Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionary Socialist Media door Google

Israëlische kapers (piraten) in dienst van westers imperialisme

De Israëlische marine is de-facto een piratenvloot. Ze opereert buiten het internationaal recht en meent het recht te hebben schepen te kapen die haar niet bevallen. De Israëlische piraten richten zich vaak op schepen die opereren onder de vlag van de Free Gaza Movement, een coalitie van mensenrechtenactivisten en pro-Palestijnse groeperingen die is opgericht om de blokkade van de Gaza Strook door Egypte en Israël te doorbreken en de situatie van de Palestijnen daar onder de aandacht te brengen.

De Free Gaza Movement wordt tegengewerkt door de Staat Israël en haar bondgenoten zoals de Verenigde Staten van Amerika, de Europese Unie, de Republiek Turkije, de Arabische Republiek Egypte en Canada, omdat ze proberen de illegale blokkade en bezetting van de Gaza Strook te doorbreken. Hoewel pro-zionistische kapitalistische regeringen zich tegen de Free Gaza Movement keren, steunen miljoenen werkenden en jongeren wereldwijd de beweging. Daarom is de Gaza Freedom Flotilla opgericht om de blokkade symbolisch te doorbreken.

Itamar Ben-Gvir kleineert gevangengenomen activisten

Israëlische minister: Itamar Ben-Gvir is een Joodse nationalist. Sinds maart 2022 is hij minister van Nationale Veiligheid in de genocidale regering van Benjamin Netanyahu. Het was Ben-Gvir die samen met Netanyahu de genocide in de Gaza Strook organiseerde na de Palestijnse uitbraak in oktober 2023. Aanvankelijk beweerde het Israëlische leger dat ze in 2025 “slechts 6.000” Palestijnse burgers hadden gedood. Maar na overweldigend bewijsmateriaal erkenden Netanyahu en Ben-Gvir dat hun operaties in Gaza minstens 74.000 Palestijnen het leven hadden gekost. Revolutionair socialisten denken dat dit aantal veel hoger zou kunnen liggen.

Ben-Gvir is niet alleen een Joodse nationalist, maar ook een racist en een overtuigde zionist. Voordat hij minister van Nationale Veiligheid werd, verdedigde Itamar Ben-Gvir als advocaat Israëliërs die extreemrechts nationalisme en anti-Arabische vooroordelen verspreidden. Otzma Yehudit is de politieke partij van Ben-Gvir. De partij verdedigt het idee dat de Staat Israël het recht heeft om Palestijns gebied te bezetten en te annexeren. Otzma Yehudit verspreidt anti-Arabisch racisme en is gelieerd aan de verboden Kach, een openlijk Joodse fascistische beweging die zelfs door de Staat Israël in 1994 werd verboden.

Nadat activisten van de Gaza Freedom Flotilla in mei 2026 waren aangevallen en gevangengenomen door Israëlische piraten, werden ze voorgeleid aan de extreemrechtse minister van Nationale Veiligheid. Gedwongen om hun hoofd te buigen, zwaaide Itamar Ben-Gvir met de Israëlische vlag en eiste dat de activisten voor lange tijd gevangen zouden worden gezet. Na jarenlang de piratenaanvallen te hebben genegeerd, durfde één Europees land eindelijk actie te ondernemen tegen Israël. Frankrijk plaatste Itamar Ben-Gvir op een zwarte lijst, na zijn beledigende opmerkingen aan het adres van de gevangengenomen activisten.

Massale sancties tegen de Staat Israël

Revolutionair socialisten verwerpen de Staat Israël. Deze extreemrechtse, etnisch-nationalistische staat heeft sinds 1948: dood en verderf veroorzaakt onder Palestijnen. We kunnen zeggen dat meer dan 174.000 Palestijnen zijn vermoord door Israëlische soldaten en kolonialisten sinds de oprichting van de zionistische staat. Tegelijkertijd stierven 24.000 Israëliërs in reactie op de bezetting. Het aantal Palestijnse doden zou zelfs kunnen oplopen tot 200.000 in totaal, omdat we geen toegang hebben tot de Gaza Strook. We weten niet hoeveel doden er nog meer begraven liggen onder de puinhopen van steden als Rafah, Gaza-stad, Khan Yunis en Jabalia.

Dankzij het Amerikaanse en Europese imperialisme kan de Staat Israël elk schip aanvallen dat het waagt om voorraden te brengen naar de lijdende bevolking van de Gaza Strook. We weten dat de WHO in september 2025 meldde dat 361 Palestijnen waren overleden aan ondervoeding, waaronder 130 kinderen. Dit is het directe gevolg van mensen als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu. Deze extreemrechtse extremisten hebben dood en verderf gezaaid, zoals alleen brute regimes als die van de Verenigde Staten van Amerika of de Russische Federatie dat kunnen. Dit komt doordat het zionisme een etnisch-nationalistische ideologie is, gebaseerd op het idee dat Joden superieur zijn en daarom boven de Arabieren staan.

Het is deze mentaliteit die leidde tot de vernietiging van een standbeeld van Jezus Christus aan het kruis in bezet Libanon door soldaten van het Israëlische leger. Deze mentaliteit van etnische superioriteit was de oorzaak van de Holocaust tussen 1941 en 1945. Het is diep ironisch dat de nakomelingen van de Europese Joden die door het nazisme werden uitgeroeid, nu precies datgene zijn geworden wat hun grootouders hebben meegemaakt. Het is dan ook geen verrassing dat veel Holocaust overlevenden na 1967 kritisch werden over de Staat Israël. Dit geldt onder andere voor:

• Hajo Meyer: overlevende van Auschwitz die het Israëlische beleid ten opzichte van de Palestijnen fel bekritiseerde.
• Marek Edelman: een van de leiders van de opstand in het getto van Warschau; later bekritiseerde hij het Israëlische nationalisme en betuigde hij zijn solidariteit met de Palestijnen.
• Felicia Langer: Holocaustoverlevende die bekend werd door haar verdediging van Palestijnen in Israëlische rechtbanken.
• Hedy Epstein: voorvechter van Palestijnse rechten en criticus van het Israëlische bezettingsbeleid.
• Ruchama Marton: Holocaustoverlevende en oprichtster van Physicians for Human Rights – Israël.
• Israel Shahak: Overlevende van Bergen-Belsen die later een criticus werd van het Israëlische staatsbeleid.
• Yehuda Elkana: Bekritiseerde wat hij zag als het politieke gebruik van de herinnering aan de Holocaust in Israël.

Ons alternatief voor de genocidale Staat Israël en de mislukte Staat Palestina is socialisme. We pleiten niet voor één of twee socialistische staten; dat is aan de werkende klasse van beide gemeenschappen om te beslissen. Wat essentieel is, is dat de bezetting eindigt en dat de zionistische staat wordt afgeschaft. We eisen ook dat de corrupte FATAH-regering (Mahmoud Abbas) wordt afgezet, omdat FATAH een dienaar is van de Israëlische bezetters.

Een socialistisch Israël/Palestina betekent de onteigening van de kapitalistische klasse, de arrestatie van figuren als Itamar Ben-Gvir en Benjamin Netanyahu en een einde aan het Joodse etnische nationalisme.

 

Cuba tot 1991

Van 1961 tot 1991 werd Cuba financieel gesteund door de Sovjet-Unie. Die kochten Cubaanse producten voor veel meer dan de officiële markt prijzen. Daardoor kon het land zich ontwikkelen ondanks het Amerikaanse handelsembargo. Het grootste nadeel van het eiland is hun geografische locatie. Cuba ligt pal voor de VS en dat was ook diens grootste handelspartner. Maar tussen 1959 en 1961 verslechterde de relatie tussen de twee landen, omdat de VS alles in het werk stelde om de revolutionaire regering van Fidel Castro omver te werpen. John F. Kennedy steunde een contrarevolutionaire invasie, de bekende invasie van de Varkensbaai door 1500 anticommunisten.

Na deze mislukte contrarevolutie stelde Fidel Castro zich volledig in dienst van het Russische stalinisme. Dit zorgde voor frictie tussen hem en Che Guevara die Cuba in 1965 verliet. De Cubaanse staatsbureaucratie werd verenigd in de Communistische Partij van Cuba (PCC). Een partij die door Fidel Castro in het leven was geroepen en tot de jaren 70 niet echt een leidende functie had. Eigenlijk werden tot 2008 alle politieke besluiten door Fidel Castro en Raul Castro op militaristische manier genomen, zonder veel inbreng van de PCC bonzen.

Toen viel het Russische stalinisme in elkaar en verloor Cuba haar grootste bondgenoot. Kapitalistisch Rusland ging markt prijzen eisen en daardoor liep Cuba veel inkomsten mis. Door het handelsembargo van de Amerikanen durven veel ondernemers ook geen handel te voeren met het eiland. Ze zijn veel te bang om op een Amerikaanse zwarte lijst te komen. De VS waren nog steeds de grootste economie van de wereld in 1991.

Cuba tussen 1991 en 2021

Fidel Castro besloot om deels toe te geven aan het kapitalisme. Er kwam een tweede munteenheid en westerse bedrijven mochten hotels gaan bouwen in samenwerking met Cubaanse staatsbedrijven. Dit zorgde voor een groeiende ongelijkheid tussen Cubanen die leefde op een laag staatssalaris en die Cubanen, die via het toerisme hogere lonen konden krijgen. Nadat Fidel Castro aftrad als partijleider en staatspresident, werd Raul Castro de nieuwe leider. Deze jongere Castro nam meer markt hervormingen. Dit is ironisch omdat Raul juist volledig in de ban van het marxisme-leninisme (stalinisme) was geweest al voor de Cubaanse revolutie in 1959, terwijl Fidel meer een burgerlijke democraat was.

Tussen 2008 en 2026 werden meer markt hervormingen gemaakt. Kleine ondernemingen werden legaal en Cubanen mochten buitenlandse producten kopen. Hierdoor groeide een laag van kapitalisten die door bezit en connectie meer welvaart hadden dan modale werkenden. Cuba kreeg langzaam een staatskapitalistische economie, waarbij de markt meer te zeggen kreeg. Raul Castro stopte met het presidentschap in 2021. Hij werd opgevolgd door Miguel Díaz-Canel die vooral naar het Chinese model kijkt.

Cuba staat in het kamp van het oosterse imperialisme in de huidige Koude Oorlog. Dit heeft meer te maken met het feit dat Cuba afhankelijk is van Russische en Chinese handel. Hierdoor steunt Miguel Díaz-Canel de lijn van landen zoals Rusland en China, in zaken Oekraïne en Taiwan. Sinds Donald Trump opnieuw president van de VS geworden is, zijn de imperialisten van plan om het eiland onder hun heerschappij te brengen. Dit doen ze door landen zoals Mexico te bedreigen en openlijk te praten over een nieuwe invasie van de Republiek Cuba.

Cuba na Covid-19

Het eiland werd zwaar geraakt door Covid-19. Eigenlijk is Cuba economisch nooit hersteld. Toerisme is niet op het niveau van voor de pandemie en hierdoor hebben velen hun baan verloren. Een mix van sancties, inefficiëntie, dictatuur, lage lonen, energieproblemen en klimaatverandering, zorgen nu voor zoveel ellende. Barack Obama leek even te willen praten over een einde aan het handelsembargo, maar nadat Donald Trump kwam bleef alles bij het oude. Ook Joe Biden wilden het misdadige embargo niet opheffen.

Dit zijn de grootste problemen voor het eiland:

• Amerikaanse sancties (het handelsembargo)
• Inefficiënte planning van de economie
• Dictatoriale overheid die kritiek censureert
• Massale emigratie, veel Cubanen proberen te vluchten door armoede
• Energieproblemen, veel energiecentrales zijn zwaar verouderd.
• Lage lonen en armoede, de meest Cubanen verdienen nog geen 30 euro per maand
• Afhankelijkheid van buitenlandse partners, dit is vooral na 2020 verminderd
• Klimaat en natuurrampen, er zijn meer orkanen die de landbouw zwarte schade toebrengen

Al deze problemen worden in de schoenen van de Communistische Partij van Cuba geworpen door het Amerikaanse imperialisme. Die geven de Cubaanse overheid de schuld van alles. Dit is echter slechts deels de waarheid. Cuba is geen vrije samenleving en werkenden hebben niet de politieke vrijheid om zich tegen de regering te keren. Maar ook een democratische regering zou het niet beter maken. Want veel problemen zijn gekoppeld aan het handelsembargo en de afhankelijkheid hierdoor van landen die in werkelijkheid niets geven om Cuba.

Donald Trump wil Raul Castro oppakken

Het Amerikaanse imperialisme heeft gezegd dat ze de hoogbejaarde Raul Castro willen oppakken. Castro is sinds 2021 nog maar weinig in het openbaar gezien. Toch denken de imperialisten dat ze het recht hebben om deze man op te pakken, terwijl Raul Castro eigenlijk veel toegegeven heeft aan het kapitalisme tussen 2008 en 2021. Maar daar draait het bij Donald Trump niet om. De extreemrechtse president hoopt door te hetze tegen Cuba, hij politieke steun wint bij de 2,9 miljoen mensen van Cubaanse afkomst in de VS. Deze groep is vooral anticommunistisch en reactionair, omdat ze afstammen van de Cubaanse kapitalistenklasse die door Fidel Castro onteigend werd.

Donald Trump staat er erg slecht voor in de peilingen. Amerikanen zijn terecht boos omdat de economie slecht loopt en werkenden merken dat hun leven alleen maar slechter wordt onder de heerschappij van de Republikeinse Partij. Met imperialistische interventies en oorlogen proberen de Republikeinen om hun falend beleid te maskeren. Venezuela, Iran, Cuba, die staan nu in het vizier sinds 2026. Trump heeft al een staatshoofd ontvoert en een oorlog begonnen, gaat hij ook Raul Castro ontvoeren?

Revolutionair socialisten staan aan de kant van werkenden en baanlozen in de landen Venezuela, Iran en Cuba. Dit betekent niet dat we politieke steun geven aan de regimes die daar aan de macht zijn. Wij verwerpen de ondemocratische overheden en hun dictatoriale politiek. Maar het is niet aan de hypocriete imperialisten om te bepalen welke dictatuur mag bestaan en welke niet. Voor de duidelijkheid; de VS heeft geen probleem met dictaturen, zolang die dansen naar de wil van Donald Trump, zoals Venezuela al doet.

Wat is onze taak?

Het is onze taak om solidair te zijn en het imperialisme te bevechten. Dat bekent onze afkeer van de Amerikaanse regering duidelijk maken. Rob Jetten is echter een schoothondje van Washington DC en zijn voorganger is benoemd tot Opper Slijmbal van de NAVO. Het is walgelijk om te zien hoe Mark Rutte slijmt bij Donald Trump, omdat hij weet hoe weinig de NAVO voorstelt zonder de Amerikaanse expertise, wapens en commandostructuur. Rutte heeft het ook zelf gezegd; ”De NAVO is een platform voor de VS om hun macht te projecteren op het wereldtoneel”

Cuba verdient onze solidariteit. Maar, wij steunen niet de Communistische Partij van Cuba (PCC) en hun staatskapitalistische richting sinds 2008. Ook de nieuwe grondwet die is ingevoerd geeft de jonge kapitalistenklasse meer macht. Dit toont waarom alleen het socialisme de groeiende ongelijkheid kan stoppen. Maar dat betekent dat er politieke en economische veranderingen moeten komen. Cubanen zullen de macht moeten grijpen en dat kan alleen als er een revolutionaire organisatie komt, die de PCC bureaucratie omver kan werpen.

Dat kan enkel een revolutionaire partij van de werkende klasse zijn. Een partij geworteld in de Cubaanse werkende klasse, geleid door werkenden voor werkenden! Een partij zonder privileges voor bestuurders en posities die gerouleerd worden. De generatie die de revolutie in 1959 steunde is nu bejaard en niet meer in staat om leiding te geven. Die huidige generatie PCC bonzen (zoals Miguel Díaz-Canel) wil vooral hun privileges en politieke macht behouden. Ze geven niets om de werkende klasse en hun problemen.

Het is aan Cubaanse werkenden om een revolutionaire partij op te zetten. Dit is lastig gezien de enorme armoede, dictatuur en verslechterde situatie. Zonder een klassenbewustzijn is de werkende klasse lam en niet in staat tot revolutie. Daarom zullen revolutionair socialisten zich moeten richten op het versterken van het klassenbewustzijn.

We gaan niet ontkennen dat dit een grote opgave is. Cubanen werken om te overleven en zullen niet gericht zijn op revolutie. Toch is dat de enigste weg voorwaarts, hoe moeilijk en onbereikbaar dat nu lijkt.

Wie is Gennady Zyuganov?

Gennady Andreyevich Zyuganov werd geboren in 1944. Hij maakte carrière binnen de Unie Wijde Communistische Jeugd Liga, door een propagandist voor de stalinistische bureaucratie te worden. Nadat hij zijn trouwheid aan het stalinisme had bewezen, mocht Zyuganov lid worden van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in 1966. Daarmee kreeg hij privileges, een beter salaris, mooier huis, een eigen auto. Als propagandist was hij fel tegen de hervormingen van Micheal Gorbachev die vanaf 1985 werden ingevoerd. Toen de Sovjet-Unie implodeerde in 1991 was dat volgens Zyuganov de schuld van Gorbachev en het westen.

In 1993 werd de stalinistische propagandist gekozen tot Generaal Secretaris van de Communistische Partij van de Russische Federatie. Deze titel draagt hij tot de dag van vandaag. Alleen al het feit dat de KPRF 33 jaar met deze stokoude man zitten, bewijst hun vastgeroest karakter. De partij is geen revolutionaire partij, maar een blokpartij in de Russische autocratie. In het Rusland van Vladimir Putin heb je ook geen keus. Of je onderwerpt je aan de staatspartij Verenigd Rusland of je wordt verboden. Zyuganov koos voor onderwerping, iets wat hij eigenlijk altijd al gedaan heeft: trouwheid aan de Russische staat.

Waarom vreest Zyuganov de revolutie?

Als stalinistische marionet van Vladimir Putin is Gennady Zyuganov bang voor de revolutie. Bang om zijn macht kwijt te raken en daarmee alle privileges die hij sinds 1966 geniet. De bejaarde KPRF leider is deel van de staatsbureaucratie, eerst onder het stalinisme en later onder het kapitalisme. Blijkbaar heeft Zyuganov nog wel deels realiteitsbesef, iets dat Vladimir Putin misschien veel minder heeft. Rusland verliest enorm veel jonge mannen, die als kanonvoer geofferd worden in de oorlog tegen Oekraïne. Er is veel woede en afkeer, alleen dat laat de staatmedia niet zien. Voedingsbodem voor revolutionaire agitatie!

Sinds 2022 steunt de KPRF de misdadige oorlog. Dit leidde tot een splitsing in de stalinistische wereld tussen de aanhangers van de Communistische Partij van de Russische Federatie en die van de Communistische Partij van Griekenland (KKE). De Griekse stalinisten zijn fel tegen de invasie (terecht), terwijl de Russische stalinisten de invasie steunen onder het mom van dat ze tegen het ”Oekraïense fascisme” vechten. Oekraïne mag dan wel een kapitalistische staat zijn die ondemocratisch werkt, het is geen fascistische staat!

Wacht de KPRF het lot van de KPU?

De Communistische Partij van Oekraïne (KPU) is sinds 2015 verboden in dat land. Deze stalinistische partij kwam net als de KPRF voort uit conservatieve bonzen die de leer van het stalinisme trouw bleven. Net als hun Russische collega’s kozen ook de Oekraïense stalinisten voor acceptatie en collaboratie met kapitalistische regeringen in Oekraïne. De KPU onder leiding van Petro Symonenko (sinds 1993) koos openlijk de kant van conservatieve (pro-Russische) Oekraïense regeringen om hun loyaliteit aan het kapitalistische Rusland tonen. Na de EuroMaidan werd de KPU verboden door de anticommunistische Oekraïense president Petro Poroshenko.

De manier waarop deze partij van de Oekraïense aardbodem verdween, zegt heel wat. Petro Symonenko vluchtte naar Rusland en steunt nu de imperialisten. Dat bewijst dat de Communistische Partij van Oekraïne meer een lakei van het Kremlin was in Oekraïne. Gennady Zyuganov weet dat als er een socialistische revolutie komt, hij samen met Vladimir Putin veroordeeld zal worden voor de misdaden van het Russische imperialisme. Dat zal vermoedelijk ook het lot worden van de KPRF in Rusland. Ze is volledig gekoppeld aan de dictatuur van Vladimir Putin.

Wat kunnen Russische werkenden doen?

Voor werkenden in Rusland is de grootste vrees van Gennady Zyuganov de enigste oplossing. Er moet een socialistische revolutie komen. Een revolutie heeft echter leiding nodig. Helaas is er op dit moment geen revolutionaire organisatie die leiding kan geven. Er is geen Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken) die in november 1917 steun had onder werkenden om de revolutie te starten. Werkenden moeten dus bouwen aan een arbeiderspartij. Dat is veel moeilijker in een dictatuur dan in een burgerlijke democratie.

Vertrouwen op liberale Russen in het buitenland leidt niet tot revolutie. We hebben dit gezien in Belarus toen de protesten tegen Alexander Lukashenko niet gezorgd hebben voor de val van zijn regime, omdat de liberalen niet overgingen tot revolutionaire agitatie. Organisatie is dus nodig om de massa’s tot revolutie aan te zetten. Russische werkenden kunnen daarbij teruggrijpen op de RSDAP (Bolsjewieken) en hun principes van strijd, solidariteit en socialisme, terwijl de KPRF volledig de kant van de kapitalistische dictatuur kiest.

Revolutionairen en aanslagen

Moordaanslagen op monarchen en presidenten zijn niet onbekend bij revolutionairen. Vooral binnen anarchistische groepen heerste 126 jaar geleden, het idee dat je met individueel terrorisme de heersende klasse omver kon werpen. In het tsaristische Rusland voor 1917 waren er revolutionairen die geloofde in het plegen van aanslagen, op leden van de adel en de tsaristische aristocratie. Alexander II van Rusland stierf door een aanslag van de revolutionaire groep: ’’De Wil van het Volk’’. Ook in Europa hebben anarchisten aanslagen gepleegd. Luigi Lucheni maakte een einde aan het leven van Keizerin Elisabeth van Oostenrijk en Hongarije in 1889. Enkele jaren later werd ook de Franse president Sadi Carnot vermoord door de anarchist: Sante Geronimo Caserio.

Vladimir Lenin van de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken) sprak zich uit tegen het plegen van aanslagen. Lenin vond dat individueel terrorisme:

• Politiek ineffectief was
  Volgens hem veranderde het niets aan de machtsstructuur. Het doden van één leider (bijv. een tsaar of minister) liet het systeem zelf intact.

• De massa passief maakte
  Hij stelde dat zulke daden arbeiders en boeren juist toeschouwers maken, in plaats van actieve deelnemers aan een revolutie.

• Een verkeerde focus had
  In plaats van organisatie en klassenstrijd, richt terrorisme zich op spectaculaire acties die weinig structurele verandering brengen.

Dit houdt niet in dat Lenin vond dat geweld uit te sluiten is. Ook revolutionair socialisten in 2026 zijn geen pacifisten die vinden dat je nooit geweld moet gebruiken. In tijden van revolutie heeft de werkende klasse collectief het recht om zich tegen contrarevolutionair geweld te verzetten. De Iranese werkende klasse heeft het recht om zich tegen de sjiitische theocratie te verzetten, net zoals de Palestijnse werkenden dat mogen tegen de Israëlische kolonisten en diens machtsapparaat: de Staat Israël.

Doelwit Donald Trump

Op 26 april probeerde een gewapende man om Donald Trump te doden, tijdens een diner. Dit is de derde moordpoging die de extreemrechtse president overleefd heeft. In juli 2024 werd Trump aangevallen en in zijn oor geraakt. In september van dat jaar probeerde iemand hem op zijn golfclub dood te schieten, wat op tijd werd ontdekt. Dat sommigen denken dat ze Trump moeten doden om het leed dat hij veroorzaakt te stoppen is begrijpbaar. Daarnaast heeft de rechtse oorlogstiran slechts de steun van 39% van de Amerikaanse samenleving. Toch moeten wij individuele aanslagen afkeuren omdat ze (zoals Lenin opmerkte) politiek ineffectief zijn!

Rechtse propagandisten brullen meteen dat alle aanslagplegers uit het linkse kamp komen. Ook bij de moord op Pim Fortuyn kregen alle linkse Nederlanders de schuld. Onze voorloper Offensief schreef hierover in 2002: ’’De socialistische organisatie OFFENSIEF veroordeelt zonder enige reserves de schokkende moord op Pim Fortuyn. Fortuyn stond voor ideeën die diametraal tegenover onze beginselen staan. Echter, door zijn openhartige manier van spreken en recht voor de raap benadering, slaagde hij erin een totaal ingedutte politieke situatie wakker te schudden. Het is indrukwekkend hoe Fortuyn erin slaagde binnen korte tijd een enorme aanhang op te bouwen. Vooral onder die mensen die het gevoel hadden – terecht overigens – dat andere politici niet meer wisten wat er bij de bevolking speelt. Wij waren het absoluut oneens met de manier waarop Pim Fortuyn over migranten sprak’’

Bij de aanslagen op Donald Trump is echter helemaal geen bewijs dat de daders een links profiel hadden. Zelfs al hadden ze die wel, dan zouden revolutionair socialisten hun daden afkeuren, net zoals Vladimir Lenin individueel terrorisme afkeurde aan het einde van de 19de eeuw. Thomas Matthew Crooks die in juli 2024 probeerde om Donald Trump te doden stond geregistreerd als een Republikein, ook al had hij 15 dollar gedoneerd aan het Progressive Turnout Project van de Democratische Partij. Volgens zijn vader was Thomas mentaal instabiel en leed aan depressie door een pestverleden en drugsverslaving.

Waar veel daders 126 jaar geleden nog handelden uit politieke opvattingen is dat anno 2026 niet altijd het geval. Veel daders kunnen door mentale instabiliteit handelen. Het wapenbezit maakt het ook makkelijker in de VS. Ook al mogen mensen die mentaal lijden geen wapens bezitten, toont de realiteit dat dit juist wel het geval is. Onder rechtse Amerikanen is een wapen een statussymbool en je moet niet vreemd opkijken dat rechtse gezinnen meerdere wapens in huis hebben. Dan is maar één mentaal instabiel persoon nodig om een bloed pad te beginnen, zie de velen aanslagen op Amerikaanse scholen (meer dan 2.000 sinds 1970) door jongeren die lijden door een pestverleden en depressie.

Offensief uit 2002 heeft het mooi samengevat:

’’Socialisten strijden in de maatschappij van vandaag voor iedere verbetering, groot of klein die bevochten kan worden. Ja wij komen ook op voor bestrating van fietspaden, evengoed als voor een koopkrachtverbetering van uitkeringsgerechtigden. Daarbij moeten we rekening houden met de ongenoegens van de bevolking en daar richting aan geven. Maar in die strijd, klein en groot, proberen we mensen ongeacht taal, ras of afkomst bewust te maken en te organiseren voor de uiteindelijke confrontatie met de nu heersende klassen en het omverwerpen van de huidige maatschappij van het egoïstische kapitalisme’’

Artikel door Jorein Versteege

De oorsprong van FIDESZ

In maart 1988 werd de Alliantie van Jonge Democraten (FIDESZ) opgericht in de Hongaarse Volksrepubliek. De partij werd geleid door jonge anticommunisten die zich verzetten tegen het regime van de oude János Kádár. ​​Deze stalinistische leider had 32 jaar lang de Hongaarse Volksrepubliek geregeerd. In oktober 1989 gaf de stalinistische Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij haar machtsmonopolie op. In de jaren na de val van het stalinisme veranderde de Alliantie van Jonge Democraten haar volledige naam in Hongaarse Civiele Alliantie. Dankzij de populistische retoriek van Viktor Orbán begon FIDESZ steun te verwerven onder de Hongaarse werkende klasse. Hoewel het een kapitalistische partij is, speelde de populistische partij in op de enorme desillusie van de jaren negentig. FIDESZ beweerde zich te verzetten tegen de privatisering en deregulering van de economie, die werden doorgevoerd door de liberalen en ex-stalinistische sociaaldemocraten.

Partijen die bezuinigingen voorstonden, zoals de liberale Alliantie van Vrije Democraten en de sociaaldemocratische Hongaarse Socialistische Partij, domineerden de politiek in de eerste tien jaar van het kapitalistische bewind in Hongarije. De liberalen en sociaaldemocraten waren allen voorstanders van schoktherapie en de vernietiging van publiek eigendom. De sociaaldemocratie speelde een zeer verraderlijke rol, aangezien miljoenen werkenden en baanlozen werden verraden door voormalige stalinistische types zoals Gyula Horn, László Kovács, István Hiller en uiteindelijk Ferenc Gyurcsány. Deze leiders hadden ooit het marxisme-leninisme (stalinisme) omarmd, toen de Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij regeerde van 1957 tot 1989. Onder het kapitalisme na 1990 werden ze de meest loyale verdedigers van het neoliberalisme en de Europese Unie.

Viktor Orbán en de hernoemde Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ) werden bekend als tegenstanders van deregulering en bezuinigingen. Met populisme en nationalisme speelden ze in op werkenden die zich in de steek gelaten voelden door de neoliberale politieke elite. In 1998 werd FIDESZ de grootste politieke partij en slaagde erin een coalitieregering te vormen met het Hongaars Democratisch Forum (MDF) en de Onafhankelijke Partij van Klein Aandeelhouders (FKGP). Zelfs zijn eerste regering werd geplaagd door corruptie: twee van Orbáns staatssecretarissen moesten aftreden vanwege hun betrokkenheid bij een omkoopschandaal rond de Amerikaanse militaire fabrikant Lockheed Martin Corporation.

In 2002 streed FIDESZ met de Hongaarse Socialistische Partij (MSZP). Onder leiding van Péter Medgyessy wist de MSZP een regering te vormen met de liberalen en dankzij een verhoging van de salarissen en pensioenen voor ambtenaren, wist de sociaaldemocratische partij hun stemmen te winnen. Maar werknemers die niet voor de staat werkten, voelden zich verraden en bleven loyaal aan Viktor Orbán en zijn populisten, die beweerden dat het oneerlijk was dat alleen ambtenaren een salarisverhoging kregen. Desondanks won de MSZP de verkiezingen van 2006 onder leiding van Ferenc Gyurcsány. In 2010 wist Viktor Orbán de sociaaldemocratische partij echter te slim af te zijn door een geheime geluidsopname van Gyurcsány te gebruiken. Op deze opname verklaarde de MSZP-leider openlijk dat de sociaaldemocraten hadden gelogen om kiezers te winnen.

De financiële crisis van 2008 trof Hongarije hard. FIDESZ kon de crisis en het feit dat de sociaaldemocratische regering de dictaten van het Europese kapitalisme uitvoerde, uitbuiten. Hoewel FIDESZ een kapitalistische partij is, beweert ze in haar propaganda op te komen voor de gewone man. FIDESZ wakkerde ook het Hongaarse etnisch nationalisme en antisemitisme aan. Ze beweerde dat joden en moslims Hongarije zouden overheersen als de “communistische” MSZP niet gestopt zou worden. Het is nog steeds erg populair onder rechtse politici en media om alles wat niet strookt met het rechtse nationalisme als “communistisch” te bestempelen.

FIDESZ aan de macht 2010-2026

Viktor Orbán won de algemene verkiezingen van 2010 en won verkiezing op verkiezing tot 2026. Hij versterkte de staatsmedia en gaf de controle over de commerciële media aan loyale kapitalisten. De oppositie ontmaskerde hem regelmatig, maar door hun verdeeldheid en het onvermogen om een ​​links alternatief te creëren, wist FIDESZ elke verkiezing te winnen met populisme en de mentaliteit van ”Wij tegen Hun”.  Donald Trump in de VS heeft veel elementen uit Orbáns handboek overgenomen. Ook hij speelde in op het typisch Amerikaanse chauvinisme en de “Wij tegen Hun” mentaliteit. Dit wordt in Hongarije vaak gebruikt, waarbij FIDESZ-politici beweren aan de zijde van het gewone volk te staan, ​​tegen de ”liberaal linkse elite”. In werkelijkheid zijn de elites van Hongarije de corrupte leden van FIDESZ en de Christendemocratische Volkspartij (KDNP), een reactionaire katholieke partij die Orbán volledig steunt in zijn christelijk nationalisme.

Sinds 2005 werken de christelijk-nationalisten samen met de Hongaarse Civiele Alliantie (FIDESZ). De FIDESZ-KDNP-alliantie bezorgde Viktor Orbán bij elke verkiezing sinds 2010 een ruime meerderheid. De enige extreemrechtse tegenstander van Orbán was de Beweging voor een Beter Hongarije (Jobbik). Deze partij speelde in op racisme, antisemitisme en dogmatisch etnisch nationalisme en was populair onder extreemrechtse jongeren die zich vervreemd voelden door het feit dat FIDESZ in de EU bleef. Tussen 2014 en 2022 werd Jobbik zelfs als radicaler rechts beschouwd dan de FIDESZ-KDNP-alliantie. Dit veranderde nadat Jobbik besloot gematigder te worden en zelfs samenwerkte met de liberale oppositie. Als reactie hierop gebruikt FIDESZ nu extreemrechtse retoriek en heeft Jobbik politieke steun verloren.

Ondanks het Hongaarse nationalisme, populisme en de retoriek tegen het liberalisme en de EU, heeft Viktor Orbán Hongarije nooit uit de Europese Unie gehaald. Zijn verzet blijft bij retoriek; Hongarije blijft toegewijd aan de gemeenschappelijke Europese kapitalistische markt en alle ongelijkheid die deze voor Hongaarse werkenden creëert. Het is ook een feit dat Hongarije veel geld uit Brussel heeft ontvangen. Over de periode van 2004 tot en met 2026 heeft Hongarije naar schatting in totaal ongeveer € 90 miljard tot € 95 miljard van de Europese Unie ontvangen. Daarom heeft Orban nooit gedaan aan een uitreding uit de EU, omdat zijn land enorm veel subsidies ontvangt van de unie die hij zo verafschuwde.

De verkiezingen in Hongarije zijn vrij, maar niet eerlijk.

De Europese Unie heeft de volgende redenen hiervoor aangevoerd:

• Ongelijke toegang tot de media: loyalisten van FIDESZ en KDNP bezitten de commerciële media.
• Misbruik van staatsmiddelen: de staat gebruikt belastinggeld voor pro-Orbán-propaganda.
• Bevordering van loyalisten op belangrijke overheidsfuncties.
• Verandering van kiesdistricten ten gunste van de regeringspartijen.
• Intimidatie van de sociaal zwakkeren om op de regering te stemmen, anders dreigen ze hun uitkeringen te verliezen.
• Het bestempelen van oppositiefiguren als “buitenlandse agenten” (in de stijl van Vladimir Putin).

De mislukking van de liberale oppositie

Sinds hun verpletterende nederlaag in 2010 zijn de liberalen en sociaaldemocraten er niet in geslaagd een betekenisvolle oppositie te vormen tegen de rechtse populisten. De redenen hiervoor zijn een gebrek aan eenheid en het feit dat ze geen antwoord hadden op de golven van populisme en de minachting voor het democratische proces door rechts. De liberalen konden hun verkiezingsnederlaag niet verwerken en de Alliantie van Vrije Democraten werd in 2013 ontbonden. De sociaaldemocratie verloor de ene verkiezing na de andere, niet in staat om een ​​betekenisvolle oppositie te bieden, terwijl leiders als Attila Mesterházy, Gergely Karácsony, Bertalan Tóth en Ágnes Kunhalmi kwamen en gingen. Wanhopig probeerde de oppositie verschillende electorale fronten, zoals Eenheid in 2014 of Verenigd voor Hongarije in 2022. Deze faalden allemaal, omdat ze niets anders boden dan loze anti-Orbán-retoriek, net als de campagnes van Clinton en Harris tegen Trump in 2016 en 2024.

De enige (pseudo) linkse stemmen zijn de oude aanhangers van János Kádar, die zich hebben verenigd in de Hongaarse Arbeiderspartij. Zij worden geleid door de 72-jarige Gyula Thürmer, een voormalige stalinistische bureaucraat van lage rang, die in 1989 weigerde de sociaaldemocratische koers van de Hongaarse Socialistische Partij te accepteren. Thürmer is geen revolutionair, aangezien zijn politieke opvattingen sociaal-conservatief en zelfs pro-Russisch imperialistisch zijn. De Hongaarse Arbeiderspartij steunt Moskou en de illegale invasie en bezetting van Oost-Oekraïne. Gyula Thürmer is bovendien een fervent voorstander van het Chinese staatskapitalisme.

Nu, in 2026, vertrouwde de oppositie op een voormalige Orbán-loyalist. Péter Magyar was van 2002 tot 2024 lid van FIDESZ. Hij verliet het Orbán-kamp na het schandaal rond het presidentiële pardon van Katalin Novák. Sindsdien organiseerde Péter Magyar talloze protesten tegen het feodale systeem van Orbán, zoals hij het noemde. De oppositie heeft deze liberaal-conservatief omarmd als hun nieuwe hoop om FIDESZ van de macht te verdrijven. Revolutionair socialisten zijn blij dat extreemrechts verslagen is, maar we vertrouwen Péter Magyar ook niet. Zijn Partij voor Respect en Vrijheid (TISZA) is niet tegen het kapitalisme. Orbán verslaan is één ding, FIDESZ uit de Hongaarse samenleving verwijderen is iets heel anders. De rechtse populisten controleren de media en hun leden bekleden allemaal belangrijke overheidsfuncties. Zelfs nu Viktor Orbán verslagen is, zal Péter Magyar nog steeds te maken krijgen met een systeem dat is gebouwd voor misbruik en corruptie.

Wat is nodig in Hongarije?

Wat Hongarije nodig heeft, is een beweging tegen het kapitalisme. Een kracht die de corrupte, verrotte kapitalistische staat en alle elitaire politici van FIDESZ, KDNP en alle anderen kan vernietigen. Dit is niet eenvoudig, aangezien antisocialistische stigmatisering en anticommunistische vooroordelen dagelijks aan de orde van de dag zijn, zelfs tegen mensen die niet antikapitalistisch zijn. De staatsmedia en de commerciële media in Hongarije bestempelen alles als ”socialistisch/communistisch” wat zich verzet tegen de regering. Het probleem is dat veel Hongaarse werkenden vergiftigd zijn door deze reactionaire mentaliteit. Ze geloven wat de staatsmedia en de commerciële media hen vertellen. In dit vergiftigde klimaat is het erg moeilijk voor revolutionair socialisten om te werken. Onze ideeën zijn niet verboden, maar de golven van reactionaire kapitalistische propaganda zijn zeer sterk.

Sociale media heeft de oppositie dit keer geholpen om te winnen. Veel jongeren hadden genoeg van de mislukkingen van het Orbán-regime. De traditionele media zijn pro-Orbán, maar hun aanwezigheid op sociale media is zwakker. Dit is een terrein dat de oppositie kon gebruiken, aangezien veel Hongaren tegenwoordig op sociale media zitten, met name de jeugd. Foutief dacht het Orbán kamp dat ze verkiezingen konden winnen door alleen traditionele media te gebruiken. Dat werkte immers voor hun in 2010, 2014, 2018 en 2022. Maar de traditionele media verliezen terrein in de informatieoorlog. Sociale media kunnen een belangrijke rol spelen bij verkiezingen, zoals Die Linke in Duitsland heeft laten zien.

Veel Hongaarse werkenden en baanlozen zijn boos. Ze zien de kosten voor vrijwel alles stijgen. De overheid helpt niet en ze willen verandering. Maar deze verandering komt niet van een conservatieve ex-Orbán aanhanger. Verandering kan alleen worden bewerkstelligd door een revolutionaire partij die durft te breken met het kapitalisme. Ook dit is niet eenvoudig, aangezien werkenden in Hongarije geen revolutionaire mentaliteit hebben. Ze worden doordrenkt met etnisch nationalisme, antisemitisme en een diepe angst voor alles wat niet christelijk en etnisch wit is. Een duidelijk gevolg van hersenspoeling en desinformatie. Viktor Orbán beweerde vaak dat moslims over de Hongaren zouden heersen. In werkelijkheid wonen er slechts 5.000 moslims in Hongarije en 75% daarvan is etnisch Oost-Europees, niet Arabisch. Orbán zei ook dat joden de liberale oppositie controleren. Hij wees daarbij naar George Soros, een in Hongarije geboren liberale miljardair.

De ideeën van het socialisme zijn de enige weg voorwaarts uit de ongelijkheid, armoede en misstanden die werden begaan door de FIDESZ-KDNP-partijalliantie. TISZA of de MSZP zijn niet wat de Hongaarse werkenden en baanlozen nodig hebben. Ze hebben een revolutionaire arbeiderspartij nodig die breekt met het kapitalisme. Daarvoor hebben we de bejaarde Gyula Thürmer en zijn voorliefde voor het oosters imperialisme niet nodig. We hebben jonge revolutionaire marxisten nodig, die zich verzetten tegen de verrotte kapitalistische staat en het kapitalistische systeem. Wij staan voor een socialistisch Hongarije als onderdeel van een socialistische Europese federatie. Dit betekent de volledige vernietiging van de burgerlijke staat en alle machtsstructuren die FIDESZ en de kapitalistische klasse in Hongarije hebben gediend!

Viktor Orbán werd verslagen bij de verkiezingen van 12 april 2026. Zijn FIDESZ verloor van TISZA, die de nieuwe regeringspartij van Hongarije zal worden. De MSZP deed niet eens mee aan de verkiezingen, wat betekent dat er voor het eerst sinds 1990 geen sociaaldemocratische partij in het Hongaarse parlement vertegenwoordigd is. De kiemen van het rechts-populisme zijn echter nog niet verdwenen. FIDESZ blijft de tweede partij van het land en kan terugkeren als Péter Magyar een mislukking blijkt te zijn voor de werkende klasse, wat hij ongetwijfeld zal worden, maar voorlopig hebben de krachten van het rechts-populisme in Oost-Europa een zware nederlaag geleden.

Trump brult, schreeuwt en verliest

Donald Trump kan enkel leven volgens de drie regels die hij leerde van Roy Cohn. In de jaren 70 kreeg Trump de volgende regels te horen: Val altijd aan, geef nooit je fout toe en claim altijd de overwinning, zelfs als je verslagen bent. De rechtse Roy Cohn was een reactionaire advocaat, die voor de rijken en het kapitalisme de strijd aanging met alles dat hun hebzucht in de weg stond. De hele persoonlijkheid van Donald Trump is gevormd door deze drie regels. Ze tonen vooral lafheid, mannelijk chauvinisme en grootheidswaanzin.

Probleem voor de rechtse idioot in het Witte Huis is dat hij het hele westerse imperialisme ongeloofwaardig heeft gemaakt en daarmee het oosterse imperialisme versterkt. Iran wil nu dat er tool betaald gaat worden voor de Straat van Hormuz en niet in Amerikaanse dollar. De Iranezen willen Chinese yuan (renminbi) hebben van elk bedrijf dat gebruik wil maken van de zeeroute. Het gebruik van de Amerikaanse dollar als internationale valuta staat al jaren onder druk. De euro is aantrekkelijk en ook de yuan groeit. Als de Arabieren straks in euro of yuan (renminbi) betaald willen worden hebben de Amerikanen een groot probleem.

In woede brult de Amerikaanse president dat hij de Iranese beschaving van de kaart wil vegen. Dreigen met genocide is niet nieuw, maar wel ongepast anno 2026 in de westerse wereld. Trump beweert dat hij steeds wint en dat Iran verslagen gaat worden. Het ontkennen van de realiteit is natuurlijk een deel van zijn persoonlijkheid. Want de sjiitische theocratie is helemaal niet verslagen. De oorlog kan zo weer verder gaan, als Israël ervoor kiest om Iran weer aan te vallen. De zionisten zijn niet vies van massamoord.

Wat is nu al zichtbaar in zaken economische gevolgen?

Na een maand van oorlog zijn de volgende economische gevolgen zichtbaar:

1. Brandstof is duurder, een vat ruwe olie kost nu 150 dollar

2. Energiecrisis, vooral in landen wiens energiecentrales afhankelijk zijn van fossiele brandstof

3. Recessiedreiging, een langdurig conflict kan de wereldeconomie in een recessie storten

Voor Nederland dreigt het volgende realiteit te worden:

1. Hogere kosten voor huishoudens, brandstof, energie en boodschappen worden duurder

2. Hogere kosten voor producten, 20% van de direct handel ligt al een maand stil

3. Overheidstekort, wat nieuwe bezuinigingen betekenen

Natuurlijk zal het kapitalisme niet voor deze crisis gaan betalen. De kosten voor elke crisis laat men betalen door werkenden en baanlozen. In onze maatschappij zijn het werkenden en baanlozen die de lasten van kapitalistisch falen dragen, terwijl de vruchten door de kapitalisten geplukt en gegeten worden.

Zie KLM directeur Marjan Rintel met haar salaris en bonus van 1,6 miljoen euro!

NAVO lafheid

Mark Rutte heeft begrip voor het gedrag van Donald Trump. De NAVO slijmbal weet heel goed dat de hele westerse allianties niets is zonder het geld en materiaal van de Verenigde Staten van Amerika. Daarom doet generaal secretaris Rutte er alles aan om narcist D. Trump van goede wil te zijn. Geen kritiek op diens schending van internationaal recht, geen kritiek op de massamoord op 150 schoolmeisjes. Niets komt uit de mond van onze ex-premier, die vooral slijmt om papa Trump binnen boord te houden. Want dat is de grootste vrees van de generaal secretaris, dat de Amerikaanse president in een boze bui opeens besluit om de alliantie te verlaten.

De NAVO zwijgt ook in zaken de genocide in de Gaza Strook en de terreur aanvallen op Libanon door de Staat Israël. Sinds het begin van de Iran Oorlog (vanaf 28 februari) heeft Israël meer dan 1.750 Libanezen vermoord. Bedenk wat er zou gebeuren als Rusland opeens 1.750 Europeanen zou doden? Dan zou de Europese Unie moord en brand schreeuwen en misschien zelfs soldaten sturen naar Oekraïne. Dan is een derde wereld oorlog niet ver weg meer. Maar het zijn geen 1.750 dode Europeanen, maar 1.750 Libanezen die dood zijn. Omdat het hier gaat om Arabieren is de westerse empathie hiervoor behoorlijk laag.

Dat heeft ook een naam: racisme!

Wat te doen?

Revolutionair socialisten roepen iedereen op om in verzet te komen. Tegen Donald Trump, tegen Mark Rutte, tegen Rob Jetten. Want ook de D66 premier is deel van het probleem. Jetten durft zich niet uit te spreken tegen het laffe gedrag van Rutte. Hij wil ook niets doen tegen de stijgende lasten voor werkenden en baanlozen. Dat is logisch omdat het rechtse minderheidskabinet er niet is voor de werkende klasse. Verwacht niet van D66, VVD en CDA dat ze zich inzetten voor Jan modaal.

Wat we nodig hebben is strijd, solidariteit en socialisme. We moeten de strijd aangaan tegen niet alleen het minderheidskabinet, maar ook tegen de hele kapitalistische politiek. Tegen de hypocrisie van extreemrechts populisme dat doet alsof het tegen het systeem is, maar juist diens hulptroepen voorstelt. Hierin zijn de sociaaldemocraten en groenen van PRO (ex-PvdA/GL) niet onze bondgenoten. Ook de linkse populisten van de SP stellen weinig voor.

De strijd moet dus van de straat komen. Van acties, stakingen en verzet. De FNV heeft nu de historische taak om het verzet te organiseren. Niet makkelijk na jaren van polderen en concessies doen aan het kapitalisme.

Daarom is ons advies om de vakbond te versterken met revolutionaire antikapitalistische opvattingen. Laten we samen strijden tegen het imperialisme en het kapitalisme, dat oorlog en ellende veroorzaakt!

Islamistisch Emiraat van Afghanistan

October 2001

Afghanistan werd in oktober 2001 bestuurd door de reactionaire Taliban. Dit islamitisch fundamentalistische regime was gebouwd rond de extreemrechtse ideeën van Muhammad Umar Mujahid. In 1996 werd deze Mujahid Opperleider van het Islamitisch Emiraat van Afghanistan. Tot 11 september 2001 bekommerden de VS zich weinig om zijn totalitaire regime. Maar toen ze weigerden Osama Bin Laden uit te leveren, vielen de Amerikaanse imperialisten onder George W. Bush Afghanistan binnen. Het land werd een marionettenstaat van het Westen, net zoals Zuid-Vietnam dat was. In april 2021 viel het marionettenregime aan de Taliban en werd het Islamitisch Emiraat hersteld onder Opperleider Hibatullah Akhundzada.

Republiek Irak

Maart 2003

Nadat de Amerikaanse imperialisten Afghanistan hadden veroverd, werd het Ba’ath-regime van Saddam Hoessein het volgende doelwit van de oorlogszuchtige westerse imperialisten. George W. Bush loog tegen de wereld en beweerde dat Hoessein en de Iraakse Ba’ath-partij samenspanden met Osama Bin Laden en massavernietigingswapens bezaten. Dit was niet waar, want Hoessein haatte het islamisme en voerde zelfs een oorlog tegen de sjiitische theocratie in Iran. Maar Hoessein was niet langer nuttig en moest weg, omdat de VS de Iraakse olie wilden hebben. Amerikaanse troepen vielen het land in maart 2003 binnen. Hoewel de Iraakse Ba’ath-partij werd verdreven, hielden sektarisme en oorlog nooit op. Irak wordt in 2026 grotendeels gecontroleerd door pro-Iraanse milities en de centrale overheid is niet in staat om ze te controleren.

Grote Socialistische Volks Libische Arabische Jamahiriya

Maart 2011

In februari 2011 kwamen veel Arabische werkenden in het Midden-Oosten in opstand, tegen hun pro-westerse dictators. In Libië regeerde Muammar Gaddafi sinds 1969 met ijzeren hand. Na 2003 had de ”Broederlijke Leider en Gids van de Revolutie” zijn nucleaire wapens opgegeven en in 2007, sloot hij vrede met de kapitalistische westerse landen. Die vriendschap zou echter leiden tot de ondergang van Gaddafi, toen Barack Obama in maart 2011 besloot de Libische Arabische Jamahiriya omver te werpen. Pro-NAVO-rebellen wierpen Gaddafi omver en vermoordden hem. Libië is na de val van de Jamahiriya nooit meer stabiel geworden. De huidige centrale regering controleert slechts een derde van het land; twee derde is in handen van krijgsheer Khalifa Haftar en zijn handlangers.

Syrische Arabische Republiek

December 2012

Timber Sycamore was de codenaam voor een geheim wapenleverings- en trainingsprogramma voor Syrische rebellen die vochten tegen de Syrische Ba’ath-partij van Bashar al-Assad. De Syrische burgeroorlog begon in maart 2011, toen soldaten van het Syrische Arabische Leger weigerden het vuur te openen op ongewapende demonstranten. Het conflict escaleerde al snel, met westerse imperialistische steun aan anti-Assad rebellen zoals het Vrije Syrische Leger, de Koerdische Volksbeschermingseenheden en de islamitische Organisatie voor de Bevrijding van de Levant. Deze laatste groep zou Bashar al-Assad in december 2024 ten val brengen. Turkije veroverde ook grote delen van Noord-Syrië om te voorkomen dat de Democratische Autonome Administratie een democratisch confederaal systeem in het noordoosten zou vestigen.

Oekraïne 

Februari 2014 / Februari 2022

In februari 2014 namen Russische speciale commando’s de Krim in bezit tijdens een illegale aanval. Dit was het begin van de oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Deze oorlog begon nadat president Viktor Janoekovitsj in december 2013 na de Euro Maidan was afgezet. Als reactie op zijn afzetting nam het Kremlin de Krim in en bewapende pseudo-separatisten in de Donbas-regio. In februari 2022 viel Rusland Oekraïne volledig binnen om de zogenaamde Donbas-volksrepublieken, die ze met behulp van hun gewapende handlangers hadden gecreëerd, te annexeren. De uiteindelijke invasie en bezetting van Oost-Oekraïne heeft aangetoond dat het oosterse imperialisme bereid is te concurreren met het westerse imperialisme in het ”Game of Thrones”.

Bolivariaanse Republiek Venezuela

Januari 2026

Venezuela koos in 1999 Hugo Chávez tot president. Deze Chávez ontpopte zich tot een gezworen vijand van het westerse imperialisme, omdat hij Venezuela in het kamp van het oosterse imperialisme bracht. Hugo Chávez koos Nicolás Maduro als zijn opvolger in 2013, ondanks het feit dat Maduro geen charisma had en niet meer was dan een handlanger. Nicolás Maduro werd een impopulaire leider die staats corruptie en verkiezingsfraude gebruikte om aan de macht te blijven. Ondanks zijn bereidheid om samen te werken met het westerse imperialisme, werd Maduro door de VS afgezet. Amerikaanse speciale commando’s vielen Venezuela aan en Nicolás Maduro werd begin januari 2026 illegaal ontvoerd.

Islamitische Republiek Iran

Juni 2025 / Februari 2026

Donald Trump gaf in juni 2025 opdracht tot het bombarderen van de Islamitische Republiek Iran. De Israëlische luchtmacht voerde in de laatste zes maanden van dat jaar 379 aanvallen uit om de sjiitische theocratie van Ali Khamenei te vernietigen. Ze slaagden er niet in iets wezenlijks te vernietigen. Begin 2026 zetten de Amerikanen in op volledige regimeverandering en begonnen ze op 28 februari de langverwachte Iran-oorlog. Ali Khamenei stierf op de eerste dag van de oorlog toen zijn residentie door 30 bommen werd getroffen. De Amerikaanse imperialisten vermoordden ook meer dan 150 schoolmeisjes, een massale misdaad tegen de menselijkheid. Donald Trump beweert dat hij het Amerikaanse volk verdedigt, maar in werkelijkheid is de westerse façade ingestort. De Iran-oorlog is begonnen!

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media

Nee tegen het pro-westerse Huis van Pahlavi, weg met de Ayatollahs!

Revolutionaire socialisten roepen de werkenden en baanlozen van Iran op zich te verzetten tegen zowel Donald Trump als Ali Khamenei. We begrijpen dat veel Iraanse ballingen een regimeverandering willen. Ze willen vrijheid en een democratisch Iran. Maar dat is niet wat het Trump-regime wil. Ze willen de olie van Iran controleren en we hebben deze mentaliteit al eerder gezien. In augustus 1953 werd de democratische regering van Iran omvergeworpen (Operatie Ajax) door het Amerikaanse en Britse imperialisme met steun van het Huis van Pahlavi, dezelfde monarchisten die nu de VS en Israël steunen. Daarom is het verkeerd van de oppositie in ballingschap om de monarchistische vlag van Iran te gebruiken en de kleuren van zowel de genocidale Staat Israël als de imperialistische VS te hijsen.

Binnen Iran zijn velen gedood door de sjiitische theocratie. Tussen de 30.000 en 35.000 mensen worden vermoord door politie, leger en milities die trouw zijn aan het regime van Ali Khamenei. Het regime heeft 800.000 mannen van de Islamitische Revolutionaire Garde gemobiliseerd, waaronder leden van de Organisatie voor Mobilisatie van de Onderdrukten (Basij). Tegelijkertijd worden zo’n 50.000 tot 100.000 burgers die Khamenei steunen, gemobiliseerd om propaganda te maken voor de regering. Maar die zijn een enorme minderheid tegenover vijf miljoen Iraneese demonstranten. Wat deze dappere mannen en vrouwen echter missen, is revolutionair leiderschap en organisatie. Het reactionaire regime is bewapend en kan deze opstand nog steeds neerslaan, zoals het in het verleden ook heeft gedaan.

De Israëlische handlangers van Donald Trump

Het is geen verrassing dat het genocidale regime van Benjamin Netanyahu als eerste in de aanval is gegaan tegen Iran. De Israëliërs hebben Iran in 2025 maar liefst 379 keer aangevallen. Denk maar eens aan die cijfers: 379 luchtaanvallen van Israël op Iran in één jaar. Als Khamenei de VS had aangevallen, zou de westerse media daar een enorm spektakel van hebben gemaakt. Maar de zionisten kunnen doen wat ze willen. Vrij om 100.000 Palestijnen te vermoorden, vrij om Iran 379 keer aan te vallen. De aanval op Iran eind februari 2026 is dan ook geen verrassing. Netanyahu moet groen licht hebben gekregen van zijn meester in het Witte Huis om Teheran aan te vallen en een nieuw conflict te beginnen.

Na het mislukken van de gesprekken op 27 februari is het duidelijk dat Trump streeft naar een volledige regimeverandering. Nu valt nog te bezien of de VS en Israël het regime van de Ayatollahs kunnen omverwerpen. Om dat te laten gebeuren, moeten ze niet alleen Ali Khamenei afzetten, maar de hele Islamitische Republiek Iran. In Venezuela waren de façades van het bolivarinisme jaren geleden al afgebroken door de corrupte Nicolás Maduro. Het was dan ook geen verrassing dat de VS een lid van het Maduro-regime vonden om een ​​deal mee te sluiten. Maar in Iran heerst vijandigheid en historische wrok jegens Washington D.C. Niet alleen vanwege de staatsgreep van augustus 1953, maar ook vanwege het handelsembargo en de terreuraanslagen.

Als er een regelrechte oorlog uitbreekt in de Golfregio, zal dat de wereldwijde kapitalistische economie treffen.

Wat zegt Socialistisch Alternatief?

Revolutionair socialisten staan ​​aan de zijde van elke Iraniër die zich verzet tegen het Amerikaanse imperialisme en het Israëlische staatsterrorisme. Tegelijkertijd verwerpen we elke oproep tot steun en solidariteit met de Ayatollahs, die in minder dan drie maanden tijd minstens 30.000 Iraniërs hebben vermoord. Daarom zijn onze standpunten duidelijk:

• Nee tegen de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran
• Nee tegen regimeverandering door westers imperialisme
• Solidariteit met de werkende klasse van het land
• Ontmasker Donald Trump en Benjamin Netanyahu als oorlogszuchtige haviken
• Ontmasker Ali Khamenei als een bloeddorstige beul
• Weg met theocratie en dictatuur
• Nee tegen elke regering gebaseerd op kapitalisme en religie
• Voor democratische controle door raden van werkenden en baanlozen
• Voor een socialistisch Iran dat werkenden in de Golf oproept in opstand te komen tegen het kapitalisme

Artikel door Jorein Versteege

Van Fidel Castro tot Miguel Díaz-Canel

Revolutionair socialisten staan in solidariteit met de Cubaanse werkende klasse. Daarbij zijn we geen luidsprekers geworden voor Fidel Castro of Raul Castro. Wij hebben altijd kritiek gehad op de beperkingen van de Cubaanse Revolutie, die wel het kapitalisme afschafte, maar geen democratische controle aan de werkende klasse gaf. Cuba onder de Castro boers (1959-2021) was een misvormde staat, omdat er geen spraken was van arbeiders-democratie en democratische planning van de economie. De politieke alleenheersers op het eiland zijn de leden van de Communistische Partij van Cuba (PCC). Die bepalen ook de planning van de economie volgens het stalinistische concept: ”de partij heeft altijd gelijk”!

Hoewel de PCC sinds 1962 bestaat, was deze partij niet de leidende kracht van de Cubaanse Revolutie. Fidel Castro en zijn guerrilla hadden weinig contact met de officiële stalinisten van de Populaire Socialistische Partij. Ook tussen januari 1959 en april 1961 werd niet direct gesproken over het realiseren van het socialisme door Fidel. Pas na de mislukte invasie van de Varkensbaai in 1961 door Cubaanse anticommunisten, verklaarde Fidel Castro dat het eiland een ”socialistische” natie zou worden. Het kapitalisme werd afgeschaft en alle buitenlandse bedrijven genationaliseerd, tot grote woede van de Amerikanen.

Met de invoering van het handelsembargo probeerde de hypocriete Amerikanen om Castro op de knie te dwingen. Tot 1991 lukte dat niet, omdat de Sovjet-Unie de Republiek Cuba overeind hield. Maar na 1991 werd het moeilijk, Rusland werd kapitalistisch en eiste markt prijzen. In 1994 voerde Cuba twee munteenheden in om aan buitenlandse valuta te komen via toerisme. Dit zorgde voor ongelijkheid tussen de Cubanen die toegang hadden tot de Peso Cubano Convertible en de meerderheid van de bevolking die moet rondkomen met de gewone Peso Cubano, die veel minder waard is. Pas in 2021 werd de Peso Cubano Convertible afgeschaft.

In 2008 trad Fidel Castro af. Zijn jongere broer Raul Castro begon met markt hervormingen. Langzaam kreeg het kapitalisme meer grip op het eiland, ook al blijven de meeste productie middelen nog staatseigendom. Miguel Díaz-Canel werd in 2019: President van de Republiek Cuba. Vanaf 2021 is hij ook Generaal Secretaris van de PCC. Zijn bewind is deels conservatief en deels progressief. Er zijn vooruitgangen gemaakt op het gebied van acceptatie van homoseksualiteit en homohuwelijk. Maar op politiek vlak blijft Miguel Díaz-Canel trouw aan het dictatoriale systeem dat de PCC alleenrecht geeft om te heersen.

Solidariteit met Cuba, weg met Donald Trump

Onder Barack Obama (2008-2016) werden weer gesprekken gestart tussen Cuba en Amerika. Maar Donald Trump maakte daar direct weer een einde aan. De extreemrechtse president wil niet praten, hij wil het PCC regime onderwerpen aan zijn wil. Trump weet ook dat veel Cubanen die in de VS wonen hem steunen. Die zijn afstammelingen van de oude Cubaanse kapitalistenklasse die na 1959 onteigend werden. Daarom staan revolutionair socialisten volledig aan de kant van de Cubaanse werkende klasse. Wij veroordelen het handelsembargo en de vernieuwde Monroe-doctrine, waarin de VS zichzelf ziet als rechtmatige heerser van het Amerikaanse continent.

Trump heeft het voor elkaar gekregen dat Venezuela en Mexico geen olie meer leveren aan Cuba. Dit doet Washington DC door deze landen te dreigen met economische sancties. Venezuela staat sinds de ontvoering van Nicolas Maduro onder VS heerschappij, omdat Delcy Rodríguez (President van Venezuela) gecapituleerd heeft aan het Amerikaanse imperialisme. Ook Mexico kiest voor de VS, ook al beweert Claudia Sheinbaum dat ze sovereign handelt. Dit is niet correct, in werkelijkheid is Mexico afhankelijk van de Amerikaanse markt en dus kan Trump met importtarieven de Mexicaanse economie veel schade toebrengen. Doordat Venezuela en Mexico nu geen olie meer leveren aan Cuba dreigt het land volledig tot stilstand te komen, precies wat de imperialisten in het Witte Huis willen!

Wij roepen op tot solidariteit met Cuba en verzet tegen de VS. Ter gelijk zeggen we ook dat de eenpartijstaat en de markt hervormingen sinds 2008 het eiland niet vooruit helpen. Meer kapitalisme op Cuba heeft de ongelijkheid alleen maar doen toenemen. Schuld hieraan is toch de PCC die net als de PSUV in Venezuela, totaal geen idee heeft van wat socialisme inhoudt. Wij hebben altijd gezegd dat socialisme zonder democratische planning en participatie van werkenden niet kan werken. Natuurlijk zorgt het embargo voor economische beperkingen, maar de Cubaanse economie draait ook op veel mismanagement, bureaucratische beslissingen (top-down beleid) en het ontbreken van democratische rechten voor de werkende klasse.

Dat Cuba lijdt komt door het Amerikaanse imperialisme. Het verraad van Delcy Rodríguez (Venezuela) en Claudia Sheinbaum (Mexico) zorgt er nu voor dat het eiland geen ruwe olie meer krijgt. Zonder deze belangrijke brandstof zal de noodlijdende economie volledig instorten, dat is precies wat Donald Trump wil. Die wil onrust aanwakkeren om zo het PCC regime te onderwerpen aan zijn wil. Daarvoor hoeft de Communistische Partij van Cuba niet eens af te treden, als ze maar doen wat Trump wil. Dat is hem al in Venezuela gelukt met de PSUV, na de ontvoering van Nicolas Maduro.

Het is best mogelijk dat de PCC zal gaan dansen voor Trump. Laten we niet vergeten dat de communistische partij een eigen bureaucratische kaste is op het eiland. Het zijn staatsbonzen die aan de macht willen blijven en zo nodig zullen luisteren naar een buitenlandse tiran zoals Trump, we zien dit bij de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Van het revolutionaire idealisme dat Fidel Castro nog kon afdwingen is in 2026 geen spraken meer. Men is bezig met overleven en bij de jongere generatie is de Cubaanse Revolutie een ding uit het verleden dat hun niet raakt, door de realiteit van armoede en ongelijkheid veroorzaakt door de markt hervormingen!

Wat kan Cuba doen?

Revolutionair socialisten roepen werkenden op om in verzet te komen. Verzet tegen de Amerikaanse imperialisten, verzet tegen het verraad van Venezuela en Mexico. Ook moet de Cubaanse regering van Miguel Díaz-Canel duidelijk worden gemaakt dat Trump enkel zijn wrede spelletje kan spelen, omdat Cuba geen vrije samenleving is. Als de PCC haar machtsmonopolie zou afstaan aan democratische raden van de werkende klasse, dan heeft het Amerikaanse handelsembargo geen poot om meer op te staan. Zelfs de laffe liberale Europese landen zouden zich tegen de VS moeten keren, omdat het embargo gerechtvaardigd wordt met de eenpartijstaat. Het soort gelijke handelsembargo tegen Vietnam werd in 1994 opgeheven, omdat het land kapitalistisch geworden was. Alleen al hieruit blijkt hoe hypocriet de Amerikanen zijn en dat democratische vrijheden, niets te maken hebben met de werkelijke aard van het embargo tegen Cuba.

Cubaanse werkenden zullen zelf in actie moeten komen. Dat is lastig omdat het PCC regime geen kritiek tolereert. Wie de regering bekritiseerd kan opgepakt en voor jaren in de cel belanden als ”contrarevolutionair”. Dit weten Cubaanse werkenden maar al te goed. Men is bang voor de Cubaanse staat en de partijbonzen van de PCC. Om het Amerikaanse imperialisme te verslaan is de Communistische Partij van Cuba niet het voertuig van de werkende klasse. Dat is ze nooit geweest, ze werd in het leven geroepen als politiek voertuig voor de Castro boers. Onder Fidel Castro was het vooral hijzelf die alle besluiten nam, de PCC was slechts de uitvoerder van zijn bevelen. Hoewel er nu meer collectieve beslissingen genomen zullen worden, is de aard van de partij niet veranderd. De PCC is en blijft een partij van staatsbureaucraten en is hierin geen arbeiderspartij.

Wij in het westen moeten vooral duidelijk maken dat we de wreedheid van Washington DC keihard afwijzen. Europeanen moeten daarnaast ook in verzet komen tegen onze eigen overheden, die te laf zijn om de Amerikaanse imperialisten te verwerpen. Cuba was voor velen een bron van inspiratie, omdat het eiland zich bleef verzetten tegen de neoliberale golf na de val van de Sovjet-Unie. Maar de limieten die het politieke stalinisme te bieden heeft zijn bereikt. Cuba staat op een keerpunt. Om niet terug te vallen in het gat van kapitalistische barbarij is een nieuwe revolutie nodig. Een revolutie tegen de PCC bonzen en voor een socialistische raden democratie. De politieke en economische macht behoort aan de Cubaanse werkende klasse, niet aan de PCC bonzen van Miguel Díaz-Canel en niet aan de imperialisten van Donald Trump.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Nee tegen het verraad van Venezuela en Mexico aan Cuba
• Laat de olie handel weer toe
• Stop het hele Amerikaanse handelsembargo
• Weg met de PCC bonzen en hun dictatuur
• Stop de markt hervormingen, geen privé bezit van productie middelen
• Alle politieke macht moet afgestaan worden aan raden van werkenden en baanlozen
• Democratische controle van onderaf en democratische planning van de economie
• Een Revolutionaire Grondwettelijke Vergadering moet een nieuwe socialistische grondwet schrijven
• Voor een Cubaanse Socialistische Raden Republiek, die kan werken als boegbeeld voor het socialisme in het gehele Amerikaanse continent

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media 

De twee staten van Libië in 2026

Er bestaat sinds 2014 geen verenigde Libische staat meer. Elf jaar lang is het land nu verdeeld tussen een regering in Tripoli en een regering in Tobruk. De tweede Libische burgeroorlog duurde van 2014 tot 2020. Hoewel de grootschalige gevechten zes jaar geleden zijn beëindigd, blijft het land verdeeld. In 2014 keerden het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad” en het “Huis van Afgevaardigden” zich tegen elkaar. Beide werden gedreven door sektarisme en een verlangen naar macht in het land. Het westerse imperialisme steunde het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad”, terwijl Arabische landen zoals Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten het “Huis van Afgevaardigden” steunden. De werkende klasse zat klem tussen de twee partijen en in de chaos kwam Islamitische Staat op om te profiteren van het conflict.

Islamitische Staat – Libië Provincie controleerde grote steden van 2014 tot 2019. De groep veroverde zelfs de geboorteplaats van Gaddafi en regeerde daar tot 2017. De terroristische groep werd uiteindelijk in 2019 verslagen, maar niet voordat ze dood en verderf had gezaaid. De tweede Libische burgeroorlog eindigde rond 2020, maar politiek gezien blijven er twee staten in Libië bestaan ​​met dezelfde vlag, naam en volkslied. De ene is de in het westen gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) in Tripoli, die sinds 2021 door de Verenigde Naties wordt erkend. In het oosten bevindt zich de Regering van Nationale Stabiliteit (GNS), die sinds 2022 aan de macht is. Beide claimen de enige regering van Libië te zijn, maar geen van beide is democratisch en geen van beide heeft oog voor de behoeften van werkenden en baanlozen!

De olierijkdom van het land is grotendeels in handen van de oostelijke Regering van Nationale Stabiliteit (GNS). Daarom is de internationaal erkende: Regering van Nationale Eenheid (GNU) sterk afhankelijk van buitenlands geld. Turkije heeft veel bijgedragen om de westerse GNU in leven te houden. Dankzij Turkse speciale eenheden kon de GNU standhouden tegen het GNS-leger. Een centrale figuur binnen de GNS is Khalifa Haftar. Deze voormalige bondgenoot van Muammar Gaddafi werd verbannen nadat hij in 1987 de oorlog tegen Tsjaad had verloren. Haftar keerde na de dood van Gaddafi terug uit ballingschap en werd opperbevelhebber van het Libische Nationale Leger. Sinds 2017 is hij ook de de facto dictator van het oostelijke deel van het land.

De Koude Oorlog in Libië en Gaddafi 2.0

De in Tripoli gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) is niet erg sterk. Ze controleert een derde van het land en heeft niet eens een verenigd leger. Khalifa Haftar heeft dat wel en kan rekenen op steun van belangrijke landen zoals Egypte, de VAE en Rusland. Hier zien we de gevolgen van de nieuwe Koude Oorlog in Libië. De GNU is loyaal aan het westerse kamp, ​​terwijl de GNS loyaal is aan het oosterse kamp. Libische werkenden en baanlozen lijden ondertussen onder twee falende staten, waarin corruptie, uitbuiting en zelfs slavernij deel van uitmaken. Het is dan ook geen wonder dat er nostalgie bestaat naar de tijd van de “Grote Socialistische Volks-Libische Arabische Jamahiriya”, de pseudo-“staat van de massa” die Gaddafi in 1977 uitriep.

Gaddafi regeerde echter met angst en tirannie. De Jamahiriya was een leugen en de opstand van 2011 was het gevolg van de diepe haat die veel Libiërs koesterden jegens hun “Geliefde Broederlijke Leider”. Wat Libië miste, was een revolutionaire arbeiderspartij die de werkende klasse had kunnen verenigen voor het socialisme. In plaats daarvan keerden de milities die het regime van Gaddafi omverwierpen zich al snel tegen elkaar om sektarische redenen. Democratie werd nooit opgebouwd, omdat alle facties hun eigen ideeën wilden doorvoeren. Stammenstrijd leidde ook tot conflicten, doordat oude vetes weer oplaaiden. De splitsing tussen de regering in Tripoli (GNU) en de regering in Tobruk (GNS) resulteerde in een zes jaar durend conflict dat ongeveer 16.000 Libiërs het leven kostte.

Khalifa Haftar speelde in op het verlangen van velen naar een sterke leider. Hij sloot vrede met Gaddafi-loyalisten en stond hen zelfs toe zich aan te sluiten bij zijn Libische Nationale Leger. Haftar begon zichzelf ook te presenteren als de Grote Leider van Libië. Hij droeg het volledig witte uniform met gouden elementen, een uniform dat Gaddafi ook droeg. In 2015 stelden we al dat Haftar in feite een Gaddafi 2.0 is en dat is nu bewezen. Hoewel Haftar trouw is gebleven aan de monarchistische vlag (die sinds 2011 opnieuw in gebruik is) en het volkslied van het Koninkrijk Libië, regeert hij onbetwist als Opperste Leider van een militaire dictatuur. Ondertussen is Abdul Hamid Dbeibeh de officiële premier van de GNU, maar hij is grotendeels onbekend, ondanks dat hij sinds 2021 aan het hoofd staat van de GNU.

Wat is er nodig in Libië?

Libische werkenden kunnen figuren als Abdul Hamid Dbeibeh of Khalifa Haftar niet vertrouwen. Revolutionaire socialisten zeiden in 2015: ” Wij roepen de Libische werkenden op om in opstand te komen en onafhankelijke arbeidersraden op te richten om de politieke macht te grijpen. Maar het allerbelangrijkste is een arbeiderspartij met een socialistisch programma. Zo’n partij zou een socialistisch alternatief bieden aan de miljoenen mensen die lijden onder de armoede die het kapitalisme hen oplegt. Westerse landen zijn niet te vertrouwen, omdat ze de Libische olie willen. De reactionaire Arabische landen hebben hun eigen imperialistische agenda, die alleen hun heersende klassen ten goede komt. Het is zeer goed mogelijk dat de staat Libië in verschillende landen zal worden opgesplitst, zoals vóór 1951.” Libië is de facto al sinds 2014 verdeeld. Ondanks dezelfde naam, vlag en volkslied wordt het land geregeerd door twee regeringen die op de loonlijst van buitenlandse mogendheden staan!

Onder het kapitalisme is er geen hoop voor de 8 miljoen mensen die in de twee mislukte staten van Libië wonen. Buitenlandse imperialisten hebben de tweede Libische burgeroorlog gebruikt om de olierijkdom veilig te stellen voor hun kapitalistische klasse. Revolutionair socialisten stellen dat werkenden, baanlozen en jongeren democratische controle moeten eisen. Dit betekent de nationalisatie van de productiemiddelen onder democratische arbeidersraden. Democratische planning is nodig om ervoor te zorgen dat de rijkdom van Libië naar de werkende klasse gaat en niet naar corrupte milities of hebzuchtige politici. De twee Libische staten zijn geen democratieën, wat betekent dat de vrijheid van meningsuiting en de rechten van werkenden niet worden gerespecteerd. In het oosten is het Libische Nationale Leger de regerende macht, met Khalifa Haftar als militaire dictator. In het westen is de zwakke regering van nationale eenheid volledig afhankelijk van buitenlanders voor bescherming en financiering.

Om zich te bevrijden van tribalisme, armoede, sektarisme en geweld, is het essentieel dat werkenden begrijpen dat ze geen toekomst hebben onder de huidige machtsstructuren. Alleen een verenigde werkende klasse onder revolutionair leiderschap kan een einde maken aan de heerschappij van de GNU in het westen en de GNS in het oosten. Beide kapitalistische regeringen dienen niet de behoeften van de werkende klasse en moeten daarom worden omvergeworpen in een Libische socialistische revolutie. Dit is geen gemakkelijke opgave en zal zeker niet in de komende jaren tot stand komen. Libische werkenden, baanlozen en jongeren verdienen het echter om de controle over hun eigen land te hebben. Buitenlandse imperialisten uit het westen en oosten verzetten zich daartegen!

Daarom zeggen wij revolutionair socialisten:

• Nee tegen de regering van Tripoli en de regering van Torbuk.
• Nee tegen opperbevelhebber Khalifa Haftar (Gaddafi 2.0)
• Nee tegen premier Abdul Hamid Dbeibeh
• Alle buitenlandse huurlingenlegers moeten Libië verlaten.
• Schaf de twee mislukte staten van Libië af.
• Democratische controle over de productiemiddelen
• Ontmasker de corruptie binnen GNU en GNS.
• Geen vertrouwen in buitenlandse imperialistische kampen.
• Voor een revolutionaire arbeiderspartij, opgericht door arbeiders voor arbeiders.
• Voor een socialistisch Libië, vrij van kapitalisme en imperialisme.