Wie is Gennady Zyuganov?

Gennady Andreyevich Zyuganov werd geboren in 1944. Hij maakte carrière binnen de Unie Wijde Communistische Jeugd Liga, door een propagandist voor de stalinistische bureaucratie te worden. Nadat hij zijn trouwheid aan het stalinisme had bewezen, mocht Zyuganov lid worden van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in 1966. Daarmee kreeg hij privileges, een beter salaris, mooier huis, een eigen auto. Als propagandist was hij fel tegen de hervormingen van Micheal Gorbachev die vanaf 1985 werden ingevoerd. Toen de Sovjet-Unie implodeerde in 1991 was dat volgens Zyuganov de schuld van Gorbachev en het westen.

In 1993 werd de stalinistische propagandist gekozen tot Generaal Secretaris van de Communistische Partij van de Russische Federatie. Deze titel draagt hij tot de dag van vandaag. Alleen al het feit dat de KPRF 33 jaar met deze stokoude man zitten, bewijst hun vastgeroest karakter. De partij is geen revolutionaire partij, maar een blokpartij in de Russische autocratie. In het Rusland van Vladimir Putin heb je ook geen keus. Of je onderwerpt je aan de staatspartij Verenigd Rusland of je wordt verboden. Zyuganov koos voor onderwerping, iets wat hij eigenlijk altijd al gedaan heeft: trouwheid aan de Russische staat.

Waarom vreest Zyuganov de revolutie?

Als stalinistische marionet van Vladimir Putin is Gennady Zyuganov bang voor de revolutie. Bang om zijn macht kwijt te raken en daarmee alle privileges die hij sinds 1966 geniet. De bejaarde KPRF leider is deel van de staatsbureaucratie, eerst onder het stalinisme en later onder het kapitalisme. Blijkbaar heeft Zyuganov nog wel deels realiteitsbesef, iets dat Vladimir Putin misschien veel minder heeft. Rusland verliest enorm veel jonge mannen, die als kanonvoer geofferd worden in de oorlog tegen Oekraïne. Er is veel woede en afkeer, alleen dat laat de staatmedia niet zien. Voedingsbodem voor revolutionaire agitatie!

Sinds 2022 steunt de KPRF de misdadige oorlog. Dit leidde tot een splitsing in de stalinistische wereld tussen de aanhangers van de Communistische Partij van de Russische Federatie en die van de Communistische Partij van Griekenland (KKE). De Griekse stalinisten zijn fel tegen de invasie (terecht), terwijl de Russische stalinisten de invasie steunen onder het mom van dat ze tegen het ”Oekraïense fascisme” vechten. Oekraïne mag dan wel een kapitalistische staat zijn die ondemocratisch werkt, het is geen fascistische staat!

Wacht de KPRF het lot van de KPU?

De Communistische Partij van Oekraïne (KPU) is sinds 2015 verboden in dat land. Deze stalinistische partij kwam net als de KPRF voort uit conservatieve bonzen die de leer van het stalinisme trouw bleven. Net als hun Russische collega’s kozen ook de Oekraïense stalinisten voor acceptatie en collaboratie met kapitalistische regeringen in Oekraïne. De KPU onder leiding van Petro Symonenko (sinds 1993) koos openlijk de kant van conservatieve (pro-Russische) Oekraïense regeringen om hun loyaliteit aan het kapitalistische Rusland tonen. Na de EuroMaidan werd de KPU verboden door de anticommunistische Oekraïense president Petro Poroshenko.

De manier waarop deze partij van de Oekraïense aardbodem verdween, zegt heel wat. Petro Symonenko vluchtte naar Rusland en steunt nu de imperialisten. Dat bewijst dat de Communistische Partij van Oekraïne meer een lakei van het Kremlin was in Oekraïne. Gennady Zyuganov weet dat als er een socialistische revolutie komt, hij samen met Vladimir Putin veroordeeld zal worden voor de misdaden van het Russische imperialisme. Dat zal vermoedelijk ook het lot worden van de KPRF in Rusland. Ze is volledig gekoppeld aan de dictatuur van Vladimir Putin.

Wat kunnen Russische werkenden doen?

Voor werkenden in Rusland is de grootste vrees van Gennady Zyuganov de enigste oplossing. Er moet een socialistische revolutie komen. Een revolutie heeft echter leiding nodig. Helaas is er op dit moment geen revolutionaire organisatie die leiding kan geven. Er is geen Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken) die in november 1917 steun had onder werkenden om de revolutie te starten. Werkenden moeten dus bouwen aan een arbeiderspartij. Dat is veel moeilijker in een dictatuur dan in een burgerlijke democratie.

Vertrouwen op liberale Russen in het buitenland leidt niet tot revolutie. We hebben dit gezien in Belarus toen de protesten tegen Alexander Lukashenko niet gezorgd hebben voor de val van zijn regime, omdat de liberalen niet overgingen tot revolutionaire agitatie. Organisatie is dus nodig om de massa’s tot revolutie aan te zetten. Russische werkenden kunnen daarbij teruggrijpen op de RSDAP (Bolsjewieken) en hun principes van strijd, solidariteit en socialisme, terwijl de KPRF volledig de kant van de kapitalistische dictatuur kiest.

Artikel door Jorein Versteege

De oorsprong van FIDESZ

In maart 1988 werd de Alliantie van Jonge Democraten (FIDESZ) opgericht in de Hongaarse Volksrepubliek. De partij werd geleid door jonge anticommunisten die zich verzetten tegen het regime van de oude János Kádár. ​​Deze stalinistische leider had 32 jaar lang de Hongaarse Volksrepubliek geregeerd. In oktober 1989 gaf de stalinistische Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij haar machtsmonopolie op. In de jaren na de val van het stalinisme veranderde de Alliantie van Jonge Democraten haar volledige naam in Hongaarse Civiele Alliantie. Dankzij de populistische retoriek van Viktor Orbán begon FIDESZ steun te verwerven onder de Hongaarse werkende klasse. Hoewel het een kapitalistische partij is, speelde de populistische partij in op de enorme desillusie van de jaren negentig. FIDESZ beweerde zich te verzetten tegen de privatisering en deregulering van de economie, die werden doorgevoerd door de liberalen en ex-stalinistische sociaaldemocraten.

Partijen die bezuinigingen voorstonden, zoals de liberale Alliantie van Vrije Democraten en de sociaaldemocratische Hongaarse Socialistische Partij, domineerden de politiek in de eerste tien jaar van het kapitalistische bewind in Hongarije. De liberalen en sociaaldemocraten waren allen voorstanders van schoktherapie en de vernietiging van publiek eigendom. De sociaaldemocratie speelde een zeer verraderlijke rol, aangezien miljoenen werkenden en baanlozen werden verraden door voormalige stalinistische types zoals Gyula Horn, László Kovács, István Hiller en uiteindelijk Ferenc Gyurcsány. Deze leiders hadden ooit het marxisme-leninisme (stalinisme) omarmd, toen de Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij regeerde van 1957 tot 1989. Onder het kapitalisme na 1990 werden ze de meest loyale verdedigers van het neoliberalisme en de Europese Unie.

Viktor Orbán en de hernoemde Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ) werden bekend als tegenstanders van deregulering en bezuinigingen. Met populisme en nationalisme speelden ze in op werkenden die zich in de steek gelaten voelden door de neoliberale politieke elite. In 1998 werd FIDESZ de grootste politieke partij en slaagde erin een coalitieregering te vormen met het Hongaars Democratisch Forum (MDF) en de Onafhankelijke Partij van Klein Aandeelhouders (FKGP). Zelfs zijn eerste regering werd geplaagd door corruptie: twee van Orbáns staatssecretarissen moesten aftreden vanwege hun betrokkenheid bij een omkoopschandaal rond de Amerikaanse militaire fabrikant Lockheed Martin Corporation.

In 2002 streed FIDESZ met de Hongaarse Socialistische Partij (MSZP). Onder leiding van Péter Medgyessy wist de MSZP een regering te vormen met de liberalen en dankzij een verhoging van de salarissen en pensioenen voor ambtenaren, wist de sociaaldemocratische partij hun stemmen te winnen. Maar werknemers die niet voor de staat werkten, voelden zich verraden en bleven loyaal aan Viktor Orbán en zijn populisten, die beweerden dat het oneerlijk was dat alleen ambtenaren een salarisverhoging kregen. Desondanks won de MSZP de verkiezingen van 2006 onder leiding van Ferenc Gyurcsány. In 2010 wist Viktor Orbán de sociaaldemocratische partij echter te slim af te zijn door een geheime geluidsopname van Gyurcsány te gebruiken. Op deze opname verklaarde de MSZP-leider openlijk dat de sociaaldemocraten hadden gelogen om kiezers te winnen.

De financiële crisis van 2008 trof Hongarije hard. FIDESZ kon de crisis en het feit dat de sociaaldemocratische regering de dictaten van het Europese kapitalisme uitvoerde, uitbuiten. Hoewel FIDESZ een kapitalistische partij is, beweert ze in haar propaganda op te komen voor de gewone man. FIDESZ wakkerde ook het Hongaarse etnisch nationalisme en antisemitisme aan. Ze beweerde dat joden en moslims Hongarije zouden overheersen als de “communistische” MSZP niet gestopt zou worden. Het is nog steeds erg populair onder rechtse politici en media om alles wat niet strookt met het rechtse nationalisme als “communistisch” te bestempelen.

FIDESZ aan de macht 2010-2026

Viktor Orbán won de algemene verkiezingen van 2010 en won verkiezing op verkiezing tot 2026. Hij versterkte de staatsmedia en gaf de controle over de commerciële media aan loyale kapitalisten. De oppositie ontmaskerde hem regelmatig, maar door hun verdeeldheid en het onvermogen om een ​​links alternatief te creëren, wist FIDESZ elke verkiezing te winnen met populisme en de mentaliteit van ”Wij tegen Hun”.  Donald Trump in de VS heeft veel elementen uit Orbáns handboek overgenomen. Ook hij speelde in op het typisch Amerikaanse chauvinisme en de “Wij tegen Hun” mentaliteit. Dit wordt in Hongarije vaak gebruikt, waarbij FIDESZ-politici beweren aan de zijde van het gewone volk te staan, ​​tegen de ”liberaal linkse elite”. In werkelijkheid zijn de elites van Hongarije de corrupte leden van FIDESZ en de Christendemocratische Volkspartij (KDNP), een reactionaire katholieke partij die Orbán volledig steunt in zijn christelijk nationalisme.

Sinds 2005 werken de christelijk-nationalisten samen met de Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ). De FIDESZ-KDNP-alliantie bezorgde Viktor Orbán bij elke verkiezing sinds 2010 een ruime meerderheid. De enige extreemrechtse tegenstander van Orbán was de Beweging voor een Beter Hongarije (Jobbik). Deze partij speelde in op racisme, antisemitisme en dogmatisch etnisch nationalisme en was populair onder extreemrechtse jongeren die zich vervreemd voelden door het feit dat FIDESZ in de EU bleef. Tussen 2014 en 2022 werd Jobbik zelfs als radicaler rechts beschouwd dan de FIDESZ-KDNP-alliantie. Dit veranderde nadat Jobbik besloot gematigder te worden en zelfs samenwerkte met de liberale oppositie. Als reactie hierop gebruikt FIDESZ nu extreemrechtse retoriek en heeft Jobbik politieke steun verloren.

Ondanks het Hongaarse nationalisme, populisme en de retoriek tegen het liberalisme en de EU, heeft Viktor Orbán Hongarije nooit uit de Europese Unie gehaald. Zijn verzet blijft bij retoriek; Hongarije blijft toegewijd aan de gemeenschappelijke Europese kapitalistische markt en alle ongelijkheid die deze voor Hongaarse werkenden creëert. Het is ook een feit dat Hongarije veel geld uit Brussel heeft ontvangen. Over de periode van 2004 tot en met 2026 heeft Hongarije naar schatting in totaal ongeveer € 90 miljard tot € 95 miljard van de Europese Unie ontvangen. Daarom heeft Orban nooit gedaan aan een uitreding uit de EU, omdat zijn land enorm veel subsidies ontvangt van de unie die hij zo verafschuwde.

De verkiezingen in Hongarije zijn vrij, maar niet eerlijk.

De Europese Unie heeft de volgende redenen hiervoor aangevoerd:

• Ongelijke toegang tot de media: loyalisten van FIDESZ en KDNP bezitten de commerciële media.
• Misbruik van staatsmiddelen: de staat gebruikt belastinggeld voor pro-Orbán-propaganda.
• Bevordering van loyalisten op belangrijke overheidsfuncties.
• Verandering van kiesdistricten ten gunste van de regeringspartijen.
• Intimidatie van de sociaal zwakkeren om op de regering te stemmen, anders dreigen ze hun uitkeringen te verliezen.
• Het bestempelen van oppositiefiguren als “buitenlandse agenten” (in de stijl van Vladimir Putin).

De mislukking van de liberale oppositie

Sinds hun verpletterende nederlaag in 2010 zijn de liberalen en sociaaldemocraten er niet in geslaagd een betekenisvolle oppositie te vormen tegen de rechtse populisten. De redenen hiervoor zijn een gebrek aan eenheid en het feit dat ze geen antwoord hadden op de golven van populisme en de minachting voor het democratische proces door rechts. De liberalen konden hun verkiezingsnederlaag niet verwerken en de Alliantie van Vrije Democraten werd in 2013 ontbonden. De sociaaldemocratie verloor de ene verkiezing na de andere, niet in staat om een ​​betekenisvolle oppositie te bieden, terwijl leiders als Attila Mesterházy, Gergely Karácsony, Bertalan Tóth en Ágnes Kunhalmi kwamen en gingen. Wanhopig probeerde de oppositie verschillende electorale fronten, zoals Eenheid in 2014 of Verenigd voor Hongarije in 2022. Deze faalden allemaal, omdat ze niets anders boden dan loze anti-Orbán-retoriek, net als de campagnes van Clinton en Harris tegen Trump in 2016 en 2024.

De enige (pseudo) linkse stemmen zijn de oude aanhangers van János Kádar, die zich hebben verenigd in de Hongaarse Arbeiderspartij. Zij worden geleid door de 72-jarige Gyula Thürmer, een voormalige stalinistische bureaucraat van lage rang, die in 1989 weigerde de sociaaldemocratische koers van de Hongaarse Socialistische Partij te accepteren. Thürmer is geen revolutionair, aangezien zijn politieke opvattingen sociaal-conservatief en zelfs pro-Russisch imperialistisch zijn. De Hongaarse Arbeiderspartij steunt Moskou en de illegale invasie en bezetting van Oost-Oekraïne. Gyula Thürmer is bovendien een fervent voorstander van het Chinese staatskapitalisme.

Nu, in 2026, vertrouwde de oppositie op een voormalige Orbán-loyalist. Péter Magyar was van 2002 tot 2024 lid van FIDESZ. Hij verliet het Orbán-kamp na het schandaal rond het presidentiële pardon van Katalin Novák. Sindsdien organiseerde Péter Magyar talloze protesten tegen het feodale systeem van Orbán, zoals hij het noemde. De oppositie heeft deze liberaal-conservatief omarmd als hun nieuwe hoop om FIDESZ van de macht te verdrijven. Revolutionair socialisten zijn blij dat extreemrechts verslagen is, maar we vertrouwen Péter Magyar ook niet. Zijn Partij voor Respect en Vrijheid (TISZA) is niet tegen het kapitalisme. Orbán verslaan is één ding, FIDESZ uit de Hongaarse samenleving verwijderen is iets heel anders. De rechtse populisten controleren de media en hun leden bekleden allemaal belangrijke overheidsfuncties. Zelfs nu Viktor Orbán verslagen is, zal Péter Magyar nog steeds te maken krijgen met een systeem dat is gebouwd voor misbruik en corruptie.

Wat is nodig in Hongarije?

Wat Hongarije nodig heeft, is een beweging tegen het kapitalisme. Een kracht die de corrupte, verrotte kapitalistische staat en alle elitaire politici van FIDESZ, KDNP en alle anderen kan vernietigen. Dit is niet eenvoudig, aangezien antisocialistische stigmatisering en anticommunistische vooroordelen dagelijks aan de orde van de dag zijn, zelfs tegen mensen die niet antikapitalistisch zijn. De staatsmedia en de commerciële media in Hongarije bestempelen alles als ”socialistisch/communistisch” wat zich verzet tegen de regering. Het probleem is dat veel Hongaarse werkenden vergiftigd zijn door deze reactionaire mentaliteit. Ze geloven wat de staatsmedia en de commerciële media hen vertellen. In dit vergiftigde klimaat is het erg moeilijk voor revolutionair socialisten om te werken. Onze ideeën zijn niet verboden, maar de golven van reactionaire kapitalistische propaganda zijn zeer sterk.

Sociale media heeft de oppositie dit keer geholpen om te winnen. Veel jongeren hadden genoeg van de mislukkingen van het Orbán-regime. De traditionele media zijn pro-Orbán, maar hun aanwezigheid op sociale media is zwakker. Dit is een terrein dat de oppositie kon gebruiken, aangezien veel Hongaren tegenwoordig op sociale media zitten, met name de jeugd. Foutief dacht het Orbán kamp dat ze verkiezingen konden winnen door alleen traditionele media te gebruiken. Dat werkte immers voor hun in 2010, 2014, 2018 en 2022. Maar de traditionele media verliezen terrein in de informatieoorlog. Sociale media kunnen een belangrijke rol spelen bij verkiezingen, zoals Die Linke in Duitsland heeft laten zien.

Veel Hongaarse werkenden en baanlozen zijn boos. Ze zien de kosten voor vrijwel alles stijgen. De overheid helpt niet en ze willen verandering. Maar deze verandering komt niet van een conservatieve ex-Orbán aanhanger. Verandering kan alleen worden bewerkstelligd door een revolutionaire partij die durft te breken met het kapitalisme. Ook dit is niet eenvoudig, aangezien werkenden in Hongarije geen revolutionaire mentaliteit hebben. Ze worden doordrenkt met etnisch nationalisme, antisemitisme en een diepe angst voor alles wat niet christelijk en etnisch wit is. Een duidelijk gevolg van hersenspoeling en desinformatie. Viktor Orbán beweerde vaak dat moslims over de Hongaren zouden heersen. In werkelijkheid wonen er slechts 5.000 moslims in Hongarije en 75% daarvan is etnisch Oost-Europees, niet Arabisch. Orbán zei ook dat joden de liberale oppositie controleren. Hij wees daarbij naar George Soros, een in Hongarije geboren liberale miljardair.

De ideeën van het socialisme zijn de enige weg voorwaarts uit de ongelijkheid, armoede en misstanden die werden begaan door de FIDESZ-KDNP-partijalliantie. TISZA of de MSZP zijn niet wat de Hongaarse werkenden en baanlozen nodig hebben. Ze hebben een revolutionaire arbeiderspartij nodig die breekt met het kapitalisme. Daarvoor hebben we de bejaarde Gyula Thürmer en zijn voorliefde voor het oosters imperialisme niet nodig. We hebben jonge revolutionaire marxisten nodig, die zich verzetten tegen de verrotte kapitalistische staat en het kapitalistische systeem. Wij staan voor een socialistisch Hongarije als onderdeel van een socialistische Europese federatie. Dit betekent de volledige vernietiging van de burgerlijke staat en alle machtsstructuren die FIDESZ en de kapitalistische klasse in Hongarije hebben gediend!

Viktor Orbán werd verslagen bij de verkiezingen van 12 april 2026. Zijn FIDESZ verloor van TISZA, die de nieuwe regeringspartij van Hongarije zal worden. De MSZP deed niet eens mee aan de verkiezingen, wat betekent dat er voor het eerst sinds 1990 geen sociaaldemocratische partij in het Hongaarse parlement vertegenwoordigd is. De kiemen van het rechts-populisme zijn echter nog niet verdwenen. FIDESZ blijft de tweede partij van het land en kan terugkeren als Péter Magyar een mislukking blijkt te zijn voor de werkende klasse, wat hij ongetwijfeld zal worden, maar voorlopig hebben de krachten van het rechts-populisme in Oost-Europa een zware nederlaag geleden.

Artikel door Jorein Versteege

Partij van de Arbeid

De PvdA was van 1946 tot 2026, de grootste sociaaldemocratische partij van Nederland. Ze was voortgekomen uit de Sociaal Democratische Arbeiders Partij, de Vrijzinnig-Democratische Bond en de Christelijk-Democratische Unie. Aanvankelijk moest de PvdA een brede progressieve partij voor de bourgeoisie worden, ook voor liberalen en christendemocraten. Maar al snel voelden liberalen en christenen zich niet thuis bij de te linkse PvdA. Ook al wees de Partij van de Arbeid de klassenstrijd af en had geen revolutionair partijprogramma. De liberalen zouden in 1948 de VVD oprichten.

Onder leiding van Willem Drees werden grote sociale programma’s ingevoerd om werkenden en baanlozen een beter leven te geven. Maar Drees bleef fel anti-marxistisch en moest niets hebben van revolutionair socialisten. Pogingen van marxisten om de PvdA om te vormen tot een socialistische arbeiderspartij werden met royementen voorkomen, de sociaaldemocratie mocht niet in de handen van revolutionairen vallen was de mening van het anti-revolutionaire partijbestuur.

Desondanks kwam de partij wel onder invloed van Nieuw Links te staan in de jaren 60. De oude Willem Drees moest daar niets van weten en verliet de PvdA, toen Joop den Uyl het roer overnam. Hoewel linkser dan Drees bleef den Uyl denken en werken binnen de kaders die de kapitalistische maatschappij had opgesteld. De PvdA was een bestuurderspartij, ook als voelden werkenden zich tot de partij getrokken, in de hoop ooit het socialisme te kunnen realiseren. 121.274 werkenden en baanlozen waren lid van de PvdA in 1978, dit aantal heeft de huidige PvdA nooit meer kunnen bereiken.

De verrechtsing van de PvdA begon met het figuur: Wim Kok. Een vakbondsleider in de jaren 70 die opklom tot de tweede man binnen de partij in de jaren 80. Toen Joop den Uyl ziek werd en overleed aan een hersentumor, nam Kok het roer over. Hij voerde het neoliberalisme in en beweerde dat de sociaaldemocratie moest erkennen dat marktwerking en dereguleren noodzakelijk waren, in de nieuwe rechtse wereldorde. Onder Kok werd het socialisme als einddoel voorgoed opzij gezet. Ook Wouter Bos zorgde ervoor dat de PvdA trouw samenwerkte met de rechtse partijen van het kapitalisme.

Na het falen van de PvdA in het tweede kabinet van Mark Rutte (2012-2017) begon de neergang van de Nederlandse sociaaldemocratie. Een samenwerking met GroenLinks werd gestart, maar dat zorgde niet voor meer electorale steun. Erger, de PvdA wist samen met GroenLinks maar 20 zetels te winnen bij de verkiezingen van 29 oktober 2025. Zelfs de groenen konden de neergang van de Partij van de Arbeid niet stoppen. Ter vergelijking: In 1998 hadden de sociaaldemocraten 45 zetels en de groenen 11 zetels. Totaal: 56 zetels in de Tweede Kamer 28 jaar geleden. Dat is in 2026 ondenkbaar gezien de zwakte van geheel politiek links.

GroenLinks

GroenLinks begon als een samenwerkingsverband tussen de Communistische Partij van Nederland, de Pacifistische Socialistische Partij, de Politieke Partij Radicalen en de Evangelische Volkspartij. Toen was de naam nog Groen Links en slechts bedoeld als lijstverbinding bij de verkiezingen van 6 september 1989. Een jaar later werd van die lijstverbinding een politieke partij. De vier oprichters hieven zichzelf op in het jaar 1991. GroenLinks had in de jaren 90 nog een antikapitalistische achterban die uit de CPN en PSP was gekomen. Echter dat anti-kapitalisme maakte al snel plaats voor het PPR en EVP pragmatisme en acceptatie van de markt economie.

Toen Femke Halsema leidster werd van GroenLinks in 2002, begon de verrechtsing. Halsema noemt zich een linkse liberaal en zorgde ervoor dat haar partij geaccepteerd werd door de grote kapitalistische partijen, met name PvdA en D66. Maar dit lukte alleen omdat onder Halsema, GroenLinks een groene liberale partij werd. Een partij die afstapte van hun radicalisme en een merknaam werd voor progressieve elementen van de heersende klasse. Met ’’pragmatisme’’ bedoelde Halsema vooral acceptatie van het systeem dat de CPN en PSP juist verworpen hadden. We zien dit terug in het feit dat de groenen trouw de markt, het koninkrijk en het kapitalisme van dienst zijn!

Onder Jolande Sap ging GroenLinks ook het imperialisme steunen. Onder het mom van ’’vredesmissies’’ gaven de groenen akkoord voor het stationeren van Nederlandse soldaten in de corrupte Islamitische Republiek Afghanistan, een marionettenstaat van de Amerikanen. 25 soldaten zouden gedood worden omdat ze als bezetters gezien werden. In 2012 steunde GroenLinks de begroting van het tweede kabinet Mark Rutte. De partij werd hiervoor afgestraft omdat het VVD-PvdA kabinet vooral rechtse politiek voerden tussen 2012 en 2017, daarnaast was dit kabinet verantwoordelijk voor de toeslagenaffaire.

Vanaf 2021 is GroenLinks een lijstverbinding aangegaan met de Partij van de Arbeid. Toch heeft deze verbinding de neergang van de sociaaldemocratie niet kunnen redden. Het is dankzij GroenLinks dat de verbinding PvdA/GL nog op 20 zetels kon uitkomen bij de verkiezingen van 29 oktober 2025. De fusie vanaf maart 2026 is dan ook een het einde van de merknaam GroenLinks en de start van een nieuwe progressieve façade van het kapitalisme in Nederland. ’’Progressief Nederland’’ (PRO) zal enkel een klein deel van de heersende klasse aanspreken, bijvoorbeeld ondernemers die doen aan Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, intellectuelen, academici, werkenden met hoge salarissen en naïeve idealisten. Want het kapitalisme als geheel heeft meer baat bij rechtse politici van D66, VVD en CDA, om hun hebzucht van dienst te zijn.

PRO verwerpen, socialistisch alternatief opbouwen

Het spreekt voor zich dat revolutionair socialisten niets te maken willen hebben met PRO, de nieuwe afkorting van ’’Progressief Nederland’’. Wij doen dit niet omdat we PRO zien als ’’landverraders’’ of deel van de fictieve ’’linkse elite’’, zoals extreemrechts dat beweert. PRO is deel van de machtsstructuren, net zoals CDA, VVD, PVV, JA21, FvD, SGP en zo verder. D66 is altijd een schakel geweest tussen het progressieve deel en het conservatieve deel van het systeem. Onder Rob Jetten is D66 weer conservatief en als het ooit met PRO (ex-PvdA/GL) in zee gaat kunnen de ’’sociaal-liberalen’’ weer een progressieve façade opzetten. Uiteindelijk maakt het voor werkenden en baanlozen niets uit. PRO is niet hun voertuig, maar een merknaam van een systeem dat de illusie hoog houdt dat het bestaat voor iedereen!

Socialistisch Alternatief roept op om PRO daarom net zo hard te verwerpen als D66, VVD en CDA. We hebben nood aan een strijdbare arbeiderspartij die het wel opneemt tegen het kapitalisme en daarbij pleit voor strijd, solidariteit en socialisme. Wie onze visie deelt raden we aan om contact met ons op te nemen.

E-mail: Info@socialistischalternatief.nl

Artikel door Gerbrand (Amsterdam)

Politiek links viel verder terug. Als je de Partij van de Arbeid/GroenLinks tot links rekent en laten we dat gemakshalve maar even doen, dan slaagde PvdA/GL er niet in zijn nieuwe rol als oppositiepartij te verzilveren. Resultaten voor kleinere linkse partijen zoals de SP. BIJ1 en PvdD waren eveneens beroerd. 

Het blijft raden natuurlijk, maar waarschijnlijk hadden de regeringspartijen zoals D66 en CDA de strategie om goed overeind te blijven in de gemeenteraadsverkiezingen, vervolgens als ‘verstandige’ regeringspartijen te scoren bij de Provinciale Statenverkiezingen over een jaar, wat dan weer tot een mogelijke meerderheid bij in de Eerste Kamer zou leiden (PS kiezen de Eerste Kamer).  

Na de flinke afgang van het kabinet Schoof, de NSC, BBB en de PVV was dat helemaal niet zo’n onredelijk scenario. Maar de teleurstelling in populistische partijen zoals PVV en BBB leidt niet tot een afkeer van rechts en extreemrechts: er staan op rechts nieuwe verlossers op, oude partijen worden gerecycled (FvD, Richard de Mos in Den Haag).  

De rechtse koers van de nieuwe coalitie (meer geld voor defensie, bezuinigen op gezondheidszorg, onderwijs en sociale voorzieningen, meer ruimte voor bonussen bij het bedrijfsleven, minder vermogensbelasting) leidt tot meer winst voor extreemrechts! 

Dat de Nederlandse politiek met de nieuwe gemeenteraadsverkiezingen 2026 een nieuw dieptepunt heeft bereikt, is duidelijk. De opkomst was dan wel een fractie hoger dan vier jaar geleden, maar er is niets veranderd aan het feit dat de opkomst in de armere wijken laag en in de rijkere wijken hoger is. 

Het nieuwe brutalisme van rechts dat openlijk strijdt tegen elke vorm van migratie, tegen de bezuinigingen op defensie, tegen belastingen voor de hogere inkomens, tegen uitgaven aan onderwijs, gezondheidszorg, sociale zekerheid en cultuur was zichtbaar in de verkiezingsslogan van de VVD. Partijleider Yesilgöz werd na de verkiezingen geïnterviewd voor een banner met de tekst: “Minder belastingen, meer bitterballen”.  

De slogan was in 2018 al eens ingedeeld bij de slechtste verkiezingsslogans ooit, maar de VVD gebruikt hem brutaalweg nog steeds, o.a. om aan te geven waar de VVD voor staat. Gratis bier en bitterballen voor de elite en het klootjesvolk moet maar zien hoe ze zicht moeten redden door hard werk voor een paar Euro’s. 

Het nieuwe brutalisme van het bedrijfsleven en de rijken is ook te zien in de houding van het nieuwe kabinet in de energiecrisis die door de oorlog tegen Iran is losgebarsten. Zelfs de EU kijkt naar mogelijke maatregelen om de gevolgen van de prijsstijgingen voor energie te verzachten, maar de Nederlandse regering stelt doodleuk dat ze geen aanleiding zien om er iets aan te doen.  

Met het voortduren van de oorlog in het Midden-Oosten die nu al een stuk breder is dan de oorlog in Iran, het vernietigen van de fossiele energiestructuur in het Midden-Oosten is een forste stijging van de brandstofprijzen en prijs voor energie niet meer te vermijden. Dat gaat voor 100% doorwerken (met enige vertraging) in de verdere prijzen voor voedsel en de boodschappen in het algemeen. 

Het komende jaar wordt dan ook met zekerheid een jaar van groeiende ontevredenheid. De nieuwe coalitie zal vasthouden aan de groei van de uitgaven voor defensie en aan de voorgenomen bezuinigingen, o.a. de verhoging van het eigen risico, de verkorting van de uitkeringsduur bij werkloosheid en de verdere verhoging van de AOW-leeftijd (doorwerken tot leeftijd 72 of meer, weet u nog) en niets doen aan de prijsstijgingen.  

Omdat gevestigd links nauwelijks meer invloed heeft, is het vooral aan de rechtse partijen om die ontevredenheid te mobiliseren. Dat ze daartoe in staat zijn, weten we. Bij de provinciale statenverkiezingen volgend jaar, altijd bij uitstek het verkiezingsmoment voor proteststemmen en -partijen, zullen ze de ontevredenheid verzilveren. 

De arbeidersbeweging heeft van de nieuwe regering en de extreemrechtse partijen helemaal niets te verwachten. Werkende mensen zullen in de komende tijd alleen door middel van strijd voor hun lonen en rechten vooruit kunnen komen. Dat de FNV gehinderd wordt door interne strijd is een bijkomend probleem. 

Er zullen acties komen (in de haven van Rotterdam maar ook op andere plaatsen wordt er aal een begin mee gemaakt) tegen de stijgende prijzen, voor hogere lonen en het behoud van sociale voorzieningen (vooral WW en AOW-leeftijd).

Dat is de enige manier om het kabinet en rechts de pas af te snijden. 

Artikel door Jorein Versteege

Massieve schade aan Amerikaanse basissen in de Golf

Wat in de westerse media niet verteld wordt is de enorme materiële schade aan Amerikaanse basissen in de Golf staten. Het Amerikaanse radar is uitgeschakeld en dus zijn de troepen van Trump blind. Ze kunnen enkel nog vertrouwen op kleine radars aan boord van vliegtuigen. 15 Amerikaanse soldaten zijn gedood, maar dat aantal kan hoger liggen omdat Donald Trump bekend staat om niet de hele waarheid naar buiten te brengen. Iran beweert dat ze honderden Amerikaanse soldaten gedood hebben, wat ook niet volledig correct te noemen is. Aan de zijde van de Islamitische Republiek Iran is het doden aantal natuurlijk flink hoger. Iran heeft een zwaar verouderde luchtmacht, die niet in staat is om de moderne techniek van de Amerikanen en Israëliërs bij te houden. Daarom wordt de Iranese luchtmacht ook niet ingezet, hun vliegtuigen zijn vijftig jaar te oud voor dit conflict.

Maar Iran heeft wapens die goedkoop en makkelijk te maken zijn, drones. Sinds 2016 bouwt Iran aan een enorm arsenaal van deze goedkope onbemande vliegtuigen. Een bekend ontwerp is de HESA Shahed 136 uit 2021. Deze drone kost slechts 35.000 dollar om te maken en heeft een bereik van 2000 kilometer. Bewapend is de drone met een bom van 50 kilogram. Er wordt vermoed dat het Leger van de Islamitische Republiek Iran en de Islamitische Revolutionaire Garde al zeker tien jaar bezig zijn met het ontwikkelen van drones, gezien de verouderdere staat van hun leger. Toen de Amerikanen en Israëliërs aan de Iran Oorlog begonnen op 28 februari, had Iran zeker 80.000 drones van het type HESA Shahed 136. Daarnaast zijn er zeker nog 100.000 raketten op voorraad waarmee ze Amerikaanse basissen en Israëlische doelen kunnen raken.

Nadat Iran in juni 2025 zijn drones had ingezet tijdens de eerste aanval, besloten de Amerikanen om de HESA Shahed 136 te klonen. Het ”Low-cost Uncrewed Combat Attack System” of ook wel LUCAS genoemd, is in een feite een directe kloon van de Shahed 136. Dit is natuurlijk niet verteld in de westerse media, dat de Amerikanen een Iranese drone gekloond hebben. Dus in theorie hebben de Amerikanen nu ook de mogelijkheid om de Iranese Shahed 136 na te bouwen met hun ”Low-cost Uncrewed Combat Attack System”. Alleen heeft Iran al jaren de tijd gehad om de infrastructuur voor goedkoop drone gebruik op te zetten. De Amerikanen daarentegen vertrouwen nog steeds op complexe techniek die miljoenen kost om te maken en te vervoeren. LUCAS is al wel ingezet tegen Venezuela in januari 2026 en ook in de huidige Iran Oorlog is op beperkte schaal gebruik gemaakt van de Amerikaanse Shahed 136 kloon.

Verenigde Staten van Amerika voert oorlog voor de Staat Israël

De Iran Oorlog is een oorlog die de zionisten van Benjamin Netanyahu willen. Israël voert al jaren illegale luchtaanvallen uit op Iran zonder onder sancties te staan. Het is alsof Rusland voortdurend illegale luchtaanvallen zou uitvoeren op Oekraïne en daarbij geen enkele sancties krijgt. Alleen al in 2025 werden 379 luchtaanvallen uitgevoerd door de Israëlische luchtmacht op Iran. Het wrede regime van Netanyahu wil de Islamitische Republiek Iran van de kaart vegen, omdat de sjiitische theocratie het enigste land is dat fel stelling trekt tegen de genocide in Gaza. Terwijl de Arabische landen hand-en-spandiensten verlenen aan het Amerikaanse imperialisme, blijft Iran fel tegen de Staat Israël en de Amerikaanse basissen in het midden oosten. Dat is waarom massamoordenaar Benjamin Netanyahu zo gebrand is om Iran als land te vernietigen. De zionisten weten dat de Arabische lakeien van de Amerikanen geen echt verzet plegen tegen de genocide en bezetting van de Gaza Strook.

Donald Trump is de Iran Oorlog begonnen als afleidingsmaneuver. Hij staat in de Epstein Files en wil voorkomen dat de aandacht gaat naar het seksueel misbruik van minderjarigen. In de jaren 90 van de vorige eeuw, was Trump een organisator van schoonheidswedstrijden waarbij ook meisjes waren rond 16/17 jaar oud. Types zoals Donald Trump en Jeffrey Epstein hielden van jonge vrouwen en gezien het nu bekende misbruik, is de kans erg groot dat ook Trump betrokken was bij het misbruiken van minderjarigen. Misschien heeft Benjamin Netanyahu wel informatie die hij tegen Trump kan gebruiken. Er wordt wel eens gezegd dat Jeffrey Epstein veel belastende informatie heeft doorgestuurd naar de Israëlische geheime dienst. Dit is natuurlijk een schatting, maar het zou kunnen verklaren waarom Trump nu opeens voor oorlog kiest terwijl hij in 2024 zichzelf als ”vredespresident” presenteerde.

Stop de Epstein Klasse, Stop de Iran Oorlog!

Revolutionair socialisten staan solidair met de Iranese bevolking die lijdt onder imperialistische bombardementen en agressie. We staan ook solidair met de bevolking van Libanon die weer aangevallen wordt door de Israëlische luchtmacht. We verwerpen de imperialistische/zionistische agressie en verdedigen het recht van Libanon en Iran om zichzelf te verdedigen tegen de VS en Israël. Het is misdadig dat het Russische imperialisme wel onder sancties staat voor diens illegale invasie van Oekraïne, maar er geen enkele sancties zijn richting Amerika en Israël. Het laffe Europese kapitalisme is daar een mooi voorbeeld van. Geen enkel land van de Europese Unie durft het aan om de Amerikaanse imperialisten onder sancties te plaatsen. Zo afhankelijk is Europa van die misdadige Amerikanen!

Iran heeft helemaal gelijk als het beweert tegen de Epstein Klasse te vechten, de kapitalistenklasse die perverse is en verantwoordelijk voor seksueel misbruik van minderjarigen. We weten nu dat ex-prins; Andrew Windsor, seks had met de tiener Virginia Roberts Giuffre, drie keer tussen 1999 en 2002. Giuffre werd pas meerderjarig in augustus 2002. Donald Trump organiseerde in diezelfde tijd tiener schoonheidswedstrijden, waarbij drugs en seks heel normaal waren. Dat de meisjes van Trump niet altijd meerderjarig waren was toen al bekend, alleen het werd verzwegen. Luther Campbell (Rapper Uncle Luke) vertelde dat hij in de jaren 90 een feest van Trump verliet omdat hij de leeftijd van de meisjes daar niet vertrouwede. Daarnaast worden de Epstein Files op belangrijke punten gecensureerd door de Amerikaanse overheid. Epstein zelf stierf in 2019 ten tijden van Trumps eerste termijn als president.

Het is aan werkenden en baanlozen om de Epstein Klasse te ontmaskeren en massief te verwerpen. Daarbij moeten we niet vertrouwen op progressieve elementen van het kapitalisme, zoals de sociaaldemocratie! Want ook sociaaldemocraten waren vrienden met Jeffrey Epstein. We moeten de gehele kapitalistenklasse verwerpen! Hun seksisme en misbruik van kwetsbare minderjarigen toont waarom het kapitalisme een parasiet is, dat van deze planeet verbannen moet worden. Maar dat lukt niet zolang onze politiek en economie in het voordeel van types uit de Epstein Klasse werkt. Kapitalisme zorgt voor uitbuiting van mens, dier en natuur, het veroorzaakt conflicten en uiteindelijk oorlogen! Er is geen spraken van eerlijk of duurzame handel onder het kapitalisme, want het systeem is er niet op gebouwd en zal ook nooit zo kunnen worden gemaakt.

Daarom pleiten revolutionair socialisten ook voor strijd, solidariteit en socialisme. Strijd tegen seksuele roofdieren zoals Donald Trump en Jeffrey Epstein. Solidariteit met de slachtoffers van deze misdadigers, ook in Iran. Socialisme moet uiteindelijk ervoor zorgen dat kapitalisten geen bezit meer hebben over onze welvaart en levens. Daarom is het noodzakelijk dat we de bezittende klasse onteigenen en hun eigendom nationaliseren onder democratische controle. Helaas is dit niet de lijn van gevestigd politiek links. In Nederland denken PvdA/GL en SP braaf binnen de kaders van de bestaande machtsstructuren. Daarom is het noodzakelijk dat er een socialistische arbeiderspartij komt. Een partij die breekt met het kapitalisme en die werkenden/baanlozen kan mobiliseren in de strijd tegen het minderheidskabinet van Rob Jetten, die rechtse politiek voert voor de Epstein Klasse.

Onze standpunten zijn:

• Massieve VN sancties tegen de VS en Israël
• Stop alle aanvallen op Iran
• Terugtrekking van alle Amerikaanse troepen
• Sluiting van alle Amerikaanse basissen in het midden oosten
• VS en Israël moeten verplicht alle schade betalen
• Directe terugtrekking van alle Israëlische troepen uit de Gaza Strook
• Gaza Strook moet onder Palestijns zelfbestuur, weg met Trumps ”vredesraad”
• Westelijke Jordaanoever onder volledig Palestijns zelfbestuur
• De Golan Hoogte moet teruggegeven worden aan Syrië
• Volledige vrijlating van de Epstein Files zonder censuur
• Voor een onderzoek naar alle namen in de Epstein Files
• Voor het afzetting van Donald Trump als President van de VS
• Ontmasker de Arabische lakeien van het westerse imperialisme
• Weg met het kapitalistische systeem dat oorlogen en uitbuiting nastreeft
• Voor een socialistisch alternatief in alle landen van de wereld

Islamistisch Emiraat van Afghanistan

October 2001

Afghanistan werd in oktober 2001 bestuurd door de reactionaire Taliban. Dit islamitisch fundamentalistische regime was gebouwd rond de extreemrechtse ideeën van Muhammad Umar Mujahid. In 1996 werd deze Mujahid Opperleider van het Islamitisch Emiraat van Afghanistan. Tot 11 september 2001 bekommerden de VS zich weinig om zijn totalitaire regime. Maar toen ze weigerden Osama Bin Laden uit te leveren, vielen de Amerikaanse imperialisten onder George W. Bush Afghanistan binnen. Het land werd een marionettenstaat van het Westen, net zoals Zuid-Vietnam dat was. In april 2021 viel het marionettenregime aan de Taliban en werd het Islamitisch Emiraat hersteld onder Opperleider Hibatullah Akhundzada.

Republiek Irak

Maart 2003

Nadat de Amerikaanse imperialisten Afghanistan hadden veroverd, werd het Ba’ath-regime van Saddam Hoessein het volgende doelwit van de oorlogszuchtige westerse imperialisten. George W. Bush loog tegen de wereld en beweerde dat Hoessein en de Iraakse Ba’ath-partij samenspanden met Osama Bin Laden en massavernietigingswapens bezaten. Dit was niet waar, want Hoessein haatte het islamisme en voerde zelfs een oorlog tegen de sjiitische theocratie in Iran. Maar Hoessein was niet langer nuttig en moest weg, omdat de VS de Iraakse olie wilden hebben. Amerikaanse troepen vielen het land in maart 2003 binnen. Hoewel de Iraakse Ba’ath-partij werd verdreven, hielden sektarisme en oorlog nooit op. Irak wordt in 2026 grotendeels gecontroleerd door pro-Iraanse milities en de centrale overheid is niet in staat om ze te controleren.

Grote Socialistische Volks Libische Arabische Jamahiriya

Maart 2011

In februari 2011 kwamen veel Arabische werkenden in het Midden-Oosten in opstand, tegen hun pro-westerse dictators. In Libië regeerde Muammar Gaddafi sinds 1969 met ijzeren hand. Na 2003 had de ”Broederlijke Leider en Gids van de Revolutie” zijn nucleaire wapens opgegeven en in 2007, sloot hij vrede met de kapitalistische westerse landen. Die vriendschap zou echter leiden tot de ondergang van Gaddafi, toen Barack Obama in maart 2011 besloot de Libische Arabische Jamahiriya omver te werpen. Pro-NAVO-rebellen wierpen Gaddafi omver en vermoordden hem. Libië is na de val van de Jamahiriya nooit meer stabiel geworden. De huidige centrale regering controleert slechts een derde van het land; twee derde is in handen van krijgsheer Khalifa Haftar en zijn handlangers.

Syrische Arabische Republiek

December 2012

Timber Sycamore was de codenaam voor een geheim wapenleverings- en trainingsprogramma voor Syrische rebellen die vochten tegen de Syrische Ba’ath-partij van Bashar al-Assad. De Syrische burgeroorlog begon in maart 2011, toen soldaten van het Syrische Arabische Leger weigerden het vuur te openen op ongewapende demonstranten. Het conflict escaleerde al snel, met westerse imperialistische steun aan anti-Assad rebellen zoals het Vrije Syrische Leger, de Koerdische Volksbeschermingseenheden en de islamitische Organisatie voor de Bevrijding van de Levant. Deze laatste groep zou Bashar al-Assad in december 2024 ten val brengen. Turkije veroverde ook grote delen van Noord-Syrië om te voorkomen dat de Democratische Autonome Administratie een democratisch confederaal systeem in het noordoosten zou vestigen.

Oekraïne 

Februari 2014 / Februari 2022

In februari 2014 namen Russische speciale commando’s de Krim in bezit tijdens een illegale aanval. Dit was het begin van de oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Deze oorlog begon nadat president Viktor Janoekovitsj in december 2013 na de Euro Maidan was afgezet. Als reactie op zijn afzetting nam het Kremlin de Krim in en bewapende pseudo-separatisten in de Donbas-regio. In februari 2022 viel Rusland Oekraïne volledig binnen om de zogenaamde Donbas-volksrepublieken, die ze met behulp van hun gewapende handlangers hadden gecreëerd, te annexeren. De uiteindelijke invasie en bezetting van Oost-Oekraïne heeft aangetoond dat het oosterse imperialisme bereid is te concurreren met het westerse imperialisme in het ”Game of Thrones”.

Bolivariaanse Republiek Venezuela

Januari 2026

Venezuela koos in 1999 Hugo Chávez tot president. Deze Chávez ontpopte zich tot een gezworen vijand van het westerse imperialisme, omdat hij Venezuela in het kamp van het oosterse imperialisme bracht. Hugo Chávez koos Nicolás Maduro als zijn opvolger in 2013, ondanks het feit dat Maduro geen charisma had en niet meer was dan een handlanger. Nicolás Maduro werd een impopulaire leider die staats corruptie en verkiezingsfraude gebruikte om aan de macht te blijven. Ondanks zijn bereidheid om samen te werken met het westerse imperialisme, werd Maduro door de VS afgezet. Amerikaanse speciale commando’s vielen Venezuela aan en Nicolás Maduro werd begin januari 2026 illegaal ontvoerd.

Islamitische Republiek Iran

Juni 2025 / Februari 2026

Donald Trump gaf in juni 2025 opdracht tot het bombarderen van de Islamitische Republiek Iran. De Israëlische luchtmacht voerde in de laatste zes maanden van dat jaar 379 aanvallen uit om de sjiitische theocratie van Ali Khamenei te vernietigen. Ze slaagden er niet in iets wezenlijks te vernietigen. Begin 2026 zetten de Amerikanen in op volledige regimeverandering en begonnen ze op 28 februari de langverwachte Iran-oorlog. Ali Khamenei stierf op de eerste dag van de oorlog toen zijn residentie door 30 bommen werd getroffen. De Amerikaanse imperialisten vermoordden ook meer dan 150 schoolmeisjes, een massale misdaad tegen de menselijkheid. Donald Trump beweert dat hij het Amerikaanse volk verdedigt, maar in werkelijkheid is de westerse façade ingestort. De Iran-oorlog is begonnen!

Artikel door Jorein Versteege

Ahmed Hussein al-Sharaa is geen democraat

De Syrische president Ahmed Hussein al-Sharaa is geen democraat. Hij is een voormalige islamitische rebellenleider die ooit op de terreurlijst van de Amerikanen stond. Onder de naam Abu Mohammad al-Julani was hij emir van een rebellengroep die ontstaan was als de Syrische tak van al-Qaida. Met een kleine 15.000 rebellen wierp hij het regime van Bashar al-Assad omver in december 2024. Dit was mogelijk omdat de Russische luchtmacht zich uit Syrië had terug getrokken en het Ba’ath regeringsleger hierdoor geen luchtsteun meer had. Het offensief in december kwam daarnaast onverwacht waardoor veel soldaten of de kant van de rebellen kozen of op de vlucht sloegen.

Nadat al-Assad was gevlucht, installeerde Ahmed al-Sharaa zichzelf als President van de Syrische Arabische Republiek. Terwijl Abu Mohammad al-Julani een terrorist was die gekoppeld werd aan al-Qaida, werd Ahmed al-Sharaa een vriend van het westen. Een ”technocratische” leider die alles goed zou doen, beloofde hij. Revolutionair socialisten hebben zijn leugens nooit geloofd en terecht. We hebben de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië gewaarschuwd. De zogenaamde overgangsregering is niet inclusief en wil vooral dat het soennitische Arabische nationalisme blijft heersen. Hierin zijn ze geen haar beter dan wat Bashar al-Assad deed.

Terwijl de autonome administratie toenadering zocht toont de overgangsregering dat ze vooral het reactionaire beleid van de voormalige HTS (Hay’at Tahrir al-Sham) voortzetten. Dat zien we aan de voorlopige grondwet van het ”nieuwe” Syrië. Daarin is vast gelegd dat de Islam de kern van alle wetgeving moet zijn, er mogen geen wetten worden ingevoerd die tegen de leer van de godsdienst ingaan. Ondanks dat de Koerdische taal nu erkent is als een nationale taal in Syrië, is dat niet voldoende om al-Sharaa te vertrouwen. In de 13 maanden dat hij nu leider is van het land zien we juist voorbeelden van repressie, sektarisme en dictatuur.

Is dit het einde van het democratisch confederalisme in noord oost Syrië?

De Koerden vormen met Arabieren en Assyriërs een autonome administratie sinds 2013. Vanaf 2018 dragen ze de naam: Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië (DAANES). Omdat de Koerden, Arabieren en Assyriërs in het noord oosten zich laten inspireren door de opvattingen van PKK oprichter Abdullah Öcalan, is er geen spraken van Koerdische heerschappij over de DAANES. Öcalan streeft het democratisch confederalisme na en geen Koerdisch nationalisme. Dit creëert wel een probleem, want de ex-HTS leiders in Damascus willen geen democratisch confederalisme, maar een unitaire staat geleid door Arabieren.

Nu de Syrische Strijdkrachten de stad Raqqa is binnen getrokken en de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF) terrein verliezen is de vraag? Is dit het einde van de Rojava Revolutie die in 2013 begon? Is dit het einde van het feminisme, secularisme, zelfbeschikking en democratische controle in Syrië? De Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië is een zeldzaam lichtpunt in een regio waar religious sektarisme, politieke corruptie, machtsmisbruik en cultureel conservatisme nog heersend zijn. Dankzij het democratisch confederalisme is er spraken van progressieve vooruitgang op veel sociale gebieden, maar daar houden conservatieve figuren zoals Ahmed al-Sharaa niet van.

De zwakke houding van het autonome bestuur toont waarom de Syrische Arabische Republiek nu weer terrein wint. Sinds 2018 hebben ze steeds geprobeerd om toenadering te zoeken in plaats van de Rojava Revolutie te verspreiden. De SDF moet zich nu officieel laten inlijven in de Syrische Strijdkrachten van Ahmed al-Sharaa, maar willen die dat wel? Willen ze deel worden van een leger dat vooral uit reactionairen bestaat en die grotendeels gedreven worden door politiek islamisme en cultureel conservatisme? Wat gebeurd er dan met de Vrouwelijke Volksbeschermingseenheden (YPJ)? Die zullen niet mogen bestaan in de reactionaire Syrische Strijdkrachten.

Sektarisme zorgt voor terreinwinst

Dat het leger van Ahmed al-Sharaa nu kan oprukken ligt aan het opspelen van cultureel sektarisme. Na de val van Bashar al-Assad nam de SDF grote delen van midden Syrië over. Door de SDF structureel af te beelden als ”Koerdisch” wordt bij veel Arabieren het beeld geschapen dat de SDF tegen Syrië is en dus tegen hun land. Dit sektarisme komt niet uit de lucht vallen. Ook Erdogan en het Turkse leger hebben de Syrische Democratische Strijdkrachten nooit ”Syrisch” genoemd, maar steeds ”Koerdisch” of ”PKK terroristen”. Het ”Syrische Nationale Leger” dat van 2016 tot 2025 bestond, was een creatie van Turkije. Dit marionettenleger werd deel van de Syrische Strijdkrachten vorig jaar. Hierdoor kreeg Ahmed al-Sharaa controle over de bezette noordelijke gebieden die Turkije op de DAANES had veroverd.

Door te spelen op het idee dat de autonome administratie geen deel wil zijn van Syrië, rekruteerde Damascus de Arabische stammen onder SDF bewind. Die kwamen in opstand en hebben nu de SDF verdreven uit steden zoals Raqqa en Deir ez-Zor. De Amerikaan; Tom Barrack, werd aangesteld om een vredesplan op te stellen. Deze vastgoed kapitalist eist dat de autonome administratie direct afstand moet doen van de regio’s Raqqa en Deir ez-Zor. Daarnaast moet de SDF zich volledig laten inlijven in de Syrische Strijdkrachten en moet controle over de grensposten overgedragen worden aan de Syrische Arabische Republiek. Kort samengevat: de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië moet volledig militair lam gelegd worden, zodat Damascus vroeg of later aan einde kan maken aan het autonome bestuur.

Natuurlijk is er vreugde bij de Arabieren die de meerderheid uitmaken in Raqqa en Deir ez-Zor. Alleen hun vreugde is gebaseerd op de foutieve veronderstelling dat alles nu beter wordt. Ahmed al-Sharaa is echter geen democraat en zal geen politiek voeren in dienst van de meerderheid. Zijn overgangsregering is nu 13 maanden aan de macht en heeft enkel kapitalistische hervormingen doorgevoerd. Dit houdt in dat de markt wordt versterkt en de overheid zich terug trekt. Gezien de armoedige stand van Syrië zal het land niet direct welvarend worden. Als er al winst gemaakt wordt, eindigt dat in de zakken van de bezitters, want volgens het kapitalisme hebben die recht op alle winsten!

Wat kan de DAANES doen?

Revolutionair socialisten roepen de autonome administratie op om zich te verzetten tegen annexatie. De Syrische Arabische Republiek is geen democratische staat. Alleen al het feit dat Ahmed al-Sharaa de naam van het Ba’ath tijdperk heeft behouden zegt genoeg. Het was de Syrische Arabische Ba’ath Partij die een etnisch-nationalistische staat nastreefde en daarin was geen ruimte voor niet-Arabieren. De Koerden, Assyriërs, Druze, ze werden niet erkent door de Arabische nationalisten van de Ba’ath Partij. Damascus heeft misschien een nieuwe vlag, een nieuwe president en een nieuw staatswapen, maar de ondemocratische kern is not steeds hetzelfde. Zolang er geen spraken is van een seculiere grondwet, een inclusieve overheid en vrijheid van meningsuiting, zal Syrië nooit vrij zijn.

De Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië (DAANES) kan niet capituleren! Als ze dat wel doen zullen nog meer symbolen van gelijkwaardigheid vallen. We zagen dat al in de stad Tabqah waar reactionaire mannen een standbeeld van een vrouwelijke SDF strijdster omverwierpen. Het beeld stond centraal voor de dappere vrouwen die tegen het islamisme gevochten hadden, echter de reactionairen trokken het beeld met gejuich omver. Dit zal gebeuren in alle regio’s van de autonome administratie, zodra de mannen van Ahmed al-Sharaa het democratisch confederalisme vernietigd hebben. Denk maar niet dat vrouwen of minderheden in de Syrische Arabische Republiek gelijkwaardig behandeld worden zoals dat in de DAANES nog wel het geval is!

Wat moet nu gedaan worden door de DAANES leiders?

• Mobilisatie van alle mannen en vrouwen in de Syrische Democratische Strijdkrachten
• Geen inlijving van SDF soldaten in de Syrische Strijdkrachten
• Geen terrein afstaan aan de Syrische Arabische Republiek
• Geen toenadering tot een al-Assad 2.0
• Weg met de Turkse bezetters uit noord Syrië
• Geen vertrouwen in vastgoed kapitalisten zoals Tom Barrack
• Er is nood aan een revolutionaire politieke leiding
• DAANES moet vooral werkenden, minderheden en jongeren bewust maken wat ze verliezen, zodra Ahmed al-Sharaa de baas is over geheel Syrië

Artikel overgenomen van Marxisme.be

Van waar komt het einde van LSP?

“Zelfs met de beste wil van de wereld kunnen we niet tegen de loop van de gebeurtenissen ingaan. Revolutionairen gaan altijd tegen de stroom in, behalve bij revolutionaire omwentelingen, maar nu worden we toch met bijzonder forse tegenwind geconfronteerd. Wie zich los schakelt van deze werkelijkheid, bijvoorbeeld door de problemen in de opbouw van een revolutionaire kracht vandaag niet aan te pakken en zich te beperken tot verwijzingen naar strijd in het verleden of tot revolutionair klinkende slogans en holle frasen, kan in het beste geval tijdelijk succes boeken. De test van de praktijk blijft echter onvermijdelijk. ‘The proof of the pudding is in the eating’, zegt het spreekwoord.”

“Er is een opgang van reactionair rechts, die maakt dat de arbeidersbeweging en haar bondgenoten in een meer defensieve positie staan. Dit neemt de ruimte voor explosies van strijd en massabewegingen niet weg, maar het werpt tegelijk vragen op over hoe overwinningen te boeken. Die vragen kunnen we enkel vanuit strijd beantwoorden, door als deelnemers aan strijd een programma te ontwikkelen en te verdedigen dat voor een breuk met het kapitalisme staat. Het rechtse offensief op onze levensstandaard heeft een effect en gaat gepaard met propaganda van verdeeldheid en haat. Dat vindt ingang en het verzwakt ons als klasse. Komt daar nog bij dat het idee van een andere samenleving vandaag vaak erg abstract is. Hiervoor is een beter uitgewerkt begrip van het kapitalisme nodig, zodat de rol van uitbuiting meer algemeen duidelijk is. De barbarij van het kapitalisme maakt dat veel mensen zich afkeren van het systeem, maar daarom zien ze nog niet welke andere samenleving er mogelijk is en hoe we die kunnen bekomen. De omvang van de barbarij met klimaatrampen, genocide, oorlogen, armoede, onderdrukking en geweld maakt het er niet gemakkelijker op. De core-business van marxisten staat hierdoor onder druk, met name opkomen voor een socialistische samenleving waarin de werkende klasse in al haar diversiteit de centrale productiemiddelen onder democratische controle en eigendom plaatst. En dat terwijl de nood hieraan bijzonder groot en urgent is.”

“De radicale linkerzijde moet manieren vinden om hiermee om te gaan. Sommigen doen dit door zich enkel op het verleden te richten, bijvoorbeeld door alleen terug te grijpen naar ervaringen in vroegere strijd. Anderen doen beroep op revolutionair klinkende slogans die doorgaans vanop de zijlijn gedeclareerd worden zonder bredere impact op de werkende klasse. Die bredere impact is noodzakelijk om een krachtsverhouding op te bouwen om verandering af te dwingen. Andere linkse formaties, zoals de Partij van de Arbeid van België (PVDA), passen zich aan door in de praktijk een groeiende afstand te nemen van een breder programma van maatschappijverandering. De ruimte voor hervormingen binnen het kapitalisme is vandaag echter klein.”

“Marxisten kiezen niet de omstandigheden waarin ze actief zijn, maar zoeken steeds manieren om met die omstandigheden om te gaan. Aanwezigheid in strijd om eruit te leren en tegelijk stappen zetten om tot een betere krachtsverhouding te komen om uiteindelijk tot een revolutionaire breuk met het kapitalisme te komen, dat is de inzet. Als er een rechtse storm over onze levensvoorwaarden raast, moeten we zowel onze ideologische fundamenten versterken als blijven strijden voor collectieve bescherming (sociale zekerheid, degelijke arbeids- en loonvoorwaarden …) om van daaruit de basis te leggen voor offensieve strijd om een socialistisch alternatief te populariseren en te realiseren. De manier waarop we ons organiseren, moet aangepast zijn aan de staat van de klassenstrijd om die te versterken en de basis te leggen voor een revolutionaire leiding die de koers van de geschiedenis mee kan bepalen. Voor ons is revolutie een noodzaak om tot een socialistische samenleving te komen.”

Ja, maar waarom kon dit niet meer met LSP?

“Er is een implosie van LSP waarbij leden en groepjes leden verschillende horizonten opzoeken. Dit kwam in de nasleep van een internationaal proces van implosie en splitsingen, dat eigenlijk al jarenlang bezig is. In 2019 werden we op een bureaucratische wijze door de leiding van het Comité voor een Arbeiders Internationale (CWI) uitgesloten omdat we nadruk legden op socialistisch feminisme. De hergroepering als Internationaal Socialistisch Alternatief (ISA) was van bij het begin onstabiel, ondanks een beloftevolle start. Dat er bij ISA evenzeer op bureaucratische wijze gehandeld werd, dan nog om een safeguarding-zaak onder de mat te vegen, was de druppel die de emmer deed overlopen. De groep die hieruit voortkwam, was echter nog instabieler.”

“Met de Belgische afdeling namen we onze verantwoordelijkheid in de pogingen om de internationale beweging terug op gang te krijgen met meer collectieve politieke discussie en initiatieven rond campagnes. We staken daar veel tijd en energie in, ten koste van de werking in België die gekenmerkt werd door dezelfde moeilijkheden als elders en met de groei van de PVDA nog meer onder druk stond. Voorheen konden we dit deels overstijgen door de combinatie van een sterk ingebedde aanwezigheid in de arbeidersbeweging en een rol als voorloper in de strijd tegen onderdrukking met Campagne ROSA en initiatieven rond LGBTQIA+rechten. Op beide vlakken dwongen we respect af, maar dit vertaalde zich niet in duurzame groei.”

“We zijn er onvoldoende in geslaagd om ons aan de nieuwe situatie aan te passen en beperkten ons al te vaak tot routine. Er werd een congres in drie sessies aangekondigd. Het bleef bij de twee sessies van december 2024 en februari 2025. De derde sessie die voorzien was in juni 2025 haalden we niet, begin juni besliste het afgeslankte nieuwe Nationaal Comité (dat in december was verkozen met als mandaat om de twee volgende sessies van het congres te organiseren) om de organisatie te ontbinden. Dat gebeurde met zes stemmen tegen één. Na de ervaring in december en februari was het animo voor een derde sessie op zo’n korte termijn overigens erg klein, wat mee verklaart waarom het protest van onderuit beperkt bleef. In de praktijk was LSP al uit elkaar gevallen.”

“Een gebrek aan dynamiek en aangepaste initiatieven, een substitutionalisme waarbij het beperkte partij-apparaat te veel van de werking volledig zelf droeg en groeiende spanningen en frustraties maakten het erg moeilijk om nog aanpassingen te doen. In een dergelijke context was het al helemaal onmogelijk om een veiliger omgeving te creëren voor alle leden, terwijl daar terecht om geroepen werd, zeker in het kader van verschillende gevallen van grensoverschrijdend gedrag die slecht aangepakt werden. De interne cultuur van een organisatie is echter een uitdrukking van de staat van die organisatie. Dat los je dus niet op met verklaringen. Er waren drastische veranderingen nodig, wat niet evident is in een sfeer van wantrouwen. Een leiding die samen door strijdervaringen van de klasse is gegaan, kan zoiets misschien aan. Een leiding die uit jaren van interne fractiestrijd komt, duidelijk niet. Al helemaal niet als die leiding zich bescheiden moet opstellen na een collectief falen om binnen de organisatie een veiliger omgeving te creëren.”

“Het is op zich niet verkeerd dat we probeerden te verdedigen wat we met veel geduld en inspanning hadden opgebouwd. Dit sloeg echter te sterk door, waardoor steeds grotere gaten in de boeg van het schip ontstonden en de situatie onhoudbaar werd, zowel voor individuen in de leiding als voor het collectief. Een deel van de leiding greep dit aan om een vlucht vooruit te nemen in plaats van de sterktes te gebruiken om de zwaktes collectief aan te pakken. De nieuwe groep die daaruit voortkwam, kan alle kanten opgaan. Zeker als een groot deel van de ervaring die er binnen LSP was, niet langer nuttig wordt geacht. Het gaat onder meer om heel wat ervaring van het opbouwen van een krachtsverhouding op de werkvloer, politiek-ideologische ervaring, maar ook van werking onder politieke groepen met een migratie-achtergrond en van het opstarten en richting geven van een socialistisch-feministische benadering.”

“Achteraf is het natuurlijk altijd gemakkelijker om daar een inschatting van te maken. Dat neemt niet weg dat het belangrijk is: marxisten bewaren een bredere kijk om lessen te trekken, ook als het helemaal fout gaat.”

Hoe gaan de voormalige LSP-leden nu verder?

“Leden zijn uitgezwermd, sommigen zijn nog georganiseerd in kleine groepen. Iedereen stelt zich uiteraard vragen over wat er gebeurd is en hoe het verder moet. Wie beweert de antwoorden op die vragen te kennen, vergist zich. Hoogstens komen we tot een aanzet van antwoorden. Dat is op zich geen probleem, ook al is het tegelijk een obstakel om ons vandaag sterk te organiseren.”

“Het is belangrijk om deel van de beweging te blijven en het is ook noodzakelijk om ons als marxisten te organiseren. Er zijn ondertussen enkele nationale bijeenkomsten geweest van het netwerk van militanten rond Marxisme.be, eigenlijk een beetje de ‘restfractie’ van al wie zich vragen stelde bij de manier waarop een deel van de leiding een breuk organiseerde. Uit de bijeenkomsten blijkt een honger naar politieke uitwisseling en voeding. Dat is het vertrekpunt om met kameraden te blijven samenkomen en tot politieke opheldering te komen over zowel waar het fout liep met LSP als hoe we de basis kunnen leggen voor een nieuwe revolutionaire partij in de toekomst. Dat blijft immers het doel.”

“We zoeken naar politieke opheldering en wie daaraan wil deelnemen doet dit, ook al zijn we het niet eens over ingenomen standpunten in de interne discussies binnen LSP. Dit is de moeilijkste weg, maar de beste om uiteindelijk tot scherpere inzichten te komen. Laat het duidelijk zijn: je kan uitbuiting en onderdrukking niet bestrijden als je niet alle vormen ervan actief bestrijdt en als je met deze strijd het onderliggende kapitalistische systeem niet bestrijdt. Seksisme, racisme, queerfobie en andere vormen van onderdrukking moeten op een actieve manier bestreden worden vanuit een solidaire en strijdbare opstelling die de werkende klasse in al haar diversiteit betrekt en versterkt.”

“Momenteel vormen we een netwerk, wat een erg losse organisatievorm is die ook nog wat onbepaald is. We weten dat dit tijdelijk is, maar willen elke volgende stap zo collectief en transparant mogelijk nemen, vertrekkende vanuit een bescheiden positie. We moeten onze fundamenten versterken, bijvoorbeeld door terug te kijken naar de ervaring van de bolsjewieken. Vandaar starten we een leesgroep over Lenin en de revolutionaire organisatie, een initiatief dat openstaat voor iedereen die interesse heeft. Er is aanscherping nodig rond de overgangsbenadering en het bijhorende programma van maatschappijverandering dat marxisten vandaag verdedigen. Rond onderdrukking is er grondig studiewerk nodig. Een analyse van onze stroming, zowel de sterktes als de blinde vlekken, dringt zich op. We zullen onze inzichten pas echt aanscherpen als we het studiewerk koppelen aan de dagdagelijkse praktijk van actief zijn in bewegingen en strijd. We kunnen het verleden enkel begrijpen doorheen actieve strijd voor een socialistische toekomst. Dit doen we best zo collectief mogelijk, vandaar een oproep aan voormalige LSP-leden en andere revolutionairen om met ons in discussie en actie te gaan zodat we samen sterker staan.”

Enkele vragen en antwoorden

Wat met de online archieven van LSP en aanverwante campagnes? We hebben een volledige kopie gemaakt van socialisme.be en van campagnes als Blokbuster en Actief Linkse Studenten. We deden dit voordat de bestaande hosting afliep en hebben kopies geplaatst op onze eigen hosting. Deze maken we toegankelijk voor iedereen. Hier vind je bijvoorbeeld het volledige archief van socialisme.be.

Wat met mijn abonnement op De Linkse Socialist? Een meerderheid van de leiding van de vroegere LSP besliste om ermee te stoppen. Tegelijk werd de publicatie van maandblad De Linkse Socialist gestopt. Wie een doorlopende opdracht had, zet deze best zo snel mogelijk stop. Hetzelfde voor wie een leden- of steunbijdrage betaalde. Een nieuwe krant of magazine van Marxisme.be staat nog niet meteen op de agenda, wel willen we regelmatig online blijven publiceren en bouwen aan sociale media.

Zijn de boeken van Marxisme.be nog te koop? Ja. Naast de domeinnamen zoals marxisme.be en socialisme.be namen de kameraden achter deze site ook de bestanden mee van de boeken. Onze boeken worden via print-on-demand gedrukt en blijven allemaal beschikbaar. We plannen ook nieuwe uitgaven.

Welke groepen zijn voortgekomen uit de implosie van LSP? De grootste groep is die van kameraden die met veel vragen verweesd achterblijven. Er zijn ook enkele georganiseerde groepen uit voortgekomen, zoals Project Solidarity en Rouge Media. We wensen deze kameraden veel succes en hopen tot een kameraadschappelijke verstandhouding te komen. Alleszins hopen we dat alle voormalige LSP-leden met een kritische blik actief deelnemen aan strijd naargelang hun mogelijkheden.

Waarom niet aansluiten bij een andere organisatie? Wie slaag krijgt, kan best eerst de wonden likken en een grondige analyse maken van waar het fout liep. Daarnaast zien we niet direct een revolutionaire marxistische organisatie die met een overgangsbenadering een rol in strijd speelt. Uiteraard willen we wel constructief samenwerken met andere militanten, zowel uit de LSP-traditie als uit andere tradities.

Hoe zal Marxisme.be er binnen een jaar uitzien? Geen idee. We weten enkel dat marxisten zich best kunnen organiseren en daar een platform voor nodig hebben. We gaan de toekomst openminded tegemoet vol vertrouwen in de capaciteit van de werkende klasse in al haar diversiteit om een einde te maken aan de barbarij van het kapitalisme en te bouwen aan een socialistische samenleving.

Socialistisch Alternatief had jaren goede contacten met de Linkse Socialistische Partij. Wij blijven contact houden met de revolutionair socialisten van Marxisme.be die zich blijven inzetten voor het socialisme in België. 

Artikel door Gerbrand (Amsterdam)

Maar een ander deel van de bourgeoisie is wat gemakzuchtiger en die wil zo lang mogelijk doorgaan met geld verdienen op de oude manier. Fossiele brandstoffen, landbouw met veel chemicaliën, benzine- en dieselauto’s, flink vliegen enz.

Na een eerste golf van enthousiasme voor vernieuwend kapitalisme, waarin veel geld werd verdiend aan zonnepanelen, windenergie en waarin de opkomst van de elektrische auto onstuitbaar leek, zitten we nu in een periode waarin het conservatieve deel van de bourgeoisie politiek de overhand heeft, ook in Nederland.

Een tweede kwestie is die van de politieke hulptroepen. Toen het neoliberalisme de eerste tekenen van slijtage begon te vertonen in de jaren 2000 na het succes van Paars (1994-2001), leek het voor de bourgeoisie aantrekkelijk om wat rechtse hulptroepen in het leven te roepen. Pim Fortuyn kwam op, de LPF kwam en ging, de PVV werd groter: ze waren allemaal bedoeld als politieke hulptroepen voor CDA en VVD maar ze groeiden zo hard, dat ze de belangrijkste partijen van de bourgeoisie overvleugelden.

De ervaringen met het samen regeren met populistische partijen als steun waren meteen al slecht. Het eerste kabinet met de LPF (Lijst Pim Fortuyn) bleef maar een paar maanden overeind, het eerste kabinet met Wilders in de gedoogrol bleef niet lang overeind en het kabinet Schoof met PVV, BBB en VVD in de hoofdrol is een totale mislukking gebleken. Zelfs op het gebied van migratie, toch het hoofdthema in de politiek van VVD en PVV, bracht het kabinet niets zinnigs tot stand.

Met de burgerlijke partijen verdeeld in PvdA/GL en D66, die staan voor een meer toekomstgerichte vorm van het kapitalisme en VVD en CDA die de meer conservatieve vleugel van de heersende klasse vertegenwoordigen is het extra moeilijk om de invloed van de populistische hulptroepen terug te dringen.

De slechte onderlinge verhoudingen maken het moeilijk om tot een coalitie te komen.

Maar er is nog een reden die het extra moeilijk maakt, de nieuwe situatie in de wereld. Vanwege de oorlog in Oekraïne en de politieke verhoudingen in de VS moet Europa en dus ook Nederland de komende tijd meer aandacht en vooral geld besteden aan defensie. Nederland levert in de vorm van (daar heb je hem weer) Mark Rutte de secretaris-generaal van de NAVO. Als vriend van Trump heeft Rutte zich vastgebeten in de norm dat 5% van het BNP moet gaan naar oorlogszaken.

Omdat Rutte nu zo’n beetje aan het hoofd van de NAVO staat, kan het natuurlijk niet zo zijn dat Nederland nu die 5% niet haalt. Rutte hamert dus bij elke mogelijke gelegenheid op de 5% uitgaven aan defensie.

Al die miljarden voor defensie (zo’n 23 miljard tot 2035) zijn een probleem voor het nog te vormen kabinet. Om dat bedrag te halen zal er flink moeten worden bezuinigd op de sociale zekerheid en de zorg, op onderwijs en de groene investeringen. De keuze voor defensie in de komende jaren betekent dat de armslag van het kabinet voor “leuke” dingen heel erg beperkt zal zijn. D66 heeft als relatief vooruitstrevende partij dan wel de verkiezingen gewonnen, de omstandigheden en de politieke verhoudingen in Den Haag brengen met zich mee dat er nauwelijks ruimte is voor vernieuwingen.

De VVD is daarbij ook nog zo brutaal dat ondanks alle miskleunen van de afgelopen periode de eis op tafel ligt dat PvdA/GL als linkse extremisten uit het nieuwe kabinet geweerd moeten worden. De VVD eist zo de garantie dat het rechtse beleid wordt voortgezet.

Juist op het moment dat er belangrijke beslissingen voor de toekomst moeten worden genomen, is de heersende klasse politiek verdeeld en heeft zichzelf met een populistische handicap opgezadeld. Het is een economisch en politiek chaotische periode waarin de staat nodig is om al te veel chaos te voorkomen en de nodige investeringen voor een nieuwe periode te doen. De elektriciteits- en energievoorziening heeft planning en investeringen nodig, de infrastructuur moet onderhouden en aangepast, er moeten nieuwe investeringen worden gedaan in digitalisering, biotechnologie, energie en klimaat: en een gebrekkig opererende overheid is dan een extra handicap.

Stapje voor stapje proberen de politieke partijen vooruit te komen maar het ziet er niet naar uit dat er binnenkort een stevig kabinet met een degelijk plan komt te zitten. Een nieuw kabinet zal de de chaos van de afgelopen jaren misschien achter zich kunnen laten, maar duidelijke verbeteringen zitten er niet in. De kans is bovendien nog altijd aanwezig dat een nieuwe coalitie de verkeerde blijkt te zijn.

Voor de arbeidersbeweging breekt een moeilijke periode aan. Politiek is de arbeidersklasse niet vertegenwoordigd. Op het vakbonds terrein zijn de afgelopen jaren met stakingen en loonsverhogingen stappen vooruit gemaakt, maar op dit moment verkeert de FNV in een ernstige bestuurlijke crisis. Grote stappen vooruit zijn in de komende periode vrijwel onmogelijk.

Toch zou het een enorme vergissing zijn om de arbeidersbeweging voor de komende jaren af te schrijven als onmachtig en onkundig. Het potentieel voor protest en actie blijft groot: waar het aan ontbreekt is aan een duidelijk programma, aan leiding en aan organisatie. Een programma met eisen zoals het herstel van de automatische prijscompensatie, van reparatie van uitkeringen, van betaalbaar onderwijs en gezondheidszorg, van investeringen in sociale woningbouw en meer controle van de arbeidersbeweging over buurten en wijken, van actief verzet tegen imperialistische oorlogen en een boycot van de loden last van defensie, van grote investeringen in de verbetering van het milieu en het bestrijden van de klimaatcrisis kan een basis vormen voor de toekomst die een nieuw kabinet Nederland niet kan geven. Het massale protest tegen de genocide in Gaza heeft laten zien wat er in deze tijden, onanks al het gehannes in Den Haag, mogelijk is.

De keuze die de bourgeoisie ons voorhoudt is er één van terug naar een niet bestaand verleden (in het geval van de populistische partijen) of een toekomst waarin de werkende mensen de rekening betalen voor de overgang naar een duurzamer kapitalisme én de rekening voor de toenemende bewapening.

Alleen de wederopbouw van de arbeidersbeweging op basis van de huidige protesten tegen de wantoestanden in het kapitalisme biedt een uitweg naar een toekomst voor iedereen.

Verklaring omtrent de uitslag van de verkiezingen 

Rob Jetten, politicus van het kapitalisme met een progressief sausje

We gaan het niet mooier maken dan het is, D66 is geen linkse partij. Ze zijn een neoliberale partij zonder de racistische hetze die de VVD gesteund heeft. D66 is ook niet tegen arbeidsmigranten omdat ze weten dat die nodig zijn voor de kapitalistische economie. Rob Jetten speelde deze verkiezingen slim. Hij wist de progressieve stemmers voor zich te winnen met zijn houding, die beter was dan die van Frans Timmermans. Met het gebruik van de Nederlandse vlag tijdens de verkiezingsnacht, lieten Democraten 66 zien dat ze niet toelaten dat de PVV de driekleur kon misbruiken voor etnisch nationalisme, wat Wilders al sinds 2006 doet. Op social-media speelt Jetten het ook slim. Door gebruik van TikTok kon hij zijn imago als een moderne politicus verspreiden onder jongeren en dat werkte.

Veel D66 stemmers zijn blijkbaar vergeten dat Jetten deel was van het kabinet Mark Rutte 4 van 2022 tot 2024. Hij werd gehaat door de populisten omdat hij Minister voor Klimaat en Energie was en een half jaar vice premier. Als Minister voor Klimaat en Energie vond hij dat de veestapel beperkt moest worden en steunde hij ook het idee om van fossiele brandstof af te stappen. Rechtse Nederlanders hadden een hekel aan deze jonge minister die veel doodbedreigingen kreeg. Zijn geaardheid zorgde ook voor veel haat uit de extreemrechtse hoek, maar gelukkig ook solidariteit van de queer gemeenschap. Ook wij zullen Rob Jetten steunen als het gaat om extreemrechtse doodsbedreigingen en haat omtrent zijn geaardheid.

D66 is niet links, maar een partij van het systeem

Democraten 66 winnen stemmen als populisten en andere kapitalistische politici falen. Frans Timmermans kon zich niet profileren als de man van (het niet bestaande) ”politiek links”. Erger, de sociaaldemocraten/groenen verloren vijf zetels en komen met maar 20 zetels in de Tweede Kamer. Bedenk dat de PvdA en GroenLinks samen ooit meer dan 40 zetels bezaten. Politiek links in het parlement, bestaat nu nauwelijks meer! Want D66 is een trouwe pilaar van het kapitalisme. Hun programma is veel rechtser dan die van PvdA/GL, alleen hun jonge leider sloeg beter aan in vergelijk met de oudere Timmermans. Met een links programma alleen win je geen verkiezingen, anders was BIJ1 wel in de Tweede Kamer gekomen.

De rol van Geert Wilders als regeringspartij is uitgespeeld, voorlopig wensen de traditionele kapitalistische partijen niet meer met hem in zee te gaan. De mogelijkheid is wel dat men een rechts minderheidskabinet gaat vormen met JA21, echter CDA en VVD zullen niet met de PVV in zee willen. Het kapitalisme wil een stabiele regering, maar dat is over rechts niet geheel mogelijk. De liberalen wil niet met de sociaaldemocraten/groenen in een kabinet en dus wordt de formatie lastig. 

Neergang van de ”Sociaaldemocratische” Partij

”SUPER SOCIAAL” was de slappe slogan van de SP. De partij van Jimmy Dijk kon opnieuw niet ontsnappen uit de neerwaartse spiraal waar ze sinds 2010 inzitten. De zogenaamde ”socialisten” verliezen twee zetels en komen uit op nog maar drie. In 2007 had de SP: 50.000 leden en 25 Kamerzetels. Ze waren de derde partij van het land. Hun neergang is ontstaan door het onvermogen van de partijleiding om een socialistisch alternatief neer te zetten! Ze hopen dat met toenadering tot de gevestigde politiek, de SP een potentiële coalitiepartner kon worden. Dit naïeve gedachtegoed komt voort uit het feit dat de SP het revolutionair socialisme nooit begrepen heeft. Alles dat met Karl Marx te maken had was onder Daan Monjé (1972-1986) slechts een dogma. Jan Marijnissen (1986-2008) stapte af van dat dogmatisme, maar dumpte daarmee ook meteen de activistische grondslag van de SP.

Hierdoor draaide de hele partij op het icoon Jan Marijnissen. Op zijn charisma en manier van politiek bedrijven. Toen Marijnissen in 2008 stopte met het leiderschap was het gedaan. Door het ontbreken van een socialistisch klassenbewustzijn onder de partijleden, werden steeds figuren gekozen die binnen de kaders van de bestaande machtsstructuren wouden blijven. Men koos zelfs voor de dochter van Jan Marijnissen in de naïeve hoop dat dit stemmers zou opleveren. Jimmy Dijk faalde uiteindelijk ook en het maakt niet uit wie zijn opvolger wordt! De SP heeft als linkse partij gefaald en zal als een ”SGP partijtje” nu door het leven moeten gaan.

Wat te doen?

Revolutionair socialisten voorspellen dat de komende vier jaar zwaar zullen worden. In 2026 is er structureel minder geld en zullen de lasten voor werkenden en baanlozen toenemen. Gemeentes krijgen dan minder geld van de rijksoverheid, waardoor gemeentelijke belastingen omhoog gaan. Ook de NAVO wil miljarden zien en dus zal het nieuwe kabinet ergens geld vandaan moeten halen voor het leger. Dit geld halen ze van werkenden en baanlozen, niet van de rijken en de groot kapitalisten. Rob Jetten is gek op de NAVO en zal dus trouw werken aan de militarisering van Nederland.

Wat kunnen we er tegen doen? We moeten de vakbonden en sociale bewegingen versterken. Dat houdt in:

• Verzet aankaarten tegen het volgende kapitalistische kabinet
• Voor een strijdbare democratische FNV, die vecht voor het socialisme
• Nee tegen de militarisering en de miljarden voor de NAVO
• Nee tegen bezuinigingen in 2026, die hoe dan ook komen!
• Stakingen in sectoren waar de kapitalisten ontslagen willen doorvoeren
• Solidariteit opbouwen met iedereen die zal lijden onder de aanvallen van de overheid
• Geen vertrouwen in de markt/overheid om onze problemen op te lossen
• Pleiten voor de nationalisatie van de belangrijkste industrieën onder arbeiderszelfbestuur

Veranderingen komen niet van de gevestigde politiek. Stemmen op kapitalistische partijen zal dat ook niet bevorderen. Door de politieke verwarring en het ontbreken van een socialistisch klassenbewustzijn is het logisch dat werkenden en baanlozen zich laten misleiden door types zoals Wilders, Jetten en anderen. De zwakte van politiek links ligt in het feit dat de sociaaldemocratie niet links is. Kapitalistische types zoals Timmermans vergaten dat werkenden niet zitten te wachten op (a)sociaaldemocraten die links lullen en rechts vullen. Aan ons de taak om werkenden te laten zien wat linkse politiek echt inhoudt (Strijd, Solidariteit, Socialisme). Dan kunnen we namelijk wel steun winnen zoals Zohran Mamdani in New York laat zien.