Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionary Socialist Media door Google

Israëlische kapers (piraten) in dienst van westers imperialisme

De Israëlische marine is de-facto een piratenvloot. Ze opereert buiten het internationaal recht en meent het recht te hebben schepen te kapen die haar niet bevallen. De Israëlische piraten richten zich vaak op schepen die opereren onder de vlag van de Free Gaza Movement, een coalitie van mensenrechtenactivisten en pro-Palestijnse groeperingen die is opgericht om de blokkade van de Gaza Strook door Egypte en Israël te doorbreken en de situatie van de Palestijnen daar onder de aandacht te brengen.

De Free Gaza Movement wordt tegengewerkt door de Staat Israël en haar bondgenoten zoals de Verenigde Staten van Amerika, de Europese Unie, de Republiek Turkije, de Arabische Republiek Egypte en Canada, omdat ze proberen de illegale blokkade en bezetting van de Gaza Strook te doorbreken. Hoewel pro-zionistische kapitalistische regeringen zich tegen de Free Gaza Movement keren, steunen miljoenen werkenden en jongeren wereldwijd de beweging. Daarom is de Gaza Freedom Flotilla opgericht om de blokkade symbolisch te doorbreken.

Itamar Ben-Gvir kleineert gevangengenomen activisten

Israëlische minister: Itamar Ben-Gvir is een Joodse nationalist. Sinds maart 2022 is hij minister van Nationale Veiligheid in de genocidale regering van Benjamin Netanyahu. Het was Ben-Gvir die samen met Netanyahu de genocide in de Gaza Strook organiseerde na de Palestijnse uitbraak in oktober 2023. Aanvankelijk beweerde het Israëlische leger dat ze in 2025 “slechts 6.000” Palestijnse burgers hadden gedood. Maar na overweldigend bewijsmateriaal erkenden Netanyahu en Ben-Gvir dat hun operaties in Gaza minstens 74.000 Palestijnen het leven hadden gekost. Revolutionair socialisten denken dat dit aantal veel hoger zou kunnen liggen.

Ben-Gvir is niet alleen een Joodse nationalist, maar ook een racist en een overtuigde zionist. Voordat hij minister van Nationale Veiligheid werd, verdedigde Itamar Ben-Gvir als advocaat Israëliërs die extreemrechts nationalisme en anti-Arabische vooroordelen verspreidden. Otzma Yehudit is de politieke partij van Ben-Gvir. De partij verdedigt het idee dat de Staat Israël het recht heeft om Palestijns gebied te bezetten en te annexeren. Otzma Yehudit verspreidt anti-Arabisch racisme en is gelieerd aan de verboden Kach, een openlijk Joodse fascistische beweging die zelfs door de Staat Israël in 1994 werd verboden.

Nadat activisten van de Gaza Freedom Flotilla in mei 2026 waren aangevallen en gevangengenomen door Israëlische piraten, werden ze voorgeleid aan de extreemrechtse minister van Nationale Veiligheid. Gedwongen om hun hoofd te buigen, zwaaide Itamar Ben-Gvir met de Israëlische vlag en eiste dat de activisten voor lange tijd gevangen zouden worden gezet. Na jarenlang de piratenaanvallen te hebben genegeerd, durfde één Europees land eindelijk actie te ondernemen tegen Israël. Frankrijk plaatste Itamar Ben-Gvir op een zwarte lijst, na zijn beledigende opmerkingen aan het adres van de gevangengenomen activisten.

Massale sancties tegen de Staat Israël

Revolutionair socialisten verwerpen de Staat Israël. Deze extreemrechtse, etnisch-nationalistische staat heeft sinds 1948: dood en verderf veroorzaakt onder Palestijnen. We kunnen zeggen dat meer dan 174.000 Palestijnen zijn vermoord door Israëlische soldaten en kolonialisten sinds de oprichting van de zionistische staat. Tegelijkertijd stierven 24.000 Israëliërs in reactie op de bezetting. Het aantal Palestijnse doden zou zelfs kunnen oplopen tot 200.000 in totaal, omdat we geen toegang hebben tot de Gaza Strook. We weten niet hoeveel doden er nog meer begraven liggen onder de puinhopen van steden als Rafah, Gaza-stad, Khan Yunis en Jabalia.

Dankzij het Amerikaanse en Europese imperialisme kan de Staat Israël elk schip aanvallen dat het waagt om voorraden te brengen naar de lijdende bevolking van de Gaza Strook. We weten dat de WHO in september 2025 meldde dat 361 Palestijnen waren overleden aan ondervoeding, waaronder 130 kinderen. Dit is het directe gevolg van mensen als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu. Deze extreemrechtse extremisten hebben dood en verderf gezaaid, zoals alleen brute regimes als die van de Verenigde Staten van Amerika of de Russische Federatie dat kunnen. Dit komt doordat het zionisme een etnisch-nationalistische ideologie is, gebaseerd op het idee dat Joden superieur zijn en daarom boven de Arabieren staan.

Het is deze mentaliteit die leidde tot de vernietiging van een standbeeld van Jezus Christus aan het kruis in bezet Libanon door soldaten van het Israëlische leger. Deze mentaliteit van etnische superioriteit was de oorzaak van de Holocaust tussen 1941 en 1945. Het is diep ironisch dat de nakomelingen van de Europese Joden die door het nazisme werden uitgeroeid, nu precies datgene zijn geworden wat hun grootouders hebben meegemaakt. Het is dan ook geen verrassing dat veel Holocaust overlevenden na 1967 kritisch werden over de Staat Israël. Dit geldt onder andere voor:

• Hajo Meyer: overlevende van Auschwitz die het Israëlische beleid ten opzichte van de Palestijnen fel bekritiseerde.
• Marek Edelman: een van de leiders van de opstand in het getto van Warschau; later bekritiseerde hij het Israëlische nationalisme en betuigde hij zijn solidariteit met de Palestijnen.
• Felicia Langer: Holocaustoverlevende die bekend werd door haar verdediging van Palestijnen in Israëlische rechtbanken.
• Hedy Epstein: voorvechter van Palestijnse rechten en criticus van het Israëlische bezettingsbeleid.
• Ruchama Marton: Holocaustoverlevende en oprichtster van Physicians for Human Rights – Israël.
• Israel Shahak: Overlevende van Bergen-Belsen die later een criticus werd van het Israëlische staatsbeleid.
• Yehuda Elkana: Bekritiseerde wat hij zag als het politieke gebruik van de herinnering aan de Holocaust in Israël.

Ons alternatief voor de genocidale Staat Israël en de mislukte Staat Palestina is socialisme. We pleiten niet voor één of twee socialistische staten; dat is aan de werkende klasse van beide gemeenschappen om te beslissen. Wat essentieel is, is dat de bezetting eindigt en dat de zionistische staat wordt afgeschaft. We eisen ook dat de corrupte FATAH-regering (Mahmoud Abbas) wordt afgezet, omdat FATAH een dienaar is van de Israëlische bezetters.

Een socialistisch Israël/Palestina betekent de onteigening van de kapitalistische klasse, de arrestatie van figuren als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu en een einde aan het Joodse etnische nationalisme.

 

Cuba tot 1991

Van 1961 tot 1991 werd Cuba financieel gesteund door de Sovjet-Unie. Die kochten Cubaanse producten voor veel meer dan de officiële markt prijzen. Daardoor kon het land zich ontwikkelen ondanks het Amerikaanse handelsembargo. Het grootste nadeel van het eiland is hun geografische locatie. Cuba ligt pal voor de VS en dat was ook diens grootste handelspartner. Maar tussen 1959 en 1961 verslechterde de relatie tussen de twee landen, omdat de VS alles in het werk stelde om de revolutionaire regering van Fidel Castro omver te werpen. John F. Kennedy steunde een contrarevolutionaire invasie, de bekende invasie van de Varkensbaai door 1500 anticommunisten.

Na deze mislukte contrarevolutie stelde Fidel Castro zich volledig in dienst van het Russische stalinisme. Dit zorgde voor frictie tussen hem en Che Guevara die Cuba in 1965 verliet. De Cubaanse staatsbureaucratie werd verenigd in de Communistische Partij van Cuba (PCC). Een partij die door Fidel Castro in het leven was geroepen en tot de jaren 70 niet echt een leidende functie had. Eigenlijk werden tot 2008 alle politieke besluiten door Fidel Castro en Raul Castro op militaristische manier genomen, zonder veel inbreng van de PCC bonzen.

Toen viel het Russische stalinisme in elkaar en verloor Cuba haar grootste bondgenoot. Kapitalistisch Rusland ging markt prijzen eisen en daardoor liep Cuba veel inkomsten mis. Door het handelsembargo van de Amerikanen durven veel ondernemers ook geen handel te voeren met het eiland. Ze zijn veel te bang om op een Amerikaanse zwarte lijst te komen. De VS waren nog steeds de grootste economie van de wereld in 1991.

Cuba tussen 1991 en 2021

Fidel Castro besloot om deels toe te geven aan het kapitalisme. Er kwam een tweede munteenheid en westerse bedrijven mochten hotels gaan bouwen in samenwerking met Cubaanse staatsbedrijven. Dit zorgde voor een groeiende ongelijkheid tussen Cubanen die leefde op een laag staatssalaris en die Cubanen, die via het toerisme hogere lonen konden krijgen. Nadat Fidel Castro aftrad als partijleider en staatspresident, werd Raul Castro de nieuwe leider. Deze jongere Castro nam meer markt hervormingen. Dit is ironisch omdat Raul juist volledig in de ban van het marxisme-leninisme (stalinisme) was geweest al voor de Cubaanse revolutie in 1959, terwijl Fidel meer een burgerlijke democraat was.

Tussen 2008 en 2026 werden meer markt hervormingen gemaakt. Kleine ondernemingen werden legaal en Cubanen mochten buitenlandse producten kopen. Hierdoor groeide een laag van kapitalisten die door bezit en connectie meer welvaart hadden dan modale werkenden. Cuba kreeg langzaam een staatskapitalistische economie, waarbij de markt meer te zeggen kreeg. Raul Castro stopte met het presidentschap in 2021. Hij werd opgevolgd door Miguel Díaz-Canel die vooral naar het Chinese model kijkt.

Cuba staat in het kamp van het oosterse imperialisme in de huidige Koude Oorlog. Dit heeft meer te maken met het feit dat Cuba afhankelijk is van Russische en Chinese handel. Hierdoor steunt Miguel Díaz-Canel de lijn van landen zoals Rusland en China, in zaken Oekraïne en Taiwan. Sinds Donald Trump opnieuw president van de VS geworden is, zijn de imperialisten van plan om het eiland onder hun heerschappij te brengen. Dit doen ze door landen zoals Mexico te bedreigen en openlijk te praten over een nieuwe invasie van de Republiek Cuba.

Cuba na Covid-19

Het eiland werd zwaar geraakt door Covid-19. Eigenlijk is Cuba economisch nooit hersteld. Toerisme is niet op het niveau van voor de pandemie en hierdoor hebben velen hun baan verloren. Een mix van sancties, inefficiëntie, dictatuur, lage lonen, energieproblemen en klimaatverandering, zorgen nu voor zoveel ellende. Barack Obama leek even te willen praten over een einde aan het handelsembargo, maar nadat Donald Trump kwam bleef alles bij het oude. Ook Joe Biden wilden het misdadige embargo niet opheffen.

Dit zijn de grootste problemen voor het eiland:

• Amerikaanse sancties (het handelsembargo)
• Inefficiënte planning van de economie
• Dictatoriale overheid die kritiek censureert
• Massale emigratie, veel Cubanen proberen te vluchten door armoede
• Energieproblemen, veel energiecentrales zijn zwaar verouderd.
• Lage lonen en armoede, de meest Cubanen verdienen nog geen 30 euro per maand
• Afhankelijkheid van buitenlandse partners, dit is vooral na 2020 verminderd
• Klimaat en natuurrampen, er zijn meer orkanen die de landbouw zwarte schade toebrengen

Al deze problemen worden in de schoenen van de Communistische Partij van Cuba geworpen door het Amerikaanse imperialisme. Die geven de Cubaanse overheid de schuld van alles. Dit is echter slechts deels de waarheid. Cuba is geen vrije samenleving en werkenden hebben niet de politieke vrijheid om zich tegen de regering te keren. Maar ook een democratische regering zou het niet beter maken. Want veel problemen zijn gekoppeld aan het handelsembargo en de afhankelijkheid hierdoor van landen die in werkelijkheid niets geven om Cuba.

Donald Trump wil Raul Castro oppakken

Het Amerikaanse imperialisme heeft gezegd dat ze de hoogbejaarde Raul Castro willen oppakken. Castro is sinds 2021 nog maar weinig in het openbaar gezien. Toch denken de imperialisten dat ze het recht hebben om deze man op te pakken, terwijl Raul Castro eigenlijk veel toegegeven heeft aan het kapitalisme tussen 2008 en 2021. Maar daar draait het bij Donald Trump niet om. De extreemrechtse president hoopt door te hetze tegen Cuba, hij politieke steun wint bij de 2,9 miljoen mensen van Cubaanse afkomst in de VS. Deze groep is vooral anticommunistisch en reactionair, omdat ze afstammen van de Cubaanse kapitalistenklasse die door Fidel Castro onteigend werd.

Donald Trump staat er erg slecht voor in de peilingen. Amerikanen zijn terecht boos omdat de economie slecht loopt en werkenden merken dat hun leven alleen maar slechter wordt onder de heerschappij van de Republikeinse Partij. Met imperialistische interventies en oorlogen proberen de Republikeinen om hun falend beleid te maskeren. Venezuela, Iran, Cuba, die staan nu in het vizier sinds 2026. Trump heeft al een staatshoofd ontvoert en een oorlog begonnen, gaat hij ook Raul Castro ontvoeren?

Revolutionair socialisten staan aan de kant van werkenden en baanlozen in de landen Venezuela, Iran en Cuba. Dit betekent niet dat we politieke steun geven aan de regimes die daar aan de macht zijn. Wij verwerpen de ondemocratische overheden en hun dictatoriale politiek. Maar het is niet aan de hypocriete imperialisten om te bepalen welke dictatuur mag bestaan en welke niet. Voor de duidelijkheid; de VS heeft geen probleem met dictaturen, zolang die dansen naar de wil van Donald Trump, zoals Venezuela al doet.

Wat is onze taak?

Het is onze taak om solidair te zijn en het imperialisme te bevechten. Dat bekent onze afkeer van de Amerikaanse regering duidelijk maken. Rob Jetten is echter een schoothondje van Washington DC en zijn voorganger is benoemd tot Opper Slijmbal van de NAVO. Het is walgelijk om te zien hoe Mark Rutte slijmt bij Donald Trump, omdat hij weet hoe weinig de NAVO voorstelt zonder de Amerikaanse expertise, wapens en commandostructuur. Rutte heeft het ook zelf gezegd; ”De NAVO is een platform voor de VS om hun macht te projecteren op het wereldtoneel”

Cuba verdient onze solidariteit. Maar, wij steunen niet de Communistische Partij van Cuba (PCC) en hun staatskapitalistische richting sinds 2008. Ook de nieuwe grondwet die is ingevoerd geeft de jonge kapitalistenklasse meer macht. Dit toont waarom alleen het socialisme de groeiende ongelijkheid kan stoppen. Maar dat betekent dat er politieke en economische veranderingen moeten komen. Cubanen zullen de macht moeten grijpen en dat kan alleen als er een revolutionaire organisatie komt, die de PCC bureaucratie omver kan werpen.

Dat kan enkel een revolutionaire partij van de werkende klasse zijn. Een partij geworteld in de Cubaanse werkende klasse, geleid door werkenden voor werkenden! Een partij zonder privileges voor bestuurders en posities die gerouleerd worden. De generatie die de revolutie in 1959 steunde is nu bejaard en niet meer in staat om leiding te geven. Die huidige generatie PCC bonzen (zoals Miguel Díaz-Canel) wil vooral hun privileges en politieke macht behouden. Ze geven niets om de werkende klasse en hun problemen.

Het is aan Cubaanse werkenden om een revolutionaire partij op te zetten. Dit is lastig gezien de enorme armoede, dictatuur en verslechterde situatie. Zonder een klassenbewustzijn is de werkende klasse lam en niet in staat tot revolutie. Daarom zullen revolutionair socialisten zich moeten richten op het versterken van het klassenbewustzijn.

We gaan niet ontkennen dat dit een grote opgave is. Cubanen werken om te overleven en zullen niet gericht zijn op revolutie. Toch is dat de enigste weg voorwaarts, hoe moeilijk en onbereikbaar dat nu lijkt.

Artikel door Jorein Versteege

Waarom is er vluchtelingenhaat?

Vluchtelingenhaat bestaat al decennia. Toen veel Duitse joden in de jaren 30 naar Nederland vluchten, waren er veel Nederlanders tegen hun opvang. Die Duitse joden zouden ”banen inpikken” en daarmee de werkeloosheid onder Nederlandse werkenden hoog houden. Dat is wat rechtse types beweerden en hun haat sloeg aan. Want sinds de grote beurscrash van 1929 was de armoede groot. Ongeveer 17% van alle Nederlanders was werkeloos tussen 1933 en 1940 en moest rondkomen op zeer lage uitkeringen. Dat waren vooral havenarbeiders, bouwvakkers, textielarbeiders en veenarbeiders. De rechtse regering van Hendrikus Colijn voerde een streng bezuinigingsbeleid, wat de armoede juist hoog hield.

In de jaren 60 en 70 kwamen arbeiders uit Turkije en Marokko naar Nederland. Rechtse Nederlanders voerden toen al hetze en haat. Maar de kapitalisten hadden deze arbeiders nodig, daarnaast kregen racisten nog fel weerwoord uit de samenleving. Dit veranderde in de jaren 80 en 90. Door het oprukkende neoliberalisme nam de ongelijkheid toe, men had een zondebok nodig en de islamitische werkenden waren een makkelijke prooi. De grote omslag kwam na 11 september 2001, toen waren alle moslims opeens verdacht. De imperialistische aanvallen op Afghanistan en Irak versterkte de afkeer van het westen onder veel moslims. Ook het institutionele racisme versterkte het gevoel bij Nederlandse moslims dat ze als minderwaardig gezien worden.

Vluchtelingenhaat is nodig onder het kapitalisme om werkenden tegen elkaar op te zetten. Het systeem moet een zondebok hebben en dus keren rechtse populisten zich graag tegen de ”buitenlanders”. Dat waren de joden in de jaren 30, de moslims sinds de jaren 90. Altijd beweert extreemrechts dat de ”buitenlander” het gevaar is. In werkelijkheid is het juist extreemrechts die verdeeldheid, geweld en haat zaait. Bij de moord op Marianne Imke Vaatstra in 1999 kregen Afghaanse vluchtelingen de schuld. De moord op het meisje was een ”typische buitenlandse moord”, aldus types zoals Pim Fortuyn. In 2012 bleek dat een witte christelijke boer; Marianne had verkracht en vermoord, uit lustgevoelens.

25 jaar vluchtelingenhaat sinds 9/11

Sinds 11 september 2001 zijn veel moslims uit landen zoals Afghanistan, Irak, Syrië, Libië, Jemen en Libanon naar het westen gevlucht. Extreemrechts beweerde jaar in, jaar uit dat heel Europa islamitisch zou worden door deze vluchtelingen. Dit leidde ertoe dat witte Nederlanders het foutieve beeld hebben dat moslims ongeveer 15 tot 20% van de bevolking nu uitmaken. Dit is niet correct! Ongeveer 6% van de bevolking wordt gezien als islamitisch en daar vallen dan alle stromingen onder. Dit aantal is al 25 jaar stabiel en dus zullen moslims nooit Nederland kunnen overnemen. Maar dit spookbeeld is verspreidt door extreemrechts, om de angst aan te wakkeren dat als vluchtelingen uit islamitische landen komen, die een ”gevaar” voor de Nederlandse samenleving zouden zijn.

Nederland heeft geen vluchtelingencrisis maar een opvangcrisis. Er is maar één aanmeld locatie en is COA Ter Apel. Deze locatie kan het aantal vluchtelingen niet aan en dus is de spreidingswet ingevoerd. Het duurde helaas 11 maanden voordat die in werking trad (vanaf februari 2024). Probleem is dat veel rechtse gemeentes weigeren om de wet uit te voeren. Door de laksheid van de Nederlandse overheid zitten we anno 2026 nog steeds met een opvangcrisis. Elke keer wanneer gemeentes een tijdelijk AZC willen opzetten, organiseren lokale extreemrechtse groepen protesten. Die zwaaien met oranje-wit-blauwe vlaggen en brullen slogans zoals ”remigratie”. Hangjongeren worden dan ingezet om vuurwerk naar de politie te werpen!

Veel gemeentes capituleren uiteindelijk voor deze anti-AZC demonstraties, uit angst om stemmers te verliezen. Onder invloed van extreemrechts is er onder werkenden en baanlozen afkeer van vluchtelingen. Wanneer er spanningen in de samenleving zijn en politiek links de werkelijke daders niet aanwijzen (de bezittende klasse), kan extreemrechts de proteststemmen kapen. Gevestigd politiek links kan geen socialistisch alternatief bieden. PRO (ex-PvdA/GL), SP en PvdD zijn geen revolutionaire partijen. De SP blijft volledig aan de zijlijn staan en stil rond de opvangcrisis. Dit omdat de linkse populisten hun electoraat denken te halen uit de populistische vijver, terwijl ze alleen maar linkse stemmers hierdoor verloren hebben sinds 2010.

Wat zeggen revolutionair socialisten?

Wij verwerpen de hetze van extreemrechts. Vluchtelingen zijn hier welkom, racisme niet! Wij vinden dat alle gemeentes verplicht moeten worden om een Asielzoekers Centrum te hebben. Zo kunnen de vluchtelingen verspreidt worden en verminderen we ook de kans op sociale problemen. Die worden vaak veroorzaakt door oorlogstrauma’s, geen perspectief, geen privacy en geen werk. Want vluchtelingen mogen niet werken en kunnen dus niet participeren. Indien alle vluchtelingen verspreidt worden en ook mogen werken is er minder kans op onrust. Natuurlijk verdienen ze ook psychologische hulp en privacy. Extreemrechts wil deze oplossingen niet, ze willen conflict en haat. Het is hun taak als hulptroepen van het kapitalisme om de werkende klasse tegen elkaar op te zetten!

Extreemrechts heeft het alleen gemunt op zwarte Afrikaanse, Arabische of Afghaanse vluchtelingen. Je ziet namelijk geen hetze tegen de 120.000 witte Oekraïense vluchtelingen, die sinds 2022 in Nederland wonen (en mogen werken). Dat veel Nederlanders denken dat islamitische vluchtelingen allemaal cadeautjes van de overheid krijgen is een leugen. Social media speelt hier een kwalijke rol, waarbij extreemrechts vrij is om onwaarheden te verspreiden. Ons antwoord moet zijn strijd, solidariteit en socialisme! Strijd tegen de hypocriete racisten die islamitische vluchtelingen haten, solidariteit met iedereen die oorlog en armoede ontvlucht, socialisme is uiteindelijk nodig om een einde te maken aan de oorlogen die vluchtelingen veroorzaken.

Wij zeggen:

• Stop de anti-AZC demonstraties
• Voor eerlijke opvang in het gehele land
• Geef alle vluchtelingen het recht om te werken
• De spreidingswet moet worden nageleefd
• Solidariteit met de slachtoffers van oorlog en imperialisme
• Wie armoede en oorlog ontvlucht is welkom, ongeacht afkomst
• Vluchtelingen zijn niet het probleem, dat is het kapitalisme!

Jongens ook kwetsbaar door social media

Jongeren zijn beïnvloedbaar. Dit komt omdat hun hersenen tot 21 jaar nog groeien. Zelfs iemand van 18 jaar kan nog onvolwassen overkomen en handelen uit impulsie, groepsdruk en macho gedrag. Bij vrouwen speelt vaak het ”perfecte” uiterlijk een rol. Wie niet voldoet aan dit perfecte plaatje wordt al snel een mislukking genoemd op social media. Onder invloed van ”influencers” (verkopers van het systeem) krijgen jongeren vaak een totaal verkeerd beeld van de realiteit. Alsof ze allemaal perfect kunnen worden, allemaal rijkdom en status kunnen krijgen, als ze maar doen wat die influencers vertellen en verkopen!

In de Nederlandse maatschappij tot grofweg 1968 waren de rolpatronen duidelijk. Jongens moesten de heersers zijn en de vrouwen de onderdanige types. De feministische golven vochten tegen deze chauvinistische kijk op het gezin. Ook marxisten hebben het mannelijke chauvinisme bevochten. Vijftig jaar later hebben jongens het extra moeilijk gekregen door het individualisme en het wegvallen van de oude structuren. Aan de ene kant krijgen ze te horen dat ze stoer moeten zijn en leiding dienen te nemen, terwijl aan de andere kant hun wordt verteld dat ze dit juist weer niet mogen, dat veroorzaakt stress en onduidelijkheid, vooral in de hersenen van een tiener.

Jongens zoeken structuur, ook in een digitale wereld waarin perfectie mogelijk lijkt (een illusie). Een combinatie van onzekerheid, groepsdruk en erbij willen horen, kan ertoe leiden dat jongens in de ban van reactionaire opvattingen komen. Als jongens zich aan de manosfeer onderwerpen, kan dat ernstige gevolgen hebben voor hun toekomst. Daarom is het belangrijk dat revolutionair socialisten de manofeer erkennen, bevechten en ter gelijk het socialistisch feminisme verdedigen. Want je krijgt geen feminisme zonder te breken met het kapitalisme!

Rechtse aanval op inclusiviteit en gelijkheid

Dat reactionaire geluiden sterk zijn op social media komt niet uit de lucht vallen. De grote technologische bedrijven zoals META en Google weten dat ze met rechtse opvattingen meer geld verdienen. Daarom worden de algoritmen zo ingesteld dat rechtse meningen meer verspreidt worden dan linkse meningen. Zelfs wie zoekt naar politiek links op social-media zal eerder politieke rechtse berichten krijgen, omdat de tech-kapitalisten dit zo ingesteld hebben in hun algoritmen. Je moet dus selectief gaan zoeken en daar ligt het probleem. Vroeger ging je naar een website en wist je vaak de politieke kleur van zo’n site. Nu krijg je op social media berichten te zien die ingesteld zijn door de algoritme, met een voorkeur voor rechtse berichtgeving.

Rechts voert namelijk een cultuur oorlog en die is gericht op de zwaksten van de samenleving. Dat zijn groepen die te maken krijgen met buitensluiting, intimidatie, racisme en validisme (discriminatie, stigmatisering of marginalisering van mensen met een fysieke, verstandelijke, zintuiglijke beperking of chronische ziekte). We praten hier over migranten, moslims, vrouwen en personen met een handicap. Wie zowel een migrant is, vrouw, moslim en een handicap heeft wordt het meest gemarginaliseerd, door de kapitalistische samenleving!

De rechtse manofeer is bijzonder vijandig tegenover vrouwen, de queer gemeenschap en het idee van inclusiviteit. Jongens die in de ban zijn van de manofeer zullen de confrontatie opzoeken, leerkrachten weten zich soms al geen raad. Het is belangrijk dat met name onzekere meisjes en jonge vrouwen zich niet onderwerpen aan dit soort jongens, wat helaas wel gebeurd op scholen. Belangrijk is dat we erkennen dat achter de façade van stoer en macho gedrag vaak onzekere jongens zitten, die zoeken naar structuur in een wereld die steeds meer digitaal is dan fysiek.

Social media bedrijven zijn verantwoordelijk

Eigenlijk is de manofeer een verdeel en heers tactiek van het kapitalisme. We zien dit ook bij rechtse populisten. Die willen werkenden tegen elkaar opzetten om ze zo van de klassenstrijd weg te houden. De recente anti-AZC demonstraties in Apeldoorn laten dit mooi zijn. Extreemrechts speelt op de angst voor de migrant, de mannelijke asielzoeker die mogelijk ”gewelddadig” kan zijn tegen vrouwen. Zo misbruikt extreemrechts de angst van vrouwen om ook die in te zetten voor hun verdeel en heers tactiek.

Het is ironisch dat de rechtse manofeer eist van jongens dat ze zich reactionair, chauvinistisch en vrouwonvriendelijk opstellen, terwijl rechts tegelijk beweert dat alle mannelijke migranten deze mentaliteit al bezitten en dus bevochten moeten worden. Het toont hun hypocrisie, aan de ene kant tegen jongens zeggen dat ze recht hebben op macht, status en seks, terwijl ze aan de anderen kant beweren dat mannelijke migranten afgekeurd dienen te worden, omdat ze allemaal juist chauvinistisch en vrouwonvriendelijk zouden zijn, wat niet klopt!

De grote schuldigen zijn de social media bedrijven. Meta Platforms (Facebook, Instagram), Alphabet (Google), ByteDance (TikTok) en zo verder, die winst maken met social media. Alleen al 300 miljard dollar werd verdient in 2025. Wij pleiten daarom voor de nationalisatie van de social media bedrijven. Media moet eigendom zijn van de gemeenschap en open voor alle politieke opvattingen, met geen algoritmen die één bepaalde politieke voorkeur geven. Jongeren moeten dus beschermd worden tegen de negatieve invloeden van social media. Te lang is er geen toezicht geweest op de social media bedrijven, dat zal moeten veranderen!

Wij zeggen daarom:

• Scholen moeten het gesprek aangaan met jongens
• Erken dat jongens ook slachtoffer zijn en moeite hebben met hun rol in de maatschappij
• Meisjes kunnen beïnvloed worden door chauvinistische jongens en zich hierdoor onderdanig opstellen
• Ontmasker de social media bedrijven als boosdoeners die de manofeer mogelijk maken
• Socialistisch feminisme is het weerwoord tegen mannelijk chauvinisme
• Kapitalisme is de oorzaak, de manofeer een resultaat
• Influencers denken commercieel, ze zijn verkopers van het systeem en geven niets om jongeren

Artikel door Jorein Versteege

Massieve schade aan Amerikaanse basissen in de Golf

Wat in de westerse media niet verteld wordt is de enorme materiële schade aan Amerikaanse basissen in de Golf staten. Het Amerikaanse radar is uitgeschakeld en dus zijn de troepen van Trump blind. Ze kunnen enkel nog vertrouwen op kleine radars aan boord van vliegtuigen. 15 Amerikaanse soldaten zijn gedood, maar dat aantal kan hoger liggen omdat Donald Trump bekend staat om niet de hele waarheid naar buiten te brengen. Iran beweert dat ze honderden Amerikaanse soldaten gedood hebben, wat ook niet volledig correct te noemen is. Aan de zijde van de Islamitische Republiek Iran is het doden aantal natuurlijk flink hoger. Iran heeft een zwaar verouderde luchtmacht, die niet in staat is om de moderne techniek van de Amerikanen en Israëliërs bij te houden. Daarom wordt de Iranese luchtmacht ook niet ingezet, hun vliegtuigen zijn vijftig jaar te oud voor dit conflict.

Maar Iran heeft wapens die goedkoop en makkelijk te maken zijn, drones. Sinds 2016 bouwt Iran aan een enorm arsenaal van deze goedkope onbemande vliegtuigen. Een bekend ontwerp is de HESA Shahed 136 uit 2021. Deze drone kost slechts 35.000 dollar om te maken en heeft een bereik van 2000 kilometer. Bewapend is de drone met een bom van 50 kilogram. Er wordt vermoed dat het Leger van de Islamitische Republiek Iran en de Islamitische Revolutionaire Garde al zeker tien jaar bezig zijn met het ontwikkelen van drones, gezien de verouderdere staat van hun leger. Toen de Amerikanen en Israëliërs aan de Iran Oorlog begonnen op 28 februari, had Iran zeker 80.000 drones van het type HESA Shahed 136. Daarnaast zijn er zeker nog 100.000 raketten op voorraad waarmee ze Amerikaanse basissen en Israëlische doelen kunnen raken.

Nadat Iran in juni 2025 zijn drones had ingezet tijdens de eerste aanval, besloten de Amerikanen om de HESA Shahed 136 te klonen. Het ”Low-cost Uncrewed Combat Attack System” of ook wel LUCAS genoemd, is in een feite een directe kloon van de Shahed 136. Dit is natuurlijk niet verteld in de westerse media, dat de Amerikanen een Iranese drone gekloond hebben. Dus in theorie hebben de Amerikanen nu ook de mogelijkheid om de Iranese Shahed 136 na te bouwen met hun ”Low-cost Uncrewed Combat Attack System”. Alleen heeft Iran al jaren de tijd gehad om de infrastructuur voor goedkoop drone gebruik op te zetten. De Amerikanen daarentegen vertrouwen nog steeds op complexe techniek die miljoenen kost om te maken en te vervoeren. LUCAS is al wel ingezet tegen Venezuela in januari 2026 en ook in de huidige Iran Oorlog is op beperkte schaal gebruik gemaakt van de Amerikaanse Shahed 136 kloon.

Verenigde Staten van Amerika voert oorlog voor de Staat Israël

De Iran Oorlog is een oorlog die de zionisten van Benjamin Netanyahu willen. Israël voert al jaren illegale luchtaanvallen uit op Iran zonder onder sancties te staan. Het is alsof Rusland voortdurend illegale luchtaanvallen zou uitvoeren op Oekraïne en daarbij geen enkele sancties krijgt. Alleen al in 2025 werden 379 luchtaanvallen uitgevoerd door de Israëlische luchtmacht op Iran. Het wrede regime van Netanyahu wil de Islamitische Republiek Iran van de kaart vegen, omdat de sjiitische theocratie het enigste land is dat fel stelling trekt tegen de genocide in Gaza. Terwijl de Arabische landen hand-en-spandiensten verlenen aan het Amerikaanse imperialisme, blijft Iran fel tegen de Staat Israël en de Amerikaanse basissen in het midden oosten. Dat is waarom massamoordenaar Benjamin Netanyahu zo gebrand is om Iran als land te vernietigen. De zionisten weten dat de Arabische lakeien van de Amerikanen geen echt verzet plegen tegen de genocide en bezetting van de Gaza Strook.

Donald Trump is de Iran Oorlog begonnen als afleidingsmaneuver. Hij staat in de Epstein Files en wil voorkomen dat de aandacht gaat naar het seksueel misbruik van minderjarigen. In de jaren 90 van de vorige eeuw, was Trump een organisator van schoonheidswedstrijden waarbij ook meisjes waren rond 16/17 jaar oud. Types zoals Donald Trump en Jeffrey Epstein hielden van jonge vrouwen en gezien het nu bekende misbruik, is de kans erg groot dat ook Trump betrokken was bij het misbruiken van minderjarigen. Misschien heeft Benjamin Netanyahu wel informatie die hij tegen Trump kan gebruiken. Er wordt wel eens gezegd dat Jeffrey Epstein veel belastende informatie heeft doorgestuurd naar de Israëlische geheime dienst. Dit is natuurlijk een schatting, maar het zou kunnen verklaren waarom Trump nu opeens voor oorlog kiest terwijl hij in 2024 zichzelf als ”vredespresident” presenteerde.

Stop de Epstein Klasse, Stop de Iran Oorlog!

Revolutionair socialisten staan solidair met de Iranese bevolking die lijdt onder imperialistische bombardementen en agressie. We staan ook solidair met de bevolking van Libanon die weer aangevallen wordt door de Israëlische luchtmacht. We verwerpen de imperialistische/zionistische agressie en verdedigen het recht van Libanon en Iran om zichzelf te verdedigen tegen de VS en Israël. Het is misdadig dat het Russische imperialisme wel onder sancties staat voor diens illegale invasie van Oekraïne, maar er geen enkele sancties zijn richting Amerika en Israël. Het laffe Europese kapitalisme is daar een mooi voorbeeld van. Geen enkel land van de Europese Unie durft het aan om de Amerikaanse imperialisten onder sancties te plaatsen. Zo afhankelijk is Europa van die misdadige Amerikanen!

Iran heeft helemaal gelijk als het beweert tegen de Epstein Klasse te vechten, de kapitalistenklasse die perverse is en verantwoordelijk voor seksueel misbruik van minderjarigen. We weten nu dat ex-prins; Andrew Windsor, seks had met de tiener Virginia Roberts Giuffre, drie keer tussen 1999 en 2002. Giuffre werd pas meerderjarig in augustus 2002. Donald Trump organiseerde in diezelfde tijd tiener schoonheidswedstrijden, waarbij drugs en seks heel normaal waren. Dat de meisjes van Trump niet altijd meerderjarig waren was toen al bekend, alleen het werd verzwegen. Luther Campbell (Rapper Uncle Luke) vertelde dat hij in de jaren 90 een feest van Trump verliet omdat hij de leeftijd van de meisjes daar niet vertrouwede. Daarnaast worden de Epstein Files op belangrijke punten gecensureerd door de Amerikaanse overheid. Epstein zelf stierf in 2019 ten tijden van Trumps eerste termijn als president.

Het is aan werkenden en baanlozen om de Epstein Klasse te ontmaskeren en massief te verwerpen. Daarbij moeten we niet vertrouwen op progressieve elementen van het kapitalisme, zoals de sociaaldemocratie! Want ook sociaaldemocraten waren vrienden met Jeffrey Epstein. We moeten de gehele kapitalistenklasse verwerpen! Hun seksisme en misbruik van kwetsbare minderjarigen toont waarom het kapitalisme een parasiet is, dat van deze planeet verbannen moet worden. Maar dat lukt niet zolang onze politiek en economie in het voordeel van types uit de Epstein Klasse werkt. Kapitalisme zorgt voor uitbuiting van mens, dier en natuur, het veroorzaakt conflicten en uiteindelijk oorlogen! Er is geen spraken van eerlijk of duurzame handel onder het kapitalisme, want het systeem is er niet op gebouwd en zal ook nooit zo kunnen worden gemaakt.

Daarom pleiten revolutionair socialisten ook voor strijd, solidariteit en socialisme. Strijd tegen seksuele roofdieren zoals Donald Trump en Jeffrey Epstein. Solidariteit met de slachtoffers van deze misdadigers, ook in Iran. Socialisme moet uiteindelijk ervoor zorgen dat kapitalisten geen bezit meer hebben over onze welvaart en levens. Daarom is het noodzakelijk dat we de bezittende klasse onteigenen en hun eigendom nationaliseren onder democratische controle. Helaas is dit niet de lijn van gevestigd politiek links. In Nederland denken PvdA/GL en SP braaf binnen de kaders van de bestaande machtsstructuren. Daarom is het noodzakelijk dat er een socialistische arbeiderspartij komt. Een partij die breekt met het kapitalisme en die werkenden/baanlozen kan mobiliseren in de strijd tegen het minderheidskabinet van Rob Jetten, die rechtse politiek voert voor de Epstein Klasse.

Onze standpunten zijn:

• Massieve VN sancties tegen de VS en Israël
• Stop alle aanvallen op Iran
• Terugtrekking van alle Amerikaanse troepen
• Sluiting van alle Amerikaanse basissen in het midden oosten
• VS en Israël moeten verplicht alle schade betalen
• Directe terugtrekking van alle Israëlische troepen uit de Gaza Strook
• Gaza Strook moet onder Palestijns zelfbestuur, weg met Trumps ”vredesraad”
• Westelijke Jordaanoever onder volledig Palestijns zelfbestuur
• De Golan Hoogte moet teruggegeven worden aan Syrië
• Volledige vrijlating van de Epstein Files zonder censuur
• Voor een onderzoek naar alle namen in de Epstein Files
• Voor het afzetting van Donald Trump als President van de VS
• Ontmasker de Arabische lakeien van het westerse imperialisme
• Weg met het kapitalistische systeem dat oorlogen en uitbuiting nastreeft
• Voor een socialistisch alternatief in alle landen van de wereld

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media

Nee tegen het pro-westerse Huis van Pahlavi, weg met de Ayatollahs!

Revolutionaire socialisten roepen de werkenden en baanlozen van Iran op zich te verzetten tegen zowel Donald Trump als Ali Khamenei. We begrijpen dat veel Iraanse ballingen een regimeverandering willen. Ze willen vrijheid en een democratisch Iran. Maar dat is niet wat het Trump-regime wil. Ze willen de olie van Iran controleren en we hebben deze mentaliteit al eerder gezien. In augustus 1953 werd de democratische regering van Iran omvergeworpen (Operatie Ajax) door het Amerikaanse en Britse imperialisme met steun van het Huis van Pahlavi, dezelfde monarchisten die nu de VS en Israël steunen. Daarom is het verkeerd van de oppositie in ballingschap om de monarchistische vlag van Iran te gebruiken en de kleuren van zowel de genocidale Staat Israël als de imperialistische VS te hijsen.

Binnen Iran zijn velen gedood door de sjiitische theocratie. Tussen de 30.000 en 35.000 mensen worden vermoord door politie, leger en milities die trouw zijn aan het regime van Ali Khamenei. Het regime heeft 800.000 mannen van de Islamitische Revolutionaire Garde gemobiliseerd, waaronder leden van de Organisatie voor Mobilisatie van de Onderdrukten (Basij). Tegelijkertijd worden zo’n 50.000 tot 100.000 burgers die Khamenei steunen, gemobiliseerd om propaganda te maken voor de regering. Maar die zijn een enorme minderheid tegenover vijf miljoen Iraneese demonstranten. Wat deze dappere mannen en vrouwen echter missen, is revolutionair leiderschap en organisatie. Het reactionaire regime is bewapend en kan deze opstand nog steeds neerslaan, zoals het in het verleden ook heeft gedaan.

De Israëlische handlangers van Donald Trump

Het is geen verrassing dat het genocidale regime van Benjamin Netanyahu als eerste in de aanval is gegaan tegen Iran. De Israëliërs hebben Iran in 2025 maar liefst 379 keer aangevallen. Denk maar eens aan die cijfers: 379 luchtaanvallen van Israël op Iran in één jaar. Als Khamenei de VS had aangevallen, zou de westerse media daar een enorm spektakel van hebben gemaakt. Maar de zionisten kunnen doen wat ze willen. Vrij om 100.000 Palestijnen te vermoorden, vrij om Iran 379 keer aan te vallen. De aanval op Iran eind februari 2026 is dan ook geen verrassing. Netanyahu moet groen licht hebben gekregen van zijn meester in het Witte Huis om Teheran aan te vallen en een nieuw conflict te beginnen.

Na het mislukken van de gesprekken op 27 februari is het duidelijk dat Trump streeft naar een volledige regimeverandering. Nu valt nog te bezien of de VS en Israël het regime van de Ayatollahs kunnen omverwerpen. Om dat te laten gebeuren, moeten ze niet alleen Ali Khamenei afzetten, maar de hele Islamitische Republiek Iran. In Venezuela waren de façades van het bolivarinisme jaren geleden al afgebroken door de corrupte Nicolás Maduro. Het was dan ook geen verrassing dat de VS een lid van het Maduro-regime vonden om een ​​deal mee te sluiten. Maar in Iran heerst vijandigheid en historische wrok jegens Washington D.C. Niet alleen vanwege de staatsgreep van augustus 1953, maar ook vanwege het handelsembargo en de terreuraanslagen.

Als er een regelrechte oorlog uitbreekt in de Golfregio, zal dat de wereldwijde kapitalistische economie treffen.

Wat zegt Socialistisch Alternatief?

Revolutionair socialisten staan ​​aan de zijde van elke Iraniër die zich verzet tegen het Amerikaanse imperialisme en het Israëlische staatsterrorisme. Tegelijkertijd verwerpen we elke oproep tot steun en solidariteit met de Ayatollahs, die in minder dan drie maanden tijd minstens 30.000 Iraniërs hebben vermoord. Daarom zijn onze standpunten duidelijk:

• Nee tegen de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran
• Nee tegen regimeverandering door westers imperialisme
• Solidariteit met de werkende klasse van het land
• Ontmasker Donald Trump en Benjamin Netanyahu als oorlogszuchtige haviken
• Ontmasker Ali Khamenei als een bloeddorstige beul
• Weg met theocratie en dictatuur
• Nee tegen elke regering gebaseerd op kapitalisme en religie
• Voor democratische controle door raden van werkenden en baanlozen
• Voor een socialistisch Iran dat werkenden in de Golf oproept in opstand te komen tegen het kapitalisme

Artikel door Jorein Versteege

Van Fidel Castro tot Miguel Díaz-Canel

Revolutionair socialisten staan in solidariteit met de Cubaanse werkende klasse. Daarbij zijn we geen luidsprekers geworden voor Fidel Castro of Raul Castro. Wij hebben altijd kritiek gehad op de beperkingen van de Cubaanse Revolutie, die wel het kapitalisme afschafte, maar geen democratische controle aan de werkende klasse gaf. Cuba onder de Castro boers (1959-2021) was een misvormde staat, omdat er geen spraken was van arbeiders-democratie en democratische planning van de economie. De politieke alleenheersers op het eiland zijn de leden van de Communistische Partij van Cuba (PCC). Die bepalen ook de planning van de economie volgens het stalinistische concept: ”de partij heeft altijd gelijk”!

Hoewel de PCC sinds 1962 bestaat, was deze partij niet de leidende kracht van de Cubaanse Revolutie. Fidel Castro en zijn guerrilla hadden weinig contact met de officiële stalinisten van de Populaire Socialistische Partij. Ook tussen januari 1959 en april 1961 werd niet direct gesproken over het realiseren van het socialisme door Fidel. Pas na de mislukte invasie van de Varkensbaai in 1961 door Cubaanse anticommunisten, verklaarde Fidel Castro dat het eiland een ”socialistische” natie zou worden. Het kapitalisme werd afgeschaft en alle buitenlandse bedrijven genationaliseerd, tot grote woede van de Amerikanen.

Met de invoering van het handelsembargo probeerde de hypocriete Amerikanen om Castro op de knie te dwingen. Tot 1991 lukte dat niet, omdat de Sovjet-Unie de Republiek Cuba overeind hield. Maar na 1991 werd het moeilijk, Rusland werd kapitalistisch en eiste markt prijzen. In 1994 voerde Cuba twee munteenheden in om aan buitenlandse valuta te komen via toerisme. Dit zorgde voor ongelijkheid tussen de Cubanen die toegang hadden tot de Peso Cubano Convertible en de meerderheid van de bevolking die moet rondkomen met de gewone Peso Cubano, die veel minder waard is. Pas in 2021 werd de Peso Cubano Convertible afgeschaft.

In 2008 trad Fidel Castro af. Zijn jongere broer Raul Castro begon met markt hervormingen. Langzaam kreeg het kapitalisme meer grip op het eiland, ook al blijven de meeste productie middelen nog staatseigendom. Miguel Díaz-Canel werd in 2019: President van de Republiek Cuba. Vanaf 2021 is hij ook Generaal Secretaris van de PCC. Zijn bewind is deels conservatief en deels progressief. Er zijn vooruitgangen gemaakt op het gebied van acceptatie van homoseksualiteit en homohuwelijk. Maar op politiek vlak blijft Miguel Díaz-Canel trouw aan het dictatoriale systeem dat de PCC alleenrecht geeft om te heersen.

Solidariteit met Cuba, weg met Donald Trump

Onder Barack Obama (2008-2016) werden weer gesprekken gestart tussen Cuba en Amerika. Maar Donald Trump maakte daar direct weer een einde aan. De extreemrechtse president wil niet praten, hij wil het PCC regime onderwerpen aan zijn wil. Trump weet ook dat veel Cubanen die in de VS wonen hem steunen. Die zijn afstammelingen van de oude Cubaanse kapitalistenklasse die na 1959 onteigend werden. Daarom staan revolutionair socialisten volledig aan de kant van de Cubaanse werkende klasse. Wij veroordelen het handelsembargo en de vernieuwde Monroe-doctrine, waarin de VS zichzelf ziet als rechtmatige heerser van het Amerikaanse continent.

Trump heeft het voor elkaar gekregen dat Venezuela en Mexico geen olie meer leveren aan Cuba. Dit doet Washington DC door deze landen te dreigen met economische sancties. Venezuela staat sinds de ontvoering van Nicolas Maduro onder VS heerschappij, omdat Delcy Rodríguez (President van Venezuela) gecapituleerd heeft aan het Amerikaanse imperialisme. Ook Mexico kiest voor de VS, ook al beweert Claudia Sheinbaum dat ze sovereign handelt. Dit is niet correct, in werkelijkheid is Mexico afhankelijk van de Amerikaanse markt en dus kan Trump met importtarieven de Mexicaanse economie veel schade toebrengen. Doordat Venezuela en Mexico nu geen olie meer leveren aan Cuba dreigt het land volledig tot stilstand te komen, precies wat de imperialisten in het Witte Huis willen!

Wij roepen op tot solidariteit met Cuba en verzet tegen de VS. Ter gelijk zeggen we ook dat de eenpartijstaat en de markt hervormingen sinds 2008 het eiland niet vooruit helpen. Meer kapitalisme op Cuba heeft de ongelijkheid alleen maar doen toenemen. Schuld hieraan is toch de PCC die net als de PSUV in Venezuela, totaal geen idee heeft van wat socialisme inhoudt. Wij hebben altijd gezegd dat socialisme zonder democratische planning en participatie van werkenden niet kan werken. Natuurlijk zorgt het embargo voor economische beperkingen, maar de Cubaanse economie draait ook op veel mismanagement, bureaucratische beslissingen (top-down beleid) en het ontbreken van democratische rechten voor de werkende klasse.

Dat Cuba lijdt komt door het Amerikaanse imperialisme. Het verraad van Delcy Rodríguez (Venezuela) en Claudia Sheinbaum (Mexico) zorgt er nu voor dat het eiland geen ruwe olie meer krijgt. Zonder deze belangrijke brandstof zal de noodlijdende economie volledig instorten, dat is precies wat Donald Trump wil. Die wil onrust aanwakkeren om zo het PCC regime te onderwerpen aan zijn wil. Daarvoor hoeft de Communistische Partij van Cuba niet eens af te treden, als ze maar doen wat Trump wil. Dat is hem al in Venezuela gelukt met de PSUV, na de ontvoering van Nicolas Maduro.

Het is best mogelijk dat de PCC zal gaan dansen voor Trump. Laten we niet vergeten dat de communistische partij een eigen bureaucratische kaste is op het eiland. Het zijn staatsbonzen die aan de macht willen blijven en zo nodig zullen luisteren naar een buitenlandse tiran zoals Trump, we zien dit bij de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Van het revolutionaire idealisme dat Fidel Castro nog kon afdwingen is in 2026 geen spraken meer. Men is bezig met overleven en bij de jongere generatie is de Cubaanse Revolutie een ding uit het verleden dat hun niet raakt, door de realiteit van armoede en ongelijkheid veroorzaakt door de markt hervormingen!

Wat kan Cuba doen?

Revolutionair socialisten roepen werkenden op om in verzet te komen. Verzet tegen de Amerikaanse imperialisten, verzet tegen het verraad van Venezuela en Mexico. Ook moet de Cubaanse regering van Miguel Díaz-Canel duidelijk worden gemaakt dat Trump enkel zijn wrede spelletje kan spelen, omdat Cuba geen vrije samenleving is. Als de PCC haar machtsmonopolie zou afstaan aan democratische raden van de werkende klasse, dan heeft het Amerikaanse handelsembargo geen poot om meer op te staan. Zelfs de laffe liberale Europese landen zouden zich tegen de VS moeten keren, omdat het embargo gerechtvaardigd wordt met de eenpartijstaat. Het soort gelijke handelsembargo tegen Vietnam werd in 1994 opgeheven, omdat het land kapitalistisch geworden was. Alleen al hieruit blijkt hoe hypocriet de Amerikanen zijn en dat democratische vrijheden, niets te maken hebben met de werkelijke aard van het embargo tegen Cuba.

Cubaanse werkenden zullen zelf in actie moeten komen. Dat is lastig omdat het PCC regime geen kritiek tolereert. Wie de regering bekritiseerd kan opgepakt en voor jaren in de cel belanden als ”contrarevolutionair”. Dit weten Cubaanse werkenden maar al te goed. Men is bang voor de Cubaanse staat en de partijbonzen van de PCC. Om het Amerikaanse imperialisme te verslaan is de Communistische Partij van Cuba niet het voertuig van de werkende klasse. Dat is ze nooit geweest, ze werd in het leven geroepen als politiek voertuig voor de Castro boers. Onder Fidel Castro was het vooral hijzelf die alle besluiten nam, de PCC was slechts de uitvoerder van zijn bevelen. Hoewel er nu meer collectieve beslissingen genomen zullen worden, is de aard van de partij niet veranderd. De PCC is en blijft een partij van staatsbureaucraten en is hierin geen arbeiderspartij.

Wij in het westen moeten vooral duidelijk maken dat we de wreedheid van Washington DC keihard afwijzen. Europeanen moeten daarnaast ook in verzet komen tegen onze eigen overheden, die te laf zijn om de Amerikaanse imperialisten te verwerpen. Cuba was voor velen een bron van inspiratie, omdat het eiland zich bleef verzetten tegen de neoliberale golf na de val van de Sovjet-Unie. Maar de limieten die het politieke stalinisme te bieden heeft zijn bereikt. Cuba staat op een keerpunt. Om niet terug te vallen in het gat van kapitalistische barbarij is een nieuwe revolutie nodig. Een revolutie tegen de PCC bonzen en voor een socialistische raden democratie. De politieke en economische macht behoort aan de Cubaanse werkende klasse, niet aan de PCC bonzen van Miguel Díaz-Canel en niet aan de imperialisten van Donald Trump.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Nee tegen het verraad van Venezuela en Mexico aan Cuba
• Laat de olie handel weer toe
• Stop het hele Amerikaanse handelsembargo
• Weg met de PCC bonzen en hun dictatuur
• Stop de markt hervormingen, geen privé bezit van productie middelen
• Alle politieke macht moet afgestaan worden aan raden van werkenden en baanlozen
• Democratische controle van onderaf en democratische planning van de economie
• Een Revolutionaire Grondwettelijke Vergadering moet een nieuwe socialistische grondwet schrijven
• Voor een Cubaanse Socialistische Raden Republiek, die kan werken als boegbeeld voor het socialisme in het gehele Amerikaanse continent

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media 

De twee staten van Libië in 2026

Er bestaat sinds 2014 geen verenigde Libische staat meer. Elf jaar lang is het land nu verdeeld tussen een regering in Tripoli en een regering in Tobruk. De tweede Libische burgeroorlog duurde van 2014 tot 2020. Hoewel de grootschalige gevechten zes jaar geleden zijn beëindigd, blijft het land verdeeld. In 2014 keerden het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad” en het “Huis van Afgevaardigden” zich tegen elkaar. Beide werden gedreven door sektarisme en een verlangen naar macht in het land. Het westerse imperialisme steunde het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad”, terwijl Arabische landen zoals Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten het “Huis van Afgevaardigden” steunden. De werkende klasse zat klem tussen de twee partijen en in de chaos kwam Islamitische Staat op om te profiteren van het conflict.

Islamitische Staat – Libië Provincie controleerde grote steden van 2014 tot 2019. De groep veroverde zelfs de geboorteplaats van Gaddafi en regeerde daar tot 2017. De terroristische groep werd uiteindelijk in 2019 verslagen, maar niet voordat ze dood en verderf had gezaaid. De tweede Libische burgeroorlog eindigde rond 2020, maar politiek gezien blijven er twee staten in Libië bestaan ​​met dezelfde vlag, naam en volkslied. De ene is de in het westen gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) in Tripoli, die sinds 2021 door de Verenigde Naties wordt erkend. In het oosten bevindt zich de Regering van Nationale Stabiliteit (GNS), die sinds 2022 aan de macht is. Beide claimen de enige regering van Libië te zijn, maar geen van beide is democratisch en geen van beide heeft oog voor de behoeften van werkenden en baanlozen!

De olierijkdom van het land is grotendeels in handen van de oostelijke Regering van Nationale Stabiliteit (GNS). Daarom is de internationaal erkende: Regering van Nationale Eenheid (GNU) sterk afhankelijk van buitenlands geld. Turkije heeft veel bijgedragen om de westerse GNU in leven te houden. Dankzij Turkse speciale eenheden kon de GNU standhouden tegen het GNS-leger. Een centrale figuur binnen de GNS is Khalifa Haftar. Deze voormalige bondgenoot van Muammar Gaddafi werd verbannen nadat hij in 1987 de oorlog tegen Tsjaad had verloren. Haftar keerde na de dood van Gaddafi terug uit ballingschap en werd opperbevelhebber van het Libische Nationale Leger. Sinds 2017 is hij ook de de facto dictator van het oostelijke deel van het land.

De Koude Oorlog in Libië en Gaddafi 2.0

De in Tripoli gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) is niet erg sterk. Ze controleert een derde van het land en heeft niet eens een verenigd leger. Khalifa Haftar heeft dat wel en kan rekenen op steun van belangrijke landen zoals Egypte, de VAE en Rusland. Hier zien we de gevolgen van de nieuwe Koude Oorlog in Libië. De GNU is loyaal aan het westerse kamp, ​​terwijl de GNS loyaal is aan het oosterse kamp. Libische werkenden en baanlozen lijden ondertussen onder twee falende staten, waarin corruptie, uitbuiting en zelfs slavernij deel van uitmaken. Het is dan ook geen wonder dat er nostalgie bestaat naar de tijd van de “Grote Socialistische Volks-Libische Arabische Jamahiriya”, de pseudo-“staat van de massa” die Gaddafi in 1977 uitriep.

Gaddafi regeerde echter met angst en tirannie. De Jamahiriya was een leugen en de opstand van 2011 was het gevolg van de diepe haat die veel Libiërs koesterden jegens hun “Geliefde Broederlijke Leider”. Wat Libië miste, was een revolutionaire arbeiderspartij die de werkende klasse had kunnen verenigen voor het socialisme. In plaats daarvan keerden de milities die het regime van Gaddafi omverwierpen zich al snel tegen elkaar om sektarische redenen. Democratie werd nooit opgebouwd, omdat alle facties hun eigen ideeën wilden doorvoeren. Stammenstrijd leidde ook tot conflicten, doordat oude vetes weer oplaaiden. De splitsing tussen de regering in Tripoli (GNU) en de regering in Tobruk (GNS) resulteerde in een zes jaar durend conflict dat ongeveer 16.000 Libiërs het leven kostte.

Khalifa Haftar speelde in op het verlangen van velen naar een sterke leider. Hij sloot vrede met Gaddafi-loyalisten en stond hen zelfs toe zich aan te sluiten bij zijn Libische Nationale Leger. Haftar begon zichzelf ook te presenteren als de Grote Leider van Libië. Hij droeg het volledig witte uniform met gouden elementen, een uniform dat Gaddafi ook droeg. In 2015 stelden we al dat Haftar in feite een Gaddafi 2.0 is en dat is nu bewezen. Hoewel Haftar trouw is gebleven aan de monarchistische vlag (die sinds 2011 opnieuw in gebruik is) en het volkslied van het Koninkrijk Libië, regeert hij onbetwist als Opperste Leider van een militaire dictatuur. Ondertussen is Abdul Hamid Dbeibeh de officiële premier van de GNU, maar hij is grotendeels onbekend, ondanks dat hij sinds 2021 aan het hoofd staat van de GNU.

Wat is er nodig in Libië?

Libische werkenden kunnen figuren als Abdul Hamid Dbeibeh of Khalifa Haftar niet vertrouwen. Revolutionaire socialisten zeiden in 2015: ” Wij roepen de Libische werkenden op om in opstand te komen en onafhankelijke arbeidersraden op te richten om de politieke macht te grijpen. Maar het allerbelangrijkste is een arbeiderspartij met een socialistisch programma. Zo’n partij zou een socialistisch alternatief bieden aan de miljoenen mensen die lijden onder de armoede die het kapitalisme hen oplegt. Westerse landen zijn niet te vertrouwen, omdat ze de Libische olie willen. De reactionaire Arabische landen hebben hun eigen imperialistische agenda, die alleen hun heersende klassen ten goede komt. Het is zeer goed mogelijk dat de staat Libië in verschillende landen zal worden opgesplitst, zoals vóór 1951.” Libië is de facto al sinds 2014 verdeeld. Ondanks dezelfde naam, vlag en volkslied wordt het land geregeerd door twee regeringen die op de loonlijst van buitenlandse mogendheden staan!

Onder het kapitalisme is er geen hoop voor de 8 miljoen mensen die in de twee mislukte staten van Libië wonen. Buitenlandse imperialisten hebben de tweede Libische burgeroorlog gebruikt om de olierijkdom veilig te stellen voor hun kapitalistische klasse. Revolutionair socialisten stellen dat werkenden, baanlozen en jongeren democratische controle moeten eisen. Dit betekent de nationalisatie van de productiemiddelen onder democratische arbeidersraden. Democratische planning is nodig om ervoor te zorgen dat de rijkdom van Libië naar de werkende klasse gaat en niet naar corrupte milities of hebzuchtige politici. De twee Libische staten zijn geen democratieën, wat betekent dat de vrijheid van meningsuiting en de rechten van werkenden niet worden gerespecteerd. In het oosten is het Libische Nationale Leger de regerende macht, met Khalifa Haftar als militaire dictator. In het westen is de zwakke regering van nationale eenheid volledig afhankelijk van buitenlanders voor bescherming en financiering.

Om zich te bevrijden van tribalisme, armoede, sektarisme en geweld, is het essentieel dat werkenden begrijpen dat ze geen toekomst hebben onder de huidige machtsstructuren. Alleen een verenigde werkende klasse onder revolutionair leiderschap kan een einde maken aan de heerschappij van de GNU in het westen en de GNS in het oosten. Beide kapitalistische regeringen dienen niet de behoeften van de werkende klasse en moeten daarom worden omvergeworpen in een Libische socialistische revolutie. Dit is geen gemakkelijke opgave en zal zeker niet in de komende jaren tot stand komen. Libische werkenden, baanlozen en jongeren verdienen het echter om de controle over hun eigen land te hebben. Buitenlandse imperialisten uit het westen en oosten verzetten zich daartegen!

Daarom zeggen wij revolutionair socialisten:

• Nee tegen de regering van Tripoli en de regering van Torbuk.
• Nee tegen opperbevelhebber Khalifa Haftar (Gaddafi 2.0)
• Nee tegen premier Abdul Hamid Dbeibeh
• Alle buitenlandse huurlingenlegers moeten Libië verlaten.
• Schaf de twee mislukte staten van Libië af.
• Democratische controle over de productiemiddelen
• Ontmasker de corruptie binnen GNU en GNS.
• Geen vertrouwen in buitenlandse imperialistische kampen.
• Voor een revolutionaire arbeiderspartij, opgericht door arbeiders voor arbeiders.
• Voor een socialistisch Libië, vrij van kapitalisme en imperialisme.

Artikel door Jorein Versteege 

Schaf de Immigratie- en Douanedienst (ICE) af

ICE heeft maar één missie: mensen zonder geldige verblijfsvergunning opsporen, arresteren en deporteren. Het agentschap werd in 2003 opgericht door George W. Bush. Hij wilde een federale handhavingsinstantie creëren om ongedocumenteerde werkenden op te sporen en te deporteren. Revolutionaire socialisten hebben ICE al 24 jaar lang bekritiseerd, omdat het vaak vol zit met rechtse agenten die het als hun heilige missie beschouwen om de “ongewenste migranten” op te sporen en uit de VS te verwijderen. In werkelijkheid is de Amerikaanse economie afhankelijk van ongedocumenteerde werkenden. Maar rechts speelt al jaren in op de anti-migrantenhysterie, waarbij ze de cruciale rol van ongedocumenteerde werkenden en het feit dat de hele VS een migratieproject is, negeren.

Met de start van het tweede presidentschap van Donald Trump kreeg ICE de opdracht om de jacht op ongedocumenteerden op te voeren. ICE-agenten werden brutaler en meedogenlozer. Daarom wordt de organisatie nu door sommigen vergeleken met de GESTAPO, de geheime politie van nazi-Duitsland. De GESTAPO werd in 1933 opgericht en werkte hard om ongewenste personen uit het “Derde Rijk” te elimineren. Maar Donald Trump is niet de enige president die ICE heeft ingezet om migranten en zelfs Amerikaanse burgers te arresteren. Barack Obama stond ICE toe om mensen die als “illegaal” werden beschouwd op te sporen, zelfs als ze de Amerikaanse nationaliteit bezaten. Onder de regering-Obama, tussen 2012 en 2018, arresteerde en detineerde ICE ten onrechte 1480 Amerikaanse burgers, van wie velen maanden of jaren in vreemdelingenbewaring doorbrachten.

Nu, onder Trump, heeft ICE de opdracht gekregen om staten en steden te betreden die onder controle staan ​​van de Democratische Partij. Trump wil ICE-agenten inzetten als zijn persoonlijke handhavers en de moord op Renée Nicole Good past in dit plaatje. Ze werd vermoord in Minneapolis, Minnesota, een staat die wordt bestuurd door gouverneur Tim Walz. Trump had meer dan 2000 ICE-agenten naar de stad gestuurd om Walz en de Democratische-Boeren-Arbeidspartij van Minnesota te intimideren. Sinds het begin van het tweede Trump-regime heeft de extreemrechtse federale overheid wrede mannen gerekruteerd als ICE-agenten, die een reactionaire mentaliteit en haat jegens migranten hebben. Dit is de reden waarom het gedrag van ICE zo wreed is geworden.

De moord op Renee Nicole Good

Renee Nicole Good was een Amerikaans staatsburger, maar toch werd ze door ICE vermoord. Dit laat de mentaliteit zien van veel ICE-agenten, die snel geneigd zijn te schieten. De wrede Amerikaanse immigratiedienst (ICE) verdedigt de moord door te beweren dat Good “haar auto als wapen tegen de agenten had gebruikt”. In werkelijkheid gaf ICE haar tegenstrijdige bevelen. Toen Good probeerde het gebied te verlaten, keerde ze, in reactie op een van de gegeven bevelen, om en reed weg. Dit werd door een ICE-agent gezien als een vluchtpoging, waarop hij het vuur opende op Goods auto.

ICE vuurde niet alleen drie keer op de auto van Renee Nicole Good, maar belemmerde ook omstanders om de stervende vrouw te helpen. ICE-agenten wachtten 15 minuten voordat ze dit toelieten en toen er eindelijk medische hulp arriveerde, konden hun voertuigen de plek niet bereiken vanwege de ICE-voertuigen. Ze moesten te voet naar de stervende vrouw toe. Renee Nicole Good overleed in het ziekenhuis, zonder enige reden vermoord door de immigratiedienst. Ze gebruikte haar voertuig niet tegen een agent en was geen ongedocumenteerde arbeidsmigrant. Ze werd gedood vanwege de rechtse minachting voor het menselijk leven, die inherent is aan de ICE-cultuur.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat de federale regering van Donald Trump de ICE-agent voor de rechter zal brengen. De Amerikaanse federale overheid staat onder controle van extreemrechts en gebruikt ICE met dezelfde wrede mentaliteit als de geheime staatspolitie van nazi-Duitsland. Het is echter wel mogelijk dat de Staat Minnesota de moordenaar vervolgt. Tim Walz heeft de middelen om de ICE-agent die het vuur opende op Renée Nicole Good te arresteren. Revolutionair socialisten roepen de regering van Minnesota op om ICE-agenten te verbieden in de staat te werken.

Wij zeggen:

• Rechtvaardigheid voor Renée Nicole Good
• Arresteer de ICE-agent die Good heeft gedood
• ICE liegt en handelt in dezelfde geest als de GESTAPO
• Schaf de Amerikaanse immigratie- en douanedienst (ICE) af
• ICE moet uit alle steden en staten worden verdreven
• Ontmasker de hypocrisie van rechts, want veel kapitalisten buiten ongedocumenteerde werknemers uit
• Massale protesten in alle staten tegen Donald Trump en zijn extreemrechtse MAGA-sekte
• Stop de anti-migranten hysterie, ook in Nederland (Wilders & PVV)
• Burgerschap voor iedereen die in de VS wil wonen en werken