Artikel door Jorein Versteege

Massieve schade aan Amerikaanse basissen in de Golf

Wat in de westerse media niet verteld wordt is de enorme materiële schade aan Amerikaanse basissen in de Golf staten. Het Amerikaanse radar is uitgeschakeld en dus zijn de troepen van Trump blind. Ze kunnen enkel nog vertrouwen op kleine radars aan boord van vliegtuigen. 15 Amerikaanse soldaten zijn gedood, maar dat aantal kan hoger liggen omdat Donald Trump bekend staat om niet de hele waarheid naar buiten te brengen. Iran beweert dat ze honderden Amerikaanse soldaten gedood hebben, wat ook niet volledig correct te noemen is. Aan de zijde van de Islamitische Republiek Iran is het doden aantal natuurlijk flink hoger. Iran heeft een zwaar verouderde luchtmacht, die niet in staat is om de moderne techniek van de Amerikanen en Israëliërs bij te houden. Daarom wordt de Iranese luchtmacht ook niet ingezet, hun vliegtuigen zijn vijftig jaar te oud voor dit conflict.

Maar Iran heeft wapens die goedkoop en makkelijk te maken zijn, drones. Sinds 2016 bouwt Iran aan een enorm arsenaal van deze goedkope onbemande vliegtuigen. Een bekend ontwerp is de HESA Shahed 136 uit 2021. Deze drone kost slechts 35.000 dollar om te maken en heeft een bereik van 2000 kilometer. Bewapend is de drone met een bom van 50 kilogram. Er wordt vermoed dat het Leger van de Islamitische Republiek Iran en de Islamitische Revolutionaire Garde al zeker tien jaar bezig zijn met het ontwikkelen van drones, gezien de verouderdere staat van hun leger. Toen de Amerikanen en Israëliërs aan de Iran Oorlog begonnen op 28 februari, had Iran zeker 80.000 drones van het type HESA Shahed 136. Daarnaast zijn er zeker nog 100.000 raketten op voorraad waarmee ze Amerikaanse basissen en Israëlische doelen kunnen raken.

Nadat Iran in juni 2025 zijn drones had ingezet tijdens de eerste aanval, besloten de Amerikanen om de HESA Shahed 136 te klonen. Het ”Low-cost Uncrewed Combat Attack System” of ook wel LUCAS genoemd, is in een feite een directe kloon van de Shahed 136. Dit is natuurlijk niet verteld in de westerse media, dat de Amerikanen een Iranese drone gekloond hebben. Dus in theorie hebben de Amerikanen nu ook de mogelijkheid om de Iranese Shahed 136 na te bouwen met hun ”Low-cost Uncrewed Combat Attack System”. Alleen heeft Iran al jaren de tijd gehad om de infrastructuur voor goedkoop drone gebruik op te zetten. De Amerikanen daarentegen vertrouwen nog steeds op complexe techniek die miljoenen kost om te maken en te vervoeren. LUCAS is al wel ingezet tegen Venezuela in januari 2026 en ook in de huidige Iran Oorlog is op beperkte schaal gebruik gemaakt van de Amerikaanse Shahed 136 kloon.

Verenigde Staten van Amerika voert oorlog voor de Staat Israël

De Iran Oorlog is een oorlog die de zionisten van Benjamin Netanyahu willen. Israël voert al jaren illegale luchtaanvallen uit op Iran zonder onder sancties te staan. Het is alsof Rusland voortdurend illegale luchtaanvallen zou uitvoeren op Oekraïne en daarbij geen enkele sancties krijgt. Alleen al in 2025 werden 379 luchtaanvallen uitgevoerd door de Israëlische luchtmacht op Iran. Het wrede regime van Netanyahu wil de Islamitische Republiek Iran van de kaart vegen, omdat de sjiitische theocratie het enigste land is dat fel stelling trekt tegen de genocide in Gaza. Terwijl de Arabische landen hand-en-spandiensten verlenen aan het Amerikaanse imperialisme, blijft Iran fel tegen de Staat Israël en de Amerikaanse basissen in het midden oosten. Dat is waarom massamoordenaar Benjamin Netanyahu zo gebrand is om Iran als land te vernietigen. De zionisten weten dat de Arabische lakeien van de Amerikanen geen echt verzet plegen tegen de genocide en bezetting van de Gaza Strook.

Donald Trump is de Iran Oorlog begonnen als afleidingsmaneuver. Hij staat in de Epstein Files en wil voorkomen dat de aandacht gaat naar het seksueel misbruik van minderjarigen. In de jaren 90 van de vorige eeuw, was Trump een organisator van schoonheidswedstrijden waarbij ook meisjes waren rond 16/17 jaar oud. Types zoals Donald Trump en Jeffrey Epstein hielden van jonge vrouwen en gezien het nu bekende misbruik, is de kans erg groot dat ook Trump betrokken was bij het misbruiken van minderjarigen. Misschien heeft Benjamin Netanyahu wel informatie die hij tegen Trump kan gebruiken. Er wordt wel eens gezegd dat Jeffrey Epstein veel belastende informatie heeft doorgestuurd naar de Israëlische geheime dienst. Dit is natuurlijk een schatting, maar het zou kunnen verklaren waarom Trump nu opeens voor oorlog kiest terwijl hij in 2024 zichzelf als ”vredespresident” presenteerde.

Stop de Epstein Klasse, Stop de Iran Oorlog!

Revolutionair socialisten staan solidair met de Iranese bevolking die lijdt onder imperialistische bombardementen en agressie. We staan ook solidair met de bevolking van Libanon die weer aangevallen wordt door de Israëlische luchtmacht. We verwerpen de imperialistische/zionistische agressie en verdedigen het recht van Libanon en Iran om zichzelf te verdedigen tegen de VS en Israël. Het is misdadig dat het Russische imperialisme wel onder sancties staat voor diens illegale invasie van Oekraïne, maar er geen enkele sancties zijn richting Amerika en Israël. Het laffe Europese kapitalisme is daar een mooi voorbeeld van. Geen enkel land van de Europese Unie durft het aan om de Amerikaanse imperialisten onder sancties te plaatsen. Zo afhankelijk is Europa van die misdadige Amerikanen!

Iran heeft helemaal gelijk als het beweert tegen de Epstein Klasse te vechten, de kapitalistenklasse die perverse is en verantwoordelijk voor seksueel misbruik van minderjarigen. We weten nu dat ex-prins; Andrew Windsor, seks had met de tiener Virginia Roberts Giuffre, drie keer tussen 1999 en 2002. Giuffre werd pas meerderjarig in augustus 2002. Donald Trump organiseerde in diezelfde tijd tiener schoonheidswedstrijden, waarbij drugs en seks heel normaal waren. Dat de meisjes van Trump niet altijd meerderjarig waren was toen al bekend, alleen het werd verzwegen. Luther Campbell (Rapper Uncle Luke) vertelde dat hij in de jaren 90 een feest van Trump verliet omdat hij de leeftijd van de meisjes daar niet vertrouwede. Daarnaast worden de Epstein Files op belangrijke punten gecensureerd door de Amerikaanse overheid. Epstein zelf stierf in 2019 ten tijden van Trumps eerste termijn als president.

Het is aan werkenden en baanlozen om de Epstein Klasse te ontmaskeren en massief te verwerpen. Daarbij moeten we niet vertrouwen op progressieve elementen van het kapitalisme, zoals de sociaaldemocratie! Want ook sociaaldemocraten waren vrienden met Jeffrey Epstein. We moeten de gehele kapitalistenklasse verwerpen! Hun seksisme en misbruik van kwetsbare minderjarigen toont waarom het kapitalisme een parasiet is, dat van deze planeet verbannen moet worden. Maar dat lukt niet zolang onze politiek en economie in het voordeel van types uit de Epstein Klasse werkt. Kapitalisme zorgt voor uitbuiting van mens, dier en natuur, het veroorzaakt conflicten en uiteindelijk oorlogen! Er is geen spraken van eerlijk of duurzame handel onder het kapitalisme, want het systeem is er niet op gebouwd en zal ook nooit zo kunnen worden gemaakt.

Daarom pleiten revolutionair socialisten ook voor strijd, solidariteit en socialisme. Strijd tegen seksuele roofdieren zoals Donald Trump en Jeffrey Epstein. Solidariteit met de slachtoffers van deze misdadigers, ook in Iran. Socialisme moet uiteindelijk ervoor zorgen dat kapitalisten geen bezit meer hebben over onze welvaart en levens. Daarom is het noodzakelijk dat we de bezittende klasse onteigenen en hun eigendom nationaliseren onder democratische controle. Helaas is dit niet de lijn van gevestigd politiek links. In Nederland denken PvdA/GL en SP braaf binnen de kaders van de bestaande machtsstructuren. Daarom is het noodzakelijk dat er een socialistische arbeiderspartij komt. Een partij die breekt met het kapitalisme en die werkenden/baanlozen kan mobiliseren in de strijd tegen het minderheidskabinet van Rob Jetten, die rechtse politiek voert voor de Epstein Klasse.

Onze standpunten zijn:

• Massieve VN sancties tegen de VS en Israël
• Stop alle aanvallen op Iran
• Terugtrekking van alle Amerikaanse troepen
• Sluiting van alle Amerikaanse basissen in het midden oosten
• VS en Israël moeten verplicht alle schade betalen
• Directe terugtrekking van alle Israëlische troepen uit de Gaza Strook
• Gaza Strook moet onder Palestijns zelfbestuur, weg met Trumps ”vredesraad”
• Westelijke Jordaanoever onder volledig Palestijns zelfbestuur
• De Golan Hoogte moet teruggegeven worden aan Syrië
• Volledige vrijlating van de Epstein Files zonder censuur
• Voor een onderzoek naar alle namen in de Epstein Files
• Voor het afzetting van Donald Trump als President van de VS
• Ontmasker de Arabische lakeien van het westerse imperialisme
• Weg met het kapitalistische systeem dat oorlogen en uitbuiting nastreeft
• Voor een socialistisch alternatief in alle landen van de wereld

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media

Nee tegen het pro-westerse Huis van Pahlavi, weg met de Ayatollahs!

Revolutionaire socialisten roepen de werkenden en baanlozen van Iran op zich te verzetten tegen zowel Donald Trump als Ali Khamenei. We begrijpen dat veel Iraanse ballingen een regimeverandering willen. Ze willen vrijheid en een democratisch Iran. Maar dat is niet wat het Trump-regime wil. Ze willen de olie van Iran controleren en we hebben deze mentaliteit al eerder gezien. In augustus 1953 werd de democratische regering van Iran omvergeworpen (Operatie Ajax) door het Amerikaanse en Britse imperialisme met steun van het Huis van Pahlavi, dezelfde monarchisten die nu de VS en Israël steunen. Daarom is het verkeerd van de oppositie in ballingschap om de monarchistische vlag van Iran te gebruiken en de kleuren van zowel de genocidale Staat Israël als de imperialistische VS te hijsen.

Binnen Iran zijn velen gedood door de sjiitische theocratie. Tussen de 30.000 en 35.000 mensen worden vermoord door politie, leger en milities die trouw zijn aan het regime van Ali Khamenei. Het regime heeft 800.000 mannen van de Islamitische Revolutionaire Garde gemobiliseerd, waaronder leden van de Organisatie voor Mobilisatie van de Onderdrukten (Basij). Tegelijkertijd worden zo’n 50.000 tot 100.000 burgers die Khamenei steunen, gemobiliseerd om propaganda te maken voor de regering. Maar die zijn een enorme minderheid tegenover vijf miljoen Iraneese demonstranten. Wat deze dappere mannen en vrouwen echter missen, is revolutionair leiderschap en organisatie. Het reactionaire regime is bewapend en kan deze opstand nog steeds neerslaan, zoals het in het verleden ook heeft gedaan.

De Israëlische handlangers van Donald Trump

Het is geen verrassing dat het genocidale regime van Benjamin Netanyahu als eerste in de aanval is gegaan tegen Iran. De Israëliërs hebben Iran in 2025 maar liefst 379 keer aangevallen. Denk maar eens aan die cijfers: 379 luchtaanvallen van Israël op Iran in één jaar. Als Khamenei de VS had aangevallen, zou de westerse media daar een enorm spektakel van hebben gemaakt. Maar de zionisten kunnen doen wat ze willen. Vrij om 100.000 Palestijnen te vermoorden, vrij om Iran 379 keer aan te vallen. De aanval op Iran eind februari 2026 is dan ook geen verrassing. Netanyahu moet groen licht hebben gekregen van zijn meester in het Witte Huis om Teheran aan te vallen en een nieuw conflict te beginnen.

Na het mislukken van de gesprekken op 27 februari is het duidelijk dat Trump streeft naar een volledige regimeverandering. Nu valt nog te bezien of de VS en Israël het regime van de Ayatollahs kunnen omverwerpen. Om dat te laten gebeuren, moeten ze niet alleen Ali Khamenei afzetten, maar de hele Islamitische Republiek Iran. In Venezuela waren de façades van het bolivarinisme jaren geleden al afgebroken door de corrupte Nicolás Maduro. Het was dan ook geen verrassing dat de VS een lid van het Maduro-regime vonden om een ​​deal mee te sluiten. Maar in Iran heerst vijandigheid en historische wrok jegens Washington D.C. Niet alleen vanwege de staatsgreep van augustus 1953, maar ook vanwege het handelsembargo en de terreuraanslagen.

Als er een regelrechte oorlog uitbreekt in de Golfregio, zal dat de wereldwijde kapitalistische economie treffen.

Wat zegt Socialistisch Alternatief?

Revolutionair socialisten staan ​​aan de zijde van elke Iraniër die zich verzet tegen het Amerikaanse imperialisme en het Israëlische staatsterrorisme. Tegelijkertijd verwerpen we elke oproep tot steun en solidariteit met de Ayatollahs, die in minder dan drie maanden tijd minstens 30.000 Iraniërs hebben vermoord. Daarom zijn onze standpunten duidelijk:

• Nee tegen de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran
• Nee tegen regimeverandering door westers imperialisme
• Solidariteit met de werkende klasse van het land
• Ontmasker Donald Trump en Benjamin Netanyahu als oorlogszuchtige haviken
• Ontmasker Ali Khamenei als een bloeddorstige beul
• Weg met theocratie en dictatuur
• Nee tegen elke regering gebaseerd op kapitalisme en religie
• Voor democratische controle door raden van werkenden en baanlozen
• Voor een socialistisch Iran dat werkenden in de Golf oproept in opstand te komen tegen het kapitalisme

Artikel door Jorein Versteege

Van Fidel Castro tot Miguel Díaz-Canel

Revolutionair socialisten staan in solidariteit met de Cubaanse werkende klasse. Daarbij zijn we geen luidsprekers geworden voor Fidel Castro of Raul Castro. Wij hebben altijd kritiek gehad op de beperkingen van de Cubaanse Revolutie, die wel het kapitalisme afschafte, maar geen democratische controle aan de werkende klasse gaf. Cuba onder de Castro boers (1959-2021) was een misvormde staat, omdat er geen spraken was van arbeiders-democratie en democratische planning van de economie. De politieke alleenheersers op het eiland zijn de leden van de Communistische Partij van Cuba (PCC). Die bepalen ook de planning van de economie volgens het stalinistische concept: ”de partij heeft altijd gelijk”!

Hoewel de PCC sinds 1962 bestaat, was deze partij niet de leidende kracht van de Cubaanse Revolutie. Fidel Castro en zijn guerrilla hadden weinig contact met de officiële stalinisten van de Populaire Socialistische Partij. Ook tussen januari 1959 en april 1961 werd niet direct gesproken over het realiseren van het socialisme door Fidel. Pas na de mislukte invasie van de Varkensbaai in 1961 door Cubaanse anticommunisten, verklaarde Fidel Castro dat het eiland een ”socialistische” natie zou worden. Het kapitalisme werd afgeschaft en alle buitenlandse bedrijven genationaliseerd, tot grote woede van de Amerikanen.

Met de invoering van het handelsembargo probeerde de hypocriete Amerikanen om Castro op de knie te dwingen. Tot 1991 lukte dat niet, omdat de Sovjet-Unie de Republiek Cuba overeind hield. Maar na 1991 werd het moeilijk, Rusland werd kapitalistisch en eiste markt prijzen. In 1994 voerde Cuba twee munteenheden in om aan buitenlandse valuta te komen via toerisme. Dit zorgde voor ongelijkheid tussen de Cubanen die toegang hadden tot de Peso Cubano Convertible en de meerderheid van de bevolking die moet rondkomen met de gewone Peso Cubano, die veel minder waard is. Pas in 2021 werd de Peso Cubano Convertible afgeschaft.

In 2008 trad Fidel Castro af. Zijn jongere broer Raul Castro begon met markt hervormingen. Langzaam kreeg het kapitalisme meer grip op het eiland, ook al blijven de meeste productie middelen nog staatseigendom. Miguel Díaz-Canel werd in 2019: President van de Republiek Cuba. Vanaf 2021 is hij ook Generaal Secretaris van de PCC. Zijn bewind is deels conservatief en deels progressief. Er zijn vooruitgangen gemaakt op het gebied van acceptatie van homoseksualiteit en homohuwelijk. Maar op politiek vlak blijft Miguel Díaz-Canel trouw aan het dictatoriale systeem dat de PCC alleenrecht geeft om te heersen.

Solidariteit met Cuba, weg met Donald Trump

Onder Barack Obama (2008-2016) werden weer gesprekken gestart tussen Cuba en Amerika. Maar Donald Trump maakte daar direct weer een einde aan. De extreemrechtse president wil niet praten, hij wil het PCC regime onderwerpen aan zijn wil. Trump weet ook dat veel Cubanen die in de VS wonen hem steunen. Die zijn afstammelingen van de oude Cubaanse kapitalistenklasse die na 1959 onteigend werden. Daarom staan revolutionair socialisten volledig aan de kant van de Cubaanse werkende klasse. Wij veroordelen het handelsembargo en de vernieuwde Monroe-doctrine, waarin de VS zichzelf ziet als rechtmatige heerser van het Amerikaanse continent.

Trump heeft het voor elkaar gekregen dat Venezuela en Mexico geen olie meer leveren aan Cuba. Dit doet Washington DC door deze landen te dreigen met economische sancties. Venezuela staat sinds de ontvoering van Nicolas Maduro onder VS heerschappij, omdat Delcy Rodríguez (President van Venezuela) gecapituleerd heeft aan het Amerikaanse imperialisme. Ook Mexico kiest voor de VS, ook al beweert Claudia Sheinbaum dat ze sovereign handelt. Dit is niet correct, in werkelijkheid is Mexico afhankelijk van de Amerikaanse markt en dus kan Trump met importtarieven de Mexicaanse economie veel schade toebrengen. Doordat Venezuela en Mexico nu geen olie meer leveren aan Cuba dreigt het land volledig tot stilstand te komen, precies wat de imperialisten in het Witte Huis willen!

Wij roepen op tot solidariteit met Cuba en verzet tegen de VS. Ter gelijk zeggen we ook dat de eenpartijstaat en de markt hervormingen sinds 2008 het eiland niet vooruit helpen. Meer kapitalisme op Cuba heeft de ongelijkheid alleen maar doen toenemen. Schuld hieraan is toch de PCC die net als de PSUV in Venezuela, totaal geen idee heeft van wat socialisme inhoudt. Wij hebben altijd gezegd dat socialisme zonder democratische planning en participatie van werkenden niet kan werken. Natuurlijk zorgt het embargo voor economische beperkingen, maar de Cubaanse economie draait ook op veel mismanagement, bureaucratische beslissingen (top-down beleid) en het ontbreken van democratische rechten voor de werkende klasse.

Dat Cuba lijdt komt door het Amerikaanse imperialisme. Het verraad van Delcy Rodríguez (Venezuela) en Claudia Sheinbaum (Mexico) zorgt er nu voor dat het eiland geen ruwe olie meer krijgt. Zonder deze belangrijke brandstof zal de noodlijdende economie volledig instorten, dat is precies wat Donald Trump wil. Die wil onrust aanwakkeren om zo het PCC regime te onderwerpen aan zijn wil. Daarvoor hoeft de Communistische Partij van Cuba niet eens af te treden, als ze maar doen wat Trump wil. Dat is hem al in Venezuela gelukt met de PSUV, na de ontvoering van Nicolas Maduro.

Het is best mogelijk dat de PCC zal gaan dansen voor Trump. Laten we niet vergeten dat de communistische partij een eigen bureaucratische kaste is op het eiland. Het zijn staatsbonzen die aan de macht willen blijven en zo nodig zullen luisteren naar een buitenlandse tiran zoals Trump, we zien dit bij de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Van het revolutionaire idealisme dat Fidel Castro nog kon afdwingen is in 2026 geen spraken meer. Men is bezig met overleven en bij de jongere generatie is de Cubaanse Revolutie een ding uit het verleden dat hun niet raakt, door de realiteit van armoede en ongelijkheid veroorzaakt door de markt hervormingen!

Wat kan Cuba doen?

Revolutionair socialisten roepen werkenden op om in verzet te komen. Verzet tegen de Amerikaanse imperialisten, verzet tegen het verraad van Venezuela en Mexico. Ook moet de Cubaanse regering van Miguel Díaz-Canel duidelijk worden gemaakt dat Trump enkel zijn wrede spelletje kan spelen, omdat Cuba geen vrije samenleving is. Als de PCC haar machtsmonopolie zou afstaan aan democratische raden van de werkende klasse, dan heeft het Amerikaanse handelsembargo geen poot om meer op te staan. Zelfs de laffe liberale Europese landen zouden zich tegen de VS moeten keren, omdat het embargo gerechtvaardigd wordt met de eenpartijstaat. Het soort gelijke handelsembargo tegen Vietnam werd in 1994 opgeheven, omdat het land kapitalistisch geworden was. Alleen al hieruit blijkt hoe hypocriet de Amerikanen zijn en dat democratische vrijheden, niets te maken hebben met de werkelijke aard van het embargo tegen Cuba.

Cubaanse werkenden zullen zelf in actie moeten komen. Dat is lastig omdat het PCC regime geen kritiek tolereert. Wie de regering bekritiseerd kan opgepakt en voor jaren in de cel belanden als ”contrarevolutionair”. Dit weten Cubaanse werkenden maar al te goed. Men is bang voor de Cubaanse staat en de partijbonzen van de PCC. Om het Amerikaanse imperialisme te verslaan is de Communistische Partij van Cuba niet het voertuig van de werkende klasse. Dat is ze nooit geweest, ze werd in het leven geroepen als politiek voertuig voor de Castro boers. Onder Fidel Castro was het vooral hijzelf die alle besluiten nam, de PCC was slechts de uitvoerder van zijn bevelen. Hoewel er nu meer collectieve beslissingen genomen zullen worden, is de aard van de partij niet veranderd. De PCC is en blijft een partij van staatsbureaucraten en is hierin geen arbeiderspartij.

Wij in het westen moeten vooral duidelijk maken dat we de wreedheid van Washington DC keihard afwijzen. Europeanen moeten daarnaast ook in verzet komen tegen onze eigen overheden, die te laf zijn om de Amerikaanse imperialisten te verwerpen. Cuba was voor velen een bron van inspiratie, omdat het eiland zich bleef verzetten tegen de neoliberale golf na de val van de Sovjet-Unie. Maar de limieten die het politieke stalinisme te bieden heeft zijn bereikt. Cuba staat op een keerpunt. Om niet terug te vallen in het gat van kapitalistische barbarij is een nieuwe revolutie nodig. Een revolutie tegen de PCC bonzen en voor een socialistische raden democratie. De politieke en economische macht behoort aan de Cubaanse werkende klasse, niet aan de PCC bonzen van Miguel Díaz-Canel en niet aan de imperialisten van Donald Trump.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Nee tegen het verraad van Venezuela en Mexico aan Cuba
• Laat de olie handel weer toe
• Stop het hele Amerikaanse handelsembargo
• Weg met de PCC bonzen en hun dictatuur
• Stop de markt hervormingen, geen privé bezit van productie middelen
• Alle politieke macht moet afgestaan worden aan raden van werkenden en baanlozen
• Democratische controle van onderaf en democratische planning van de economie
• Een Revolutionaire Grondwettelijke Vergadering moet een nieuwe socialistische grondwet schrijven
• Voor een Cubaanse Socialistische Raden Republiek, die kan werken als boegbeeld voor het socialisme in het gehele Amerikaanse continent

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media 

De twee staten van Libië in 2026

Er bestaat sinds 2014 geen verenigde Libische staat meer. Elf jaar lang is het land nu verdeeld tussen een regering in Tripoli en een regering in Tobruk. De tweede Libische burgeroorlog duurde van 2014 tot 2020. Hoewel de grootschalige gevechten zes jaar geleden zijn beëindigd, blijft het land verdeeld. In 2014 keerden het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad” en het “Huis van Afgevaardigden” zich tegen elkaar. Beide werden gedreven door sektarisme en een verlangen naar macht in het land. Het westerse imperialisme steunde het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad”, terwijl Arabische landen zoals Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten het “Huis van Afgevaardigden” steunden. De werkende klasse zat klem tussen de twee partijen en in de chaos kwam Islamitische Staat op om te profiteren van het conflict.

Islamitische Staat – Libië Provincie controleerde grote steden van 2014 tot 2019. De groep veroverde zelfs de geboorteplaats van Gaddafi en regeerde daar tot 2017. De terroristische groep werd uiteindelijk in 2019 verslagen, maar niet voordat ze dood en verderf had gezaaid. De tweede Libische burgeroorlog eindigde rond 2020, maar politiek gezien blijven er twee staten in Libië bestaan ​​met dezelfde vlag, naam en volkslied. De ene is de in het westen gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) in Tripoli, die sinds 2021 door de Verenigde Naties wordt erkend. In het oosten bevindt zich de Regering van Nationale Stabiliteit (GNS), die sinds 2022 aan de macht is. Beide claimen de enige regering van Libië te zijn, maar geen van beide is democratisch en geen van beide heeft oog voor de behoeften van werkenden en baanlozen!

De olierijkdom van het land is grotendeels in handen van de oostelijke Regering van Nationale Stabiliteit (GNS). Daarom is de internationaal erkende: Regering van Nationale Eenheid (GNU) sterk afhankelijk van buitenlands geld. Turkije heeft veel bijgedragen om de westerse GNU in leven te houden. Dankzij Turkse speciale eenheden kon de GNU standhouden tegen het GNS-leger. Een centrale figuur binnen de GNS is Khalifa Haftar. Deze voormalige bondgenoot van Muammar Gaddafi werd verbannen nadat hij in 1987 de oorlog tegen Tsjaad had verloren. Haftar keerde na de dood van Gaddafi terug uit ballingschap en werd opperbevelhebber van het Libische Nationale Leger. Sinds 2017 is hij ook de de facto dictator van het oostelijke deel van het land.

De Koude Oorlog in Libië en Gaddafi 2.0

De in Tripoli gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) is niet erg sterk. Ze controleert een derde van het land en heeft niet eens een verenigd leger. Khalifa Haftar heeft dat wel en kan rekenen op steun van belangrijke landen zoals Egypte, de VAE en Rusland. Hier zien we de gevolgen van de nieuwe Koude Oorlog in Libië. De GNU is loyaal aan het westerse kamp, ​​terwijl de GNS loyaal is aan het oosterse kamp. Libische werkenden en baanlozen lijden ondertussen onder twee falende staten, waarin corruptie, uitbuiting en zelfs slavernij deel van uitmaken. Het is dan ook geen wonder dat er nostalgie bestaat naar de tijd van de “Grote Socialistische Volks-Libische Arabische Jamahiriya”, de pseudo-“staat van de massa” die Gaddafi in 1977 uitriep.

Gaddafi regeerde echter met angst en tirannie. De Jamahiriya was een leugen en de opstand van 2011 was het gevolg van de diepe haat die veel Libiërs koesterden jegens hun “Geliefde Broederlijke Leider”. Wat Libië miste, was een revolutionaire arbeiderspartij die de werkende klasse had kunnen verenigen voor het socialisme. In plaats daarvan keerden de milities die het regime van Gaddafi omverwierpen zich al snel tegen elkaar om sektarische redenen. Democratie werd nooit opgebouwd, omdat alle facties hun eigen ideeën wilden doorvoeren. Stammenstrijd leidde ook tot conflicten, doordat oude vetes weer oplaaiden. De splitsing tussen de regering in Tripoli (GNU) en de regering in Tobruk (GNS) resulteerde in een zes jaar durend conflict dat ongeveer 16.000 Libiërs het leven kostte.

Khalifa Haftar speelde in op het verlangen van velen naar een sterke leider. Hij sloot vrede met Gaddafi-loyalisten en stond hen zelfs toe zich aan te sluiten bij zijn Libische Nationale Leger. Haftar begon zichzelf ook te presenteren als de Grote Leider van Libië. Hij droeg het volledig witte uniform met gouden elementen, een uniform dat Gaddafi ook droeg. In 2015 stelden we al dat Haftar in feite een Gaddafi 2.0 is en dat is nu bewezen. Hoewel Haftar trouw is gebleven aan de monarchistische vlag (die sinds 2011 opnieuw in gebruik is) en het volkslied van het Koninkrijk Libië, regeert hij onbetwist als Opperste Leider van een militaire dictatuur. Ondertussen is Abdul Hamid Dbeibeh de officiële premier van de GNU, maar hij is grotendeels onbekend, ondanks dat hij sinds 2021 aan het hoofd staat van de GNU.

Wat is er nodig in Libië?

Libische werkenden kunnen figuren als Abdul Hamid Dbeibeh of Khalifa Haftar niet vertrouwen. Revolutionaire socialisten zeiden in 2015: ” Wij roepen de Libische werkenden op om in opstand te komen en onafhankelijke arbeidersraden op te richten om de politieke macht te grijpen. Maar het allerbelangrijkste is een arbeiderspartij met een socialistisch programma. Zo’n partij zou een socialistisch alternatief bieden aan de miljoenen mensen die lijden onder de armoede die het kapitalisme hen oplegt. Westerse landen zijn niet te vertrouwen, omdat ze de Libische olie willen. De reactionaire Arabische landen hebben hun eigen imperialistische agenda, die alleen hun heersende klassen ten goede komt. Het is zeer goed mogelijk dat de staat Libië in verschillende landen zal worden opgesplitst, zoals vóór 1951.” Libië is de facto al sinds 2014 verdeeld. Ondanks dezelfde naam, vlag en volkslied wordt het land geregeerd door twee regeringen die op de loonlijst van buitenlandse mogendheden staan!

Onder het kapitalisme is er geen hoop voor de 8 miljoen mensen die in de twee mislukte staten van Libië wonen. Buitenlandse imperialisten hebben de tweede Libische burgeroorlog gebruikt om de olierijkdom veilig te stellen voor hun kapitalistische klasse. Revolutionair socialisten stellen dat werkenden, baanlozen en jongeren democratische controle moeten eisen. Dit betekent de nationalisatie van de productiemiddelen onder democratische arbeidersraden. Democratische planning is nodig om ervoor te zorgen dat de rijkdom van Libië naar de werkende klasse gaat en niet naar corrupte milities of hebzuchtige politici. De twee Libische staten zijn geen democratieën, wat betekent dat de vrijheid van meningsuiting en de rechten van werkenden niet worden gerespecteerd. In het oosten is het Libische Nationale Leger de regerende macht, met Khalifa Haftar als militaire dictator. In het westen is de zwakke regering van nationale eenheid volledig afhankelijk van buitenlanders voor bescherming en financiering.

Om zich te bevrijden van tribalisme, armoede, sektarisme en geweld, is het essentieel dat werkenden begrijpen dat ze geen toekomst hebben onder de huidige machtsstructuren. Alleen een verenigde werkende klasse onder revolutionair leiderschap kan een einde maken aan de heerschappij van de GNU in het westen en de GNS in het oosten. Beide kapitalistische regeringen dienen niet de behoeften van de werkende klasse en moeten daarom worden omvergeworpen in een Libische socialistische revolutie. Dit is geen gemakkelijke opgave en zal zeker niet in de komende jaren tot stand komen. Libische werkenden, baanlozen en jongeren verdienen het echter om de controle over hun eigen land te hebben. Buitenlandse imperialisten uit het westen en oosten verzetten zich daartegen!

Daarom zeggen wij revolutionair socialisten:

• Nee tegen de regering van Tripoli en de regering van Torbuk.
• Nee tegen opperbevelhebber Khalifa Haftar (Gaddafi 2.0)
• Nee tegen premier Abdul Hamid Dbeibeh
• Alle buitenlandse huurlingenlegers moeten Libië verlaten.
• Schaf de twee mislukte staten van Libië af.
• Democratische controle over de productiemiddelen
• Ontmasker de corruptie binnen GNU en GNS.
• Geen vertrouwen in buitenlandse imperialistische kampen.
• Voor een revolutionaire arbeiderspartij, opgericht door arbeiders voor arbeiders.
• Voor een socialistisch Libië, vrij van kapitalisme en imperialisme.

Artikel door Jorein Versteege 

Schaf de Immigratie- en Douanedienst (ICE) af

ICE heeft maar één missie: mensen zonder geldige verblijfsvergunning opsporen, arresteren en deporteren. Het agentschap werd in 2003 opgericht door George W. Bush. Hij wilde een federale handhavingsinstantie creëren om ongedocumenteerde werkenden op te sporen en te deporteren. Revolutionaire socialisten hebben ICE al 24 jaar lang bekritiseerd, omdat het vaak vol zit met rechtse agenten die het als hun heilige missie beschouwen om de “ongewenste migranten” op te sporen en uit de VS te verwijderen. In werkelijkheid is de Amerikaanse economie afhankelijk van ongedocumenteerde werkenden. Maar rechts speelt al jaren in op de anti-migrantenhysterie, waarbij ze de cruciale rol van ongedocumenteerde werkenden en het feit dat de hele VS een migratieproject is, negeren.

Met de start van het tweede presidentschap van Donald Trump kreeg ICE de opdracht om de jacht op ongedocumenteerden op te voeren. ICE-agenten werden brutaler en meedogenlozer. Daarom wordt de organisatie nu door sommigen vergeleken met de GESTAPO, de geheime politie van nazi-Duitsland. De GESTAPO werd in 1933 opgericht en werkte hard om ongewenste personen uit het “Derde Rijk” te elimineren. Maar Donald Trump is niet de enige president die ICE heeft ingezet om migranten en zelfs Amerikaanse burgers te arresteren. Barack Obama stond ICE toe om mensen die als “illegaal” werden beschouwd op te sporen, zelfs als ze de Amerikaanse nationaliteit bezaten. Onder de regering-Obama, tussen 2012 en 2018, arresteerde en detineerde ICE ten onrechte 1480 Amerikaanse burgers, van wie velen maanden of jaren in vreemdelingenbewaring doorbrachten.

Nu, onder Trump, heeft ICE de opdracht gekregen om staten en steden te betreden die onder controle staan ​​van de Democratische Partij. Trump wil ICE-agenten inzetten als zijn persoonlijke handhavers en de moord op Renée Nicole Good past in dit plaatje. Ze werd vermoord in Minneapolis, Minnesota, een staat die wordt bestuurd door gouverneur Tim Walz. Trump had meer dan 2000 ICE-agenten naar de stad gestuurd om Walz en de Democratische-Boeren-Arbeidspartij van Minnesota te intimideren. Sinds het begin van het tweede Trump-regime heeft de extreemrechtse federale overheid wrede mannen gerekruteerd als ICE-agenten, die een reactionaire mentaliteit en haat jegens migranten hebben. Dit is de reden waarom het gedrag van ICE zo wreed is geworden.

De moord op Renee Nicole Good

Renee Nicole Good was een Amerikaans staatsburger, maar toch werd ze door ICE vermoord. Dit laat de mentaliteit zien van veel ICE-agenten, die snel geneigd zijn te schieten. De wrede Amerikaanse immigratiedienst (ICE) verdedigt de moord door te beweren dat Good “haar auto als wapen tegen de agenten had gebruikt”. In werkelijkheid gaf ICE haar tegenstrijdige bevelen. Toen Good probeerde het gebied te verlaten, keerde ze, in reactie op een van de gegeven bevelen, om en reed weg. Dit werd door een ICE-agent gezien als een vluchtpoging, waarop hij het vuur opende op Goods auto.

ICE vuurde niet alleen drie keer op de auto van Renee Nicole Good, maar belemmerde ook omstanders om de stervende vrouw te helpen. ICE-agenten wachtten 15 minuten voordat ze dit toelieten en toen er eindelijk medische hulp arriveerde, konden hun voertuigen de plek niet bereiken vanwege de ICE-voertuigen. Ze moesten te voet naar de stervende vrouw toe. Renee Nicole Good overleed in het ziekenhuis, zonder enige reden vermoord door de immigratiedienst. Ze gebruikte haar voertuig niet tegen een agent en was geen ongedocumenteerde arbeidsmigrant. Ze werd gedood vanwege de rechtse minachting voor het menselijk leven, die inherent is aan de ICE-cultuur.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat de federale regering van Donald Trump de ICE-agent voor de rechter zal brengen. De Amerikaanse federale overheid staat onder controle van extreemrechts en gebruikt ICE met dezelfde wrede mentaliteit als de geheime staatspolitie van nazi-Duitsland. Het is echter wel mogelijk dat de Staat Minnesota de moordenaar vervolgt. Tim Walz heeft de middelen om de ICE-agent die het vuur opende op Renée Nicole Good te arresteren. Revolutionair socialisten roepen de regering van Minnesota op om ICE-agenten te verbieden in de staat te werken.

Wij zeggen:

• Rechtvaardigheid voor Renée Nicole Good
• Arresteer de ICE-agent die Good heeft gedood
• ICE liegt en handelt in dezelfde geest als de GESTAPO
• Schaf de Amerikaanse immigratie- en douanedienst (ICE) af
• ICE moet uit alle steden en staten worden verdreven
• Ontmasker de hypocrisie van rechts, want veel kapitalisten buiten ongedocumenteerde werknemers uit
• Massale protesten in alle staten tegen Donald Trump en zijn extreemrechtse MAGA-sekte
• Stop de anti-migranten hysterie, ook in Nederland (Wilders & PVV)
• Burgerschap voor iedereen die in de VS wil wonen en werken

Amerika heeft een drugs probleem

Drugs spelen een grote rol in de Verenigde Staten van Amerika. Miljoenen zijn afhankelijk geworden van verschillende soorten soft en hard drugs. Dit begon rond de jaren 70 toen het drugsgebruik enorm toenam. De Amerikaanse overheid onder Richard Nixon verklaarde de oorlog aan drugs, maar kon de toename niet stoppen. Vanaf de jaren 80 werden zware straffen ingevoerd in een wanhopige poging het drugsbezit tegen te gaan. Zo kwam het dat het aantal gevangenen door drugbezit toenam van 500.000 in 1980 naar 2,5 miljoen in 2008. Het gaat dan voornamelijk om Amerikanen die gepakt werden met soft drugs zoals wiet en hierdoor jaren in de gevangenis eindigen.

De vraag naar drugs is door de kapitalistische ongelijkheid in de VS alleen maar toegenomen. Veel werkenden en baanlozen zoeken heil in plantaardige drugs (zoals wiet) om even van de kaart te zijn. Helaas neemt het aantal doden door overdosis elk jaar toe in de VS. Waar in 1999 nog 20.000 stierven is dat aantal ondertussen 107.000 in 2022. De drugkartels in Zuid Amerika weten dat er veel vraag is naar soft en hard drugs in Noord Amerika. Het is een miljarden industrie, waaraan de kartels steenrijk worden. Het produceren en verschepen van drugs is lucratief omdat het veel Zuid Amerikaanse werkenden van leefbare inkomens voorziet. Hele families zijn afhankelijk van het geld dat de drugskartels betalen. Daarom zijn ze ook niet zomaar te vernietigen, ondanks de buitengerechtelijke executies in de Caribische Zee.

Trump geeft Venezuela de schuld

De bejaarde Donald Trump beweert dat de Bolivariaanse Republiek Venezuela een narcostaat is. Onder dat mom heeft het Pentagon een Amerikaanse oorlogsvloot richting de Caribische Zee gestuurd, die op moordtocht gaat en al 90 mensen vermoord heeft. Onder het mom van dat ze tegen drugsrunners strijden worden speedboten aangevallen en vernietigd. Echter de hoofdprijs is het land van dictator Nicolas Maduro, die door Washington DC is neergezet als baas van een drugskartel; het ’’Kartel van de Zonnen’’ . Volgens de Amerikanen zou Maduro en het Venezolaanse leger dit drugskartel runnen. Hoewel wij revolutionair socialisten er zeker van zijn dat de dictatuur in Venezuela de andere kant op kijkt in zaken drugsvervoer, is er geen enkel bewijs dat Maduro een drugsbaron is en dat het ’’Kartel van de Zonnen’’ echt bestaat.

Het lijkt meer op dat de Amerikanen een excuus zoeken om Venezuela aan te vallen. Door het land te omschrijven als een narcostaat van het ’’Kartel van de Zonnen’’, geven de Amerikaanse imperialisten zichzelf de rechtvaardiging om een oorlog te beginnen. Laten we niet vergeten dat ze in 2001 de terreuraanslagen van 9/11 gebruikten om Afghanistan binnen te vallen en in 2003 logen ze erop los dat Saddam Hussein (Irak) massavernietigingswapens bezat. Allemaal leugens, maar wel gelooft door miljoenen om oorlog en bezetting te rechtvaardigen. Als Amerikanen de leugens van hun extreemrechtse overheid geloven dan is de lat om Venezuela aan te vallen veel lager.

Trump wil olie, net zoals Bush dat wou in Irak (2003)

Leugens verspreiden om oorlogen te rechtvaardigen zijn niet nieuw. George W. Bush in 2003 dreigde de Irakese Republiek binnen te vallen en deed dat ook. Bush had zich laten misleiden door zijn imperialistische ministers Donald Rumsfeld en Dick Cheney. Deze twee imperialisten wisten dat Irak veel ruwe olie bezit. Daarom vielen Amerikaanse imperialisten het rijk van Hussein aan op 20 maart 2003. Niet om de Irakese bevolking te bevrijden, maar om een pro-Amerikaanse regering te installeren in Bagdad. Dat lukte enkele jaren, totdat Islamistische Staat opkwam en Iran het land te hulp moest komen om de soennitische terroristen te verslaan. Sinds 2014 heeft Iran veel politieke invloed op Irak en staat Amerika min of meer met lege handen.

Net als George W. Bush is Donald Trump niet een president die je slim kunt noemen. Hij zal vermoedelijk gestuurd worden door oorlogsmaniakken, die de ruwe olie van Venezuela willen bemachtigen voor hun donateurs uit het bedrijfsleven. Want de Amerikaanse economie draait volledig op fossiele brandstof. Trump heeft genoeg lakeien in Venezuela die hem willen helpen. Er is een deel van de kapitalistenklasse die een Amerikaanse invasie zullen steunen, waaronder María Corina Machado. Deze anti-socialist was al fel tegen Hugo Chavez (1999-2013) en is een groot voorstander van neoliberale deregulering en vrije markt fundamentalisme. Door het falen van het Chavismo (sociaaldemocratie met nationalistische karakteristieken) heeft Machado behoorlijk wat steun onder werkenden gewonnen, met haar rechts populisme en afkeer van de Maduro dictatuur.

Wat kunnen wij doen?

Belangrijk is dat we een potentiële invasie van Venezuela door de Verenigde Staten van Amerika keihard afkeuren. Mochten de Amerikaanse imperialisten overgaan tot een invasie dan moet de VS direct onder sancties geplaatst worden net zoals de Russische Federatie dat is sinds februari 2022. Maar we weten allemaal dat het hypocriete westen dat nooit zal durven. Het westen is min of meer een lakei van de bejaarde Donald Trump. Met name Europese landen zijn schoothonden van Washington DC en mocht Trump inderdaad een militaire aanval openen op Venezuela, zullen Europese landen wel klagen maar nooit zover gaan als bij Rusland. De wereld zal dan opnieuw zien hoe hypocriet het westerse imperialisme is en dan met name de VS en de EU.

Aan ons de taak om verzet te organiseren. Verzet tegen onze eigen regeringsleiders die via de NAVO nog steeds de kont van de seksistische Trump kussen. Tegen het imperialisme dat oorlogen en geweld nastreeft om het kapitalisme te versterken. De Russische invasie van Oekraïne (2022) of de Amerikaanse invasies van Afghanistan/Irak (2001/2003), ze dienen allemaal het belang van het kapitalisme om grondstoffen te roven voor diens eigen economieën.

Wij zeggen:

• Nee tegen de buitengerechtelijke executies in de Caribische Zee
• Nee tegen een potentiële militaire invasie van Venezuela
• Venezolaanse werkenden hebben het recht om zich tegen Amerikaanse agressie te verweren
• Breng de Amerikaanse oorlogsvloot naar huis
• Weg met alle pogingen om regime verandering te veroorzaken in Latijn Amerika
• Amerikaanse werkenden moeten zich organiseren tegen Donald Trump en tegen de extreemrechtse Republikeinse Partij
• In Venezuela moeten werkenden en baanlozen zich organiseren los van Nicolas Maduro en zijn autoritaire dictatuur van staatsbureaucraten en militairen
• Alleen het socialisme kan voor vrede en vooruitgang zorgen, maar dat moet door de werkende klasse gedragen worden en niet door een minderheid, die zich beroept op bureaucratische methodes

Artikel door Jorein Versteege

Wie dient het systeem en wie niet?

Eigenlijk dienen alle politici die we kennen het kapitalistische systeem. Van Henri Bontenbal tot aan Dilan Yeşilgöz-Zegerius, Frans Timmermans en Rob Jetten, Geert Wilders en Joost Eerdmans. Al deze mannen en vrouwen zijn het eens dat het kapitalisme moet heersen. Alleen ze verschillen over hoeveel macht het kapitalisme mag hebben. Traditioneel gezien was de sociaaldemocratie voor meer overheid (regulering) en het liberalisme voor meer markt (deregulering). De christendemocratie in Nederland was (van oorsprong) een centrum ideologie en balanceerde tussen markt en overheid, qua regelgeving. Maar sinds de jaren 90 is dat veranderd. De sociaaldemocratie en christendemocratie zijn naar rechts opgeschoven en het liberalisme is nog rechtser geworden.

De markt is god, concurrentie is koning. Deze woorden komen van Joe Higgins, een voormalig parlementslid van de Socialistische Partij in Ierland. Met deze woorden wou Higgins aan tonen dat de markt gezien wordt als een godheid in de politiek, waar je niet tegenin mag gaan. Concurrentie (marktwerking) is koning en dus mogen er geen wetten gemaakt worden om de koning tegen te gaan. Dat is de neoliberale visie die jaren lang de lijndraad vormde van alle politici in de westerse wereld. Van sociaaldemocraten tot christendemocraten en liberalen. Ook groenen gingen mee in de logica van het kapitalisme, waardoor partijen zoals GroenLinks geen radicaal alternatief op het systeem vormden.

Verwarring en rechts populisme om kiezers te misleiden

Door het ontbreken van een arbeiderspartij op een socialistisch programma in Nederland, is er veel verwarring. Wie gaat de belangen van mensen dienen die niet tot de rijken behoren? Helaas is de realiteit dat alle bestaande politici in de Tweede Kamer het systeem dienen in meer of mindere maten. Dus geen enkele politieke partij die nu in het parlement zit, zal iets doen om de dictatuur van het grote geld volledig af te schaffen. Ook extreemrechts heeft niet de taak om aan het kapitalisme te komen. Zij moeten werkenden en baanlozen misleiden en op hetze tegen de zwaksten van de samenleving. Dat zijn op dit moment de migranten, die verketterd worden door de kapitalistische politiek.

Het is ”Wij tegen Hun” brullen de extreemrechtse propagandisten. ”Buitenlanders krijgen alles” beweert Geert Wilders. Met zijn wijzende vinger op PVV posters staat geschreven: ”DIT IS UW LAND”. Echter een kapitalistisch land behoort nooit toe tot werkenden en baanlozen. Door het falende kapitalisme en de stikkende inflatie voelen werkenden dat hun lasten toenemen. Jongeren komen niet aan een woning omdat er geen betaalbare huurwoningen zijn. Dus krijgen statushouders de schuld, die zouden betaalbare woningen krijgen en de rest niet, kraait Geert Wilders. Werkenden zijn hier vatbaar voor, zeker omdat het systeem hun faalt en de traditionele politici niets willen doen.

Waarop stemmen?

Het is begrijpelijk dat stemmers geen idee hebben waar ze op moeten stemmen. Er is een deel dat zich door rechts populisme laten misleiden, maar er is ook een grote groep die het niet weet. De hulptroepen van het kapitalisme (extreemrechts) hebben gefaald in het kabinet van Dick Schoof. Alleen door het ontbreken van een geloofwaardig links alternatief spelen ze nog steeds een grote rol. JA21 wil dolgraag de nieuwe VVD worden, alleen het is maar de vraag of ze het Nederlandse kapitalisme van een stabiel kabinet kunnen voorzien? Dat is uiteindelijk waar verkiezingen onder dit systeem om draaien, stabiliteit voor de markt. Een kabinet in dienst van de bezittende klasse, zodat overheid en markt op één lijn zitten.

Frans Timmermans van de Partij van de Arbeid/GroenLinks kan rekenen op steun van de progressieve sectie van het kapitalisme. Maar dat is een minderheid, de meeste rijken en kapitalisten willen gewoon op de ouderwetse manier doorgaan met zaken doen, zonder na te denken over de gevolgen hiervan voor mens, dier en natuur. Gezien het feit dat het wereldwijde kapitalisme niets geeft om milieu, dierenrechten en arbeidersrechten, moeten we niet raar opkijken dat de meeste kapitalisten (en politiek rechts) niets hebben met types die beweren voor een progressief eco-kapitalisme op te komen.

Revolutionair socialisten snappen de politieke verwarring en de angst voor extreemrechts. De krachten van politiek links zijn nauwelijks te zien, met alleen BIJ1 die tegen het systeem aantreed met een antikapitalistisch programma. Probleem van BIJ1 is dat ze geen grote partij voorstellen en intern erg instabiel de laatste jaren. Toch is het verkiezingsprogramma van BIJ1 wel het beste dat aanslaat bij de belangen van mens, dier en natuur, juist door hun anti-kapitalisme. Revolutionair socialisten vinden echter dat verkiezingen niet de plek zijn waar veranderingen plaats vinden. De strijd moet op straat gevoerd worden, want de lijsttrekkers van nu zullen hoe dan ook een kabinet in dienst van het kapitalisme opstellen.

Strijd, solidariteit en socialisme

Als wij praten over strijd, solidariteit en socialisme dan praten we over de noodzaak om je te organiseren. Dat kan via de vakbonden, de sociale organisaties en natuurlijk door het besef dat het kapitalisme niet voor ons werkenden en baanlozen is gemaakt. Dit is de eerste stap om verder te kijken dan de bestaande machtsstructuren. Solidariteit met de zwakkeren is essentieel. De zwaksten van de kapitalistische samenleving worden graag aangevallen door extreemrechts. Dat waren vroeger de joden, Molukkers, nu de moslims, migranten, niet-westerse werkenden en baanlozen. Ook de LGBTQI gemeenschap verdient onze solidariteit door de hetze van partijen zoals de PVV, JA21, FvD en BBB, die vinden dat heteroseksualiteit de norm moet zijn.

Door onze solidariteit laten we zien dat we niet akkoord gaan met de ”Wij tegen Hun” mentaliteit van extreemrechts. Wij zeggen nee tegen de hetze, de haat en het afleidingsmanoeuvre dat ze voeren om werkenden tegen elkaar op te zetten. Daarbij maken we steeds duidelijk dat het kapitalisme de olifant in de porseleinkast voorstelt en wij zijn het porselein. Als we die ”olifant” niet verwijderen dan zal het ”porselein” steeds kapot gaan. Om zo ver te komen zal het socialisme nodig zijn, de democratische controle over onze gemeenschap en economie.

We begrijpen dat er vooroordelen zijn over het socialisme. Al 35 jaar brullen de kapitalisten dat het socialisme gefaald zou hebben (zie stalinisme), dat is een leugen! Daarnaast beweert de kapitalistische media dat wij voor meer overheid zouden staan. Wij willen niet meer overheid, wij willen een fundamentele andere maatschappij. De socialistische overheid zal anders zijn dan een kapitalistische overheid. Waar een overheid onder het kapitalisme vooral werkt in dienst van een minderheid, zal de socialistische overheid een instrument van de meerderheid zijn. Niet een bureaucratisch instituut van elitaire ambtenaren, maar een administratief orgaan van werkenden, voor werkenden, door werkenden en zonder privileges!

Natuurlijk kunnen misvormingen optreden, ook socialisten zijn niet heilig. Het is daarom aan de werkende klasse om zelf toezicht te houden op hun socialistische overheid. Nu lijkt dat fictief omdat werkenden en baanlozen zover van de bestaande overheid af staan. Dat komt omdat het Koninkrijk der Nederlanden nooit voor ons gebouwd is. De rijksoverheid doet wel alsof ze voor ONS zijn, maar dat is pas fictie. De opbouw van een socialistische arbeiderspartij moet gedaan worden zonder dogmatisme, sektarisme en geslotenheid. Daar ligt vaak het probleem bij revolutionair links. Te vaak zorgen sektarische figuren en gesloten structuren ervoor dat radicaal links klein blijft en geen steunt wint onder werkenden en baanlozen.

Het is in de arbeidsbeweging en in de sociale bewegingen dat we de strijd voor een socialistisch alternatief moeten voeren. In de strijd voor Palestina, de klimaatbeweging, de vakbonden, de LGBTQI beweging, overal waar jongeren en werkenden in opstand komen moeten revolutionair socialisten actief zijn, om steeds te pleiten voor strijd, solidariteit en socialisme. Dit is niet makkelijk door de verwarring en het lage klassenbewustzijn. In deze tijden is het veel moeilijker om revolutionair socialist te zijn dan vijftig jaar geleden. Toch zullen we door moeten, want het kapitalisme is niet zo machtig als het lijkt. Het systeem kan enkel standhouden doordat werkenden vaak niet georganiseerd zijn. Maar zodra die in beweging komen, zijn elitaire kapitalistische regimes niet veilig meer!

Artikel door de Socialistische Partij (PRMI Ierland) – Vertaald door Google Translate

Trumps voorgestelde rotte deal

Het eerste deel van deze deal omvat de overdracht van de resterende Israëlische gijzelaars binnen 72 uur en een gedeeltelijke terugtrekking van de Israëlische bezettingstroepen uit enkele gebieden die zij militair in handen hebben in Gaza.

Over het geheel genomen is Trumps voorgestelde deal een slechte deal. Palestijnse strijders van Hamas en andere groeperingen, die zich de afgelopen twee jaar moedig hebben verzet tegen de invasie van de Gazastrook door ’s werelds vierde grootste leger (en een van de best uitgeruste met hightech wapens), zullen naar verwachting hun wapens inleveren. Tegelijkertijd zal de wapenstroom naar de genocidale zionistische staat, die de afgelopen maand minstens vijf andere staten heeft gebombardeerd, onverminderd doorgaan.

De enige tijdlijn in de deal betreft de vrijlating van Israëlische gijzelaars. Dergelijke garanties worden niet gegeven voor de vrijlating van de 10.000 Palestijnse gijzelaars die wegkwijnen onder een regime van marteling in het Israëlische gevangenissysteem.

Als Trump zijn zin krijgt, zal Gaza geregeerd worden door een imperiale en afschuwelijk genaamde “Board of Peace”, met Trump zelf als voorzitter en onder wie oorlogsmisdadiger Tony Blair. Het Palestijnse volk zal geen inspraak hebben in het bestuur van de Gazastrook.

Er wordt niets gezegd over Palestijnse zelfbeschikking. De Westelijke Jordaanoever wordt helemaal niet genoemd. Het twintigpuntenplan doet slechts vage beloften:

“Zolang de herontwikkeling van Gaza vordert en het hervormingsprogramma van de PA getrouw wordt uitgevoerd, kunnen de voorwaarden eindelijk vervuld zijn voor een geloofwaardige weg naar Palestijnse zelfbeschikking en een staat, die wij erkennen als de ambitie van het Palestijnse volk.”

Natuurlijk zullen Israël en de Verenigde Staten de beoordelaars zijn van de vraag of deze ‘voorwaarden’ vervuld zijn, wat in feite betekent dat zelfs de meest beperkte vorm van Palestijnse staat nooit op de agenda zal staan.

Veel elementen van Trumps voorstel zijn gewoon dat: voorstellen die in veel opzichten volstrekt onaanvaardbaar zijn voor Hamas. Hij hoopt nu dat de aankondiging van het staakt-het-vuren druk zal uitoefenen op Netanyahu, die er alles aan zal doen om de overeenkomst te verbreken en het staakt-het-vuren zo snel mogelijk te beëindigen.

Historische solidariteitsbeweging

De wapenstilstand volgt op massale mobilisaties tegen de genocide wereldwijd – een historische beweging uit solidariteit met Palestina. Tientallen miljoenen mensen hebben wereldwijd in steden en dorpen gemarcheerd.

De afgelopen weken hebben Italiaanse arbeiders twee algemene stakingen gehouden. Afgelopen zondag marcheerden 250.000 mensen in Amsterdam, wat neerkomt op 30% van de totale bevolking van de stad. De Palestijnse academicus Mouin Rabbani sprak over het historische karakter van deze demonstratie op X en de verschuiving die deze vertegenwoordigt in het bewustzijn van gewone Nederlanders:

“Ik ben opgegroeid in Nederland. Tijdens mijn jeugd was het verreweg het meest pro-Israëlische land van Europa. Zo pro-Israëlisch dat bezoekende Palestijnen zouden zeggen dat het makkelijker was om met Israëliërs te praten dan met Nederlanders over het Midden-Oosten. Een demonstratie van een tiende van deze omvang zou in Nederland ondenkbaar zijn geweest. Het zou ook grotendeels bevolkt zijn geweest door Arabische en islamitische immigranten. Toch kwamen zondag, zoals de politie bevestigde, een kwart miljoen Nederlanders, van alle achtergronden, van alle kleuren en maten, opdagen om een ​​”Rode Lijn” te trekken tegen de genocide in Gaza”

Naast de moedige acties van degenen die deelnamen aan de recente flottieljes, heeft dit geleid tot aanzienlijke druk op imperialistische regeringen. Peilingen in de VS laten een enorme daling zien in de steun voor de staat Israël, vooral onder jongeren en met name onder Joden.

Verhoog de druk

De Palestijnse activist in Ierland, Zak Hania, vatte de situatie als volgt samen:

“Wij, het Palestijnse volk, kennen het patroon van verraad van dit regime maar al te goed – het herhaaldelijk breken van beloftes en de weigering om welke overeenkomst dan ook na te komen. Deze entiteit is gegrondvest op ons bloed en heeft zichzelf in stand gehouden door middel van bloedbaden en terreur. We juichen elke onmiddellijke stopzetting van het moorden toe, maar we zullen ons niet laten misleiden of in slaap sussen. Een pauze in het bloedvergieten maakt geen einde aan de misdaad. Onze strijd zal doorgaan totdat elke dader voor de rechter is gebracht en dit apartheids- en genocidale regime is ontmanteld. We zullen niet rusten. We zullen niet toegeven. We zullen ervoor zorgen dat gerechtigheid geschiedt.”

In de komende weken moeten we druk blijven uitoefenen op de staten en bedrijven die medeplichtig zijn aan de genocide. We moeten het voorbeeld van de Italiaanse arbeiders volgen en stakingen en stakingen organiseren op scholen en universiteiten. We moeten “alles blokkeren wat Palestina in ons hart draagt”.

Wat er de afgelopen twee jaar is gebeurd, is een misdaad die generaties lang herinnerd zal worden, niet alleen door Palestijnen, maar ook door de arbeidersklasse en jongeren die hen in het aangezicht van deze gruwel hebben bijgestaan.

Het heeft de verdorven aard van de zionistische koloniale staat blootgelegd. Er zal geen gerechtigheid voor de Palestijnen komen zolang deze staat blijft bestaan, hij moet worden vernietigd. Deze staat maakt deel uit van het bouwwerk van uitbuiting en onderdrukking dat kapitalisme en imperialisme in deze regio en daarbuiten hebben opgebouwd.

Ook dit systeem moet worden afgeschaft. Er is dringend behoefte aan een krachtige, revolutionaire socialistische kracht die zich organiseert voor de verandering die we nodig hebben.

Artikel door Gerbrand in Amsterdam

Aan de Rode Lijn-demonstratie hebben tientallen organisaties flink getrokken, zoals Palestijnse Gemeenschap in Nederland, Artsen voor Gaza, Amnesty International, BDS Nederland, Dutch Scholars for Palestine, Een Ander Joods Geluid, Erev Rav, Oxfam Novib, PAX, Plant een Olijfboom, Save the Children en The Rights Forum.
Natuurlijk kwam de demonstratie op een dramatisch moment. Het vredesplan van Trump (en Netanyahu) hangt nog in de lucht, maar is op een aantal punten door Hamas geaccepteerd. Het is duidelijk dat veel mensen in Gaza en daarbuiten verlangen naar het moment dat het bombarderen stopt (al is dat nu nog steeds niet het geval).

Een venijnige adder onder het tapijt van het akkoord is echter dat er een soort internationale koloniale regering wordt ingevoerd in plaats van het Hamas-bestuur onder leiding van niemand minder dan één van de oudere lakeien van het kapitalisme, Tony Blair. Deze moet volgens het vredesplan als een soort onderkoning aan het hoofd van Gaza aangesteld om te voorkomen dat er nieuwe ‘radicale’ elementen aan het bestuur komen.
Hoe welkom het stoppen van het geweld ook is, het mag naar ons oordeel niet ontaarden in het politiek onthoofden van Gaza, het beroven van Gaza van het recht op de inwoners van Gaza en de Westoever op zelfbeschikking.

De inspirerende reacties wereldwijd op de aanvallen op het Hulpglottielje en de geweldige initiatieven van de vakbonden in Italië en Spanje zouden moeten worden gebruikt om de noodzaak van stakingen en blokkades overal te verspreiden. De oproepen van de Italiaanse havenarbeiders om de blokkade over heel Europa uit te breiden, zouden moeten worden overgenomen.

Net als in Frankrijk en Italië zouden demonstraties en stakingen moeten worden opgevoerd om regeringen te dwingen wapendeals te annuleren en handels- en diplomatieke banden te verbreken, wat gekoppeld is aan de val van regeringen die medeplichtig zijn aan de genocide. Kijk naar de havens en de werkvloeren van fabrieken.

Maar in veel delen van de wereld falen vakbonden of weigeren ze zelfs om dergelijke activiteiten te organiseren. Vergaderingen van solidariteitsactivisten zijn nodig om een strategie uit te stippelen voor het afdwingen van boycots tegen Israël, met protesten bij bedrijven die alles produceren wat bestemd is voor de Israëlische oorlogsmachine, en het organiseren van bijeenkomsten op de werkvloer in de havens en bij wapenfabrikanten, waarbij Palestijnse activisten en Italiaanse vakbondsleden worden uitgenodigd om uit te leggen waarom actie nodig is.

De beweging in solidariteit met Palestina is inderdaad een van de meest vergaande daden van wereldwijd verzet in de afgelopen jaren geweest en heeft de potentie om nog belangrijker te worden. Het leidt velen tot de conclusie dat het systeem, het kapitalisme en het imperialisme de grondoorzaak zijn van veel van onze problemen. De effecten ervan kunnen langdurig zijn als het de Israëlische oorlogsmachine daadwerkelijk kan stoppen, en des te meer als het zich kan wortelen in een consistente en diepgaande oppositie tegen alle vormen van onderdrukking en uitbuiting en de noodzaak van een revolutionaire omverwerping van kapitalisme, imperialisme en kolonialisme.

Alleen door de politieke zelforganisatie van de Palestijnse arbeidersklasse en jongeren, in samenwerking met de georganiseerde arbeidersklasse van het Midden-Oosten en Noord-Afrika, kunnen het imperialisme en de kapitalistische regimes, samen met degenen die de Palestijnse strijd door de geschiedenis heen hebben misleid, worden uitgedaagd en kan een echte revolutionaire beweging voor de bevrijding van Palestina slagen.

Daarom is internationale solidariteit van cruciaal belang; de imperialistisch-zionistische oorlogsmachine met haar genocide moet worden gestopt, zodat de Palestijnen zelf hun eigen bevrijding kunnen bewerkstelligen. Hun overwinning zou een overwinning zijn voor de arbeidersklasse en onderdrukten overal ter wereld.