Wie is Gennady Zyuganov?

Gennady Andreyevich Zyuganov werd geboren in 1944. Hij maakte carrière binnen de Unie Wijde Communistische Jeugd Liga, door een propagandist voor de stalinistische bureaucratie te worden. Nadat hij zijn trouwheid aan het stalinisme had bewezen, mocht Zyuganov lid worden van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in 1966. Daarmee kreeg hij privileges, een beter salaris, mooier huis, een eigen auto. Als propagandist was hij fel tegen de hervormingen van Micheal Gorbachev die vanaf 1985 werden ingevoerd. Toen de Sovjet-Unie implodeerde in 1991 was dat volgens Zyuganov de schuld van Gorbachev en het westen.

In 1993 werd de stalinistische propagandist gekozen tot Generaal Secretaris van de Communistische Partij van de Russische Federatie. Deze titel draagt hij tot de dag van vandaag. Alleen al het feit dat de KPRF 33 jaar met deze stokoude man zitten, bewijst hun vastgeroest karakter. De partij is geen revolutionaire partij, maar een blokpartij in de Russische autocratie. In het Rusland van Vladimir Putin heb je ook geen keus. Of je onderwerpt je aan de staatspartij Verenigd Rusland of je wordt verboden. Zyuganov koos voor onderwerping, iets wat hij eigenlijk altijd al gedaan heeft: trouwheid aan de Russische staat.

Waarom vreest Zyuganov de revolutie?

Als stalinistische marionet van Vladimir Putin is Gennady Zyuganov bang voor de revolutie. Bang om zijn macht kwijt te raken en daarmee alle privileges die hij sinds 1966 geniet. De bejaarde KPRF leider is deel van de staatsbureaucratie, eerst onder het stalinisme en later onder het kapitalisme. Blijkbaar heeft Zyuganov nog wel deels realiteitsbesef, iets dat Vladimir Putin misschien veel minder heeft. Rusland verliest enorm veel jonge mannen, die als kanonvoer geofferd worden in de oorlog tegen Oekraïne. Er is veel woede en afkeer, alleen dat laat de staatmedia niet zien. Voedingsbodem voor revolutionaire agitatie!

Sinds 2022 steunt de KPRF de misdadige oorlog. Dit leidde tot een splitsing in de stalinistische wereld tussen de aanhangers van de Communistische Partij van de Russische Federatie en die van de Communistische Partij van Griekenland (KKE). De Griekse stalinisten zijn fel tegen de invasie (terecht), terwijl de Russische stalinisten de invasie steunen onder het mom van dat ze tegen het ”Oekraïense fascisme” vechten. Oekraïne mag dan wel een kapitalistische staat zijn die ondemocratisch werkt, het is geen fascistische staat!

Wacht de KPRF het lot van de KPU?

De Communistische Partij van Oekraïne (KPU) is sinds 2015 verboden in dat land. Deze stalinistische partij kwam net als de KPRF voort uit conservatieve bonzen die de leer van het stalinisme trouw bleven. Net als hun Russische collega’s kozen ook de Oekraïense stalinisten voor acceptatie en collaboratie met kapitalistische regeringen in Oekraïne. De KPU onder leiding van Petro Symonenko (sinds 1993) koos openlijk de kant van conservatieve (pro-Russische) Oekraïense regeringen om hun loyaliteit aan het kapitalistische Rusland tonen. Na de EuroMaidan werd de KPU verboden door de anticommunistische Oekraïense president Petro Poroshenko.

De manier waarop deze partij van de Oekraïense aardbodem verdween, zegt heel wat. Petro Symonenko vluchtte naar Rusland en steunt nu de imperialisten. Dat bewijst dat de Communistische Partij van Oekraïne meer een lakei van het Kremlin was in Oekraïne. Gennady Zyuganov weet dat als er een socialistische revolutie komt, hij samen met Vladimir Putin veroordeeld zal worden voor de misdaden van het Russische imperialisme. Dat zal vermoedelijk ook het lot worden van de KPRF in Rusland. Ze is volledig gekoppeld aan de dictatuur van Vladimir Putin.

Wat kunnen Russische werkenden doen?

Voor werkenden in Rusland is de grootste vrees van Gennady Zyuganov de enigste oplossing. Er moet een socialistische revolutie komen. Een revolutie heeft echter leiding nodig. Helaas is er op dit moment geen revolutionaire organisatie die leiding kan geven. Er is geen Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken) die in november 1917 steun had onder werkenden om de revolutie te starten. Werkenden moeten dus bouwen aan een arbeiderspartij. Dat is veel moeilijker in een dictatuur dan in een burgerlijke democratie.

Vertrouwen op liberale Russen in het buitenland leidt niet tot revolutie. We hebben dit gezien in Belarus toen de protesten tegen Alexander Lukashenko niet gezorgd hebben voor de val van zijn regime, omdat de liberalen niet overgingen tot revolutionaire agitatie. Organisatie is dus nodig om de massa’s tot revolutie aan te zetten. Russische werkenden kunnen daarbij teruggrijpen op de RSDAP (Bolsjewieken) en hun principes van strijd, solidariteit en socialisme, terwijl de KPRF volledig de kant van de kapitalistische dictatuur kiest.

Artikel door Jorein Versteege

De oorsprong van FIDESZ

In maart 1988 werd de Alliantie van Jonge Democraten (FIDESZ) opgericht in de Hongaarse Volksrepubliek. De partij werd geleid door jonge anticommunisten die zich verzetten tegen het regime van de oude János Kádár. ​​Deze stalinistische leider had 32 jaar lang de Hongaarse Volksrepubliek geregeerd. In oktober 1989 gaf de stalinistische Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij haar machtsmonopolie op. In de jaren na de val van het stalinisme veranderde de Alliantie van Jonge Democraten haar volledige naam in Hongaarse Civiele Alliantie. Dankzij de populistische retoriek van Viktor Orbán begon FIDESZ steun te verwerven onder de Hongaarse werkende klasse. Hoewel het een kapitalistische partij is, speelde de populistische partij in op de enorme desillusie van de jaren negentig. FIDESZ beweerde zich te verzetten tegen de privatisering en deregulering van de economie, die werden doorgevoerd door de liberalen en ex-stalinistische sociaaldemocraten.

Partijen die bezuinigingen voorstonden, zoals de liberale Alliantie van Vrije Democraten en de sociaaldemocratische Hongaarse Socialistische Partij, domineerden de politiek in de eerste tien jaar van het kapitalistische bewind in Hongarije. De liberalen en sociaaldemocraten waren allen voorstanders van schoktherapie en de vernietiging van publiek eigendom. De sociaaldemocratie speelde een zeer verraderlijke rol, aangezien miljoenen werkenden en baanlozen werden verraden door voormalige stalinistische types zoals Gyula Horn, László Kovács, István Hiller en uiteindelijk Ferenc Gyurcsány. Deze leiders hadden ooit het marxisme-leninisme (stalinisme) omarmd, toen de Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij regeerde van 1957 tot 1989. Onder het kapitalisme na 1990 werden ze de meest loyale verdedigers van het neoliberalisme en de Europese Unie.

Viktor Orbán en de hernoemde Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ) werden bekend als tegenstanders van deregulering en bezuinigingen. Met populisme en nationalisme speelden ze in op werkenden die zich in de steek gelaten voelden door de neoliberale politieke elite. In 1998 werd FIDESZ de grootste politieke partij en slaagde erin een coalitieregering te vormen met het Hongaars Democratisch Forum (MDF) en de Onafhankelijke Partij van Klein Aandeelhouders (FKGP). Zelfs zijn eerste regering werd geplaagd door corruptie: twee van Orbáns staatssecretarissen moesten aftreden vanwege hun betrokkenheid bij een omkoopschandaal rond de Amerikaanse militaire fabrikant Lockheed Martin Corporation.

In 2002 streed FIDESZ met de Hongaarse Socialistische Partij (MSZP). Onder leiding van Péter Medgyessy wist de MSZP een regering te vormen met de liberalen en dankzij een verhoging van de salarissen en pensioenen voor ambtenaren, wist de sociaaldemocratische partij hun stemmen te winnen. Maar werknemers die niet voor de staat werkten, voelden zich verraden en bleven loyaal aan Viktor Orbán en zijn populisten, die beweerden dat het oneerlijk was dat alleen ambtenaren een salarisverhoging kregen. Desondanks won de MSZP de verkiezingen van 2006 onder leiding van Ferenc Gyurcsány. In 2010 wist Viktor Orbán de sociaaldemocratische partij echter te slim af te zijn door een geheime geluidsopname van Gyurcsány te gebruiken. Op deze opname verklaarde de MSZP-leider openlijk dat de sociaaldemocraten hadden gelogen om kiezers te winnen.

De financiële crisis van 2008 trof Hongarije hard. FIDESZ kon de crisis en het feit dat de sociaaldemocratische regering de dictaten van het Europese kapitalisme uitvoerde, uitbuiten. Hoewel FIDESZ een kapitalistische partij is, beweert ze in haar propaganda op te komen voor de gewone man. FIDESZ wakkerde ook het Hongaarse etnisch nationalisme en antisemitisme aan. Ze beweerde dat joden en moslims Hongarije zouden overheersen als de “communistische” MSZP niet gestopt zou worden. Het is nog steeds erg populair onder rechtse politici en media om alles wat niet strookt met het rechtse nationalisme als “communistisch” te bestempelen.

FIDESZ aan de macht 2010-2026

Viktor Orbán won de algemene verkiezingen van 2010 en won verkiezing op verkiezing tot 2026. Hij versterkte de staatsmedia en gaf de controle over de commerciële media aan loyale kapitalisten. De oppositie ontmaskerde hem regelmatig, maar door hun verdeeldheid en het onvermogen om een ​​links alternatief te creëren, wist FIDESZ elke verkiezing te winnen met populisme en de mentaliteit van ”Wij tegen Hun”.  Donald Trump in de VS heeft veel elementen uit Orbáns handboek overgenomen. Ook hij speelde in op het typisch Amerikaanse chauvinisme en de “Wij tegen Hun” mentaliteit. Dit wordt in Hongarije vaak gebruikt, waarbij FIDESZ-politici beweren aan de zijde van het gewone volk te staan, ​​tegen de ”liberaal linkse elite”. In werkelijkheid zijn de elites van Hongarije de corrupte leden van FIDESZ en de Christendemocratische Volkspartij (KDNP), een reactionaire katholieke partij die Orbán volledig steunt in zijn christelijk nationalisme.

Sinds 2005 werken de christelijk-nationalisten samen met de Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ). De FIDESZ-KDNP-alliantie bezorgde Viktor Orbán bij elke verkiezing sinds 2010 een ruime meerderheid. De enige extreemrechtse tegenstander van Orbán was de Beweging voor een Beter Hongarije (Jobbik). Deze partij speelde in op racisme, antisemitisme en dogmatisch etnisch nationalisme en was populair onder extreemrechtse jongeren die zich vervreemd voelden door het feit dat FIDESZ in de EU bleef. Tussen 2014 en 2022 werd Jobbik zelfs als radicaler rechts beschouwd dan de FIDESZ-KDNP-alliantie. Dit veranderde nadat Jobbik besloot gematigder te worden en zelfs samenwerkte met de liberale oppositie. Als reactie hierop gebruikt FIDESZ nu extreemrechtse retoriek en heeft Jobbik politieke steun verloren.

Ondanks het Hongaarse nationalisme, populisme en de retoriek tegen het liberalisme en de EU, heeft Viktor Orbán Hongarije nooit uit de Europese Unie gehaald. Zijn verzet blijft bij retoriek; Hongarije blijft toegewijd aan de gemeenschappelijke Europese kapitalistische markt en alle ongelijkheid die deze voor Hongaarse werkenden creëert. Het is ook een feit dat Hongarije veel geld uit Brussel heeft ontvangen. Over de periode van 2004 tot en met 2026 heeft Hongarije naar schatting in totaal ongeveer € 90 miljard tot € 95 miljard van de Europese Unie ontvangen. Daarom heeft Orban nooit gedaan aan een uitreding uit de EU, omdat zijn land enorm veel subsidies ontvangt van de unie die hij zo verafschuwde.

De verkiezingen in Hongarije zijn vrij, maar niet eerlijk.

De Europese Unie heeft de volgende redenen hiervoor aangevoerd:

• Ongelijke toegang tot de media: loyalisten van FIDESZ en KDNP bezitten de commerciële media.
• Misbruik van staatsmiddelen: de staat gebruikt belastinggeld voor pro-Orbán-propaganda.
• Bevordering van loyalisten op belangrijke overheidsfuncties.
• Verandering van kiesdistricten ten gunste van de regeringspartijen.
• Intimidatie van de sociaal zwakkeren om op de regering te stemmen, anders dreigen ze hun uitkeringen te verliezen.
• Het bestempelen van oppositiefiguren als “buitenlandse agenten” (in de stijl van Vladimir Putin).

De mislukking van de liberale oppositie

Sinds hun verpletterende nederlaag in 2010 zijn de liberalen en sociaaldemocraten er niet in geslaagd een betekenisvolle oppositie te vormen tegen de rechtse populisten. De redenen hiervoor zijn een gebrek aan eenheid en het feit dat ze geen antwoord hadden op de golven van populisme en de minachting voor het democratische proces door rechts. De liberalen konden hun verkiezingsnederlaag niet verwerken en de Alliantie van Vrije Democraten werd in 2013 ontbonden. De sociaaldemocratie verloor de ene verkiezing na de andere, niet in staat om een ​​betekenisvolle oppositie te bieden, terwijl leiders als Attila Mesterházy, Gergely Karácsony, Bertalan Tóth en Ágnes Kunhalmi kwamen en gingen. Wanhopig probeerde de oppositie verschillende electorale fronten, zoals Eenheid in 2014 of Verenigd voor Hongarije in 2022. Deze faalden allemaal, omdat ze niets anders boden dan loze anti-Orbán-retoriek, net als de campagnes van Clinton en Harris tegen Trump in 2016 en 2024.

De enige (pseudo) linkse stemmen zijn de oude aanhangers van János Kádar, die zich hebben verenigd in de Hongaarse Arbeiderspartij. Zij worden geleid door de 72-jarige Gyula Thürmer, een voormalige stalinistische bureaucraat van lage rang, die in 1989 weigerde de sociaaldemocratische koers van de Hongaarse Socialistische Partij te accepteren. Thürmer is geen revolutionair, aangezien zijn politieke opvattingen sociaal-conservatief en zelfs pro-Russisch imperialistisch zijn. De Hongaarse Arbeiderspartij steunt Moskou en de illegale invasie en bezetting van Oost-Oekraïne. Gyula Thürmer is bovendien een fervent voorstander van het Chinese staatskapitalisme.

Nu, in 2026, vertrouwde de oppositie op een voormalige Orbán-loyalist. Péter Magyar was van 2002 tot 2024 lid van FIDESZ. Hij verliet het Orbán-kamp na het schandaal rond het presidentiële pardon van Katalin Novák. Sindsdien organiseerde Péter Magyar talloze protesten tegen het feodale systeem van Orbán, zoals hij het noemde. De oppositie heeft deze liberaal-conservatief omarmd als hun nieuwe hoop om FIDESZ van de macht te verdrijven. Revolutionair socialisten zijn blij dat extreemrechts verslagen is, maar we vertrouwen Péter Magyar ook niet. Zijn Partij voor Respect en Vrijheid (TISZA) is niet tegen het kapitalisme. Orbán verslaan is één ding, FIDESZ uit de Hongaarse samenleving verwijderen is iets heel anders. De rechtse populisten controleren de media en hun leden bekleden allemaal belangrijke overheidsfuncties. Zelfs nu Viktor Orbán verslagen is, zal Péter Magyar nog steeds te maken krijgen met een systeem dat is gebouwd voor misbruik en corruptie.

Wat is nodig in Hongarije?

Wat Hongarije nodig heeft, is een beweging tegen het kapitalisme. Een kracht die de corrupte, verrotte kapitalistische staat en alle elitaire politici van FIDESZ, KDNP en alle anderen kan vernietigen. Dit is niet eenvoudig, aangezien antisocialistische stigmatisering en anticommunistische vooroordelen dagelijks aan de orde van de dag zijn, zelfs tegen mensen die niet antikapitalistisch zijn. De staatsmedia en de commerciële media in Hongarije bestempelen alles als ”socialistisch/communistisch” wat zich verzet tegen de regering. Het probleem is dat veel Hongaarse werkenden vergiftigd zijn door deze reactionaire mentaliteit. Ze geloven wat de staatsmedia en de commerciële media hen vertellen. In dit vergiftigde klimaat is het erg moeilijk voor revolutionair socialisten om te werken. Onze ideeën zijn niet verboden, maar de golven van reactionaire kapitalistische propaganda zijn zeer sterk.

Sociale media heeft de oppositie dit keer geholpen om te winnen. Veel jongeren hadden genoeg van de mislukkingen van het Orbán-regime. De traditionele media zijn pro-Orbán, maar hun aanwezigheid op sociale media is zwakker. Dit is een terrein dat de oppositie kon gebruiken, aangezien veel Hongaren tegenwoordig op sociale media zitten, met name de jeugd. Foutief dacht het Orbán kamp dat ze verkiezingen konden winnen door alleen traditionele media te gebruiken. Dat werkte immers voor hun in 2010, 2014, 2018 en 2022. Maar de traditionele media verliezen terrein in de informatieoorlog. Sociale media kunnen een belangrijke rol spelen bij verkiezingen, zoals Die Linke in Duitsland heeft laten zien.

Veel Hongaarse werkenden en baanlozen zijn boos. Ze zien de kosten voor vrijwel alles stijgen. De overheid helpt niet en ze willen verandering. Maar deze verandering komt niet van een conservatieve ex-Orbán aanhanger. Verandering kan alleen worden bewerkstelligd door een revolutionaire partij die durft te breken met het kapitalisme. Ook dit is niet eenvoudig, aangezien werkenden in Hongarije geen revolutionaire mentaliteit hebben. Ze worden doordrenkt met etnisch nationalisme, antisemitisme en een diepe angst voor alles wat niet christelijk en etnisch wit is. Een duidelijk gevolg van hersenspoeling en desinformatie. Viktor Orbán beweerde vaak dat moslims over de Hongaren zouden heersen. In werkelijkheid wonen er slechts 5.000 moslims in Hongarije en 75% daarvan is etnisch Oost-Europees, niet Arabisch. Orbán zei ook dat joden de liberale oppositie controleren. Hij wees daarbij naar George Soros, een in Hongarije geboren liberale miljardair.

De ideeën van het socialisme zijn de enige weg voorwaarts uit de ongelijkheid, armoede en misstanden die werden begaan door de FIDESZ-KDNP-partijalliantie. TISZA of de MSZP zijn niet wat de Hongaarse werkenden en baanlozen nodig hebben. Ze hebben een revolutionaire arbeiderspartij nodig die breekt met het kapitalisme. Daarvoor hebben we de bejaarde Gyula Thürmer en zijn voorliefde voor het oosters imperialisme niet nodig. We hebben jonge revolutionaire marxisten nodig, die zich verzetten tegen de verrotte kapitalistische staat en het kapitalistische systeem. Wij staan voor een socialistisch Hongarije als onderdeel van een socialistische Europese federatie. Dit betekent de volledige vernietiging van de burgerlijke staat en alle machtsstructuren die FIDESZ en de kapitalistische klasse in Hongarije hebben gediend!

Viktor Orbán werd verslagen bij de verkiezingen van 12 april 2026. Zijn FIDESZ verloor van TISZA, die de nieuwe regeringspartij van Hongarije zal worden. De MSZP deed niet eens mee aan de verkiezingen, wat betekent dat er voor het eerst sinds 1990 geen sociaaldemocratische partij in het Hongaarse parlement vertegenwoordigd is. De kiemen van het rechts-populisme zijn echter nog niet verdwenen. FIDESZ blijft de tweede partij van het land en kan terugkeren als Péter Magyar een mislukking blijkt te zijn voor de werkende klasse, wat hij ongetwijfeld zal worden, maar voorlopig hebben de krachten van het rechts-populisme in Oost-Europa een zware nederlaag geleden.

Wie was Nicolae Ceaușescu?

Nicolae Ceaușescu was de tweede leider van het stalinisme in Roemenië, tijdens de eerste Koude Oorlog. Hij kwam aan de macht in 1965, na de dood van Gheorghe Gheorghiu-Dej. Deze was door Stalin in 1944 aangesteld als Generaal Secretaris van de Roemeense Arbeiderspartij. In 1947 greep de partij de macht nadat het Koninkrijk Roemenië was opgeheven. De stalinisten stichtte de Roemeense Volksrepubliek met Gheorghe Gheorghiu-Dej als leider. Het bewind van de Roemeense Arbeiderspartij was stalinistisch, maar met een sterkte nadruk op Roemeens nationalisme. Dat beviel de stalinisten in Moskou niet, dat nationaal gezinde stalinisten zich niet als lakeien van de Sovjet-Unie opstelde. De handel met het westen was daarnaast groot, bijna 35% van alle Roemeense export ging naar het westen. Dit nationaal stalinisme zou altijd de lijn van de Roemeense stalinisten blijven.

Toen Gheorghe Gheorghiu-Dej overleed in 1965, nam Nicolae Ceaușescu het roer van hem over. Ceaușescu besloot dat de ’’volksdemocratische periode’’ voorbij was en dat Roemenië het socialisme had gerealiseerd. De naam van de partij en staat werd veranderd. Het land werd de Socialistische Republiek Roemenië en de partij kreeg de naam: Roemeense Communistische Partij. Van socialisme was echter geen spraken. Er was geen arbeidersdemocratie, geen democratische participatie van werkenden in de productie en planning van de economie. Alles werd bepaald door de bonzen van de communistische partij.

Ceaușescu kreeg in de jaren 70 groot interesse in de persoonlijkheidscultus van Kim Il Sung in Noord Korea. Een persoonlijkheidscultus was eigenlijk na de dood van Joseph Stalin minder populair geworden, zeker na 1956. Veel stalinistische leiders kozen ervoor om Marx en Lenin te verheerlijken, maar niet hunzelf. Nicolae Ceaușescu zag dat anders. Net als Kim Il Sung vond hij dat hijzelf en zijn vrouw, het centrum van het ’’Roemeense socialisme’’ moesten zijn. Marx en Lenin verdwenen na de achtergrond, Nicolae en Elena werden het centrum van een persoonlijkheidscultus die tot december 1989 zou duren.

Toen de Sovjet-Unie een invasie van Tsjecho-Slowakije doorvoerde in 1968, was de Socialistische Republiek Roemenië fel tegen. Nicolae Ceaușescu vond dat elk land zelf moest bepalen hoe ze het socialisme wouden realiseren. Het westen beviel dit wel, een stalinistische leider die zich onafhankelijk van Moskou opstelde. Terwijl de anticommunistische landen fel waren tegen de stalinisten die loyaal waren aan Moskou, kreeg het stalinisme in Roemenië weinig kritiek. Het opportunistische westen wou zo Roemenië te vriend houden.

Nicolae Ceaușescu had grote plannen, maar niet het geld. Dus begon hij massaal geld te lenen en kapitalistische banken waren bereid hiertoe. Hierdoor leek de façade die het nationaal stalinisme opbouwde realiteit. Vanaf 1974 werden grote bouwprojecten opgezet om steden te ’’moderniseren’’. Grote flats vervingen de verpauperde woningen van voor de oorlog. Voor werkenden waren dit positieve veranderingen. Want de nieuwe flats boden luxe die ze voor 1974 nauwelijks kende. De huren waren laag en onderwijs was gratis net zoals de gezondheidszorg. Met nationalistische bombarie verklaarde de stalinistische bureaucratie dat het ”Roemeense socialisme” succesvol was.

Bezuinigingen, armoede en opstand

Ondanks de nieuwbouw zat de Socialistische Republiek Roemenië met een enorme schuldlast. Ook dit beviel Nicolae Ceaușescu niet. Dus besloot de Grote Leider van het Land, de Conducător, dat men zware bezuinigingen moest doorvoeren om de schulden af te betalen. Werkenden moesten maar bloeden voor de ’’socialistische nieuwbouw’’. Terwijl de overheid overal de geldkraan dichtdraaide, bleven Nicolae en Elena Ceaușescu in luxe leven. Voor werkenden waren de jaren 80 heel zwaar. Men mocht niet hoger stoken dan 15 graden in de winter en stroom was ook maar beperkt beschikbaar. Dit verklaart ook waarom de woede zo groot was vanaf midden jaren 80. Financieel gezien was het land in 1989 gezond. Anders dan stalinistische landen of zelfs kapitalistische landen, had Roemenië eind jaren 80 geen schulden meer. Maar het waren werkenden die hiervoor moesten lijden vond Nicolae Ceaușescu.

Ondertussen bouwde de Conducător een eigen paleis midden in Boekarest. Een gebouw van 365.000 vierkante meter, dat hij het ’’Paleis van de Republiek’’ noemde. Hele woonwijken moesten gesloopt worden om de stalinistische monstruositeit te bouwen. Door de extreme bezuinigingslogica is het logisch dat veel Roemenen zich totaal niet verbonden voelde met het zogenaamde ”Roemeense socialisme”. De familie Ceaușescu had hun realiteitsbesef verloren terwijl de armoede groot was, door de bezuinigingen die ze afdwongen op de werkende klasse. Die snakte naar politieke vrijheden, maar Ceaușescu weigerde om af te stappen van zijn absolute macht. Roemenië bleef een klassiek stalinistisch land, ondanks dat in Oost-Europa het einde voor de stalinisten in zicht kwam.

Eind december 1989 viel de bom. Na jaren van bezuinigingen en armoede, kwam de arbeidersklasse in opstand. Dit werd mede georganiseerd door dissidenten binnen de communistische partij. Op 21 december hield de oude Nicolae Ceaușescu een toespraak waarin hij het ”Roemeense socialisme” en de nieuwbouw prees. Werkenden pikte dit niet meer en begonnen anti-Ceaușescu leuzen te schreeuwen. De Conducător verbleekte van schrik, de massa’s keerde zich tegen hem. Nicolae en Elena Ceaușescu werden per helikopter in veiligheid gebracht, terwijl de massa’s zich tegen symbolen van de staat en partij keerde. De almachtige communistische partij werd letterlijk door de klasse die het beweerde te dienen, verpletterd!

Dumitru Mazilu, Ion Iliescu en Petre Roman stelde zich op als ”revolutionaire leiders”. Eigenlijk waren het (ex)stalinisten die heel snel alle marxistische symboliek dumpte, om vooral nationalistisch en patriottistisch over te komen. Deze ex-stalinisten verenigde zich in het Nationale Reddingsfront (1989-1993). De sociaaldemocratische partij van Ion Iliescu zou uiteindelijk uit dit Nationale Reddingsfront groeien. Dat was de Partij van de Sociaaldemocratie in Roemenië (1993-2001), later de Sociaal Democratische Partij (sinds 2001).

Nicolae Ceaușescu zou dat allemaal niet meer meemaken. Dumitru Mazilu, Ion Iliescu en Petre Roman wouden van hem af en gaven het militair de goedkeuring om Nicolae en Elena dood te schieten. Het Roemeense Volksleger dat een paar dagen eerder nog loyaal was, besloot binnen 24 uur om hun Conducător en diens vrouw dood te schieten op 25 december 1989. De militaire rechtbank was een schijnvertoning. Elena vervloekte de soldaten, terwijl Nicolae nog een deel van de Internationale zong toen de soldaten het vuur opende. De executie van Nicolae en Elena moest het Nationale Reddingsfront legitimiteit geven. Het was eigenlijk een snelle afrekening om plaats te maken voor het trio; Dumitru Mazilu, Ion Iliescu en Petre Roman.

Kapitalistisch wanbeleid en nog meer armoede

De ’’Socialistische Republiek Roemenië’’ werd informeel opgeheven op 28 december 1989. In het jaar 1990 werden verkiezingen gehouden, maar echt democratisch waren die niet. Want het Nationale Reddingsfront bestuurde de media, de staat en alle informatie. Roemenen kregen vooral de politieke lijn van het trio te zien en dus stemde men op die ex-stalinisten die tot 21 december 1989, nog trouw achter de Conducător hadden aangelopen. De eerste echte democratische overheid kwam aan de macht na de verkiezingen in 1992. Ion Iliescu en zijn ex-stalinisten hadden die opnieuw gewonnen. Echter van Marx en Lenin moesten de nieuwe sociaaldemocraten niets hebben. Neoliberalisme was hun nieuwe ideologie, ook al beweerde ze op papier voor een sociale markt economie te staan.

Staatsbedrijven werd verkocht voor een appel en een ei, vaak aan types rond Iliescu. Veel werkenden waren hier op tegen, maar er bestond geen traditie van arbeidersstrijd. Er was geen spraken van georganiseerd verzet, mede door het feit dat wat als links werd aangezien, vaak bestond uit harde stalinisten en die wou niemand meer aan de macht zien. Hier maakte Ion Iliescu dankbaar misbruik van door te beweren dat deregulering en marktwerking nodig waren. Het resultaat? Nog meer armoede, vooral kinderarmoede blijft hoog. De overheid dacht niet aan het leed dat miljoenen overkwam. Roemenië moest aantrekkelijk worden voor buitenlandse investeerders en dus wou men vooral geen regels opstellen, de markt was god, concurrentie was koning!

In 1996 werd Iliescu afgestraft voor zijn neoliberale politiek. Toch lukte het hem om weer aan de macht te komen in het jaar 2000. Zo bleven de ex-stalinisten macht uitoefenen in het kapitalistische Roemenië. In 2007 werd Roemenië lid van de EU en werd de interne markt opgesteld voor Europese kapitalisten, met volledige steun van de ex-stalinisten. Het land werd een presidentiële staat, waarbij dus de president veel macht bezit. Hierdoor worden verkiezingen steeds een toneelspel tussen verschillende persoonlijkheden. Door de armoede, corruptie en ongelijkheid van de laatste 36 jaar nam de steun voor Nicolae Ceaușescu elk jaar toe. Ondanks diens stalinistische politiek vereert men de periode toen de Socialistische Republiek Roemenië, voor een hogere levensstandaard zorgde dan na 1989.

De huidige president van het land is Nicușor Daniel Dan. Hij is niet te spreken over het feit dat Nicolae Ceaușescu als positief wordt ervaren. Wat de kapitalistische president vergeet is dat werkenden vinden dat hun leven beter was onder het stalinisme dan onder het kapitalisme. Ondanks de dictatuur was hun levensstandaard hoger 36 jaar geleden. De generatie van na 1989 kent alleen de kapitalistische ongelijkheid, armoede en politici die enkel aan zichzelf denken. Ze kennen de verhalen van hun ouders en grootouders. Die praten niet over het wrede ’’communisme’’, maar over de gratis gezondheidszorg, gratis onderwijs en een gemeenschappelijk gevoel dat niet bestaat in het huidige Roemenië. Dat zijn positieve eigenschappen van de Socialistische Republiek Roemenië, waar de kapitalistische geschiedenisboeken, de media en politici niet over willen praten!

Liberale politici zoals Nicușor Daniel Dan kunnen dat niet begrijpen. Voor hun is de liberale democratie en het kapitalisme het ultieme goed. Zij geven misinformatie en nostalgie de schuld aan het positieve beeld van Ceaușescu. Revolutionair socialisten doen niet aan verheerlijking van het stalinisme. Maar we wijzen er wel op dat de Socialistische Republiek Roemenië een glimp gaf van wat mogelijk is, als de economie niet eigendom is van een kapitalistische minderheid, zoals dat nu wel het geval is in kapitalistisch Roemenië. De markt economie heeft veel kapot gemaakt en voor veel armoede gezorgd. Het alternatief is daarom socialisme, democratische controle van werkenden. Hiervoor is echter een socialistische arbeiderspartij nodig. Een partij die breekt met de gevestigde politiek en de kapitalistische staat. Dat is wat Roemenië nodig heeft!

Artikel door het Project voor een Revolutionaire Marxistische Internationale – Vertaald door Google Translate

De aankondiging van een nieuwe linkse partij onder leiding van Zara Sultana en Jeremy Corbyn, is een klap voor de wankelende regering van Starmer. Om olie op het vuur te gooien, zal de regering van Starmer waarschijnlijk nieuwe bezuinigingen en belastingen invoeren, gericht op de allerarmsten in de samenleving. Dit zal de steun voor de rechts-populistische Reform UK vergroten, maar ook de weg vrijmaken voor een echt links alternatief.

PRMI-leden in Engeland, Schotland en Wales zijn enthousiast over deze stap en moedigen onze leden aan om mee te werken aan de opbouw van deze nieuwe partij. Natuurlijk heeft de nieuwe partij de potentie om dat te worden, hoewel de vraag of deze nieuwe formatie geschikt is voor de taak, nog ter discussie staat.

Het karakter van de Labour Partij

De Labour-regering van Starmer heeft ingrijpende hervormingen van de sociale zekerheid doorgevoerd, waardoor de allerarmsten in de samenleving nog meer risico lopen. Bovendien hebben ze zich gericht op ouderen en gehandicapten. Ze hebben tegenstand ondervonden van hun achterban en hebben in dit verband belangrijke concessies gedaan – bijvoorbeeld hun ommezwaai in de PIP (Personal Independence Payment) – een uitkering die mensen met een beperking ondersteunt met de extra kosten die zij maken. Hoewel deze onenigheid tot nu toe onder controle is gehouden, is het duidelijk dat het risico bestaat dat deze zelfs binnen hun eigen partij zal toenemen.

De Labour Partij is al lang geen echte linkse partij meer net zoals andere sociaaldemocratische partijen in Europa. De ruk naar rechts in een poging om de bezuinigingen van de Conservatieve Partij te overtreffen, is niet goed ontvangen door de kern van de partij. De toenemende repressie met de recente beslissing om Palestine Action tot terroristische organisatie te verklaren, de aanhoudende steun voor de genocide in Gaza en de escalatie van het militarisme, hebben ertoe geleid dat Labour zichzelf effectief op de zwarte lijst heeft gezet te midden van een grote kern van haar achterban, dan hebben we het nog niet eens gehad over de aanvallen op de arbeidsongeschiktheidsuitkeringen, de NHS, transgenders, enzovoorts.

Terwijl Tony Blair ervoor zorgde dat Labour transformeerde tot een neoliberale kapitalistische partij, was Starmers contrarevolutie veel scherper. Hij heeft echter nooit geprofiteerd van de populariteit van Blair in zijn gloriedagen en lijkt premier te worden voor één termijn. Het lijkt erop dat Reform UK zal profiteren van de mislukking van Labour en een nieuwe linkse partij is nu meer dan ooit nodig.

Het potentieel werd aangetoond met Corbyns verkiezing tot Labour-leider in 2015. Hij speelde in op een anti-bezuinigingsmentaliteit en zette de semi-transformatie van de partij in gang. We zagen waartoe een massacampagnepartij in staat was tijdens de verkiezingen van 2017 en in mindere mate ook in 2019. Maar in plaats van de strijd aan te gaan tegen de rechtervleugel van de partij, capituleerde hij en liet Corbyn toe dat rechtse sociaaldemocraten (de neoliberalen) zijn campagne saboteerden. Het is duidelijk dat Sultana hier in ieder geval lering uit heeft getrokken en zich door de beweging laat beïnvloeden.

Start van een nieuwe partij

De aankondiging van de nieuwe partij zelf verliep nogal rommelig, waarbij Sultana Corbyn aankondigde als medeoprichter voordat hij zich publiekelijk had uitgesproken. Hoewel niet ideaal, lijkt Sultana wel degelijk initiatief te nemen en Corbyn op de proef te stellen. Sultana’s staat van dienst is zeker positief en belooft zich te richten op de opbouw van de basis en het breken met Starmers Labour. Signalen van besluiteloosheid van Corbyn verdienen echter wel de nodige aandacht.

Geen van de zogenaamde Palementary Labour Party (PLP) gekozenen heeft enige bereidheid getoond om te breken en zelfs de vijf ”rebellen” die uit de PLP zijn gezet, smeken om weer toegelaten te worden. Momentum (de linkse basisorganisatie die Corbyn aanvankelijk steunde) verspreidde na de aankondiging snel een pamflet ”Waarom socialisten lid van de Labour Partij zouden moeten zijn”, waarin de stap duidelijk werd afgewezen.

Als Sultana en Corbyn als “co-leiders” zouden samenwerken, zouden ze een formidabele macht kunnen vormen. Er gaan echter geruchten dat sommige betrokkenen Corbyn liever als boegbeeld zien, gezien zijn populariteit en eerdere successen. Met Sultana’s daadkracht (en Corbyns gebrek daaraan) en jeugdigheid zouden ze het waarschijnlijk veel beter doen in een coalitie, vooral gezien zijn gebrek aan bereidheid om iets groters te bouwen.

Ondanks alle eerdere successen van Corbyn slaagde hij er niet in zijn steun om te zetten in een echte actieve beweging en zich los te maken van Labour totdat hij onder druk werd gezet. Of de twee partijen zich zullen splitsen of zich zullen richten op het opbouwen van een echte grassroots-organisatie, valt nog te bezien. Idealer zal dit leiden tot een ander soort partij dan we eerder hebben gezien, met democratische controle vanuit de leden die de verleiding tot een factionalisering zouden kunnen wegnemen.

Het potentiaal van een nieuwe linkse partij

Peilingen tonen aan dat een nieuwe linkse formatie een reële bedreiging voor Labour zou kunnen vormen. Laten we niet vergeten dat Labour in 2017 3,2 miljoen stemmen meer haalde dan Starmers ”overwinning” in 2024, dit was meer een weerspiegeling van ontevredenheid over de Tories dan van consensus over Starmers Tory-lite verkiezingsprogramma. Interessant is dat peilingen, nog voordat het verkiezingsprogramma is opgesteld, aangeven dat ergens tussen de 10 en 18% van de kiezers de nieuwe partij zou steunen – oplopend tot 33% onder kiezers onder de 30. Onder 16- tot 18-jarigen wordt Corbyn het meest gunstig beoordeeld van alle partijleiders.

Hoewel het first-past-the-post-verkiezingssysteem kleinere partijen niet bevoordeelt, wordt gesuggereerd dat ze bij de volgende verkiezingen 7 zetels zouden kunnen winnen. Het kiesstelsel vereist ook een geconcentreerde geografische steun, iets wat Sultana in haar huidige kiesdistrict niet heeft – maar Corbyn wel in Islington heeft opgebouwd. Sultana zou echter potentieel meer steun kunnen verwerven door zich kandidaat te stellen in een omgeving zoals Birmingham, waar de genocide in Gaza de grootste zorgen baart onder kiezers.

Ondanks het first-past-the-post-systeem is er in meerdere kiesdistricten potentieel om campagnes van onderop te voeren achter lokale kandidaten. Dit zou niet uitsluitend gericht moeten zijn op verkiezingswerk, maar op het opbouwen van een beweging die de status quo kan uitdagen.

Zeker in Schotland en waarschijnlijk ook in Wales zullen er in 2026 verkiezingen plaatsvinden in de gedecentraliseerde parlementen. Het zou een vergissing zijn om de partij Engeland-centrisch te houden en zowel Labour in Wales als de SNP in Schotland zouden uitgedaagd kunnen worden, door een strijdlustig links alternatief dat gebruikmaakt van het gunstige terrein van het evenredige kiesstelsel. Vooral in Wales is er een zorgwekkende toename in steun voor hervormingen, wat de noodzaak aantoont van een strijdlustige linkse kracht die een reëel alternatief kan bieden voor het huidige politieke discours.

De nieuwe partij kan echter alleen een dergelijk alternatief bieden als ze resoluut breekt met Labours minachting voor het recht van deze (overwegend arbeidersklasse) landen om hun eigen toekomst te bepalen. Dit is met name cruciaal in Schotland, waar Corbyns weigering om een tweede referendum over onafhankelijkheid aan te bieden de aantrekkingskracht van Labour in zowel 2017 als 2019 ondermijnde. Op dezelfde manier zou in Noord-Ierland een linkse partij die campagne voert voor een vrijwillige, democratische en socialistische federatie van Engeland, Ierland, Schotland en Wales, die het electorale monopolie kunnen doorbreken van de sektarische kapitalistische partijen die de politiek in zowel Stormont als Westminster domineren.

De vakbonden moeten zich ook veel krachtiger uitspreken tegen Labour in zijn huidige samenstelling. Het feit dat er nog steeds elf grote vakbondsleiders lid van de Labour-partij zijn in de huidige situatie van regelrechte aanvallen op werknemers, is ronduit absurd. Ze zouden zich natuurlijk moeten richten op een nieuwe Sultana-Corbyn-formatie, maar oproepen aan de vakbonden om in deze context simpelweg de macht over te nemen, zijn evenzeer gebrekkig.

Hoewel Unite positieve stappen heeft gezet om het vakbondslidmaatschap van vicepremier Angela Rayner op te schorten vanwege haar schandelijke rol in de staking van de vuilnisophaaldienst in Birmingham, hebben de vakbondsbureaucratieën in het algemeen het model van het sociaal partnerschap bijna volledig omarmd en onderdrukken ze actief de democratie aan de basis. Natuurlijk zijn er enkele uitzonderingen hierop – met name de EC van Baker’s Union heeft het Sultana/Corbyn-project gesteund. Maar tenzij het gebaseerd is op een militante politieke en arbeidsstrijd onder leiding van de basisleden, zal de betrokkenheid van de vakbond bij de nieuwe partij eerder een belemmering dan een steun in de rug zijn.

De weg voorwaarts

Om kans op succes te maken, zal een nieuwe organisatie arbeiders, socialisten, vakbondsleden en onderdrukten moeten verenigen in een werkelijk democratische, jonge en inclusieve partij, betrokken bij en opgebouwd door de strijd aan de basis. Pogingen tot bureaucratisering en top-down leiderschap zullen alleen maar afschrikwekkend zijn voor de meest actieve en radicale lagen die in staat zijn een nieuwe linkse partij tot bloei te brengen.

Demonstraties in het hele land zijn aanzienlijk geweest, maar een significante georganiseerde basis moet nog worden gevormd. Dit wil niet zeggen dat dit niet zal gebeuren, maar het vereist toewijding aan de opbouw van een massaorganisatie, met echte democratie aan de basis. Ondanks de beperkingen is het zeer waarschijnlijk dat het frisse en enthousiaste nieuwe lagen aantrekt die het potentieel hebben om het leiderschap vooruit te helpen.

Corbyn en Sultana steunen Palestina beiden krachtig. In de context van toenemende steun voor Palestina, met protesten vergelijkbaar met die tijdens de Irak-jaren, is een nieuwe linkse partij die zich krachtig verzet tegen genocide een potentiële stimulans voor de beweging. Het is geen toeval dat dit samenvalt met de Mamdani-verkiezingen in New York. Naarmate de beweging tegen de genocide in Palestina groeit en de gevestigde orde ertegen blijft optreden, trekken mensen steeds radicalere conclusies. Links heeft een sterke partij nodig die de Palestijnse solidariteitsbeweging kan verbinden met andere vormen van anti-onderdrukking en economische strijd om effectief te kunnen bouwen.

De nieuwe partij moet een uitgesproken anti-kapitalistisch karakter hebben

Zonder een duidelijk anti-onderdrukkingsprogramma zou de organisatie er mogelijk niet in slagen zich adequaat en vooral inclusief op te bouwen. ‘Brood en boter’-kwesties alleen zullen niet voldoende zijn om mensen te overtuigen van de noodzaak van serieuze verandering. Het is te verwachten dat er in deze periode linkse figuren en formaties zullen ontstaan.

Hun succes zal afhangen van hun vermogen om een echte uitdaging te vormen en niet te capituleren zoals anderen vóór hen.

Om Sultana, die de revolutionaire Rosa Luxemburg citeerde, te citeren: “Socialisme of barbarij” zijn de enige twee keuzes!

De oprichting van een nieuwe politieke kracht zou een enorme stap voorwaarts zijn, maar is geen doel op zich – vooral niet wanneer deze grotendeels gericht is op individuen in plaats van op een massabeweging. Hoewel velen hopen op een verkiezingsmachine, zou een massale linkse partij die gericht is op strijd een veel grotere bedreiging voor de gevestigde orde kunnen vormen.

Geconfronteerd met een genocide, bewapend en geïnformeerd door de Britse staat, met een ongekend hoge kosten van levensonderhoud, massale aanvallen op transgenders en de opkomst van extreemrechts, moet elke nieuwe linkse partij in staat zijn een massale strijd op te bouwen en het kapitalisme frontaal te confronteren, elke vorm van compromis zal fataal zijn. Deze organisatie moet enthousiast zijn en vertrouwen hebben in de arbeidersklasse en de onderdrukten om zichzelf te bevrijden, niet als kiezers, maar als leden die actief deelnemen aan de strijd.

Oekraïne verdreven uit Kursk

Een jaar geleden vielen Oekraïense strijdkrachten de Russische Federatie binnen. In een gebied rond Kursk wisten ze 12 maanden Russisch grondgebied te bezetten. Het was een vernedering voor het Kremlin dat Kyiv nu op hun land vocht. Hoewel het een propaganda overwinning was, wisten revolutionair socialisten dat het militair gezien geen langdurige bezetting zou worden. Oekraïne heeft niet de middelen om het Russische ”Keizerrijk” van Vladimir Putin te bezetten, laat staan verslaan. Dat bleek wel toen de Oekraïners zich moesten terugtrekken. Russische troepen aangevuld met Noord Koreaanse soldaten, verdreven Zelenskyy uit het Kursk gebied en zijn ondertussen weer de grens over gestoken.

Oekraïne leeft ondertussen volledig op westerse wapens en geld. Werkenden en baanlozen in het westen moeten voor deze oorlog betalen, omdat onze kapitalistische regeringen kost wat kost willen dat Zelenskyy stand houdt tegen Putin. Natuurlijk heeft Oekraïne het recht om zich te verzetten, alleen de realiteit is dat onder de huidige kapitalistische structuren ze niet kunnen winnen. Westerse wapens zijn niet voldoende, Rusland rukt langzaam op. Na 3,5 jaar van oorlog is dit pijnlijk duidelijk. Intern is Oekraïne een nationalistische dictatuur geworden. Wie kritiek op de regering Zelenskyy heeft, wordt opgepakt en monddood gemaakt. Ook wordt het oorlogsrecht gebruikt om werkenden langer te laten werken voor slechtere arbeidsvoorwaarden.

Kapitalistisch Oekraïne kan niet winnen!

Onder de huidige kapitalistische machtsstructuren kan Oekraïne niet winnen. Het land heeft niet de middelen om het Russische imperialisme te verslaan. Daarnaast zorgt de nationalistische retoriek vanuit Kyiv ervoor dat andersdenkenden monddood gemaakt worden. Iedereen in Oekraïne moet nationalistisch zijn en zich 100% achter de regering Zelenskyy scharen. Doe je dat niet of heb je kritiek op die regering dan ben je een ”landsverrader” en een ”aanhanger van het Kremlin” aldus de Oekraïense propaganda. De Russische propaganda is precies hetzelfde. Wie het Russische leger niet trouw is, wordt meteen als ”verrader” neergezet door de militaristen op de Russische televisie.

Daarnaast is de regering Zelenskyy in Kyiv een lakei van het westerse imperialisme en zal alles doen wat het westen wil. Natuurlijk snappen we dat Zelenskyy zich in het nauw voelt, maar het westen geeft niets om mensenrechten of democratie. Dat zijn slechts leuzen en propagandateksten die in de informatieoorlog gebruikt worden. We weten dit omdat het westerse imperialisme enkel regimes bekritiseerd die zich tegen hun keren. De zionistische Staat Israel, het totalitaire Koninkrijk Saoedi-Arabië, de Arabische oliestaten (gebouwd op slavernij), allemaal bondgenoten van het ”vrije westen” die niet onder sancties of kritiek staan.

Hoe kan Oekraïne wel winnen?

Rusland rukt langzaam op, maar dat zegt niet dat het Kremlin meteen gewonnen heeft. De Russische militaristen en hun groot Russisch chauvinisme hebben al vaker verkondigd dat Oekraïne zou capituleren, eerst in 2023 en dan in 2024. Elke keer hadden ze het fout! Oekraïne zal niet meteen verslagen worden. Maar het kan ook niet winnen onder de huidige omstandigheden. Hoe kunnen we de oorlog stoppen? Ten eerste moeten werkenden en baanlozen in Oekraïne en Rusland inzien dat ze niets winnen met hun kapitalistische regeringen. Een klassenbewustzijn is nodig om te beseffen dat het kapitalisme geen oorlogen oplost maar juist veroorzaakt!

Dan is het de kunst om samen te komen en een revolutionaire arbeiderspartij op te richten. Dit zal niet makkelijk zijn. Zowel Rusland als Oekraïne tolereren geen kritiek op hun regeringen. Oekraïne is iets toleranter, maar zal een consequente partij van de werkende klasse tegenwerken en misschien zelfs verbieden onder het mom van ”Russische sympathie”. Maar de macht van de twee kapitalistische regeringen is niet zo sterk als het lijkt. Er is veel ontevredenheid en ongelijkheid. Een arbeiderspartij zou dat kunnen gebruiken in hun propaganda. Dan is de volgende stap het organiseren van verzet, protesten en stakingen. De regimes zullen die proberen neer te slaan. Uiteindelijk zal een revolutie nodig zijn om zowel de regering van Vladimir Putin als die van Volodymyr Zelenskyy omver te werpen.

Is geweld dan nodig? Helaas wel, de kapitalistische elite in Rusland en Oekraïne zullen hun macht niet democratisch opgeven. In Oekraïne heeft geen enkele regering na 1991 iets gedaan tegen de almacht van de kapitalisten en hun politieke marionetten. Ook Volodymyr Zelenskyy en zijn populistische partij ”Dienaar van het Volk” bleken net zo kapitalistisch als alle voorgaande regeringen. Als Oekraïne meer democratisch zou worden is het misschien mogelijk om via verkiezingen aan de macht te komen, maar gezien de autoritaire positie van Zelenskyy is het onwaarschijnlijk dat werkenden via democratische middelen de macht kunnen grijpen.

Wij zeggen niet dat Oekraïense werkenden zich moeten neerleggen bij de eisen van het Russische imperialisme. Ze moeten Russische werkenden aanmoedigen om zich tegen het Kremlin te keren. Maar dat moet op basis van socialistisch internationalisme. Op dit moment krijgen Russen vooral leugens en halve waarheden te zien, dat Oekraïne volledig nazistisch zou zijn. Dit is natuurlijk onzin! Oekraïne is geen extreemrechtse staat, maar het tolereert wel fascistische symbolen en verbiedt oppositie daartegen. De Oekraïense propaganda heeft gelijk over de dictatoriale aard van het Putin regime, maar negeert de ondemocratische politiek van Zelenskyy.

Een begin voor Oekraïense werkenden zou zijn om zich te verenigen tegen de regering in Kyiv. Tegen de aanvallen op hun arbeidsrechten onder het mom van het oorlogsrecht. Tegen de arrestatie van critici van Zelenskyy zoals de socialist: Bogdan Sirotuyk, die al 12 maanden in voorarrest zit. Oekraïense werkenden moeten breken met de kapitalistische staat en diens aanhangers. Een kapitalistische overheid werkt nooit in het interesse van de werkende klasse. Het alternatief moet daarom een socialistische staat zijn, die radicaal breekt met de oligarchen, die nog steeds de Oekraïense economie domineren.

Een socialistisch Oekraïne zou de nationalisatie van de productiemiddelen moeten inhouden en de grootste bedrijven. Alle oligarchen die na 1991 rijk geworden zijn moeten onteigend worden. De kapitalistische staat die de ex-stalinisten hebben opgebouwd dient afgebroken te worden. Op diens plaats zal dan een Oekraïense Socialistische Raden Republiek komen, onder een raden democratie met democratische controle over de economie.

Zo’n socialistisch Oekraïne kan Russische werkenden laten zien wat socialisme inhoudt en hun aanmoedigen om het Kremlin omver te werpen. Want we moeten niet vergeten dat er veel ontevredenheid is in Rusland. Er heerst veel armoede en velen zijn de ongelijkheid meer dan zat. Een revolutionaire vonk zou het Russische kruitvat kunnen doen exploderen.

Daar is Vladimir Putin doodsbang voor, een herhaling van november 1917! Toen het kapitalisme in Rusland voor 73 jaar werd afgeschaft.

Wat was de PKK? 

De Arbeiders Partij van Koerdistan (Partiya Karkerên Kurdistanê) werd opgericht in 1978. Ze begon een guerrilla strijd tegen de Turkse dictatuur in 1984. Bij het conflict tussen de staat en de PKK zijn ongeveer 40.000 personen gestorven. De Turkse Republiek geeft de PKK de schuld hiervan, maar het was juist de wreedheid van de staat die voor zoveel doden zorgden. Turkije is altijd een nationalistische dictatuur geweest, die iedereen dwingt om zich Turks te gedragen. Koerden zijn een Iranees volk, met een eigen taal en cultuur. De intolerante Turkse staat weigerde echter de Koerden democratische rechten te geven. Elke Koerd moest zich Turks gedragen, wie dat niet deed werd gestraft. De PKK was het antwoord op dit etnische nationalisme, dat vanuit Ankara op de Koerden werd afgedwongen.

Vanaf 1984 begonnen PKK strijders de instituten van de Turkse Republiek aan te vallen, met name soldaten en politie waren hun doelwit. Ook Koerden die de kant van Ankara kozen werden als ”volksvijanden” aangevallen. Abdullah Öcalan is de absolute leider van de PKK. Hij wordt vereerd omdat hij sinds 1999 vast zit in Turkije. Er is een persoonlijkheidscultus rond Abdullah Öcalan opgebouwd, die ook terug te vinden is in de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië.

Wat komt na de PKK?

Op 12 mei heeft de Arbeiders Partij van Koerdistan zich opgeheven. Volgens Abdullah Öcalan moet men met democratische middelen nu vechten voor autonomie voor de Koerden. Probleem is dat democratische rechten niet bestaan in Turkije. Het regime van Recep Tayyip Erdoğan is dictatoriaal. Hij werkt samen met extreemrechts, die zitten in de Turkse regering. Critici van het Turkse nationalisme worden geïntimideerd en velen zitten in de cel. Erdogan heeft de burgemeester van Istanboel; Ekrem Imamoglu, in de gevangenis geworpen. Andere politieke gevangenen zijn; Osman Kavala, Mucella Yapici, Cigdem Mater, Hakan Altinay, Mine Ozerden, Yigit Ali Ekmekci, Tayfun Kahraman, Selahattin Demirtas en Figen Yuksekdag. Er wordt geschat dat 350.000 mensen in de cel zitten vanwege hun politieke overtuigingen in Turkije.

Abdullah Öcalan heeft misschien ingezien dat de guerrilla strijd mislukt is, maar de PKK was meer dan alleen een militante organisatie. Het was een nationale bevrijdingspartij die nu helaas gecapituleerd heeft. Het is net alsof het ANC van Nelson Mandela de strijd tegen Apartheid in 1975 zou hebben opgegeven. Öcalan zit nog steeds gevangen en het is onwaarschijnlijk dat Ankara hem vrij zal laten. Ook zegt de opheffing van de PKK niets over de andere takken van de partij in landen zoals Syrië en Iran.

Socialisme is het enigste alternatief

Wij zeggen dat de Arbeiders Partij van Koerdistan zich niet had moeten opheffen. Ze hadden beter zich kunnen omvormen tot een ondergrondse politieke partij die zich baseert op de klassen strijd. Want alleen de werkende klasse is in staat om de dictatuur van Erdogan en extreemrechts in Turkije omver te werpen. Er is veel woede en afkeer. Turkse werkenden zijn de dictatuur zat, alleen er is geen revolutionaire partij die Turken, Koerden en anderen kan verenigen op een socialistisch programma. Daarnaast zal de Turkse overheid elke linkse activist arresteren die zich solidair uitspreekt met de Koerden. Alle pogingen om via democratische middelen voor verandering te zorgen zijn door het Erdogan regime tegengewerkt, met steun van de extreemrechtse: Nationalistische Bewegingspartij (Milliyetçi Hareket Partisi).

Daarom pleiten wij voor klassen strijd en de opbouw van een revolutionaire partij, die het Erdogan regime en het Turkse kapitalisme omver werpt. Dit zal niet makkelijk zijn omdat Turkije een dictatuur is. Kritiek op de nationalistische staat en diens leider is zo goed als verboden. Oppositie partijen zoals de Republikeinse Volkspartij (Cumhuriyet Halk Partisi) maken geen enkele kans om via (de oneerlijke) verkiezingen aan de macht te komen. Strijd, solidariteit en socialisme zijn daarom nodig.

Wij staan voor:

• De ontmanteling van de huidige nationalistische Turkse Republiek
• Vrijlating van alle PKK leiders inclusief Abdullah Öcalan
• Vrijlating van alle Turkse politieke gevangenen zoals Ekrem Imamoglu en Selahattin Demirtas
• Arrestatie van Recep Tayyip Erdoğan voor machtsmisbruik en dictatoriaal beleid
• Ontbinding van de Partij voor ”Rechtvaardigheid en Ontwikkeling” en de Nationalistische Bewegingspartij wegens schending van de mensenrechten
• Democratische rechten voor Koerden, Armeniërs en alle andere minderheden
• Terugtrekking van alle Turkse soldaten uit Noord Syrië
• Open alle boeken, ontmasker de zelfverrijking van Erdogan en zijn Partij voor ”Rechtvaardigheid en Ontwikkeling”
• Nationalisatie van de productie middelen onder democratische controle van de werkende klasse
• Voor een Turkse Socialistische Federale Republiek, als onderdeel van een vrijwillige socialistische federatie van het midden oosten.

Volodymyr Zelenskyy uit het Witte Huis gezet

Het was een enorme afgang, de Oekraïense president werd fel afgekeurd en toen uit het Witte Huis gezet door Donald Trump en zijn marionet James David Vance. Zelenskyy leek wel een hondje die afgericht werd door de extreemrechtse Amerikanen. Hij kon niet eens een weerwoord geven zonder dat Trump en Vance hem voor de Amerikaanse camera’s afsnauwden. Het is duidelijk, de Amerikanen laten Oekraïne barsten en zonder hun miljarden kan Kyiv het niet lang volhouden. Vladimir Putin moet enorm genoten hebben van de afgang in het Witte Huis voor Zelenskyy. Mark Rutte ziet dat ook in en roept Zelenskyy op om zich te onderwerpen en als brave hond weer naar Trump te lopen.

Volodymyr Zelenskyy heeft het moeilijk. Hij heeft drie jaar lang beloofd dat hij de Russische imperialisten zou verslagen. In 2022 en 2023 werden die ook teruggedrongen, maar na het mislukte zomer offensief van 2023 bleek dat Oekraïne niet kon oprukken. Rusland geeft 4% van zijn GDP uit aan het leger, Oekraïne moet 37% van zijn GDP uitgeven. Rusland laat miljoenen Noord Koreaanse slaven werken in munitiefabrieken, terwijl het westerse materiaal zo goed als op is voor Oekraïne. Daarom bedelde Zelenskyy ook steeds om meer geld, meer materiaal, meer wapens bij de NAVO. Echter Donald Trump wil vooral de belangen van het Amerikaanse imperialisme voorop stellen en gratis wapens horen daar niet bij.

Eenmaal aan de macht liet Trump duidelijk merken dat hij Oekraïense grondstoffen wil voor toekomstige wapensteun. Zelenskyy leek bereid om een akkoord te tekenen, maar toen werd hij op brutale wijze uit het Witte Huis gezet, hierdoor lijkt deze deal afgelast. Het feit dat Trump hem en zijn land verantwoordelijk stelt voor de oorlog moet een enorme klap geweest zijn voor de Oekraïners. Nu zal Zelenskyy proberen om steun bij Europese landen te zoeken. Europese leiders zijn wel bereid om miljarden aan belastinggeld gratis weg te geven aan Kyiv.

Op kapitalistische basis kan Oekraïne niet winnen!

Revolutionair socialisten zeggen heel duidelijk dat op kapitalistische basis en zeker met deze nationalistische regering, Oekraïne niet kan winnen. Alleen als Europese landen hun militair zouden inzetten zou je Rusland kunnen terugdringen, met een derde wereld oorlog als gevolg. Er is dan wel een groot probleem. De EU legers zijn afhankelijk van Amerikaanse technologie en zeker het Global Positioning System. Als Trump zegt dat de GPS offline gaat voor Europese legers dan zijn die blind. Dit toont de afhankelijkheid van NAVO landen van GPS voor militaire doeleinden. Ook Elon Musk heeft al gedreigd om Starlink offline te halen voor Oekraïne. In 2022 mochten ze nog gratis gebruik maken van deze satelliet constellatie van ruimtevaartbedrijf SpaceX, dat 100% eigendom is van Musk.

De regering van Volodymyr Zelenskyy hoopte met gratis wapens uit het westen en nationalistische bombarie, de overwinning te behalen. Alleen na drie jaar is er spraken van oorlogsmoeheid. Jonge mannen willen niet meer vechten en desertie is een probleem. Rusland verliest veel materiaal en mannen, echter ze hebben genoeg geld en vooral tijd. Tijd heeft Oekraïne niet, elke dag rukken de Russische imperialisten weer wat op. Het zijn maar een paar kilometers, maar in het oosten verliest Zelenskyy steeds meer terrein, vooral sinds 2024 heeft Oekraïne daar geen gevechten meer gewonnen.

Wij zeggen dat op kapitalistische basis, niets te winnen valt. Daarom moeten Oekraïense werkenden en baanlozen ook vechten voor een socialistisch Oekraïne, dat zich losrukt uit de klauwen van de oligarchen en de imperialisten. Oekraïense werkenden zullen zelf de macht moeten overnemen om ook aan Russische werkenden te laten zien, dat het anders kan. Want dat vreest het Kremlin het meest, een herhaling van november 1917. Vladimir Putin is gek op de stalinistische degeneratie en diens groot Russische chauvinisme, maar hij haat de internationale idealen waarop de Sovjet-Unie oorspronkelijk op was gebouwd, voor de degeneratie onder de stalinisten.

Armoede en verval door kapitalistische leiders

Er is veel ongelijkheid en armoede in zowel Rusland als Oekraïne. Het dictatoriale regime van Vladimir Putin liegt elke dag en misleidt Russische werkenden. Ondertussen lijden veel Russen armoede, vooral op het platteland waar de infrastructuur al vijftig jaar niet meer onderhouden is. Buiten de Russische steden is duidelijk dat de Sovjet infrastructuur na vijftig jaar vervallen is. Putin geeft daar niets om. Net als de tsaren vroeger geeft de huidige tsaar niets om het leed van miljoenen. Alles draait om zijn autocratie, in die zin is het Russische Keizerrijk (1721–1917) helemaal terug gekomen. Dit begon eigenlijk al na de Russische Constitutionele Crisis van 1993 en eindigde rond 2017, toen de Russische deelrepublieken hun autonomie van Moskou verloren. Yeltsin en Putin hadden jaren nodig maar het oude keizerrijk is terug, vermomd dan wel als een democratische federatie op papier.

In Oekraïne is het niet veel beter. Lonen zijn laag en de oligarchen beheersen de politiek. Ook Volodymyr Zelenskyy heeft niets gedaan om die superrijken aan te pakken. De Oekraïense president begon als komiek en speelde op televisie de rol van ’’Dienaar van het Volk’’, die tegen de oligarchen vocht. Omdat Oekraïners snakte naar een politicus die het voor hun opnam, stemde ze massaal in 2019 op die Russisch sprekende komiek, want Zelenskyy sprak thuis niet Oekraïens. Vlak voor de invasie bleek dat ook de komiek geen alternatief was. Daarom zeggen wij dat stemmen op populistische politici niet dat is wat werkenden en baanlozen nodig hebben. Linkse politici zijn nodig, probleem is vaak dat die zich laten beperken door sociaaldemocratische opvattingen en niet verder durven te kijken dan de markteconomie.

Wat is nodig?

Wij zeggen dat Oekraïners geen vertrouwen kunnen hebben in de regering van Volodymyr Zelenskyy. Ondanks diens nationalisme zal Kyiv niet in staat zijn om te winnen. Alleen socialistische revoluties in Rusland en Oekraïne kunnen ervoor zorgen dat de grenzen van 1991 gerespecteerd worden. Werkenden en baanlozen zullen samen moeten komen om een partij van de werkende klasse op te richten op een socialistisch programma. Zo’n programma zal moeten inhouden:

• Democratische rechten voor Russisch sprekende Oekraïners in het oosten
• Terugtrekking van alle Russische troepen uit bezet Oekraïne en de Krim
• Onteigening van alle oligarchen en groot kapitalisten
• Nationalisatie van de productie middelen onder democratische controle van de gemeenschap
• Tegen Oekraïens nationalisme en de verheerlijking van extreemrechts
• Voor leefbare lonen en pensioenen
• Voor gratis onderwijs en gezondheidszorg
• Een socialistisch Oekraïne, waarbij niet de markt, maar de gemeenschap de economie beheerst

Natuurlijk zal een socialistisch programma veel meer standpunten inhouden. Belangrijk is wel dat de werkende klasse inziet dat ze niets winnen onder de huidige machtsstructuren. De huidige politici in Oekraïne dienen allemaal een deel van de oligarchie. Sommigen zijn liberaal, andere weer conservatief, maar uiteindelijk dienen ze allemaal de klasse van bezitters (kapitalisten). Daarom heeft geen enkele regering ooit in dienst gestaan van werkenden. Allemaal stonden ze min of meer in dienst van de Oekraïense oligarchie!

Na de onteigening van de heersende klasse zal er ook geld zijn om sociale programma’s op te zetten. Laten we niet vergeten dat het stalinisme ondanks diens degeneratie, in staat was om vooruitgang te boeken, zonder een markteconomie. Er was gratis gezondheidszorg en onderwijs in de voormalige Sovjet-Unie. Bedenk wat mogelijk zou zijn onder een democratische planeconomie, waarbij raden van werkenden democratisch de productie bepalen en plannen voor mens, dier en natuur. Makkelijk zal het niet worden. Het socialisme wordt op gelijke hoogte met het stalinisme geplaatst in Oekraïne en Kyiv is niet bepaald tolerant voor georganiseerde werkenden. In Rusland heulen de stalinisten met de imperialisten in het Kremlin en misbruiken onze idealen voor groot Russisch chauvinisme.

Toch tonen grote groepen zich bereid om te vechten tegen het onrecht dat door het kapitalisme veroorzaakt wordt. Er is strijd tegen de onderdrukking van de Palestijnen, strijd tegen LGBT+ haat en vrouwen onderdrukking. Grote groepen zijn ook in actie gekomen voor het milieu, juist door de klimaatverandering en ondanks de massieve ontkenning hiervan door rechtse overheden. In deze sociale bewegingen zullen revolutionair socialisten actief zijn om een alternatief te presenteren.

Voor de bevrijding van de bezette Oekraïense gebieden is strijd, solidariteit en uiteindelijk socialisme nodig van alle werkenden.

Artikel door Jorein Versteege

Winst AfD door falen PDS, SPD en Alliantie 90/De Groenen

De overwinning van Duits extreemrechts komt niet zomaar. Al jaren bouwt het AfD aan een machtsbasis in de voormalige Duitse Democratische Republiek. Daar heerst vooral ontevredenheid en het gevoel dat men tweederangsburgers is gewonden na 1990. De Bondsrepubliek Duitsland beloofde de Oost Duitsers bergen aan goud, men moest alleen het marxisme verwerpen en het kapitalisme aanvaarden. Na 40 jaar stalinisme was dat makkelijk, maar weinigen hadden een beeld van de kapitalistische realiteit in het jaar 1990. Pas eind jaren 90, nadat de DDR zichzelf had laten annexeren besefte men in Oost Duitsland, wat de kapitalistische eenwording betekend had. Men verloor alles dat in 40 jaar was opgebouwd; werk, identiteit, de Oost Duitse cultuur, het land, alles werd overgenomen door West Duitsers, die zich als overwinnaars presenteerde.

Op dat Oost Duitse minderwaardigheidscomplex bouwde extreemrechts, nadat juist politiek links in de voormalige DDR faalde. De ex-stalinisten van de Partij van het Democratische Socialisme (PDS) kozen voor lokale coalities met sociaaldemocraten en groenen in plaats van strijd, solidariteit en socialisme. Ze zochten heil in collaboratie en compromissen met partijen die geen enkel alternatief op de rechtse politiek vormen. SPD en Alliantie 90/De Groenen vormen slechts het progressieve gezicht van hetzelfde wrede kapitalisme. Het AfD ontstond uit massale ontevredenheid in 2013. In eerste instantie was de partij enkel rechts populistisch, maar werd steeds nationalistischer en intoleranter. Niet alleen is het AfD tegen feministen en migranten, maar ook tegen baanlozen en moslims.

De PDS was door haar stalinistische oorsprong niet in staat om een socialistisch alternatief neer te zetten. Die Linke is de huidige Duitse socialistische partij, maar kiest niet voor revolutionair socialisme. De partij is een klassieke sociaaldemocratische partij die nog wel het voor werkenden wil opnemen, anders dan de SPD die alleen nog op papier links is. In elke regering hebben de sociaaldemocraten zich neergezet als een normale burgerlijke partij, niet veel anders dan de liberalen van de Vrije Democratische Partij. Zo ook Alliantie 90/De Groenen, deze partij die erg lijkt op GroenLinks voert precies dezelfde kapitalistische politiek. Ondanks het verlies van de SPD bij deze verkiezingen, is het best mogelijk dat ze weer toetreden tot de Duitse regering.

Elon Musk steunt AfD om diens kapitalistische politiek

In Duitsland zijn de AfD nationalisten pro-markt, in de zin dat ze juist meer marktwerking en minder overheid nastreven. Meer macht voor het Duitse kapitalisme! Dit is nadelig voor AfD stemmers uit de werkende klasse. Helaas zien die dat niet in, omdat het AfD op speelt op emoties en identiteitspolitiek. Rechtse politici verwijten politiek links dat wij te veel gericht zijn op identiteit, maar in werkelijkheid is het politiek rechts dat volledig speelt op identiteitspolitiek en dan met name op angst en vrees van witte mensen. Die zouden aangevallen worden door de ’’Woke’’ overheid, die zouden hun vrijheden verliezen aan een fictieve linkse elite en overspoeld worden door migranten, die hun banen inpikken. Dit is wat extreemrechts beweert en helaas aanslaat, door het ontbreken van een socialistische arbeiderspartij, die de ware schuldige ontmaskert: het kapitalistische systeem.

Elon Musk steunt niets voor niets de Duitse nationalisten en sprak live op hun partijcongres. Musk is een neoliberaal en wil niet dat overheden regulering invoeren om de hebzucht van de kapitalistenklasse te beperken. Daarom is hij nu letterlijk met een kettingzaag (gekregen van Javier Milei) bezig om de Amerikaanse wetgeving kapot te maken die werkenden moet beschermen. Elon Musk heeft al duizenden ambtenaren ontslagen en nog eens honderdduizenden dreigen ontslag te krijgen. Donald Trump vindt het allemaal geweldig. Hijzelf is deel van de kapitalistenklasse (net als Musk) en maar al te blij met een loyale ja knikker, die de hele Amerikaanse wetgeving zal reduceren tot enkele regeltjes die het kapitalisme van dienst zullen zijn!

Neergang sociaaldemocratie komt door verraad en verval

De Duitse sociaaldemocratie zal niet in staat zijn om de strijd tegen extreemrechts te voeren. Dat is de taak van de werkende klasse op straat. We kunnen niet vertrouwen op mannen en vrouwen in zakenkleding die toevallig een SPD partijkaart hebben. De sociaaldemocratie is een merknaam geworden waar werkenden niets aan hebben, ook in Nederland. Neoliberaal Diederik Samsom van de PvdA kraait hier weer linkse woorden uit, maar we moeten niet vergeten dat de PvdA onder zijn leiding juist in een rechts kabinet met de VVD stapte. Samsom beweert nu dat we moeten praten over nationalisaties en onteigeningen. De ironie! Want toen hij de Nederlandse sociaaldemocratie leidde was de PvdA een brave regeringspartij van de VVD.

Nee, de sociaaldemocraten hebben ons werkenden en baanlozen al sinds Wim Kok verraden. In Duitsland is de SPD nu afgestraft en in andere Europese landen doen de sociaaldemocraten het niet beter. Dat komt allemaal door hun collaboratie met kapitalistische partijen en daarmee hun verraad aan de werkende klasse. Daarom zeggen wij revolutionair socialisten ook dat we geen vertrouwen moeten hebben in figuren zoals Frans Timmermans of Diederik Samsom. De SPD is nu de derde partij van Duitsland, achter de conservatieven en nationalisten. Conservatieven van de CDU zullen de nieuwe regering vormen, ironisch genoeg met de SPD omdat het kapitalisme anders geen stabiele regering krijgt, nu de liberalen van de Vrije Democratische Partij niet in het parlement komen.

Extreemrechts stoppen met klassenstrijd

Het AfD komt niet aan de macht, maar er zal genoeg voedingsbodem zijn om te groeien. Want ook de nieuwe CDU/SPD regering zal niets veranderen, terwijl het leed van werkenden alleen maar zal groeien, door hoge inflatie, stagnerende lonen en groeiende ongelijkheid. Een hogere opkomst heeft het mogelijk gemaakt dat Die Linke nog in het parlement komt. Maar dat haalt niet weg dat de sociaaldemocratische koers de partij nooit groot gemaakt heeft, ondanks het enorme potentiaal. Die Linke heeft dit keer kunnen winnen, maar zonder een koers wissel zal ze de volgende keer weer kunnen verliezen.

Er waren bij deze verkiezingen ook kleine revolutionair linkse partijen. Maar dat zijn voornamelijk sektarische groepen die elkaar bevechten en intern weinig democratie kennen. Maoïsten, stalinisten en zelfverklaarde trotskisten hebben geen massapartij van de werkende klasse kunnen opzetten. Vertrouwen op Die Linke leiders moeten werkenden en baanlozen ook niet doen. Hun gematigdheid en compromissen met het kapitalisme maken Die Linke niet bepaald een socialistische arbeiderspartij. Wel hebben de gematigde socialisten stemmers gewonnen van voormalige SPD stemmers die zich kunnen vinden in hun linkse geluid. De SPD zal meer steun verliezen zodra ze weer een junior partner van de CDU worden in een kapitalistische regering.

Op straat zal de strijd gevoerd moeten worden. Stakingen en protesten zijn nodig tegen de komende CDU/SPD regering. Die zal de aanvallen op werkenden opvoeren en met veel dwang proberen om de bezittende klasse rijk en welvarend te houden. Werkenden en baanlozen zullen merken dat de CDU hun vijand is. Als Die Linke daar geen socialistisch alternatief tegenover zet zal het AfD alleen maar kunnen groeien. Aan de revolutionair socialisten binnen Die Linke de taak om de partij over te nemen en af te stappen van de mislukte sociaaldemocratische koers. Alleen dan is er een kans om het AfD te stoppen en te ontmaskeren.

Klassenstrijd is de enigste manier om extreemrechts te stoppen. Dit zal inhouden dat er een socialistische arbeiderspartij moet komen die een antikapitalistisch alternatief neerzet.

Artikel door Jorein Versteege

De verdeel en heers tactiek van grote bedrijven

De Volkswagen Groep (inclusief Audi) gebruikt klassieke methodes om werkenden uit te buiten. Er zijn verschillen in de arbeidsomstandigheden en de lonen tussen het personeel van Audi (Volkswagen Groep) en dat van onderaannemers. In de term ‘onderaanneming’ heeft het woord ‘onder’ een belangrijke betekenis. Door onderaanemers te gebruiken hoeft een kapitalistisch bedrijf zoals de Volkswagen Groep minder loonkosten te betalen. We zien dat ook bij Schiphol waar hele onderdelen afgestoten werden. Schoonmaak bijvoorbeeld was ooit deel van de Schiphol Groep, maar dat werk is nu uitbesteed en om de zoveel tijd moeten schoonmaakbedrijven concurreren om het contract van de luchthaven. Ook autobedrijven maken gebruik van het uitbesteden van werk om kosten te drukken.

Als bedrijven veel winsten maken dan is er genoeg geld voor de directie en aandeelhouders, werkenden hoeven echter geen loonverhoging te verwachten. Komt er minder geld binnen? Dan kraaien de directeurs dat werkenden loonsverlagingen moeten accepteren, zodat het bedrijf kan blijven ’’concurreren’’. Onder het mom van reorganisatie dwingt men harder te werken met minder personeel. Dit wordt nu geëist van de 300.000 Volkswagen arbeiders in Duitsland. Die moeten -10% loon per maand accepteren om de concurrentiepositie te verbeteren, aldus de directie.

Volkswagen wil drie fabrieken sluiten

Er zijn in Duitsland tien fabrieken van het merk Volkswagen, het bied werk aan ongeveer 300.000 mensen. Het bedrijf heeft last van concurrentie uit China de laatste jaren. Met name de BYD wagens zijn goedkoper dan de Volkswagen modellen. De directie kraait over hoge loonkosten, dat is waarom de Chinese auto’s goedkoper zouden zijn. Volgens kapitalistische logica moeten werkenden dus minder loon accepteren en mogelijk ontslag aanvaarden zonder kritiek.’’Want wie niet kan concurreren gaat ten onder in de wreedheid van de kapitalistische economie’’, is hun kille logica. Wij revolutionair socialisten verwerpen deze logica. Wij zeggen dat de Volkswagen Groep de aanval op arbeiders opent om winsten veilig te stellen voor diens aandeelhouders. Het bedrijf lijdt geen verlies, er is alleen spraken van minder winst.

Toch wil de directie nu drie fabrieken sluiten en de rest moet maar -10% minder loon accepteren. Dat is onacceptabel en dus is het de taak van de Duitse vakbonden en alle werkenden bij Volkswagen om het werk neer te leggen. Als de directie niet buigt dat moeten er bezettingen volgen met een overname van elke fabriek door diens werkenden. De kapitalistische staat is hierin geen bondgenoot, eerder een vijand omdat diens wetten de kapitalisten dienen. Ook de media zal negatieve berichtgeving doen en de kant van de bazen kiezen. In dat geval is het de taak van socialisten om solidariteit te tonen en werkenden uit andere sectoren aan te moedigen om de stakers te steunen.

Wij hebben geen bazen nodig in dienst van kapitalisten

Werkenden worden gedwongen om te werken voor een kapitalist omdat ze niets anders dan hun arbeid hebben. Slecht weinigen kunnen voor zichzelf beginnen. Grote bedrijven zoals Audi en Volkswagen denken enkel aan het produceren van winsten voor hun aandeelhouders. Er wordt niet omgekeken naar werkenden en hun families. Daarom zeggen revolutionair socialisten dat wij geen bazen nodig hebben in dienst van kapitalisten. Het is al bewezen dat grote bedrijven best kunnen draaien onder arbeiderszelfbestuur. Een mooi voorbeeld is de voormalige GKN fabriek in Campi Bisenzio in Italië. Deze fabriek dreigde gesloten te worden, de kapitalisten wouden de productie verplaatsen naar Oost-Europa en bijna 500 arbeiders ontslaan.

De Italiaanse arbeiders kwamen in opstand en namen de fabriek over. Dit was in 2021 en de voormalige GKN fabriek is nog steeds actief. In plaats van auto onderdelen worden nu vrachtfietsen en zonnepanelen gebouwd, onder een democratisch plan van aanpak. De overname van de GKN fabriek en het democratisch plan van productie, toont hoe een bedrijf onder arbeiderszelfbestuur in staat is om zonder kapitalisten te overleven. Ook het voormalige Hotel Bauen in Argentinië was 18 jaar een bedrijf zonder kapitalisten. Alleen Covid-19 kreeg het Argentijnse hotel op zijn knieën.

Audi en Volkswagen nationaliseren onder arbeiderszelfbestuur

Duitse arbeiders zullen het voorbeeld van hun Italiaanse kameraden moeten volgen. Er kan geen vertrouwen zijn in de directie nog in de Duitse overheid. De sociaaldemocratische/groene regering staat volledig in dienst van het Duitse kapitalisme. Dit zullen werkenden ook merken als ze om hulp zullen vragen. Sociaaldemocraten en groenen zullen zich verschuilen achter de wetten van het kapitalisme en beweren dat de Duitse overheid niets kan doen als Volkswagen besluit om een fabriek te sluiten. Dit is het typische gedrag van een kapitalistische regering, niets doen en werkenden laten bloeden op het altaar van de marktwerking.

Een andere methode is om de Chinese automerken de schuld te geven. In deze nieuwe Koude Oorlog tussen het westen en het oosten, is de propaganda oorlog in volle gang. De meeste producten komen nog steeds uit China, maar als de Chinezen hun eigen merken willen verkopen is dat opeens een bedreiging. Jaren heeft het hypocriete westen de Chinese fabrieken en arbeiders gebruikt om hoge winsten te behalen. De Chinese kapitalisten hebben echter geleerd en slaan nu terug met dezelfde kapitalistische methodes. We zien nu ook hoe weinig waarde het westen stelt aan de zogenaamde ’’vrije handel’’. Men gaat over tot protectionisme om Chinese merken te weren van de Europese markt.

De oplossing ligt niet in de kapitalistische staat, maar in strijd, solidariteit en socialisme. Strijd is nodig om te voorkomen dat kapitalisten onze bestaanszekerheid aantasten. Solidariteit is nodig om terug te vechten, om bedrijven te bezetten en over te nemen als de aandeelhouders overgaan tot sluiting en massaontslag. Uiteindelijk is echter alleen het socialisme de oplossing. Dit omdat we leven in een maatschappij die helemaal is opgebouwd voor de kapitalisten. Zij bezitten de werkplaatsen, de media, de productiemiddelen, de politici en de overheid. Daarom is het essentieel dat werkenden beseffen dat onder het huidige systeem ze altijd zullen verliezen.

Werkenden in Firenze hebben revolutionair potentiaal getoond. Dat kunnen Belgische en Duitse arbeiders ook. De producten van de Volkswagen Groep (inclusief Audi) zijn niet het werk van diens bazen, directeurs en kapitalisten. Ze zijn het werk van 756.736 mensen wereldwijd!