruik van vrij gekozen voornaamwoorden op school zonder toestemming van de ouders.

De rechtervleugel richt zich op kwesties van ‘cultuuroorlogen’, zoals het aanvallen van LGBTQ+ jongeren en het ‘beschermen’ van scholen tegen ‘genderideologie’. Ze doet dit omdat ze niets concreets hebben om de echte problemen in het leven van werkende en jonge mensen aan te pakken. Ze hebben geen plan voor de verandering die we wanhopig nodig hebben: dingen zoals een massale verhoging van het federale minimumloon, betaalbare huisvesting en huurcontrole, Medicare for All, kwijtschelding van studieschulden en gratis openbaar onderwijs, om er maar een paar te noemen.

Het enige wat rechtse politici als Kevin Stitt, Ron DeSantis en zelfs Donald Trump doen om de aandacht hiervan af te leiden, is een zondebok aanwijzen als de ‘echte’ vijand van werkende mensen. Soms wakkeren ze de angst aan dat transpersonen kinderen klaarstomen met genderideologie, soms zeggen ze dat migranten zonder papieren een nieuw soort Hanibal Lecter-achtige groep supercriminelen zijn. Het doel van dit alles is om de aandacht af te leiden van de echte problemen die alle mensen uit de arbeidersklasse verenigen, zoals het feit dat de lonen al tientallen jaren stagneren of de huidige crisis in de kosten van levensonderhoud. Desondanks vormen deze aanvallen een reële en serieuze bedreiging, omdat ze bij gebrek aan een echt links alternatief dat bereid is om onverbloemd te vechten tegen onderdrukking en voor eisen die het leven van de werkende klasse echt veranderen, vaak onbeantwoord blijven en de kans krijgen om wortel te schieten en te woekeren. Deze aanvallen van de rechtervleugel kunnen maar al te vaak dodelijke gevolgen hebben. Nex en hun familie en vrienden betalen nu de prijs voor deze hatelijke wetten en retoriek.

Hoe kunnen we terugvechten tegen rechtse transfobie?

De Democratische Partij is verdeeld over hoe ze aanvallen op LGBTQ+ jongeren moet aanpakken. Gevestigde politici zoals Biden en Pelosi ondernemen minimale, vaak symbolische, actie. Vorig jaar kwam Biden over het beleid in Florida tegen transjongeren niet verder dan de stelling dat het “bijna zondig” was. Sommige politici, zoals Zooey Zephyr in Montana en Megan Hunt in Nebraska, probeerden wetgeving op staatsniveau tegen te houden, maar kregen weinig steun van het partijestablishment. Op nationaal niveau heeft Alexandria Ocasio-Cortez voorstellen in het Huis weliswaar luidkeels bestreden, maar ze heeft geen concrete stappen ondernomen om protesten of stakingen te organiseren of een beweging op te bouwen om terug te vechten.

Bewegingen tegen onderdrukking worden vaak gerecupereerd tot campagnes om voor de Democraten te stemmen. Dat levert echter geen concrete resultaten op. De Democratische politici die verkozen worden op basis van ontevredenheid tegen het establishment, houden zich niet aan de eisen van de beweging. Het maakt dat wie protesteert geen verandering ziet.

Massale protesten, stakingsacties en zelfs stakingen van arbeiders en studenten kunnen een enorme druk op politici uitoefenen om de eisen van bewegingen tegen onderdrukking in te willigen. Al deze acties zouden echter de normale gang van zaken moeten verstoren en de normale winststroom naar de miljardairs die profiteren van de status quo en die zowel de Democratische als de Republikeinse Partij financieren. Hoewel Democratische politici onder extreme dwang gedwongen kunnen worden om de eisen van bewegingen te steunen, is de Democratische Partij een instrument van de rijksten in de samenleving, niet van werkende mensen of onderdrukten.

Dit is een van de belangrijkste redenen waarom onze bewegingen tegen onderdrukking moeten breken met de Democratische Partij en zich moeten richten op het inzetten van de macht van de arbeidersklasse bij het stellen van onze eisen, inclusief het opbouwen van een nieuwe partij die echt vecht voor de belangen van de werkende mensen en tegen onderdrukking.

We moeten absoluut doortastende en beslissende actie ondernemen om elke vorm van onderdrukking onder het kapitalisme te bestrijden. Dit systeem steunt op verdeel-en-heers ideologieën zoals queerfobie, seksisme en racisme. Maar om een wereld op te bouwen die hier echt vrij van is, hebben we een socialistische transformatie van de samenleving nodig die een einde maakt aan de methoden van uitbuiting en onderdrukking die eigen zijn aan het kapitalisme.

Op korte termijn hebben we walkouts en massaprotesten nodig om de beweging voor LGBTQ+-rechten nieuw leven in te blazen. Door politiek onafhankelijke bewegingen tegen onderdrukking op te bouwen die verbonden zijn met de inherente kracht van de arbeidersbeweging, kunnen we grote stappen zetten in de richting van een rechtvaardigere samenleving voor arbeiders en jongeren.

Artikel door Greyson Van Arsdale ( ISA Verenigde Staten) en Ollie Bell (ISA Ierland) uit het magazine: Socialist World van ISA

In 2020 nam Hongarije, onder het mom van de Covid-19 pandemie, een wet aan die het trans personen en intersekse personen verbood om legaal van geslacht te veranderen. Deze wet, die in januari 2021 van kracht werd, vereist dat het geslacht op iemands wettelijke identificatie overeenkomt met het geslacht dat bij de geboorte is toegewezen. Hongarije heeft ook een wet aangenomen die een verbod oplegt op zichtbaarheid van LGBTQ+ personen in onderwijsmateriaal op scholen en in televisieprogramma’s gericht op jongeren onder de 18 jaar.

Polen keurde onlangs een nieuwe wet goed die regionale toezichthouders toestaat om LGBTQ+ inclusief onderwijs in klaslokalen te verbieden. Deze wet volgde op het wetsvoorstel ‘Stop Pedofilie’ dat tot doel had om iedereen te criminaliseren die seksuele voorlichting aan minderjarigen bevordert. Deze wet zou het onderwijzen van seksuele geaardheid en genderidentiteit aan iedereen onder de 18 verbieden en zou in april 2020 gestemd worden, samen met de wet ‘Stop Abortus’ die abortus niet langer legaal toegankelijk zou maken in geval van ernstige of fatale foetale afwijkingen. Beide wetsvoorstellen werden naar een commissie gestuurd voor “verder onderzoek”, wat betekent dat ze op een later moment opnieuw kunnen worden ingediend.

In het Verenigd Koninkrijk gaat de groeiende transfobe retoriek in de media gepaard met voortdurende aanvallen op transrechten. Tijdens een historische stakingsgolf van arbeiders die streden voor betere lonen en arbeidsomstandigheden, gebruikte het Britse parlement voor het eerst sectie 35 van de Schotlandwet van 1998 om de Schotse Gender Recognition Bill te blokkeren. Dit wetsvoorstel zou het voor trans personen mogelijk hebben gemaakt om legaal hun geslacht op hun geboorteakte te veranderen zonder dat er een medische diagnose van genderdysforie nodig was, het zou de tijd die iemand nodig heeft om “te leven als hun verworven” gender hebben teruggebracht tot zes maanden en de leeftijd waarop iemand hiervoor in aanmerking komt, zou zijn verlaagd van 18 naar 16 jaar. Hervormingen die sterk lijken op de Gender Recognition Act die in 2015 in Ierland werd aangenomen.

Recent schreef de Britse Equality and Human Rights Commission een brief aan de Britse regering met de aanbeveling om de Equality Act 2010 te wijzigen om de bescherming voor trans personen op te heffen. Dit amendement zou erop gericht zijn om iemands wettelijke gender te herdefiniëren als alleen het biologische geslacht in plaats van het gender, waardoor trans personen gedwongen zouden worden om de faciliteiten van hun toegewezen gender te gebruiken en trans vrouwen belangrijke veiligheidsbescherming tegen transmisogynistisch geweld zouden verliezen. Deze groeiende TERF- en transfobische retoriek heeft een drastisch effect op de geestelijke gezondheid van trans personen en heeft ook geleid tot een toename van transfobe haatmisdrijven. In het ergste geval leidde dit tot de dood van Brianna Ghey, een 16-jarig trans meisje dat in februari werd doodgestoken door twee tieners.

Deze aanvallen komen niet alleen voor in Europa, maar ook in de VS. Eind maart 2023 waren er al meer dan 430 anti-LGBTQ+ wetsvoorstellen ingediend. Trans gezondheidszorg voor jongeren onder de 18 is verboden in staten als Arkansas, Florida en Tennessee. Staten als Oklahoma, Texas en South Carolina overwegen zelfs een verbod op genderbevestigende zorg voor trans personen onder de 26 jaar. Sinds het begin van dit jaar zijn er in minstens 32 staten wetsvoorstellen ingediend tegen optredens van dragqueens. Tennessee was de eerste staat die een wet aannam die “cabaretvoorstellingen voor volwassenen” verbiedt op openbare plaatsen en plaatsen waar ze door kinderen bekeken kunnen worden. Dit wetsvoorstel noemt onder andere een verbod op “vrouwelijke en mannelijke imitators”.

De onderstroom achter deze aanvallen op trans personen is het idee dat trans personen, vooral trans vrouwen, seksuele roofdieren zijn. Trans personen en de bredere LGBTQ+ gemeenschap zijn door TERF’s en extreemrechts afgeschilderd als kinderlokkers en pedofielen. “Bescherming van vrouwen en kinderen” is vaak het officiële motief dat gebruikt wordt voor deze politieke aanvallen, maar ze worden vaak uitgevoerd door conservatieve politici met een afschuwelijke staat van dienst op het gebied van vrouwenrechten.

Zelfs in landen waar transzorg niet verboden is, lopen veel genderklinieken vast door lange wachtlijsten en slechte zorgmodellen. Trans personen worden onevenredig hard getroffen door besparingen, jobs met een laag inkomen, dakloosheid en gendergerelateerd geweld. Zelfs buiten gerichte politieke aanvallen heeft het kapitalisme nooit in het voordeel van de trans gemeenschap gewerkt.

Wat zit er achter aanvallen op trans personen?

Hoewel steeds meer mensen zich identificeren als LGBTQ+, vooral in de jongere generaties, maken trans personen en gays in het algemeen nog steeds een zeer klein deel uit van de totale bevolking. Dit betekent dat de gerichte aanvallen van de rechtervleugel op trans personen gericht zijn op een kleine, reeds gemarginaliseerde minderheid.

Twaalf Amerikaanse staten hebben bijvoorbeeld genderbevestigende zorg voor minderjarigen verboden, waaronder puberteitsremmers en hormoontherapie, door het af te schilderen als een golf van medische wanpraktijken die een hele generatie kinderen “misvormt”. In werkelijkheid vergt het krijgen van genderbevestigende zorg vaak jaren van goedkeuringsprocessen van artsen en therapeuten, en een recent onderzoek toonde aan dat slechts ongeveer 4500 mensen onder de 17 jaar hormoontherapie krijgen in de Verenigde Staten.

Waarom is de woede gericht op zo weinig mensen? Het is vooral verwarrend omdat deze aanvallen op trans personen niet echt populair zijn onder mensen uit de arbeidersklasse. Volgens Pew Research is 64% van de Amerikanen het ermee eens dat trans personen beschermd moeten worden tegen discriminatie. Aanvallen op trans personen hebben ook niet geleid tot significante electorale winst voor de Republikeinse Partij – een Republikeinse kandidaat verloor in april zelfs een verkiezing voor het Hooggerechtshof in Wisconsin nadat hij 45 miljoen dollar had uitgegeven aan advertenties die zijn tegenstander er voornamelijk van beschuldigden samen te werken met schoolfunctionarissen om kinderen transgender te maken.

Hoewel je met aanvallen op trans personen geen verkiezingen wint, profiteert rechts er wel op een andere manier van. We leven in een politiek landschap dat wordt gedomineerd door enorme stijgingen van de kosten van levensonderhoud, oorlog, ziekte en rampen als gevolg van de klimaatverandering. De sociale gevolgen van het decennialang schrappen van huisvesting, gezondheidszorg en openbare diensten komen voor miljoenen mensen hard aan. Er is een alomtegenwoordig gevoel dat de samenleving op de een of andere manier “ontspoord” is en dat uit zich in een zekere druk op instellingen en politici om er iets aan te doen.

Er zijn echte oplossingen voor deze problemen, maar die vereisen een massale overdracht van rijkdom van de rijksten in de samenleving naar de arbeidersklasse, investeringen in de basisbehoeften van de samenleving en uiteindelijk de omverwerping van het kapitalisme om over te stappen op een socialistische wereld. In plaats daarvan vertrouwt rechts, zoals het al ontelbare jaren doet, op het aanwijzen van zondebokken om zijn achterban uit te leggen waarom het leven plotseling vaag, amorf “slechter” aanvoelt. Angst zaaien over ‘genderideologie’ zorgt ervoor dat rechts geen antwoord heeft op de echte problemen van de samenleving.

Rechts heeft op dit moment een politiek momentum, maar heeft dat niet op basis van haar eigen programma en voorstellen bereikt. Niet alleen steunen mensen uit de arbeidersklasse in grote meerderheid het recht van trans personen om te leven zoals zij dat willen, er staan ook grote meerderheden achter linkse oplossingen voor de problemen die onze wereld teisteren, zoals het belasten van de rijken om huisvesting, gezondheidszorg en sociale voorzieningen te financieren.

In de Verenigde Staten blijft een Green New Deal populair, gesteund door een meerderheid van de kiezers in het algemeen en zelfs een derde van de Republikeinen. Maar de kapitalistische partijen die beweren op te komen voor progressieve oplossingen hebben deze consequent laten varen toen ze aan de macht waren en hebben bewegingen die deze oplossingen nastreefden misleid en doen ontsporen. Zonder echte strijdinstrumenten van links – zoals massale arbeiderspartijen – om deze enorme steun te mobiliseren, blijft er niemand over om dat vacuüm op te vullen, behalve rechts.

Ondanks de penibele situatie is dit reden voor vastberadenheid. De politieke basis om de aanvallen op trans personen te verslaan bestaat; de vraag is hoe we dat gaan doen.

Bewustwording in de VS

Aanvallen op de wettelijke rechten van trans personen duwen nieuwe lagen van mensen in een positie waarin ze activisten moeten zijn – in het bijzonder trans middelbare scholieren en hun ouders. Het startpunt voor deze nieuwe activisten is vaak om zich aan te sluiten bij lokale LGBTQ+ NGO’s, zoals deze verbonden aan de Human Rights Campaign, die (vooral in delen van het zuiden van de Verenigde Staten) vaak de enige speler op het terrein is inzake mobilisatie tegen aanvallen op LGBTQ+rechten

Helaas worden deze ontluikende activisten vaak meteen meegesleurd in een ineffectieve strategie die neerkomt op lobbyen bij individuele vertegenwoordigers, hetzij door middel van één-op-één gesprekken of door deel te nemen aan openbare commentaarsessies tegen discriminerende wetsvoorstellen, in de hoop dat één of meerdere politici zullen “luisteren” en “het juiste zullen doen”. In werkelijkheid is dit bijna nooit effectief en als het op individuele basis gebeurt, kunnen vertegenwoordigers gewoon liegen (en dat doen ze ook) – zoals twee activisten van een middelbare school in Kentucky eerder dit jaar ondervonden.

Dit betekent niet dat het confronteren van vertegenwoordigers een nutteloze tactiek is. Als je er goed gebruik van maakt, kan het enorm krachtig zijn, maar het moet wel gedaan worden in de wetenschap dat vertegenwoordigers die anti-trans wetgeving steunen bijna nooit “overtuigd” worden door morele argumenten of door de feitelijke weerlegging van hun verkeerde redenering. De rechtervleugel creëert geen transpaniek uit echte angst, maar omdat ze die op cynische wijze in hun politieke voordeel kunnen gebruiken. Om rechtse politici ervan te weerhouden discriminerende wetgeving in te voeren en trans personen tot zondebok te maken, moeten ze snel op de politieke gevolgen gewezen worden.

Dit betekent niet alleen mensen massaal naar hun kantoren mobiliseren voor protestacties, maar vooral om dit te doen met de intentie om de normale gang van zaken te doorbreken, door grootschalige protestacties en walkouts als onderdeel van de onmiddellijke reactie op deze wetsvoorstellen, niet als laatste redmiddel nadat lobbyen mislukt is.

We moeten lessen trekken uit de overwinningen uit het verleden. In de jaren ’80 vocht ACT UP, een beweging van overwegend queer mensen uit de arbeidersklasse, voor toegang tot behandeling voor mensen met hiv/aids. Ze deden dit deels door een strategie te ontwikkelen die ze ‘binnen/buiten’ noemden. In deze strategie gingen sommige ACT UP-ers “naar binnen” en woonden vergaderingen van de Food and Drug Administration (FDA) en andere overheidsinstanties bij om discussies over medicatie en behandeling te eisen. Maar ze wisten dat het onwaarschijnlijk was dat ze zouden worden gehoord – wanneer ze werden buitengesloten, gingen ze terug naar “buiten”, waar een grotere ACT UP groep stond te wachten om een grote, luide demonstratie op te zetten. Met deze strategie om publiekelijk strijdlustig en verstorend te zijn, veranderde ACT UP de levens van duizenden mensen met HIV/AIDS.

Zolang het tot zondebok maken van trans personen een nuttige politieke strategie is voor de rechtervleugel, zal deze strategie worden voortgezet. We moeten een beweging opbouwen die in staat is om het aanvallen van trans personen veel moeilijker te maken dan het waard is.

Hoe terugvechten?

Met een aanzienlijke toename van rechts transfoob geweld zoeken sommige trans personen een oplossing in de vorm van gewapende zelfverdediging. In een wanhoopskreet zien velen een snelle oplossing in een individuele strijd tegen extreemrechts. Maar transbevrijding moet worden bevochten in solidariteit met alle onderdrukte minderheden en de bredere multigender, multiraciale arbeidersklasse.

In Ierland zien we niet alleen dat extreemrechts zich richt tegen de transgemeenschap, maar ook tegen bibliotheekpersoneel dat LGBTQ+-positieve boeken tentoonstelt. Bij twee verschillende gelegenheden hebben extreemrechtse transfoben bibliotheekmedewerkers lastiggevallen en gefilmd in Cork en Dublin. Eén man nam een exemplaar van ‘This Book Is Gay’ mee en vernietigde het.

Hoewel er een poging was om te protesteren tegen extreemrechts in een bibliotheek in Dublin, samen met georganiseerde tegendemonstraties tegen conservatieven die ‘Drag Time Story Hours’ verstoorden in de VS en het VK, is het essentieel dat transactivisme niet verzandt in alleen maar reageren op rechtse protesten. De steun voor trans personen is er; de transgemeenschap en bondgenoten overtroffen de bekende TERF en fascistische sympathisant Posie Parker tijdens haar tournee in Nieuw-Zeeland en Australië. Hoewel we protesten kunnen organiseren tegen extreemrechts dat queer-evenementen verstoort, is het ook onze plicht om die steun en solidariteit te mobiliseren voor een breder programma voor transrechten en -bevrijding.

De strijd voor transbevrijding zal niet door NGO’s of door individuen worden gewonnen, maar door ons samen met de arbeidersklasse te organiseren. Leraren en gezondheidswerkers liggen samen met de transgemeenschap onder vuur door de groeiende transfobie onder het kapitalisme. Vakbonden zouden in de voetsporen moeten treden van de Irish National Teachers’ Organisation, de grootste Ierse lerarenvakbond, die op hun recente congres een motie aannamen waarin ze het standpunt van de Catholic Primary Schools Management Association tegen het onderwijzen van transidentiteiten op scholen veroordeelden. Vakbonden moeten trans personen krachtig steunen en hun leden actief mobiliseren om solidair te zijn met de gemeenschap.

De tijd voor een georganiseerde beweging voor transbevrijding is nu!

Kort verslag door Jorein Versteege

Elke dag werden drie maaltijden geserveerd die van hoge kwaliteit waren. Er was ook een bar waar drankjes voor democratische (lage) prijzen verkocht werden. Elke dag waren er commissies over verschillende onderwerpen. Over de oorlog in Oekraïne, strijd voor het recht op sport en beweging voor LGBTQI mensen, over de stakingen in Frankrijk en het opbouwen van een socialistisch klassenbewustzijn. Het ging natuurlijk niet 24 uur om politiek, tussen maaltijden en commissies was er tijd voor informele gesprekken en rust. We hadden te maken met tropische temperaturen van 30 graden Celsius. Uiteindelijk hadden we zondag even te maken met onweer en regen. Vanaf maandag liet ook de NAVO van zich horen door met F-16’s over het kamp te vliegen. Dit omdat we vlak voor de Kleine Brogel Air Base lagen.

Voor de kinderen had men speciale animatie gezorgd, waardoor ouders rustig konden participeren in de gesprekken en commissies. Ook de boeken van de webshop www.marxisme.be werden ten koop aangeboden om kennis te maken met marxistische klassiekers en nog veel meer werken uit het verleden, maar ook het heden. Een nieuw boek dat dit jaar verscheen is de autobiografie van Leon Trotsky genaamd: Mijn Leven. Socialistisch Alternatief kijkt tevreden naar het ISA zomerkamp en zal ook volgend jaar alle Nederlandse socialisten opnieuw uitnodigen, om met ons te debatteren over een socialistisch alternatief op het kapitalisme!

Het is helaas een klassiek voorbeeld van hoe machtige mannen de wensen van jonge vrouwen misbruiken voor hun eigen gewin. Wat er bij The Voice of Holland is gebeurd is niet nieuw en het getuigd dat er machtsmisbruik plaatsvind binnen de commerciële televisie. John de Mol beweert dat vrouwen zelf aan de bel moeten trekken. De miljardair snapt echter het probleem niet. Dit is begrijpbaar omdat John de Mol zelf een autoritair figuur is waar veel arbeiders bang voor zijn. Hij is als baas en kapitalist van Talpa Network enorm machtig. John de Mol kan carrières maken en ook direct vernietigen als hij dat wil. Er zijn genoeg verhalen over zijn dictatoriaal optreden bekend, maar omdat hij zo veel succes heeft wordt dit genegeerd door de kapitalistische media.

Het kapitalistische systeem zorgt ervoor dat jonge vrouwen niet veilig zijn. Vele durven niet aan te geven dat ze seksueel geïntimideerd worden door mannelijke coaches/bazen/collega’s. Wat vaak ook meespeelt is self-schaamte, het idee dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen misbruik door een bekend iemand. De commerciële televisie draait namelijk op het maken van winsten en alles en iedereen is hieraan ondergeschikt. Het is een wereld waarin rijke figuren zich staande houden door vriendjespolitiek, dit lukt omdat het systeem aan hun kant staat. We zien dit aan het feit dat de slachtoffers in de Voice of Holland zaak niet openbaar hun verhaal durven te doen. Dit uit angst voor intimidaties, de media en reactie uit hun eigen omgeving.

Revolutionair socialisten pleiten daarom ervoor dat op Internationale Vrouwendag actie gevoerd wordt tegen het seksisme en onrecht dat vrouwen wordt aangedaan op de werkvloer. Zo pleit ROSA Socialistische Feministen voor: 

• Een onmiddellijke verdrievoudiging van de fondsen voor eerstelijnsorganisaties voor huiselijk en seksueel geweld.
• Grote investeringen in gratis, toegankelijke en kwalitatief goede geestelijke gezondheidsdiensten.
• Een openbaar onderzoek naar het annuleren van duizenden noodoproepen door de politie en naar seksisme, racisme en vooroordelen tegen de arbeidersklasse in het hele rechtssysteem.
• Een einde maken aan victim-blaming en aan het aanhalen van verkrachtingsmythes in de rechtbanken.
• Onderricht om seksisme en gendergerelateerd geweld aan te pakken, dat ingaat op instemming en LGBTQ+-inclusief is.
• Een einde maken aan seksegebonden onderwijs
• Een noodprogramma voor de bouw van huizen om tienduizenden openbare woningen op openbare grond te bouwen om een einde te maken aan de huisvestingscrisis, waardoor vrouwen in gewelddadige relaties verstrikt raken.