Trump brult, schreeuwt en verliest

Donald Trump kan enkel leven volgens de drie regels die hij leerde van Roy Cohn. In de jaren 70 kreeg Trump de volgende regels te horen: Val altijd aan, geef nooit je fout toe en claim altijd de overwinning, zelfs als je verslagen bent. De rechtse Roy Cohn was een reactionaire advocaat, die voor de rijken en het kapitalisme de strijd aanging met alles dat hun hebzucht in de weg stond. De hele persoonlijkheid van Donald Trump is gevormd door deze drie regels. Ze tonen vooral lafheid, mannelijk chauvinisme en grootheidswaanzin.

Probleem voor de rechtse idioot in het Witte Huis is dat hij het hele westerse imperialisme ongeloofwaardig heeft gemaakt en daarmee het oosterse imperialisme versterkt. Iran wil nu dat er tool betaald gaat worden voor de Straat van Hormuz en niet in Amerikaanse dollar. De Iranezen willen Chinese yuan (renminbi) hebben van elk bedrijf dat gebruik wil maken van de zeeroute. Het gebruik van de Amerikaanse dollar als internationale valuta staat al jaren onder druk. De euro is aantrekkelijk en ook de yuan groeit. Als de Arabieren straks in euro of yuan (renminbi) betaald willen worden hebben de Amerikanen een groot probleem.

In woede brult de Amerikaanse president dat hij de Iranese beschaving van de kaart wil vegen. Dreigen met genocide is niet nieuw, maar wel ongepast anno 2026 in de westerse wereld. Trump beweert dat hij steeds wint en dat Iran verslagen gaat worden. Het ontkennen van de realiteit is natuurlijk een deel van zijn persoonlijkheid. Want de sjiitische theocratie is helemaal niet verslagen. De oorlog kan zo weer verder gaan, als Israël ervoor kiest om Iran weer aan te vallen. De zionisten zijn niet vies van massamoord.

Wat is nu al zichtbaar in zaken economische gevolgen?

Na een maand van oorlog zijn de volgende economische gevolgen zichtbaar:

1. Brandstof is duurder, een vat ruwe olie kost nu 150 dollar

2. Energiecrisis, vooral in landen wiens energiecentrales afhankelijk zijn van fossiele brandstof

3. Recessiedreiging, een langdurig conflict kan de wereldeconomie in een recessie storten

Voor Nederland dreigt het volgende realiteit te worden:

1. Hogere kosten voor huishoudens, brandstof, energie en boodschappen worden duurder

2. Hogere kosten voor producten, 20% van de direct handel ligt al een maand stil

3. Overheidstekort, wat nieuwe bezuinigingen betekenen

Natuurlijk zal het kapitalisme niet voor deze crisis gaan betalen. De kosten voor elke crisis laat men betalen door werkenden en baanlozen. In onze maatschappij zijn het werkenden en baanlozen die de lasten van kapitalistisch falen dragen, terwijl de vruchten door de kapitalisten geplukt en gegeten worden.

Zie KLM directeur Marjan Rintel met haar salaris en bonus van 1,6 miljoen euro!

NAVO lafheid

Mark Rutte heeft begrip voor het gedrag van Donald Trump. De NAVO slijmbal weet heel goed dat de hele westerse allianties niets is zonder het geld en materiaal van de Verenigde Staten van Amerika. Daarom doet generaal secretaris Rutte er alles aan om narcist D. Trump van goede wil te zijn. Geen kritiek op diens schending van internationaal recht, geen kritiek op de massamoord op 150 schoolmeisjes. Niets komt uit de mond van onze ex-premier, die vooral slijmt om papa Trump binnen boord te houden. Want dat is de grootste vrees van de generaal secretaris, dat de Amerikaanse president in een boze bui opeens besluit om de alliantie te verlaten.

De NAVO zwijgt ook in zaken de genocide in de Gaza Strook en de terreur aanvallen op Libanon door de Staat Israël. Sinds het begin van de Iran Oorlog (vanaf 28 februari) heeft Israël meer dan 1.750 Libanezen vermoord. Bedenk wat er zou gebeuren als Rusland opeens 1.750 Europeanen zou doden? Dan zou de Europese Unie moord en brand schreeuwen en misschien zelfs soldaten sturen naar Oekraïne. Dan is een derde wereld oorlog niet ver weg meer. Maar het zijn geen 1.750 dode Europeanen, maar 1.750 Libanezen die dood zijn. Omdat het hier gaat om Arabieren is de westerse empathie hiervoor behoorlijk laag.

Dat heeft ook een naam: racisme!

Wat te doen?

Revolutionair socialisten roepen iedereen op om in verzet te komen. Tegen Donald Trump, tegen Mark Rutte, tegen Rob Jetten. Want ook de D66 premier is deel van het probleem. Jetten durft zich niet uit te spreken tegen het laffe gedrag van Rutte. Hij wil ook niets doen tegen de stijgende lasten voor werkenden en baanlozen. Dat is logisch omdat het rechtse minderheidskabinet er niet is voor de werkende klasse. Verwacht niet van D66, VVD en CDA dat ze zich inzetten voor Jan modaal.

Wat we nodig hebben is strijd, solidariteit en socialisme. We moeten de strijd aangaan tegen niet alleen het minderheidskabinet, maar ook tegen de hele kapitalistische politiek. Tegen de hypocrisie van extreemrechts populisme dat doet alsof het tegen het systeem is, maar juist diens hulptroepen voorstelt. Hierin zijn de sociaaldemocraten en groenen van PRO (ex-PvdA/GL) niet onze bondgenoten. Ook de linkse populisten van de SP stellen weinig voor.

De strijd moet dus van de straat komen. Van acties, stakingen en verzet. De FNV heeft nu de historische taak om het verzet te organiseren. Niet makkelijk na jaren van polderen en concessies doen aan het kapitalisme.

Daarom is ons advies om de vakbond te versterken met revolutionaire antikapitalistische opvattingen. Laten we samen strijden tegen het imperialisme en het kapitalisme, dat oorlog en ellende veroorzaakt!

Islamistisch Emiraat van Afghanistan

October 2001

Afghanistan werd in oktober 2001 bestuurd door de reactionaire Taliban. Dit islamitisch fundamentalistische regime was gebouwd rond de extreemrechtse ideeën van Muhammad Umar Mujahid. In 1996 werd deze Mujahid Opperleider van het Islamitisch Emiraat van Afghanistan. Tot 11 september 2001 bekommerden de VS zich weinig om zijn totalitaire regime. Maar toen ze weigerden Osama Bin Laden uit te leveren, vielen de Amerikaanse imperialisten onder George W. Bush Afghanistan binnen. Het land werd een marionettenstaat van het Westen, net zoals Zuid-Vietnam dat was. In april 2021 viel het marionettenregime aan de Taliban en werd het Islamitisch Emiraat hersteld onder Opperleider Hibatullah Akhundzada.

Republiek Irak

Maart 2003

Nadat de Amerikaanse imperialisten Afghanistan hadden veroverd, werd het Ba’ath-regime van Saddam Hoessein het volgende doelwit van de oorlogszuchtige westerse imperialisten. George W. Bush loog tegen de wereld en beweerde dat Hoessein en de Iraakse Ba’ath-partij samenspanden met Osama Bin Laden en massavernietigingswapens bezaten. Dit was niet waar, want Hoessein haatte het islamisme en voerde zelfs een oorlog tegen de sjiitische theocratie in Iran. Maar Hoessein was niet langer nuttig en moest weg, omdat de VS de Iraakse olie wilden hebben. Amerikaanse troepen vielen het land in maart 2003 binnen. Hoewel de Iraakse Ba’ath-partij werd verdreven, hielden sektarisme en oorlog nooit op. Irak wordt in 2026 grotendeels gecontroleerd door pro-Iraanse milities en de centrale overheid is niet in staat om ze te controleren.

Grote Socialistische Volks Libische Arabische Jamahiriya

Maart 2011

In februari 2011 kwamen veel Arabische werkenden in het Midden-Oosten in opstand, tegen hun pro-westerse dictators. In Libië regeerde Muammar Gaddafi sinds 1969 met ijzeren hand. Na 2003 had de ”Broederlijke Leider en Gids van de Revolutie” zijn nucleaire wapens opgegeven en in 2007, sloot hij vrede met de kapitalistische westerse landen. Die vriendschap zou echter leiden tot de ondergang van Gaddafi, toen Barack Obama in maart 2011 besloot de Libische Arabische Jamahiriya omver te werpen. Pro-NAVO-rebellen wierpen Gaddafi omver en vermoordden hem. Libië is na de val van de Jamahiriya nooit meer stabiel geworden. De huidige centrale regering controleert slechts een derde van het land; twee derde is in handen van krijgsheer Khalifa Haftar en zijn handlangers.

Syrische Arabische Republiek

December 2012

Timber Sycamore was de codenaam voor een geheim wapenleverings- en trainingsprogramma voor Syrische rebellen die vochten tegen de Syrische Ba’ath-partij van Bashar al-Assad. De Syrische burgeroorlog begon in maart 2011, toen soldaten van het Syrische Arabische Leger weigerden het vuur te openen op ongewapende demonstranten. Het conflict escaleerde al snel, met westerse imperialistische steun aan anti-Assad rebellen zoals het Vrije Syrische Leger, de Koerdische Volksbeschermingseenheden en de islamitische Organisatie voor de Bevrijding van de Levant. Deze laatste groep zou Bashar al-Assad in december 2024 ten val brengen. Turkije veroverde ook grote delen van Noord-Syrië om te voorkomen dat de Democratische Autonome Administratie een democratisch confederaal systeem in het noordoosten zou vestigen.

Oekraïne 

Februari 2014 / Februari 2022

In februari 2014 namen Russische speciale commando’s de Krim in bezit tijdens een illegale aanval. Dit was het begin van de oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Deze oorlog begon nadat president Viktor Janoekovitsj in december 2013 na de Euro Maidan was afgezet. Als reactie op zijn afzetting nam het Kremlin de Krim in en bewapende pseudo-separatisten in de Donbas-regio. In februari 2022 viel Rusland Oekraïne volledig binnen om de zogenaamde Donbas-volksrepublieken, die ze met behulp van hun gewapende handlangers hadden gecreëerd, te annexeren. De uiteindelijke invasie en bezetting van Oost-Oekraïne heeft aangetoond dat het oosterse imperialisme bereid is te concurreren met het westerse imperialisme in het ”Game of Thrones”.

Bolivariaanse Republiek Venezuela

Januari 2026

Venezuela koos in 1999 Hugo Chávez tot president. Deze Chávez ontpopte zich tot een gezworen vijand van het westerse imperialisme, omdat hij Venezuela in het kamp van het oosterse imperialisme bracht. Hugo Chávez koos Nicolás Maduro als zijn opvolger in 2013, ondanks het feit dat Maduro geen charisma had en niet meer was dan een handlanger. Nicolás Maduro werd een impopulaire leider die staats corruptie en verkiezingsfraude gebruikte om aan de macht te blijven. Ondanks zijn bereidheid om samen te werken met het westerse imperialisme, werd Maduro door de VS afgezet. Amerikaanse speciale commando’s vielen Venezuela aan en Nicolás Maduro werd begin januari 2026 illegaal ontvoerd.

Islamitische Republiek Iran

Juni 2025 / Februari 2026

Donald Trump gaf in juni 2025 opdracht tot het bombarderen van de Islamitische Republiek Iran. De Israëlische luchtmacht voerde in de laatste zes maanden van dat jaar 379 aanvallen uit om de sjiitische theocratie van Ali Khamenei te vernietigen. Ze slaagden er niet in iets wezenlijks te vernietigen. Begin 2026 zetten de Amerikanen in op volledige regimeverandering en begonnen ze op 28 februari de langverwachte Iran-oorlog. Ali Khamenei stierf op de eerste dag van de oorlog toen zijn residentie door 30 bommen werd getroffen. De Amerikaanse imperialisten vermoordden ook meer dan 150 schoolmeisjes, een massale misdaad tegen de menselijkheid. Donald Trump beweert dat hij het Amerikaanse volk verdedigt, maar in werkelijkheid is de westerse façade ingestort. De Iran-oorlog is begonnen!

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media

Nee tegen het pro-westerse Huis van Pahlavi, weg met de Ayatollahs!

Revolutionaire socialisten roepen de werkenden en baanlozen van Iran op zich te verzetten tegen zowel Donald Trump als Ali Khamenei. We begrijpen dat veel Iraanse ballingen een regimeverandering willen. Ze willen vrijheid en een democratisch Iran. Maar dat is niet wat het Trump-regime wil. Ze willen de olie van Iran controleren en we hebben deze mentaliteit al eerder gezien. In augustus 1953 werd de democratische regering van Iran omvergeworpen (Operatie Ajax) door het Amerikaanse en Britse imperialisme met steun van het Huis van Pahlavi, dezelfde monarchisten die nu de VS en Israël steunen. Daarom is het verkeerd van de oppositie in ballingschap om de monarchistische vlag van Iran te gebruiken en de kleuren van zowel de genocidale Staat Israël als de imperialistische VS te hijsen.

Binnen Iran zijn velen gedood door de sjiitische theocratie. Tussen de 30.000 en 35.000 mensen worden vermoord door politie, leger en milities die trouw zijn aan het regime van Ali Khamenei. Het regime heeft 800.000 mannen van de Islamitische Revolutionaire Garde gemobiliseerd, waaronder leden van de Organisatie voor Mobilisatie van de Onderdrukten (Basij). Tegelijkertijd worden zo’n 50.000 tot 100.000 burgers die Khamenei steunen, gemobiliseerd om propaganda te maken voor de regering. Maar die zijn een enorme minderheid tegenover vijf miljoen Iraneese demonstranten. Wat deze dappere mannen en vrouwen echter missen, is revolutionair leiderschap en organisatie. Het reactionaire regime is bewapend en kan deze opstand nog steeds neerslaan, zoals het in het verleden ook heeft gedaan.

De Israëlische handlangers van Donald Trump

Het is geen verrassing dat het genocidale regime van Benjamin Netanyahu als eerste in de aanval is gegaan tegen Iran. De Israëliërs hebben Iran in 2025 maar liefst 379 keer aangevallen. Denk maar eens aan die cijfers: 379 luchtaanvallen van Israël op Iran in één jaar. Als Khamenei de VS had aangevallen, zou de westerse media daar een enorm spektakel van hebben gemaakt. Maar de zionisten kunnen doen wat ze willen. Vrij om 100.000 Palestijnen te vermoorden, vrij om Iran 379 keer aan te vallen. De aanval op Iran eind februari 2026 is dan ook geen verrassing. Netanyahu moet groen licht hebben gekregen van zijn meester in het Witte Huis om Teheran aan te vallen en een nieuw conflict te beginnen.

Na het mislukken van de gesprekken op 27 februari is het duidelijk dat Trump streeft naar een volledige regimeverandering. Nu valt nog te bezien of de VS en Israël het regime van de Ayatollahs kunnen omverwerpen. Om dat te laten gebeuren, moeten ze niet alleen Ali Khamenei afzetten, maar de hele Islamitische Republiek Iran. In Venezuela waren de façades van het bolivarinisme jaren geleden al afgebroken door de corrupte Nicolás Maduro. Het was dan ook geen verrassing dat de VS een lid van het Maduro-regime vonden om een ​​deal mee te sluiten. Maar in Iran heerst vijandigheid en historische wrok jegens Washington D.C. Niet alleen vanwege de staatsgreep van augustus 1953, maar ook vanwege het handelsembargo en de terreuraanslagen.

Als er een regelrechte oorlog uitbreekt in de Golfregio, zal dat de wereldwijde kapitalistische economie treffen.

Wat zegt Socialistisch Alternatief?

Revolutionair socialisten staan ​​aan de zijde van elke Iraniër die zich verzet tegen het Amerikaanse imperialisme en het Israëlische staatsterrorisme. Tegelijkertijd verwerpen we elke oproep tot steun en solidariteit met de Ayatollahs, die in minder dan drie maanden tijd minstens 30.000 Iraniërs hebben vermoord. Daarom zijn onze standpunten duidelijk:

• Nee tegen de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran
• Nee tegen regimeverandering door westers imperialisme
• Solidariteit met de werkende klasse van het land
• Ontmasker Donald Trump en Benjamin Netanyahu als oorlogszuchtige haviken
• Ontmasker Ali Khamenei als een bloeddorstige beul
• Weg met theocratie en dictatuur
• Nee tegen elke regering gebaseerd op kapitalisme en religie
• Voor democratische controle door raden van werkenden en baanlozen
• Voor een socialistisch Iran dat werkenden in de Golf oproept in opstand te komen tegen het kapitalisme

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media 

De twee staten van Libië in 2026

Er bestaat sinds 2014 geen verenigde Libische staat meer. Elf jaar lang is het land nu verdeeld tussen een regering in Tripoli en een regering in Tobruk. De tweede Libische burgeroorlog duurde van 2014 tot 2020. Hoewel de grootschalige gevechten zes jaar geleden zijn beëindigd, blijft het land verdeeld. In 2014 keerden het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad” en het “Huis van Afgevaardigden” zich tegen elkaar. Beide werden gedreven door sektarisme en een verlangen naar macht in het land. Het westerse imperialisme steunde het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad”, terwijl Arabische landen zoals Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten het “Huis van Afgevaardigden” steunden. De werkende klasse zat klem tussen de twee partijen en in de chaos kwam Islamitische Staat op om te profiteren van het conflict.

Islamitische Staat – Libië Provincie controleerde grote steden van 2014 tot 2019. De groep veroverde zelfs de geboorteplaats van Gaddafi en regeerde daar tot 2017. De terroristische groep werd uiteindelijk in 2019 verslagen, maar niet voordat ze dood en verderf had gezaaid. De tweede Libische burgeroorlog eindigde rond 2020, maar politiek gezien blijven er twee staten in Libië bestaan ​​met dezelfde vlag, naam en volkslied. De ene is de in het westen gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) in Tripoli, die sinds 2021 door de Verenigde Naties wordt erkend. In het oosten bevindt zich de Regering van Nationale Stabiliteit (GNS), die sinds 2022 aan de macht is. Beide claimen de enige regering van Libië te zijn, maar geen van beide is democratisch en geen van beide heeft oog voor de behoeften van werkenden en baanlozen!

De olierijkdom van het land is grotendeels in handen van de oostelijke Regering van Nationale Stabiliteit (GNS). Daarom is de internationaal erkende: Regering van Nationale Eenheid (GNU) sterk afhankelijk van buitenlands geld. Turkije heeft veel bijgedragen om de westerse GNU in leven te houden. Dankzij Turkse speciale eenheden kon de GNU standhouden tegen het GNS-leger. Een centrale figuur binnen de GNS is Khalifa Haftar. Deze voormalige bondgenoot van Muammar Gaddafi werd verbannen nadat hij in 1987 de oorlog tegen Tsjaad had verloren. Haftar keerde na de dood van Gaddafi terug uit ballingschap en werd opperbevelhebber van het Libische Nationale Leger. Sinds 2017 is hij ook de de facto dictator van het oostelijke deel van het land.

De Koude Oorlog in Libië en Gaddafi 2.0

De in Tripoli gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) is niet erg sterk. Ze controleert een derde van het land en heeft niet eens een verenigd leger. Khalifa Haftar heeft dat wel en kan rekenen op steun van belangrijke landen zoals Egypte, de VAE en Rusland. Hier zien we de gevolgen van de nieuwe Koude Oorlog in Libië. De GNU is loyaal aan het westerse kamp, ​​terwijl de GNS loyaal is aan het oosterse kamp. Libische werkenden en baanlozen lijden ondertussen onder twee falende staten, waarin corruptie, uitbuiting en zelfs slavernij deel van uitmaken. Het is dan ook geen wonder dat er nostalgie bestaat naar de tijd van de “Grote Socialistische Volks-Libische Arabische Jamahiriya”, de pseudo-“staat van de massa” die Gaddafi in 1977 uitriep.

Gaddafi regeerde echter met angst en tirannie. De Jamahiriya was een leugen en de opstand van 2011 was het gevolg van de diepe haat die veel Libiërs koesterden jegens hun “Geliefde Broederlijke Leider”. Wat Libië miste, was een revolutionaire arbeiderspartij die de werkende klasse had kunnen verenigen voor het socialisme. In plaats daarvan keerden de milities die het regime van Gaddafi omverwierpen zich al snel tegen elkaar om sektarische redenen. Democratie werd nooit opgebouwd, omdat alle facties hun eigen ideeën wilden doorvoeren. Stammenstrijd leidde ook tot conflicten, doordat oude vetes weer oplaaiden. De splitsing tussen de regering in Tripoli (GNU) en de regering in Tobruk (GNS) resulteerde in een zes jaar durend conflict dat ongeveer 16.000 Libiërs het leven kostte.

Khalifa Haftar speelde in op het verlangen van velen naar een sterke leider. Hij sloot vrede met Gaddafi-loyalisten en stond hen zelfs toe zich aan te sluiten bij zijn Libische Nationale Leger. Haftar begon zichzelf ook te presenteren als de Grote Leider van Libië. Hij droeg het volledig witte uniform met gouden elementen, een uniform dat Gaddafi ook droeg. In 2015 stelden we al dat Haftar in feite een Gaddafi 2.0 is en dat is nu bewezen. Hoewel Haftar trouw is gebleven aan de monarchistische vlag (die sinds 2011 opnieuw in gebruik is) en het volkslied van het Koninkrijk Libië, regeert hij onbetwist als Opperste Leider van een militaire dictatuur. Ondertussen is Abdul Hamid Dbeibeh de officiële premier van de GNU, maar hij is grotendeels onbekend, ondanks dat hij sinds 2021 aan het hoofd staat van de GNU.

Wat is er nodig in Libië?

Libische werkenden kunnen figuren als Abdul Hamid Dbeibeh of Khalifa Haftar niet vertrouwen. Revolutionaire socialisten zeiden in 2015: ” Wij roepen de Libische werkenden op om in opstand te komen en onafhankelijke arbeidersraden op te richten om de politieke macht te grijpen. Maar het allerbelangrijkste is een arbeiderspartij met een socialistisch programma. Zo’n partij zou een socialistisch alternatief bieden aan de miljoenen mensen die lijden onder de armoede die het kapitalisme hen oplegt. Westerse landen zijn niet te vertrouwen, omdat ze de Libische olie willen. De reactionaire Arabische landen hebben hun eigen imperialistische agenda, die alleen hun heersende klassen ten goede komt. Het is zeer goed mogelijk dat de staat Libië in verschillende landen zal worden opgesplitst, zoals vóór 1951.” Libië is de facto al sinds 2014 verdeeld. Ondanks dezelfde naam, vlag en volkslied wordt het land geregeerd door twee regeringen die op de loonlijst van buitenlandse mogendheden staan!

Onder het kapitalisme is er geen hoop voor de 8 miljoen mensen die in de twee mislukte staten van Libië wonen. Buitenlandse imperialisten hebben de tweede Libische burgeroorlog gebruikt om de olierijkdom veilig te stellen voor hun kapitalistische klasse. Revolutionair socialisten stellen dat werkenden, baanlozen en jongeren democratische controle moeten eisen. Dit betekent de nationalisatie van de productiemiddelen onder democratische arbeidersraden. Democratische planning is nodig om ervoor te zorgen dat de rijkdom van Libië naar de werkende klasse gaat en niet naar corrupte milities of hebzuchtige politici. De twee Libische staten zijn geen democratieën, wat betekent dat de vrijheid van meningsuiting en de rechten van werkenden niet worden gerespecteerd. In het oosten is het Libische Nationale Leger de regerende macht, met Khalifa Haftar als militaire dictator. In het westen is de zwakke regering van nationale eenheid volledig afhankelijk van buitenlanders voor bescherming en financiering.

Om zich te bevrijden van tribalisme, armoede, sektarisme en geweld, is het essentieel dat werkenden begrijpen dat ze geen toekomst hebben onder de huidige machtsstructuren. Alleen een verenigde werkende klasse onder revolutionair leiderschap kan een einde maken aan de heerschappij van de GNU in het westen en de GNS in het oosten. Beide kapitalistische regeringen dienen niet de behoeften van de werkende klasse en moeten daarom worden omvergeworpen in een Libische socialistische revolutie. Dit is geen gemakkelijke opgave en zal zeker niet in de komende jaren tot stand komen. Libische werkenden, baanlozen en jongeren verdienen het echter om de controle over hun eigen land te hebben. Buitenlandse imperialisten uit het westen en oosten verzetten zich daartegen!

Daarom zeggen wij revolutionair socialisten:

• Nee tegen de regering van Tripoli en de regering van Torbuk.
• Nee tegen opperbevelhebber Khalifa Haftar (Gaddafi 2.0)
• Nee tegen premier Abdul Hamid Dbeibeh
• Alle buitenlandse huurlingenlegers moeten Libië verlaten.
• Schaf de twee mislukte staten van Libië af.
• Democratische controle over de productiemiddelen
• Ontmasker de corruptie binnen GNU en GNS.
• Geen vertrouwen in buitenlandse imperialistische kampen.
• Voor een revolutionaire arbeiderspartij, opgericht door arbeiders voor arbeiders.
• Voor een socialistisch Libië, vrij van kapitalisme en imperialisme.

Artikel door Jorein Versteege

Ahmed Hussein al-Sharaa is geen democraat

De Syrische president Ahmed Hussein al-Sharaa is geen democraat. Hij is een voormalige islamitische rebellenleider die ooit op de terreurlijst van de Amerikanen stond. Onder de naam Abu Mohammad al-Julani was hij emir van een rebellengroep die ontstaan was als de Syrische tak van al-Qaida. Met een kleine 15.000 rebellen wierp hij het regime van Bashar al-Assad omver in december 2024. Dit was mogelijk omdat de Russische luchtmacht zich uit Syrië had terug getrokken en het Ba’ath regeringsleger hierdoor geen luchtsteun meer had. Het offensief in december kwam daarnaast onverwacht waardoor veel soldaten of de kant van de rebellen kozen of op de vlucht sloegen.

Nadat al-Assad was gevlucht, installeerde Ahmed al-Sharaa zichzelf als President van de Syrische Arabische Republiek. Terwijl Abu Mohammad al-Julani een terrorist was die gekoppeld werd aan al-Qaida, werd Ahmed al-Sharaa een vriend van het westen. Een ”technocratische” leider die alles goed zou doen, beloofde hij. Revolutionair socialisten hebben zijn leugens nooit geloofd en terecht. We hebben de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië gewaarschuwd. De zogenaamde overgangsregering is niet inclusief en wil vooral dat het soennitische Arabische nationalisme blijft heersen. Hierin zijn ze geen haar beter dan wat Bashar al-Assad deed.

Terwijl de autonome administratie toenadering zocht toont de overgangsregering dat ze vooral het reactionaire beleid van de voormalige HTS (Hay’at Tahrir al-Sham) voortzetten. Dat zien we aan de voorlopige grondwet van het ”nieuwe” Syrië. Daarin is vast gelegd dat de Islam de kern van alle wetgeving moet zijn, er mogen geen wetten worden ingevoerd die tegen de leer van de godsdienst ingaan. Ondanks dat de Koerdische taal nu erkent is als een nationale taal in Syrië, is dat niet voldoende om al-Sharaa te vertrouwen. In de 13 maanden dat hij nu leider is van het land zien we juist voorbeelden van repressie, sektarisme en dictatuur.

Is dit het einde van het democratisch confederalisme in noord oost Syrië?

De Koerden vormen met Arabieren en Assyriërs een autonome administratie sinds 2013. Vanaf 2018 dragen ze de naam: Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië (DAANES). Omdat de Koerden, Arabieren en Assyriërs in het noord oosten zich laten inspireren door de opvattingen van PKK oprichter Abdullah Öcalan, is er geen spraken van Koerdische heerschappij over de DAANES. Öcalan streeft het democratisch confederalisme na en geen Koerdisch nationalisme. Dit creëert wel een probleem, want de ex-HTS leiders in Damascus willen geen democratisch confederalisme, maar een unitaire staat geleid door Arabieren.

Nu de Syrische Strijdkrachten de stad Raqqa is binnen getrokken en de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF) terrein verliezen is de vraag? Is dit het einde van de Rojava Revolutie die in 2013 begon? Is dit het einde van het feminisme, secularisme, zelfbeschikking en democratische controle in Syrië? De Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië is een zeldzaam lichtpunt in een regio waar religious sektarisme, politieke corruptie, machtsmisbruik en cultureel conservatisme nog heersend zijn. Dankzij het democratisch confederalisme is er spraken van progressieve vooruitgang op veel sociale gebieden, maar daar houden conservatieve figuren zoals Ahmed al-Sharaa niet van.

De zwakke houding van het autonome bestuur toont waarom de Syrische Arabische Republiek nu weer terrein wint. Sinds 2018 hebben ze steeds geprobeerd om toenadering te zoeken in plaats van de Rojava Revolutie te verspreiden. De SDF moet zich nu officieel laten inlijven in de Syrische Strijdkrachten van Ahmed al-Sharaa, maar willen die dat wel? Willen ze deel worden van een leger dat vooral uit reactionairen bestaat en die grotendeels gedreven worden door politiek islamisme en cultureel conservatisme? Wat gebeurd er dan met de Vrouwelijke Volksbeschermingseenheden (YPJ)? Die zullen niet mogen bestaan in de reactionaire Syrische Strijdkrachten.

Sektarisme zorgt voor terreinwinst

Dat het leger van Ahmed al-Sharaa nu kan oprukken ligt aan het opspelen van cultureel sektarisme. Na de val van Bashar al-Assad nam de SDF grote delen van midden Syrië over. Door de SDF structureel af te beelden als ”Koerdisch” wordt bij veel Arabieren het beeld geschapen dat de SDF tegen Syrië is en dus tegen hun land. Dit sektarisme komt niet uit de lucht vallen. Ook Erdogan en het Turkse leger hebben de Syrische Democratische Strijdkrachten nooit ”Syrisch” genoemd, maar steeds ”Koerdisch” of ”PKK terroristen”. Het ”Syrische Nationale Leger” dat van 2016 tot 2025 bestond, was een creatie van Turkije. Dit marionettenleger werd deel van de Syrische Strijdkrachten vorig jaar. Hierdoor kreeg Ahmed al-Sharaa controle over de bezette noordelijke gebieden die Turkije op de DAANES had veroverd.

Door te spelen op het idee dat de autonome administratie geen deel wil zijn van Syrië, rekruteerde Damascus de Arabische stammen onder SDF bewind. Die kwamen in opstand en hebben nu de SDF verdreven uit steden zoals Raqqa en Deir ez-Zor. De Amerikaan; Tom Barrack, werd aangesteld om een vredesplan op te stellen. Deze vastgoed kapitalist eist dat de autonome administratie direct afstand moet doen van de regio’s Raqqa en Deir ez-Zor. Daarnaast moet de SDF zich volledig laten inlijven in de Syrische Strijdkrachten en moet controle over de grensposten overgedragen worden aan de Syrische Arabische Republiek. Kort samengevat: de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië moet volledig militair lam gelegd worden, zodat Damascus vroeg of later aan einde kan maken aan het autonome bestuur.

Natuurlijk is er vreugde bij de Arabieren die de meerderheid uitmaken in Raqqa en Deir ez-Zor. Alleen hun vreugde is gebaseerd op de foutieve veronderstelling dat alles nu beter wordt. Ahmed al-Sharaa is echter geen democraat en zal geen politiek voeren in dienst van de meerderheid. Zijn overgangsregering is nu 13 maanden aan de macht en heeft enkel kapitalistische hervormingen doorgevoerd. Dit houdt in dat de markt wordt versterkt en de overheid zich terug trekt. Gezien de armoedige stand van Syrië zal het land niet direct welvarend worden. Als er al winst gemaakt wordt, eindigt dat in de zakken van de bezitters, want volgens het kapitalisme hebben die recht op alle winsten!

Wat kan de DAANES doen?

Revolutionair socialisten roepen de autonome administratie op om zich te verzetten tegen annexatie. De Syrische Arabische Republiek is geen democratische staat. Alleen al het feit dat Ahmed al-Sharaa de naam van het Ba’ath tijdperk heeft behouden zegt genoeg. Het was de Syrische Arabische Ba’ath Partij die een etnisch-nationalistische staat nastreefde en daarin was geen ruimte voor niet-Arabieren. De Koerden, Assyriërs, Druze, ze werden niet erkent door de Arabische nationalisten van de Ba’ath Partij. Damascus heeft misschien een nieuwe vlag, een nieuwe president en een nieuw staatswapen, maar de ondemocratische kern is not steeds hetzelfde. Zolang er geen spraken is van een seculiere grondwet, een inclusieve overheid en vrijheid van meningsuiting, zal Syrië nooit vrij zijn.

De Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië (DAANES) kan niet capituleren! Als ze dat wel doen zullen nog meer symbolen van gelijkwaardigheid vallen. We zagen dat al in de stad Tabqah waar reactionaire mannen een standbeeld van een vrouwelijke SDF strijdster omverwierpen. Het beeld stond centraal voor de dappere vrouwen die tegen het islamisme gevochten hadden, echter de reactionairen trokken het beeld met gejuich omver. Dit zal gebeuren in alle regio’s van de autonome administratie, zodra de mannen van Ahmed al-Sharaa het democratisch confederalisme vernietigd hebben. Denk maar niet dat vrouwen of minderheden in de Syrische Arabische Republiek gelijkwaardig behandeld worden zoals dat in de DAANES nog wel het geval is!

Wat moet nu gedaan worden door de DAANES leiders?

• Mobilisatie van alle mannen en vrouwen in de Syrische Democratische Strijdkrachten
• Geen inlijving van SDF soldaten in de Syrische Strijdkrachten
• Geen terrein afstaan aan de Syrische Arabische Republiek
• Geen toenadering tot een al-Assad 2.0
• Weg met de Turkse bezetters uit noord Syrië
• Geen vertrouwen in vastgoed kapitalisten zoals Tom Barrack
• Er is nood aan een revolutionaire politieke leiding
• DAANES moet vooral werkenden, minderheden en jongeren bewust maken wat ze verliezen, zodra Ahmed al-Sharaa de baas is over geheel Syrië

Artikel door de Socialistische Partij (PRMI Ierland) – Vertaald door Google Translate

Trumps voorgestelde rotte deal

Het eerste deel van deze deal omvat de overdracht van de resterende Israëlische gijzelaars binnen 72 uur en een gedeeltelijke terugtrekking van de Israëlische bezettingstroepen uit enkele gebieden die zij militair in handen hebben in Gaza.

Over het geheel genomen is Trumps voorgestelde deal een slechte deal. Palestijnse strijders van Hamas en andere groeperingen, die zich de afgelopen twee jaar moedig hebben verzet tegen de invasie van de Gazastrook door ’s werelds vierde grootste leger (en een van de best uitgeruste met hightech wapens), zullen naar verwachting hun wapens inleveren. Tegelijkertijd zal de wapenstroom naar de genocidale zionistische staat, die de afgelopen maand minstens vijf andere staten heeft gebombardeerd, onverminderd doorgaan.

De enige tijdlijn in de deal betreft de vrijlating van Israëlische gijzelaars. Dergelijke garanties worden niet gegeven voor de vrijlating van de 10.000 Palestijnse gijzelaars die wegkwijnen onder een regime van marteling in het Israëlische gevangenissysteem.

Als Trump zijn zin krijgt, zal Gaza geregeerd worden door een imperiale en afschuwelijk genaamde “Board of Peace”, met Trump zelf als voorzitter en onder wie oorlogsmisdadiger Tony Blair. Het Palestijnse volk zal geen inspraak hebben in het bestuur van de Gazastrook.

Er wordt niets gezegd over Palestijnse zelfbeschikking. De Westelijke Jordaanoever wordt helemaal niet genoemd. Het twintigpuntenplan doet slechts vage beloften:

“Zolang de herontwikkeling van Gaza vordert en het hervormingsprogramma van de PA getrouw wordt uitgevoerd, kunnen de voorwaarden eindelijk vervuld zijn voor een geloofwaardige weg naar Palestijnse zelfbeschikking en een staat, die wij erkennen als de ambitie van het Palestijnse volk.”

Natuurlijk zullen Israël en de Verenigde Staten de beoordelaars zijn van de vraag of deze ‘voorwaarden’ vervuld zijn, wat in feite betekent dat zelfs de meest beperkte vorm van Palestijnse staat nooit op de agenda zal staan.

Veel elementen van Trumps voorstel zijn gewoon dat: voorstellen die in veel opzichten volstrekt onaanvaardbaar zijn voor Hamas. Hij hoopt nu dat de aankondiging van het staakt-het-vuren druk zal uitoefenen op Netanyahu, die er alles aan zal doen om de overeenkomst te verbreken en het staakt-het-vuren zo snel mogelijk te beëindigen.

Historische solidariteitsbeweging

De wapenstilstand volgt op massale mobilisaties tegen de genocide wereldwijd – een historische beweging uit solidariteit met Palestina. Tientallen miljoenen mensen hebben wereldwijd in steden en dorpen gemarcheerd.

De afgelopen weken hebben Italiaanse arbeiders twee algemene stakingen gehouden. Afgelopen zondag marcheerden 250.000 mensen in Amsterdam, wat neerkomt op 30% van de totale bevolking van de stad. De Palestijnse academicus Mouin Rabbani sprak over het historische karakter van deze demonstratie op X en de verschuiving die deze vertegenwoordigt in het bewustzijn van gewone Nederlanders:

“Ik ben opgegroeid in Nederland. Tijdens mijn jeugd was het verreweg het meest pro-Israëlische land van Europa. Zo pro-Israëlisch dat bezoekende Palestijnen zouden zeggen dat het makkelijker was om met Israëliërs te praten dan met Nederlanders over het Midden-Oosten. Een demonstratie van een tiende van deze omvang zou in Nederland ondenkbaar zijn geweest. Het zou ook grotendeels bevolkt zijn geweest door Arabische en islamitische immigranten. Toch kwamen zondag, zoals de politie bevestigde, een kwart miljoen Nederlanders, van alle achtergronden, van alle kleuren en maten, opdagen om een ​​”Rode Lijn” te trekken tegen de genocide in Gaza”

Naast de moedige acties van degenen die deelnamen aan de recente flottieljes, heeft dit geleid tot aanzienlijke druk op imperialistische regeringen. Peilingen in de VS laten een enorme daling zien in de steun voor de staat Israël, vooral onder jongeren en met name onder Joden.

Verhoog de druk

De Palestijnse activist in Ierland, Zak Hania, vatte de situatie als volgt samen:

“Wij, het Palestijnse volk, kennen het patroon van verraad van dit regime maar al te goed – het herhaaldelijk breken van beloftes en de weigering om welke overeenkomst dan ook na te komen. Deze entiteit is gegrondvest op ons bloed en heeft zichzelf in stand gehouden door middel van bloedbaden en terreur. We juichen elke onmiddellijke stopzetting van het moorden toe, maar we zullen ons niet laten misleiden of in slaap sussen. Een pauze in het bloedvergieten maakt geen einde aan de misdaad. Onze strijd zal doorgaan totdat elke dader voor de rechter is gebracht en dit apartheids- en genocidale regime is ontmanteld. We zullen niet rusten. We zullen niet toegeven. We zullen ervoor zorgen dat gerechtigheid geschiedt.”

In de komende weken moeten we druk blijven uitoefenen op de staten en bedrijven die medeplichtig zijn aan de genocide. We moeten het voorbeeld van de Italiaanse arbeiders volgen en stakingen en stakingen organiseren op scholen en universiteiten. We moeten “alles blokkeren wat Palestina in ons hart draagt”.

Wat er de afgelopen twee jaar is gebeurd, is een misdaad die generaties lang herinnerd zal worden, niet alleen door Palestijnen, maar ook door de arbeidersklasse en jongeren die hen in het aangezicht van deze gruwel hebben bijgestaan.

Het heeft de verdorven aard van de zionistische koloniale staat blootgelegd. Er zal geen gerechtigheid voor de Palestijnen komen zolang deze staat blijft bestaan, hij moet worden vernietigd. Deze staat maakt deel uit van het bouwwerk van uitbuiting en onderdrukking dat kapitalisme en imperialisme in deze regio en daarbuiten hebben opgebouwd.

Ook dit systeem moet worden afgeschaft. Er is dringend behoefte aan een krachtige, revolutionaire socialistische kracht die zich organiseert voor de verandering die we nodig hebben.

De symbolische daad van de Gaza Freedom Flotilla

Een kleine vloot van enkele schapen kan natuurlijk nooit voldoende hulpgoederen leveren om het leed van de Palestijnen in de Gaza Strook te verzachten. Het is een symbolische daad om vooral aan te tonen hoe weinig waarde de zionistische Staat Israël hecht aan internationale afspraken. De wateren van de Gaza Strook behoren toe tot de Palestijnen, echter omdat de zionisten deze niet erkennen denkt de Israëlische Marine dat ze elk schip mogen onderscheppen. In 2010 werden schepen van de Gaza Freedom Flotilla aangevallen door de marine van de zionisten. Negen activisten werden koudbloedig vermoord door de wrede mariniers van de terreurstaat Israël.

In 2015 (in internationale wateren) werd de Gaza Freedom Flotilla opnieuw aangevallen door de zionisten. Opnieuw werd geweld gebruikt om de vloot te enteren en te bezetten. Israël kon er steeds mee weg komen omdat het volledig ondersteunt wordt door kapitalistische politici, van zowel de sociaaldemocratie, het liberalisme, conservatisme en nationalisme. Van PvdA types tot aan PVV lakeien. Allemaal steunde ze het illegaal enteren van schepen in internationale wateren en de wrede handelingen van de Israëlische Marine, allemaal onder het mom van ’’Israël heeft het recht om zich te verdedigen’’

Freedom Flotilla 2025

De Gaza Freedom Flotilla in Juni 2025 bestaat uit één schip, de Madleen. De Freedom Flotilla Coalition benadrukt dat hun vaart een vreedzame daad van burgerlijk verzet is. Alle vrijwilligers en bemanningsleden aan boord van de Madleen zijn getraind in geweldloosheid. Ze varen ongewapend, verenigd door de gedeelde overtuiging dat Palestijnen dezelfde rechten, vrijheid en waardigheid verdienen als alle mensen. De eisen die de Freedom Flotilla Coalition stelt worden ondersteunt door Socialistisch Alternatief.

Ze zeggen:

• Overheden moeten een veilige doorgang garanderen voor Madleen en alle humanitaire schepen.
• Media moeten nauwkeurig en integer over deze missie berichten.
• Mensen met een geweten overal ter wereld, moeten actie ondernemen voor Gaza.
• We laten ons niet afschrikken! We laten ons niet het zwijgen opleggen!!

Israël heeft al geprobeerd om geweld te gebruiken tegen de Madleen. Op 2 mei werd het schip aangevallen door een drone in internationale wateren. Het feit dat een drone een onbewapend schip aanviel nadat een Israëlische C130 gezien was, zegt genoeg. Het Israëlische terreurregime wilden met deze aanval laten zien, dat ze bereid zijn om ongewapende activisten te doden. Greta Thunberg is ook aan boord van de Madleen. Rechtse politici fantaseren al dat de jonge vrouw in zee geworpen wordt door de zionisten. Zo wreed is de mentaliteit van de aanhangers van de Staat Israël.

Wat zegt Socialistisch Alternatief?

Socialistisch Alternatief steunt volledig deze symbolische daad van verzet tegen de genocide, onderdrukking en bezetting van de Gaza Strook. De zionistische Staat Israël bestaat enkel en alleen om de belangen van het westerse imperialisme te dienen en wordt daarom door westerse landen gesteund. Het bewijst de hypocrisie van de westerse wereld. Als de NAVO praat over het beschermen van burgerlijke vrijheden, laten we dan wijzen op de 76.000 doden in de Gaza Strook. Vermoord dankzij NAVO wapens, geleverd met belastinggeld uit de wereld wereld. De Palestijnen worden onderdrukt, uitgebuit en uitgemoord met volledige instemming en ondersteuning van de Noord Atlantische Verdrag Organisatie!

Revolutionair socialisten roepen op tot de vernietiging van de zionistische staat. Want de Staat Israël is sinds 1948 een etnische nationalistische staat, die erop gebrand is om de Palestijnen te verdrijven. Het liefst wil Benjamin Netanyahu iedereen deporteren die niet past in het zionistische wereldbeeld van een Groot Israël. Donald Trump en Geert Wilders steunen zijn visie van een Groot Israël waarin de Gaza Strook, de Westelijke Jordaanoever en de Golan Hoogte, volledig Israëlisch zijn en waarin alle niet zionisten zich onderwerpen aan een Joodse nationalistische staat.

Het alternatief moet gezocht worden in strijd, solidariteit en socialisme. De werkende klasse in de landen; Egypte, Jordanië, Libanon en Syrië zijn nodig in de strijd voor de bevrijding van Palestina. Vertrouwen op kapitalistische leiders kunnen ze niet, die hebben de Palestijnen al tientalen jaren geleden verraden voor zakenrelaties met de zionistische Staat Israël. Alleen een verenigde werkende klasse in het midden oosten, kan een einde maken aan het zionisme. Juist het socialisme zal ook de Israëlische werkenden en baanlozen aanmoedigen om af te stappen van het idee dat Israël een land moet zijn voor enkel en alleen joden.

Wij steunen de Palestijnse strijd voor nationale bevrijding, maar wijzen erop dat dit moet gebeuren als onderdeel van de klassenstrijd van alle werkenden in de regio. Zonder die strijd in andere midden oosterse landen komt er geen bevrijding. Daarom moet de strijd voor een socialistisch alternatief ook internationaal zijn en niet stoppen bij landsgrenzen.

Het programma dat Socialistisch Alternatief ondersteunt is:

• Alle Israëlische troepen en Joodse kolonisten weg uit de Gaza Strook, de Westelijke Jordaanoever en de Golan Hoogte
• Geen vertrouwen in kapitalistische leiders
• Ontmanteling van de zionistische Staat Israël
• Arrestatie en uitlevering van die Israëliërs verantwoordelijk voor de genocide op de Palestijnen aan het Internationale Strafhof
• Voor een revolutionaire grondwettelijke vergadering die zal bepalen wat werkenden in beide gemeenschappen wensen.

Zes maanden na de val van Bashar al-Assad  

Op 8 december 2024 vluchtte dictator Bashar al-Assad uit Syrië. Daarmee kwam een einde aan het regime van de Syrische Ba’ath Partij. De Europese Unie had sancties ingesteld tegen al-Assad in 2011, toen hij zijn leger ging inzetten tegen ongewapende demonstranten. Jaren lang was het Ba’ath regime geïsoleerd van de wereld. Het raakte erg afhankelijk van Russische steun en toen dat wegviel na 2022, bleek hoe weinig er over was van het Syrische regeringsleger, dat tussen 2011 en 2022 nog in staat was om de islamitische rebellen en ook Islamitische Staat tegen te houden. In slechts een week wisten rebellen van de Organisatie voor de Bevrijding van de Levant, het Syrische regeringsleger omver te werpen met slechts 15.000 soldaten en zonder luchtmacht.

Voor veel Syriërs was de val van Bashar al-Assad een bevrijding. Behalve in het noord oosten, waren bijna alle steden in het westen van het land nog onder Ba’ath bestuur. Na 8 december was men vooral blij dat het wrede regime gevallen was, een regime dat honderdduizenden liet oppakken en martelen. We kennen allemaal de beelden van de gevangenissen waarin tegenstanders van de al-Assad dynastie gemarteld werden. Dat de dictatuur viel is natuurlijk positief, alleen we moeten terecht sceptisch zijn tegenover de nieuwe machthebbers.

Want nieuwe overgangsregering bestaat voornamelijk uit politici van de Organisatie voor de Bevrijding van de Levant (HTS), een voormalige islamitische rebellengroep. Ironisch is wel dat de nieuwe president van Syrië nog enkele jaren geleden werd omschreven als een Al-Qaida type terrorist door de Amerikanen. Ahmed al-Sharaa vocht onder de naam Abu Mohammad al-Julani, voor een islamitische theocratie en er stond een beloning van 10 miljoen dollars op zijn hoofd. Nu is deze Ahmed al-Sharaa een vriend van de westerse wereld, juist omdat hij bereid is om marktwerking in te voeren en de Syrische economie te dereguleren.

Nog geen verenigd land

Ondanks de ondergang van de Ba’ath Partij is Syrië nog niet verenigd. Het noord oosten staat onder controle van de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië (DAANES). Deze administratie werd in 2018 opgericht uit vrijgevochten Koerdische, Arabische en Assyrische gebieden. Hoewel de Koerden de meerderheid uitmaken, is het foutief om de DAANES te omschrijven als ”Koerdisch”. In de gebieden van de autonome administratie heerst een zeldzaam voorbeeld van democratisch zelfbestuur. Waar Syrië elders vooral autoritair, corrupt en ondemocratisch van aard is, hebben werkenden meer te zeggen in de DAANES. Dit komt omdat de Koerden die de Rojava Revolutie begonnen in 2013, zich lieten inspireren door de leer van Abdullah Öcalan.

Het nationalistische Turkije heeft een enorme hekel aan de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië. Dit omdat de idealen van Öcalan een bedreiging vormen voor het Turkse nationalisme. Daarom vielen de Turkse imperialisten in 2016, Noord Syrië binnen en verdreven de Koerden uit het Afrin Kanton. Ankara heeft veel voormalige IS terroristen opgevangen en opnieuw bewapent als deel van het zogenaamde ”Syrische Nationale Leger” (SNA), een pro-Turkse militie die vecht voor Recep Tayyip Erdoğan. Het SNA houdt controle over de bezette noordelijke gebieden in samenwerking met het Turkse leger. Ahmed al-Sharaa heeft dus niet de controle over een verenigd Syrië. Want de SNA/Turkije willen de bezette noordelijke gebieden gebruiken als buffer zone tussen Turkije en de DAANES. Ook de Israëliërs hebben de val van de Ba’ath Partij misbruikt om de DMZ in de bezette Golan Hoogte te annexeren.

Hypocrisie van het westen

De Amerikanen onder Donald Trump en de Europese Unie hebben de sancties tegen Syrië nu opgeheven. Een hypocriete daad want het land is geen vrije samenleving. In de rebellen gebieden waar de HTS al jaren het scepter zwaait is geen spraken van democratische rechten. HTS leiders hebben andersdenkenden opgepakt, demonstraties onderdrukt en theocratische regels opgesteld. Daarom is het behoorlijk hypocriet om de sancties nu op te heven, alleen omdat Ahmed al-Sharaa bereid is om marktwerking in te voeren en het kapitalisme van dienst te zijn. Het toont de ware aard van het westerse imperialisme en dat is niet de strijd voor vrijheid en democratie. Sancties die het westen instelt hebben niets te maken met de mensenrechten. Het heeft allemaal te maken met imperialistische invloed. Want we weten allemaal dat het westen graag met dictaturen samenwerkt.

Het westen hield hun mond toen Israël en Turkije, delen van Syrië inpikte. De Israëlische bezetting van de Golan Hoogte (1967), de Turkse bezetting van Noord Syrië (2016), allemaal mogelijk dankzij het zwijgen van de VS en de EU. Daarmee toont het westerse imperialisme haar hypocrisie. Want de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië is nooit erkent. Wel heeft het westen de eerdere Syrische Overgangsregering (niet de huidige HTS regering) geaccepteerd, die zich sinds 2016 volledig onderwerpt aan Ankara en dictator Erdogan. Vermoedelijk is dat de rede waarom het westen de bezetting van Noord Syrië nooit bekritiseerd heeft. In de bezette noordelijke delen kreeg de internationaal erkende rebellenregering de macht van de Turkse bezetters. Dat die gebieden veroverd werden op de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië en hun democratische vrijheden verloren hebben, laat het westen koud!

Socialisme is het alternatief voor Syrië

Revolutionair socialisten verwerpen de overgangsregering van Ahmed al-Sharaa. Dit omdat de HTS regering geen seculiere democratie nastreeft en dat ook in hun overgangsgrondwet duidelijk hebben gemaakt. Wij geven kritische steun aan de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië, ook al wijzen we hun erop dat toenadering zoeken tot Ahmed al-Sharaa, de Koerdische, Arabische en Assyrische werkenden niets oplevert. De DAANES zal moeten vechten voor een socialistisch verenigd Syria onder democratische controle van de arbeidersklasse. Helaas lijken de leiders van de DAANES geen socialistisch klassenbewustzijn te bezitten, een resultaat van de vage leer van het democratisch confederalisme, dat de klassenstrijd niet bevordert. Wij pleiten voor democratische controle over de economie en alle publieke instanties, waarbij raden van de werkende klasse de politieke en economische macht krijgen.

Wij zeggen:

• Nee tegen de overgangsregering van Ahmed al-Sharaa
• Nee tegen de Turkse bezetting van Noord Syrië
• Nee tegen de Israëlische bezetting van de Golan Hoogte
• Nee tegen marktwerking en deregulering van de economie
• Voor democratische controle over de Syrische economie
• Onteigening van alle kapitalisten die rijk werden door het corrupte Ba’ath regime
• Voor een nationaal onderzoek naar de schending van de mensenrechten door de HTS en SNA
• Voor een nieuwe partij van de werkende klasse op een socialistisch programma
• Voor een socialistisch Syria, als onderdeel van een vrijwillige socialistische federatie van het midden oosten

Dossier door Micha Teller, geschreven rond 2006

Het is niet zo dat Sharon eerst als militair gediend heeft om dan over te stappen naar ‘de politiek’. Sinds jaar en dag was Sharon verbonden (via de paramilitaire organisaties) met de Herut-partij die de voorloper was van de, in ‘73 opgerichte, Likud. Deze Herut-partij was opgericht door Sharon’s groot voorbeeld – de bij aanvang Russische Ze’ev (Wladimir) Jabotinsky. Deze Jabotinsky werd aanzien als dé dissident van de traditionele Zionistische internationale. Zijn (rechtse) versie van een Joodse staat was er één zonder vakbonden, Arabieren… Toeval of niet, deze Jabotinsky moest na de Februari-revolutie in 1917 Rusland ontvluchten omdat hij gecollaboreerd had met een onderdeel van de… witte legers.

Eens in Palestina aangekomen ontwikkelde Jabotinsky een ‘militie’ (Irgun), volgens eigen zeggen naar het voorbeeld van Mussolini’s bruinhemden (zie foto hiernaast). De militie baseerde zich op een rechts en ultra-zionistische doctrine. Feitelijk was het opgericht om het Labour-zionisme, dat een sociaal-democratisch Israël nastreefde, een hak te zetten. De ideëen van Jabotinsky gingen in de richting van extreme klassencollaboratie. Tijdens de reeks stakingsgolven die het rurale Palestina kende, dienden de jongerenbrigades van Jabotinksy als fysieke stormram tegen stakingspiketten. Zij waren immers voor een zuivere, klassenverzoenende, Israëlische staat.

In de jaren ’20 zagen we ook het ontstaan van de Palestijnse Communistische partij, Ichud (eenheid). Deze werd onder meer (clandestien) opgericht door Leopold Trepper (bekend van “The red orchestra”, waarover onder meer een boek verscheen). Aangezien die partij opgesteld was naar het model van de Russische revolutie, onderging ze achteraf eveneens de stalinistische achtervolgingen. Dit zorgde voor een nogal vreemde bondgenootschap: agenten van Stalin in samenwerking met de Britse imperialisten en Jabotinsky’s militie organiseerden de jacht op de eerste aanzet voor socialistische ideëen in de regio. Eens de leiding van de KP opzij werd geruimd, was de lokale politieke elite een moeilijke tegenstander kwijt.

De voorloper van Sharon’s Likud had nogal een kenmerkend embleem dat vandaag nog terug te vinden is op elk officieel gebouw van de Likud-partij. Het symbool stelt Groot-Israël voor. Die zou reiken van de Middellandse Zee tot aan de grens met Twee-stromenland (Canaän). In dat embleem ziet men bovendien de arm van een soldaat met een geweer in zijn hand; “ Rak kach = Enkel op die wijze”. Dit hoort nog altijd bij de fundamentele grondbeginselen van een deel van de Israëlische rechterzijde.

Sharon, die vandaag vaak wordt aangeduid als een ‘naar links geëvolueerde liberaal’ moet dan werkelijk een enorme weg hebben afgelegd om eerst Arabieren als “moordenaars” en “niet-te-vertrouwen- onderhandelaars” te bestempelen, om dan als vredesduif beschouwd te worden. Niets is uiteraard minder waar.

Met zijn paramilitaire ervaringen, was een serieuze carrière binnen het Israëlisch leger niet ondenkbaar. Het is vooral in die situatie dat Sharon berucht werd. Meteen liet hij van zich horen. In 1953, een aantal jaren na de Israëlische onafhankelijkheid, lanceerde hij als bevelhebber van Eenheid 101, een wraakcommando dat moest reageren op Arabische aanvallen op Israëlische stellingen en nederzettingen. Opdracht: geringe schade berokkenen. Achteraf werden 69 Arabische doden, van wie de helft vrouwen en kinderen, geteld..

Sharons kwalijke reputatie werd vooral bevestigd door zijn optreden in Libanon. Als minister van Defensie viel hij in 1982 dat land binnen om de PLO te elimineren. Beelden van gruwelijkheden aan weerszijden shokeerden de wereld. Toppunt was op 16 september toen zijn rechtse bondgenoten (ze vochten met Israëlische wapens), de christelijke falangisten, in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila een gruwelijk bloedbad aanrichten. Onder Sharon’s leiding stierven er in de oorlog in Libanon onder Sharon’s leiding 18 500 Arabieren en Israëli’s samen.

Dit heeft de publieke opinie overal in de wereld diept geschokt. Dit dwong een Israëlische onderzoekscommissie om hem onrechtsreeks schuldig te bevinden aan de genocide. In België trachtten een aantal advocaten in 2002 via de Genocide-wet Sharon voor de rechter te brengen. Even leek het of het gerecht de kant had gekozen van de slachtoffers van Sabra en Shatilla. Maar ook daar bewees de klassenjustitie dat ze niet een objectieve rechter is die boven de klassen staat.Het internationaal gerechtshof in Den Haag verklaarde de zaak onontvankelijk. Het Israëlische Gerechtshof zou de zaak al hebben behandeld?! In ‘83 nam Sharon in Israël ontslag en de kous was blijkbaar af. Even later verscheen ‘de vechter’ terug op het politieke toneel, alsof er niets was gebeurd …

Om toe te treden tot het politieke establishment in Israël, moet je op z’n minste je legerdienst hebben gedaan. Op een aantal uitzonderingen na zijn de hoge posten in de regering voornamelijk weggelegd voor militaire havikken. Zij zouden de situatie door en door kennen en dus de meest objectieve politici zijn.

Hoe hoger hij op de politieke ladder klom, hoe meer hij gebruik maakte van zijn positie om het zogenaamde linkse establishment te treiteren. In de jaren ’90 toonde hij zich meteen als een grote tegenstander van de Oslo-akkoorden. Uiteraard vertrok zijn kritiek op de ‘peace-agreements’ enkel vanuit een burgerlijk perspectief. Het probleem was volgens hem niet dat de toegevingen voor de Palestijnen op vlak van openbare diensten, sociale zekerheid… veel te beperkt waren en dus geen reëele vrede kon betekenen, maar het probleem was dat er juist té veel cadeau’s zou worden gegeven aan de Palestijnen. ‘De PLO als volwaardige gesprekspartner, recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen, het geleidelijk ontmantelen van de nederzettingen …’ dat was allemaal ‘not done’ voor Sharon en de zijnen.

Onder zijn mandaat als minister van ‘infrastructuur’ verdubbelde hij oorspronkelijk het aantal kolonies in de Westelijke Jordaanoever. De Israëlische burgerij gebruikte in die periode bewust de tactiek van het koloniseren van Palestijnse grondgebieden. Enerzijds werd de vruchtbaarheid (zoals Cisjordanië) ten voordele van Israël uitgespeeld. Anderzijds, wellicht nog belangrijker, diende deze tactiek om de controle te behouden op politieke ontwikkelingen in Palestina. De nederzettingen gingen altijd gepaard met een hoog aantal militaire controleposten in de nabijgelegen omgeving. Het was geen toeval dat hij als patroonhelige heeft gediend voor de orthodoxe kolonisten die de Rak-Kach-ideologie graag als realistische beschouwden! De overige 80% (seculiere) kolonisten daarentegen, werden eerder als kanonnenvlees gebruikt in ruil voor gratis openbare diensten die ze in de nederzettingen aangeboden kregen. Voor hen is Sharon nooit heilig geweest. De recente woede van de ‘ontheemde’ kolonisten in Gaza ging dus vooral om dat soort sociaal-economische redenen. Gaza verlaten; akkoord – maar wat met al de gratis voorzieningen achteraf? Vele van die seculiere ex-kolonisten blijken vandaag in de zeer arme woestijnstad Be’er Sheva te zijn verplaatst… zonder enige vorm van accomodatie.

Minister van ‘nationale’ infastructuur, Minister van handel en industrie, Minister van Buitenlandse zaken … Sharon is het allemaal geweest. Maar niet principeloos! Na de politieke crisis tijdens de periode van Ehud Barak in 2001, werd hij tot eerste minister benoemd.

Wellicht heeft een staatshoofd nooit zo snel, zoveel tumult veroorzaakt als Sharon. Voor een groot deel van de wereld leek het onwaarschijnlijk dat een man met zo’n reputatie eerste minister is kunnen worden. Hij deed zijn reputatie alle eer aan. In 2001 bracht Sharon, bij wijze van provocatie, een bezoek aan de Tempelberg. Dit werd door de Palestijnse inwoners van Jeruzalem niet bepaald geapprecieerd. De media hebben dit gegeven als enige oorzaak aangenomen voor het ontwaken van de 2de Intifada (zie foto). Onze organisatie heeft er altijd op gewezen dat de frustratie van de Palestijnse massa’s gebukt onder de dagelijkse vernedering van de Israëlische staat de reëele oorzaak was, net zoals bij de eerste intifada. Sharon werd het gezicht van de onderdrukking van de Palestijnse massa’s.

Als gevolg van betogingen in Jeruzalem, volgden er betogingen in heel Palestina. Sharon gaf de orders om kordaat te reageren. Elke massa-betoging in Palestina als in Israël werd door middel van een Israëlische ‘Patriot Act’ met extreem geweld beantwoord. Nochtans bleek de Palestijnse opstand niet af te geven. Dit potentieel zag onze Israëlische zusterorganisatie (Maavak Socialisti) ook en intervenieerde met materiaal die opriep om zich te organiseren tegen de brutale militaire aanvallen en vooral tegen de oproep van de Fatah om de strijd te staken. Toch slaagde de toenmalige leiding van de Fatah onder Arafat om de boel te verraden door onder meer eigen militairen in te zetten tegen de massa-beweging die het had kunnen zijn. Massa-actie werd al snel vervangen door individueel-terroristische organisaties die ‘het’ met een beperkte groep allemaal in de plaats van het ‘volk’ gingen doen.

De gevolgen waren enorm. Gedurende die jaren heerste er een soort oorlog tussen een tot-aan-de-tanden-gewapend leger versus militanten van diverse organisaties die een guerilla-oorlog uitvoerden. Tussen 2001 en 2003 zijn er naar schatting een 1000-tal Israëli’s en een 3000-tal Palestijnen gedood. Overal ter wereld werden de beelden afwisselend van zelfmoordaanslagen op willekeurige doelwitten en de niet bepaald nauwkeurige vergeldingsacties van het Israëlisch leger met afschuw gevolgd. Naar aanloop van het bloedbad in Jenin (zie foto), dat het leven kostte aan honderden Palestijnen, werden er op verschillende plaatsen in de wereld betogingen georganiseerd om te proteseteren tegen die absurde oorlogspolitiek. Blijkbaar werd de Patriot Act in enkele Belgische steden overgenomen. Patrick Janssens (burgemeester van Antwerpen) verbood jongeren om een standpunt in te nemen over de neokoloniale wereld en liet iedereen die schijn vertoonde om te betogen, preventief oppakken. Een aantal kameraden zullen zich dat levendig kunnen herinneren.

De laatste episode speelde zich af in Gaza. De VS, de EU,… allemaal juichtten ze de terugtrekking van de kolonisten uit de Gaza-strook toe als een ‘moedige’ stap in de richting van vrede. Vanuit Israël ontving men andere berichten. De Israëlische economie heeft zich sinds midden jaren ’90 in een diepe crisis gestort.Begin jaren ’90 werd er massaal geïnvesteerd in de hoogtechnologische sector, omdat de Israëlische kapitalisten in die ‘bubbel’ heil zagen.Tot de Zuid-Oost Aziatische crisis ook het Midden Oosten bereikte. Israëlische kapitalisten wilden hun winsten veilig stellen en gingen in collaboratie met de verschillende regeringen privatiseren. De vele staatsvennootschappen die Israël voordien kende, werden systematischi verkocht aan privé-investeerders. Gevolg daarvan was een snelle groei van de werkloosheid (sindsdien gemiddeld boven de 11%) en een enorme toename van de armoede aangezien noodzakelijke diensten duurder waren geworden. Vandaag leeft 1 op 4 jongere in armoede en kan zich daardoor geen degelijke opleiding bekostigen. Men ziet vandaag zelfs de terugkeer van de tentenkampen waar veelal Noord-Afrikaanse migranten werden opgevangen bij het ontstaan van de staat.

Niet dat Ariël Sharon daar last van had. Met de Sharongate-affaire (1999) kwam aan het licht dat hij een ruggensteuntje had gekregen van de zakenwereld om verkozen te worden. Ariël Sharon en zijn twee zonen (Omri en Gilad Sharon) kregen smeergeld van een succesvolle kapitalist en partijgenoot, David Appel. In ruil daarvoor moest Sharon aandringen bij de Griekse regering om de plannen van een eiland aan te kopen in de Middellandse Zee voor Davi Appel te kunnen laten doorgaan. Zijn zonen kregen beide een dikke salaris (die van een parlementair is uiteraard niet genoeg) en een extraatje van een half miljoen euro. Toevallig werd er ook een extra 500 000 euro gestort in het veebedrijf van Ariël Sharon zelf. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt…

Tegelijkertijd heeft Sharon en zijn minister van Financiën (de eveneens beruchte ex-premier Bibi Netanyahu) fameus bespaard op vlak van onderwijs, openbaar vervoer, elektriciteit, water en sociale zekerheid,… In die omstandigheden konden de torenhoge militaire uitgaven niet achterblijven. Fundamenteel zou Sharon niets wijzigen aan zijn bezettingspolitiek. Het ontstaan van een soevereine Palestijnse staat is en blijft een voor de Israëlische burgerij een gevaarlijke tegenstander en moet koste wat het kost vermeden worden.

Alleen, in Gaza, waar de specifieke omstandigheden het niet toelaten om de controle te blijven uitoefenen (grootste bevolkingsdichtheid van de wereld en de basis van de fundamentalistische organisatie Hamas die het de kolonisten en militairen het leven onmogelijk maken) is er gekozen voor een gedeeltelijke terugtrekking. De nederzettingen zijn er ondertussen volledig ontmanteld, maar de Israëlische lucht- en zeemacht behouden de controle. Het bleek al sinds het begin van die operatie gevaarlijk om in de goede bedoelingen van Sharon mee te stappen. Het afbreken van de nederzettingen in Gaza betekende een toename van het aantal kolonies in de Westelijke Jordaanoever om ze beter te doen aansluiten met Jeruzalem. Daarnaast zou Gaza voorgoed en volledig geïsoleerd worden van de buitenwereld met alle gevolgen van dien voor de Palestijnen die er leven. De beruchte muur zou de fysische grens zijn tussen Gaza en de buitenwereld.

De terugtrekking heeft alleszins twee gevolgen gehad. Ten eerste heeft de isolatie van Gaza gezorgd voor een nog grotere frustratie onder de Palestijnse massa’s. Dagelijks zijn er vanuit Gaza gerichte aanvallen op Israëlische grensdorpen. De muur bracht, in tegenstelling tot wat een enorme media-campagne de Israëlische gezinnen heeft doen willen geloven, geen soelaas. Op dit moment heeft het Israëlisch leger een bufferzone geïnstaleerd ten noorden van Gaza, omdat de muur… niet hoog genoeg blijkt te zijn. Anderzijds heeft deze dubbelzinnige campagne geleid tot een politieke breuk binnen de Israëlische maatschappij. De woede van de kolonisten tegen het asociale beleid werd, door gebrek aan een alternatief, gekanaliseerd door religieuze fundamentalisten (zie foto). Een meerderheid van de Israeli’s ging niet akkoord met de manier waarop.

Ook binnen de Likud, dat een samensmelting is van verschillende rechtse fracties, heeft de ‘historische’ terugtrekking uit ‘Israëlisch’ grondgebied niet kunnen verdedigen aan haar basis. Gevolg is dat Sharon (de ondertussen zogenaamd pragmatische liberaal) eerder dit jaar uit de Likud is gestapt om een nieuwe ‘centrum’ politieke formatie te creëren: Kadima. Hij werd geflankeerd door Ehud Olmert (zijn huidige plaatsvervanger) en Shimon Peres (ex-boegbeeld van de Arbeiderspartij die vindt dat zijn partij teveel naar links is geëvoleerd). Heel wat opportunistische burgerlijke politici zullen deze partij wellicht vervolledigen.

Sharon zal er in de komende verkiezingen in maart wellicht niet bij zijn, maar er wordt verwacht dat zijn partij een groot aantal zetels in de Knesset zal halen. De tegenstanders zullen Netanyahu (nog meer) ter rechterzijde en Amir Peretz ter linkerzijde zijn. Deze laatste die in de eigen partij verkozen is op basis van een links profiel, zou een reëel probleem kunnen betekenen voor het vormen van een coalitie na de verkiezingen. De ex-vakbondsleider heeft aangekondigt in geen geval samen te willen werken met de Israëlische rechterzijde. Peretz zou, indien hij breekt met de politieke elite en degenen die hen dicteren, een nieuwe inspiratie kunnen betekenen voor diegenen die een antwoord zoeken op de rechtse politiek die het land al jaren domineert. Onze Israëlische kameraden brachten een blad uit met als titel; “Peretz moet kiezen …”. Peretz’ positie valt immers af te wachten.

Het is duidelijk dat de huidige rechterzijde, met Sharon als boegbeeld, het voorgaande beleid gewoonweg zal verderzetten. Op zich is dat een politiek die tegengesteld is aan de belangen van de arbeiders en hun gezinnen. In oorlogssituaties verdwijnen de klassentegenstellingen niet. De kloof tussen arbeid en kapitaal wordt des te groter, juist omdat de hoge kost ervan betaald moet worden door de massa’s. Om de militaire uitgaven te bekostigen is er door Sharon en de zijnen massaal bespaard en geprivatiseerd. De kloof tussen arm en rijk is daardoor enorm toegenomen. Het bewustzijn rond ‘de oorlog als schuldige voor eigen armoede’ is de jongste jaren aanzienlijk verhoogd onder de Israëlische gezinnen. Niet zelden wordt er in de Israëlische maatschappij gesproken over de noodzaak van een interne (politieke) intifada! Die boodschap proberen ook onze Israëlische kameraden mee te geven; breek met je eigen burgerij! De Palestijnse massa’s zullen zich evenmin bevrijden als ze niet breken met hun onverkozen leiders en gaan voor een samenwerking met de Israëlische arbeiders, die op hun beurt moeten breken met eigen politieke establishment.

De gebeurtenissen omtrent de figuur van Ariël Sharon hebben ons vooral geleerd dat als de arbeidersklasse geen eigen onafhankelijk instrument heeft dat gebaseerd is op een socialistisch programma, de massa’s in de armen van reactionaire figuren zoals Ariël Sharon worden gedwongen, met alle gevolgen vandien. Zij die vandaag meegaan in de mediagenieke leugens van de Israëlische pers omtrent de ‘held’ Sharon zouden dringend in discussie moeten gaan met de lokale slachtoffers van zijn beleid: de arbeiders en hun gezinnen aan beide kanten van de grens. Socialisme of barbarij, Sharon’s fanclub ten spijt, maar onder zijn ijzeren hand was het vooral van dat laatste.

Wat was de PKK? 

De Arbeiders Partij van Koerdistan (Partiya Karkerên Kurdistanê) werd opgericht in 1978. Ze begon een guerrilla strijd tegen de Turkse dictatuur in 1984. Bij het conflict tussen de staat en de PKK zijn ongeveer 40.000 personen gestorven. De Turkse Republiek geeft de PKK de schuld hiervan, maar het was juist de wreedheid van de staat die voor zoveel doden zorgden. Turkije is altijd een nationalistische dictatuur geweest, die iedereen dwingt om zich Turks te gedragen. Koerden zijn een Iranees volk, met een eigen taal en cultuur. De intolerante Turkse staat weigerde echter de Koerden democratische rechten te geven. Elke Koerd moest zich Turks gedragen, wie dat niet deed werd gestraft. De PKK was het antwoord op dit etnische nationalisme, dat vanuit Ankara op de Koerden werd afgedwongen.

Vanaf 1984 begonnen PKK strijders de instituten van de Turkse Republiek aan te vallen, met name soldaten en politie waren hun doelwit. Ook Koerden die de kant van Ankara kozen werden als ”volksvijanden” aangevallen. Abdullah Öcalan is de absolute leider van de PKK. Hij wordt vereerd omdat hij sinds 1999 vast zit in Turkije. Er is een persoonlijkheidscultus rond Abdullah Öcalan opgebouwd, die ook terug te vinden is in de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië.

Wat komt na de PKK?

Op 12 mei heeft de Arbeiders Partij van Koerdistan zich opgeheven. Volgens Abdullah Öcalan moet men met democratische middelen nu vechten voor autonomie voor de Koerden. Probleem is dat democratische rechten niet bestaan in Turkije. Het regime van Recep Tayyip Erdoğan is dictatoriaal. Hij werkt samen met extreemrechts, die zitten in de Turkse regering. Critici van het Turkse nationalisme worden geïntimideerd en velen zitten in de cel. Erdogan heeft de burgemeester van Istanboel; Ekrem Imamoglu, in de gevangenis geworpen. Andere politieke gevangenen zijn; Osman Kavala, Mucella Yapici, Cigdem Mater, Hakan Altinay, Mine Ozerden, Yigit Ali Ekmekci, Tayfun Kahraman, Selahattin Demirtas en Figen Yuksekdag. Er wordt geschat dat 350.000 mensen in de cel zitten vanwege hun politieke overtuigingen in Turkije.

Abdullah Öcalan heeft misschien ingezien dat de guerrilla strijd mislukt is, maar de PKK was meer dan alleen een militante organisatie. Het was een nationale bevrijdingspartij die nu helaas gecapituleerd heeft. Het is net alsof het ANC van Nelson Mandela de strijd tegen Apartheid in 1975 zou hebben opgegeven. Öcalan zit nog steeds gevangen en het is onwaarschijnlijk dat Ankara hem vrij zal laten. Ook zegt de opheffing van de PKK niets over de andere takken van de partij in landen zoals Syrië en Iran.

Socialisme is het enigste alternatief

Wij zeggen dat de Arbeiders Partij van Koerdistan zich niet had moeten opheffen. Ze hadden beter zich kunnen omvormen tot een ondergrondse politieke partij die zich baseert op de klassen strijd. Want alleen de werkende klasse is in staat om de dictatuur van Erdogan en extreemrechts in Turkije omver te werpen. Er is veel woede en afkeer. Turkse werkenden zijn de dictatuur zat, alleen er is geen revolutionaire partij die Turken, Koerden en anderen kan verenigen op een socialistisch programma. Daarnaast zal de Turkse overheid elke linkse activist arresteren die zich solidair uitspreekt met de Koerden. Alle pogingen om via democratische middelen voor verandering te zorgen zijn door het Erdogan regime tegengewerkt, met steun van de extreemrechtse: Nationalistische Bewegingspartij (Milliyetçi Hareket Partisi).

Daarom pleiten wij voor klassen strijd en de opbouw van een revolutionaire partij, die het Erdogan regime en het Turkse kapitalisme omver werpt. Dit zal niet makkelijk zijn omdat Turkije een dictatuur is. Kritiek op de nationalistische staat en diens leider is zo goed als verboden. Oppositie partijen zoals de Republikeinse Volkspartij (Cumhuriyet Halk Partisi) maken geen enkele kans om via (de oneerlijke) verkiezingen aan de macht te komen. Strijd, solidariteit en socialisme zijn daarom nodig.

Wij staan voor:

• De ontmanteling van de huidige nationalistische Turkse Republiek
• Vrijlating van alle PKK leiders inclusief Abdullah Öcalan
• Vrijlating van alle Turkse politieke gevangenen zoals Ekrem Imamoglu en Selahattin Demirtas
• Arrestatie van Recep Tayyip Erdoğan voor machtsmisbruik en dictatoriaal beleid
• Ontbinding van de Partij voor ”Rechtvaardigheid en Ontwikkeling” en de Nationalistische Bewegingspartij wegens schending van de mensenrechten
• Democratische rechten voor Koerden, Armeniërs en alle andere minderheden
• Terugtrekking van alle Turkse soldaten uit Noord Syrië
• Open alle boeken, ontmasker de zelfverrijking van Erdogan en zijn Partij voor ”Rechtvaardigheid en Ontwikkeling”
• Nationalisatie van de productie middelen onder democratische controle van de werkende klasse
• Voor een Turkse Socialistische Federale Republiek, als onderdeel van een vrijwillige socialistische federatie van het midden oosten.