Artikel van Revolutionary Socialist Media – Vertaald door Google Translate

Wie is Abdulrahman Mohamed El-Sayed?

Abdul El-Sayed is een Amerikaan, geboren uit Egyptische migranten. Desondanks gebruikt de extreemrechtse Republikeinse Partij zijn religie en achtergrond om hem af te schilderen als “ongewenst”. Ondanks de miljoenen die Haley Stevens ontving van het American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), kozen de leden van de Democratische Partij voor een progressieve kandidaat die weigerde partij te kiezen voor Israël, ICE en de liberale vleugel van het kapitalistische establishment. Revolutionair socialisten steunen veel ideeën van Abdul El-Sayed. Maar we begrijpen ook de beperkingen van zijn ideologie. Abdul El-Sayed is geen socialist; hij steunt niet het idee van een socialistisch Amerika onder democratische controle van de werkende klasse. El-Sayed laat zich leiden door de klassieke sociaaldemocratie, het valse idee dat je het kapitalisme kunt reguleren om het rechtvaardiger te maken.

Ondanks dat El-Sayed het kapitalisme steunt, zal het establishment alle mogelijke antisocialistische retoriek tegen hem inzetten. Ze gebruiken ook Hasan Doğan Piker om Abdul El-Sayed af te schilderen als een “gevaarlijke marxist”. Hoewel Hasan Piker beweert een marxist te zijn, is zijn levensstijl niet die van een doorsnee arbeider. Dankzij zijn Twitch-livestreams, YouTube-kanaal, sponsoring, reclame en merchandise verkoop is Piker miljonair en kan hij genieten van een levensstijl die voor de gemiddelde Amerikaan uit de werkende klasse onbereikbaar is. Maar Piker heeft geen eigen bedrijf, dus is hij geen kapitalist in de klassieke zin van het woord. Revolutionair socialisten zullen Piker niet aanvallen op zijn inkomen, maar wij stellen wel dat er geen miljonairs zouden moeten zijn onder het socialisme. Dat wil zeggen dat Hasan Doğan Piker zijn miljoenen zal verliezen als het socialisme wordt ingevoerd. Dan zullen we zien hoe antikapitalistisch deze YouTube-persoonlijkheid werkelijk is.

Abdul El-Sayed steunt linkse ideeën die nodig zijn in de Staat Michigan en in de hele VS.

Ideeën zoals:

• Medicare voor iedereen: Hij is een prominent voorstander van een universeel zorgstelsel met één betaler en schreef mee aan een boek over dit onderwerp.
• Hervorming van het bedrijfsleven: Hij voert campagne om grote monopolies in de gezondheidszorg op te breken en de kosten van receptgeneesmiddelen te verlagen.
• Reproductieve rechten: Hij steunt de vastlegging van volledige federale bescherming van de gezondheidszorg voor vrouwen en LGBTQ+-Amerikanen.
• Verbod op PAC’s van bedrijven: Hij weigert alle donaties van PAC’s van bedrijven en voert zijn campagnes uitsluitend op basis van individuele bijdragen.
• Belastingheffing voor de rijken: Zijn platform pleit voor hogere belastingen op het vermogen van miljardairs en het dichten van belastingmazen voor bedrijven.
• Arbeid en huisvesting: Hij pleit voor het grondwettelijke recht om zich te verenigen in vakbonden en steunt het opheffen van staatsverboden op huurregulering door gemeenten.
• Technologieregulering: Hij heeft strenge nieuwe federale veiligheidsvoorschriften voorgesteld voor kunstmatige intelligentie en datacenterinfrastructuur.
• Israël en Gaza: Hij is een uitgesproken criticus van Amerikaanse buitenlandse hulp aan Israël, noemt Israëls acties in Gaza genocide en pleit voor een strikt wapenembargo.
• Afschaffing van ICE: Hij sluit zich aan bij progressieve oproepen om de Amerikaanse immigratie- en douanedienst (ICE) volledig te ontmantelen.
• Filibuster en het Hooggerechtshof: Hij pleit voor de afschaffing van de filibuster in de Senaat en voor structurele hervormingen van het Amerikaanse Hooggerechtshof.
• Stemrecht: Hij steunt federale wetgeving om kiesdistrictmanipulatie (gerrymandering) te beëindigen en stemmen in het hele land gemakkelijker te maken.

Al deze ideeën worden gesteund door revolutionaire socialisten, omdat ze lijnrecht ingaan tegen de belangen van de kapitalistische klasse. Het is begrijpelijk dat de liberale en conservatieve elementen van de heersende klasse zich tegen Abdul El-Sayed hebben verzet. Nadat het niet gelukt was hem binnen de Democratische Partij van Michigan tegen te houden, zal de kapitalistische klasse nu de kant kiezen van de Republikein Mike Rogers, een lid van de MAGA-sekte en een dogmatisch loyale aanhanger van Donald Trump.

Wordt de Democratische Partij een sociaaldemocratische partij?

Velen zouden graag zien dat de Democratische Partij een sociaaldemocratische volkspartij wordt. Maar de realiteit is dat ruim 47,51% van de kiezers van de Democratische Partij in Michigan op de rechtse ideeën van Haley Stevens heeft gestemd. Ja, een meerderheid (48,48%) stemde op Abdul El-Sayed, maar de federale Democratische Partij is niet klassiek sociaaldemocratisch zoals Abdul El-Sayed, Bernie Sanders of Alexandria Ocasio-Cortez. Revolutionair socialisten denken niet dat de Democratische Socialisten van Amerika (DSA) de hele partij kan transformeren in een sociaaldemocratische volkspartij. Zelfs als dit mogelijk zou zijn, zou de nieuwe Sociaal Democratische Partij nog steeds een partij van de progressieve heersende klasse zijn, aangezien mensen als El-Sayed, Sanders en Ocasio-Cortez geen voorstander zijn van democratische controle door de werkende klasse. Ze zijn voorstander van overheidsregulering van de markt economie, maar niet van een einde aan het privébezit van de productiemiddelen.

Op federaal niveau hebben de gevestigde liberalen de touwtjes in handen en zoals we sinds 2016 hebben gezien, kiezen ze nooit een echte linkse kandidaat om de strijd aan te gaan met de inmiddels extreemrechtse Republikeinse Partij. Revolutionaire socialisten wisten tien jaar geleden al dat Bernie Sanders Donald Trump kon verslaan. Maar de laffe leiders van de Democratische Partij kozen voor Hillary Clinton. In 2021 kozen ze voor de gematigde Joe Biden en wonnen ze alleen omdat Trump er niet in slaagde het land te beschermen tijdens Covid-19. Trump won in 2024 omdat Kamala Harris een Hillary Clinton 2.0 was, een rechtse kandidaat die de werkende klasse niet inspireerde. Zelfs met alle slechte dingen die het Trump-regime nu doet, heeft extreemrechts een kans om te winnen als de Democratische Partij voor 2028 opnieuw een gevestigde figuur kiest. De Amerikaanse werkende klasse heeft genoeg van gevestigde politici, maar het Trump-kamp kan inspelen op een zeer dogmatische groep loyale kiezers. Deze MAGA-cultus heeft de middelen om verkiezingen te winnen, mits ze niet worden tegengewerkt door linkse kandidaten!

Wat is het socialistische alternatief voor de VS?

Hoewel progressieven binnen de Democratische Partij terrein winnen, zien we de partij nog niet anti-establishment worden. Het valt ook nog te bezien of al deze linkse sociaaldemocraten het aandurven om zich tegen de federale partijleiding te verzetten, wanneer zij een andere liberale kandidaat uit het establishment kiezen die de verkiezingen van 2028 zou kunnen verliezen. Revolutionair socialisten hebben deze mentaliteit van ”het minste van twee kwaden”, die figuren als Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez sinds 2016 hebben verspreid, verworpen. Zij riepen werkenden op om Hillary Clinton, Joe Biden en Kamala Harris te steunen. Wij verzetten ons tegen deze stap en waarschuwden dat het de klassenstrijd zou verzwakken als gekozen linkse vertegenwoordigers de kant van pro-kapitalistische kandidaten kiezen. Daarom is ons standpunt dat Amerikaanse werkenden en baanlozen een arbeiderspartij met een socialistisch programma nodig hebben. De Democratische Partij is die partij niet en zal nooit een linkse partij worden die zich verzet tegen het kapitalistische systeem in de VS.

De Democratische Socialisten van Amerika zouden zich moeten richten op het opbouwen van een nieuwe partij die concurreert met de Democratische Partij en de Republikeinse Partij. Dit is niet eenvoudig en ook moeilijk, aangezien het Amerikaanse politieke systeem is ingericht voor slechts twee partijen. De Amerikaanse media zijn gecentreerd rond deze twee partijen en de grote televisienetwerken geven alleen zendtijd aan degenen die miljoenen kunnen betalen. Maar zoals Kshama Sawant in Seattle, Abdul El-Sayed in Michigan en Zohran Mamdani in New York hebben laten zien, kun je het establishment verslaan met alleen steun van de werkende klasse, niet met miljoenen aan donaties van pro-kapitalistische groeperingen zoals AIPAC.

Artikel door Revolutionary Socialist Media – Vertaald uit het Engels door Google Translate

De VS waren en zullen nooit het ”land van de vrijheid” zijn. Ondanks propaganda en beweringen zijn de VS niet de kampioen van vrijheid en burgerrechten. Sinds Donald Trump in 2024 opnieuw aan de macht is gekomen, is de Amerikaanse overheid begonnen met de uitvoering van Project 2025: een rechts beleidsinitiatief en blauwdruk die bedoeld zijn om de federale overheid van de Verenigde Staten radicaal te hervormen, zodat deze de belangen van de Republikeinse Partij en de heersende klasse dient. Het hoofddoel is om liberale of onafhankelijke overheidsmedewerkers te vervangen door MAGA-loyalisten en figuren uit extreemrechtse hoek.

Project 2025 omvat:

• Beleidsdraaiboek: Een gedetailleerde handleiding die per overheidsinstantie ingrijpende hervormingen uiteenzet om een ​​radicaal-rechts maatschappelijke en economische visie te verwezenlijken.
• Personeelsdatabase: Een streng gescreende lijst van duizenden conservatieve getrouwen die de plaats moeten innemen van partijonafhankelijke ambtenaren met een jarenlange staat van dienst.

De kern van dit beleid draait om:

• Uitbreiding van de uitvoerende macht (geeft de president meer macht)
• Afbouw van federale instanties (minder regelgeving geeft meer macht aan kapitalisten)
• Beperkingen op sociaal vlak en in de gezondheidszorg (schrappen van zorg voor de werkende klasse)
• Volledige bevoegdheid voor ICE om critici te arresteren en vast te zetten (zie de dodelijke incidenten waarbij ICE-agenten betrokken waren)

The New York Times publiceerde een artikel dat niet in de smaak viel bij het Trump-regime. Daarom gaf het regime zijn ”ministerie van Justitie” opdracht een onderzoek in te stellen naar de journalisten Julian E. Barnes, Eric Lipton, Tyler Pager en Eric Schmitt. We weten wat het doel van het Trump-regime is: intimidatie! Ze willen dat The New York Times door de knieën gaat voor de extreemrechtse regering. Voor deze liberale krant is het dienen van de belangen van het establishment niets nieuws. Redacteuren Susan Wessling en Philip Pan gaven journalisten de instructie om minder gebruik te maken van termen als ”genocide” en ”etnische zuivering”. Om de uitdrukking ‘bezet gebied’ te vermijden in de context van Palestijns land dat door zionistische kolonisten in het bezette Palestina is gestolen. Dit toont aan dat de krant de misdaden van het zionisme wil bagatelliseren!

Het steekpenningen-vliegtuig

In 2025 kreeg Donald Trump een veertien jaar oude Boeing 747-8 cadeau, een toestel dat voorheen dienstdeed voor het dictatoriale Huis al-Thani, de absolute monarchie van de Staat Qatar. De extreemrechtse president beweert dat het slechts een geschenk was en geen steekpenning. Maar iedereen met een beetje verstand weet dat Arabische vorsten je niet zomaar een vliegtuig van 400 miljoen dollar, vol luxe voorzieningen, cadeau doen. Trump onderhoudt nauwe banden met wrede dictators en het regime van al-Thani hoopte een streepje voor te krijgen bij de regering-Trump. De Boeing 747-8 werd in minder dan een jaar tijd omgebouwd tot de Boeing VC-25B ‘Bridge’. Voormalig minister van de Amerikaanse luchtmacht Frank Kendall stelde dat de VC-25B ‘Bridge’ tekortschoot op het gebied van “beveiliging, communicatie en ondersteuning”. Hij was verbaasd toen hij zag dat het toestel internationale vluchten uitvoerde. Dat het vliegtuig essentiële beveiligingssystemen miste, mag geen verrassing heten: de ombouw werd namelijk uitgevoerd door een particulier bedrijf en niet door de Amerikaanse luchtmacht.

De United States Secret Service was er niet van overtuigd dat de VC-25B Bridge veilig genoeg was voor het vervoer van Donald Trump naar de NAVO-top in het “Sultanaat van Erdogan” (Turkije). Trump moest noodgedwongen terugvliegen met de verouderde VC-25A; het oudere model dat volgens hem onderdeed voor het nieuwe toestel. Nu is aan het licht gekomen dat de Amerikaanse overheid de president liet vliegen in een toestel dat de nodige beschermingsmiddelen miste. The New York Times wijst er terecht op dat de VC-25B Bridge in feite een civiele B747-8 is met enkele verbeteringen – verbeteringen die volgens Frank Kendall echter onvoldoende zijn om hetzelfde veiligheidsniveau te bereiken als bij de oudere VC-25A.

Bestrijd Trump met een socialistisch alternatief

Revolutionair socialisten begrijpen dat velen zich verraden, vervreemd en in de steek gelaten voelen. De ”American Dream” is een leugen, een kapitalistisch propagandaverhaal dat beweert dat iedereen rijk kan worden door hard te werken. Zo werkt het kapitalisme niet. Het systeem is gemaakt voor miljardairs en miljonairs: de heersende klasse die onze economie en politici in handen heeft. Daarom zeggen socialisten dat we een systeem nodig hebben dat de miljoenen dient, niet de miljonairs. Een dergelijk systeem moet een einde maken aan het privébezit van de productiemiddelen. Het moet een einde maken aan de rijkdom van miljardairs zoals Trump, Musk en anderen. Om het kapitalisme af te schaffen, moeten werkenden inzien dat ze in dit systeem altijd aan het kortste eind zullen trekken.

Het alternatief is niet liberalisme of sociaaldemocratie. Liberalen maken deel uit van het kapitalistische systeem en sociaaldemocraten geloven ten onrechte dat ze het kapitalisme kunnen reguleren. Regulering klinkt mooi, maar in een geglobaliseerde wereld verplaatsen kapitalisten simpelweg banen en productie om hun winsten veilig te stellen. Ook maakt de sociaaldemocratie geen einde aan de kapitalistische greep op onze samenleving. Kapitalisten zouden nog steeds de arbeid van werknemers en de door hen geproduceerde rijkdom kunnen toe-eigenen. Hogere belastingen voor de rijken en regulering kunnen hun hebzucht weliswaar beperken, maar ze maken geen einde aan de machtsstructuren die wij willen afbreken.

Wat kan er in de VS worden gedaan? Amerikaanse werkenden hebben een nieuwe partij nodig. Die partij kan niet de Democratische Partij zijn, die wordt geleid door pro-kapitalistische figuren. Andere linkse partijen zijn te klein of te sektarisch om een ​​socialistisch alternatief te bieden. De Communistische Partij van de USA (CPUSA) stelt geen kandidaten op tegen de Democraten. De Democratische Socialisten van Amerika (DSA) hadden een enorm potentieel, maar zelfs zij blijven vasthouden aan het verkeerde idee dat ze alleen binnen de Democratische Partij moeten werken. Het tweepartijensysteem heeft inderdaad een politieke situatie gecreëerd die uitsluitend in het voordeel is van de twee kapitalistische partijen. Maar links kan rechts niet verslaan door binnen een pro-kapitalistische politieke partij zoals de Democratische Partij te werken.

De strijd tegen Donald Trump en de Republikeinse Partij houdt in dat er een arbeiderspartij moet worden opgebouwd die alle kapitalistische politici kan verslaan, inclusief die van de Democratische Partij. Er is een enorm potentieel voor de oprichting van een nieuwe arbeiderspartij. Wat momenteel ontbreekt, is de bereidheid van gevestigde linkse leiders om zich los te maken van de Democratische Partij. Figuren als Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez zijn de Democraten trouw gebleven. Daarom is de enorme woede onder de werkende klasse niet omgezet in een strijd voor een socialistisch alternatief.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Schaf ICE en Agenda 2025 af
• Ontmasker de corruptie van het Trump-regime
• Stop de oorlog tegen Iran
• De DSA moet stoppen met werken binnen de Democratische Partij
• Socialisten moeten zich verenigen in een arbeiderspartij die het tweepartijensysteem kan doorbreken
• Maak een einde aan armoede en ongelijkheid door onteigening van de heersende klasse
• Voor een Unie van Socialistische Staten van Amerika

Artikel door Conor Tormey – Solidariteit – Het Socialistische Alternatief (Ierland) – Vertaald door Google Translate

Hoewel beide initiatieven afkomstig zijn uit de Amerikaanse rechterflank – die zelf in een crisis verkeert door de mislukte oorlog in Iran en de stijgende kosten van levensonderhoud – is de poging om het binaire genderdenken en het kerngezin af te dwingen uitgegroeid tot een kruistocht van kapitalistische politici in het algemeen. Wereldwijd hebben extreemrechtse en kapitalistische regeringen het aanvallen van transrechten tot een speerpunt van hun agenda gemaakt, onder het mom van de bescherming van vrouwen en vrouwelijkheid; dit gaat bovendien gepaard met morele paniek over dalende geboortecijfers – wat leidt tot een opmars van ‘pronatalisme’ – en met aanvallen op het recht op abortus.

De valse vrienden van LGBTQ+-personen…

Pride-maand is allang niet meer het feest dat het in de jaren 2010 leek te zijn; het is veranderd in een wapen voor aanvallen op LGBTQ+-personen. Elk jaar gebruiken rechtse politici de maand juni om elkaar te overtreffen in hun homofobie en transfobie; dit zijn slechts enkele voorbeelden van de afgelopen dagen. Dit heeft reële gevolgen voor LGBTQ+-personen, en in het bijzonder voor trans personen: alleen al in de maanden maart, april en mei werden in de VS minstens zeven trans personen vermoord, waarbij trans vrouwen van kleur het zwaarst door dit geweld werden getroffen.

Geweld tegen trans personen – en trans vrouwen in het bijzonder – is in de samenleving genormaliseerd. Dit blijkt wel uit het feit dat Sean Strickland, UFC-kampioen in het middengewicht, een door AI gegenereerde video plaatste waarin hij trans influencer Dylan Mulvaney aanviel, zonder dat dit tot enige reactie of sancties leidde. Het is niet verrassend dat dit soort geweld toeneemt in een tijd waarin ook aanvallen vanuit de media en overheden toenemen. Uit een onderzoek van transActual, gepubliceerd in maart, bleek dat door de media aangewakkerde transfobie een negatieve invloed heeft op het gedrag van vreemden (96 procent), familieleden (91 procent), collega’s (85 procent) en vrienden (74 procent).

Nu de aanvallen op trans personen toenemen, ontpoppen bedrijven zich tot de schijnvrienden van de LGBTQ+-gemeenschap die ze eigenlijk altijd al waren. In het Verenigd Koninkrijk is het aantal berichten over Pride op sociale media van de tien grootste beursgenoteerde of in het VK gevestigde bedrijven sinds 2023 met meer dan 92 procent gedaald. In de VS bedraagt ​​de daling 54 procent. Amazon en Meta trokken zich terug als sponsor van Amsterdam Pride, en in Dublin trok vorig jaar meer dan een kwart van de Amerikaanse bedrijven die Dublin Pride steunden hun steun in, als gevolg van Trumps beleid tegen DEI (diversiteit, gelijkheid en inclusie).

…en de echte

Hoewel dit niet verrassend is – aangezien bedrijven winst altijd zullen verkiezen boven solidariteit met onderdrukte gemeenschappen – heeft het ook gevolgen voor het voortbestaan ​​van jaarlijkse Pride-marsen. In Durham kwam de jaarlijkse Pride in gevaar doordat de gemeenteraad (onder leiding van Reform) de financiering schrapte en bedrijven zich terugtrokken. Zonder de vakbonden, die meer dan €29.000 aan de Pride doneerden, had het evenement mogelijk niet kunnen doorgaan. Als bedrijven en overheden willen dat Pride verdwijnt, is het aan de LGBTQ+-gemeenschappen en hun echte bondgenoten binnen de vakbonden om in actie te komen en Pride in stand te houden.

Om Pride levend te houden in een tijd van hevige aanvallen op trans personen, moet Pride nu meer dan ooit een protest zijn. Alternatieve Pride-evenementen, zoals Trans and Intersex Pride Dublin en Trans Pride London, zijn de afgelopen jaren meer gepolitiseerd en radicaal geworden, terwijl er bij door bedrijven gesponsorde Pride-evenementen grote blokken zijn ontstaan ​​uit solidariteit met Palestina en tegen de aanvallen op transrechten. Alleen door middel van massale protesten en een antifascistische beweging die de strijd aangaat met extreemrechts, kunnen de aanvallen op trans personen worden afgeweerd.

Queer-bevrijding is onverenigbaar met het kapitalisme; het is voor LGBTQ+-personen onmogelijk om werkelijk in vrijheid te leven binnen een systeem dat gebaseerd is op de macht van de superrijken en op winstbejag. Om daadwerkelijk te strijden voor queer-bevrijding, moeten we vechten voor een einde aan dit systeem van onderdrukking en uitbuiting, en moeten we strijden voor een socialistisch alternatief dat gebaseerd is op gelijkheid en solidariteit.

Revolutionairen en aanslagen

Moordaanslagen op monarchen en presidenten zijn niet onbekend bij revolutionairen. Vooral binnen anarchistische groepen heerste 126 jaar geleden, het idee dat je met individueel terrorisme de heersende klasse omver kon werpen. In het tsaristische Rusland voor 1917 waren er revolutionairen die geloofde in het plegen van aanslagen, op leden van de adel en de tsaristische aristocratie. Alexander II van Rusland stierf door een aanslag van de revolutionaire groep: ’’De Wil van het Volk’’. Ook in Europa hebben anarchisten aanslagen gepleegd. Luigi Lucheni maakte een einde aan het leven van Keizerin Elisabeth van Oostenrijk en Hongarije in 1889. Enkele jaren later werd ook de Franse president Sadi Carnot vermoord door de anarchist: Sante Geronimo Caserio.

Vladimir Lenin van de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken) sprak zich uit tegen het plegen van aanslagen. Lenin vond dat individueel terrorisme:

• Politiek ineffectief was
  Volgens hem veranderde het niets aan de machtsstructuur. Het doden van één leider (bijv. een tsaar of minister) liet het systeem zelf intact.

• De massa passief maakte
  Hij stelde dat zulke daden arbeiders en boeren juist toeschouwers maken, in plaats van actieve deelnemers aan een revolutie.

• Een verkeerde focus had
  In plaats van organisatie en klassenstrijd, richt terrorisme zich op spectaculaire acties die weinig structurele verandering brengen.

Dit houdt niet in dat Lenin vond dat geweld uit te sluiten is. Ook revolutionair socialisten in 2026 zijn geen pacifisten die vinden dat je nooit geweld moet gebruiken. In tijden van revolutie heeft de werkende klasse collectief het recht om zich tegen contrarevolutionair geweld te verzetten. De Iranese werkende klasse heeft het recht om zich tegen de sjiitische theocratie te verzetten, net zoals de Palestijnse werkenden dat mogen tegen de Israëlische kolonisten en diens machtsapparaat: de Staat Israël.

Doelwit Donald Trump

Op 26 april probeerde een gewapende man om Donald Trump te doden, tijdens een diner. Dit is de derde moordpoging die de extreemrechtse president overleefd heeft. In juli 2024 werd Trump aangevallen en in zijn oor geraakt. In september van dat jaar probeerde iemand hem op zijn golfclub dood te schieten, wat op tijd werd ontdekt. Dat sommigen denken dat ze Trump moeten doden om het leed dat hij veroorzaakt te stoppen is begrijpbaar. Daarnaast heeft de rechtse oorlogstiran slechts de steun van 39% van de Amerikaanse samenleving. Toch moeten wij individuele aanslagen afkeuren omdat ze (zoals Lenin opmerkte) politiek ineffectief zijn!

Rechtse propagandisten brullen meteen dat alle aanslagplegers uit het linkse kamp komen. Ook bij de moord op Pim Fortuyn kregen alle linkse Nederlanders de schuld. Onze voorloper Offensief schreef hierover in 2002: ’’De socialistische organisatie OFFENSIEF veroordeelt zonder enige reserves de schokkende moord op Pim Fortuyn. Fortuyn stond voor ideeën die diametraal tegenover onze beginselen staan. Echter, door zijn openhartige manier van spreken en recht voor de raap benadering, slaagde hij erin een totaal ingedutte politieke situatie wakker te schudden. Het is indrukwekkend hoe Fortuyn erin slaagde binnen korte tijd een enorme aanhang op te bouwen. Vooral onder die mensen die het gevoel hadden – terecht overigens – dat andere politici niet meer wisten wat er bij de bevolking speelt. Wij waren het absoluut oneens met de manier waarop Pim Fortuyn over migranten sprak’’

Bij de aanslagen op Donald Trump is echter helemaal geen bewijs dat de daders een links profiel hadden. Zelfs al hadden ze die wel, dan zouden revolutionair socialisten hun daden afkeuren, net zoals Vladimir Lenin individueel terrorisme afkeurde aan het einde van de 19de eeuw. Thomas Matthew Crooks die in juli 2024 probeerde om Donald Trump te doden stond geregistreerd als een Republikein, ook al had hij 15 dollar gedoneerd aan het Progressive Turnout Project van de Democratische Partij. Volgens zijn vader was Thomas mentaal instabiel en leed aan depressie door een pestverleden en drugsverslaving.

Waar veel daders 126 jaar geleden nog handelden uit politieke opvattingen is dat anno 2026 niet altijd het geval. Veel daders kunnen door mentale instabiliteit handelen. Het wapenbezit maakt het ook makkelijker in de VS. Ook al mogen mensen die mentaal lijden geen wapens bezitten, toont de realiteit dat dit juist wel het geval is. Onder rechtse Amerikanen is een wapen een statussymbool en je moet niet vreemd opkijken dat rechtse gezinnen meerdere wapens in huis hebben. Dan is maar één mentaal instabiel persoon nodig om een bloed pad te beginnen, zie de velen aanslagen op Amerikaanse scholen (meer dan 2.000 sinds 1970) door jongeren die lijden door een pestverleden en depressie.

Offensief uit 2002 heeft het mooi samengevat:

’’Socialisten strijden in de maatschappij van vandaag voor iedere verbetering, groot of klein die bevochten kan worden. Ja wij komen ook op voor bestrating van fietspaden, evengoed als voor een koopkrachtverbetering van uitkeringsgerechtigden. Daarbij moeten we rekening houden met de ongenoegens van de bevolking en daar richting aan geven. Maar in die strijd, klein en groot, proberen we mensen ongeacht taal, ras of afkomst bewust te maken en te organiseren voor de uiteindelijke confrontatie met de nu heersende klassen en het omverwerpen van de huidige maatschappij van het egoïstische kapitalisme’’

Artikel door Jorein Versteege 

Schaf de Immigratie- en Douanedienst (ICE) af

ICE heeft maar één missie: mensen zonder geldige verblijfsvergunning opsporen, arresteren en deporteren. Het agentschap werd in 2003 opgericht door George W. Bush. Hij wilde een federale handhavingsinstantie creëren om ongedocumenteerde werkenden op te sporen en te deporteren. Revolutionaire socialisten hebben ICE al 24 jaar lang bekritiseerd, omdat het vaak vol zit met rechtse agenten die het als hun heilige missie beschouwen om de “ongewenste migranten” op te sporen en uit de VS te verwijderen. In werkelijkheid is de Amerikaanse economie afhankelijk van ongedocumenteerde werkenden. Maar rechts speelt al jaren in op de anti-migrantenhysterie, waarbij ze de cruciale rol van ongedocumenteerde werkenden en het feit dat de hele VS een migratieproject is, negeren.

Met de start van het tweede presidentschap van Donald Trump kreeg ICE de opdracht om de jacht op ongedocumenteerden op te voeren. ICE-agenten werden brutaler en meedogenlozer. Daarom wordt de organisatie nu door sommigen vergeleken met de GESTAPO, de geheime politie van nazi-Duitsland. De GESTAPO werd in 1933 opgericht en werkte hard om ongewenste personen uit het “Derde Rijk” te elimineren. Maar Donald Trump is niet de enige president die ICE heeft ingezet om migranten en zelfs Amerikaanse burgers te arresteren. Barack Obama stond ICE toe om mensen die als “illegaal” werden beschouwd op te sporen, zelfs als ze de Amerikaanse nationaliteit bezaten. Onder de regering-Obama, tussen 2012 en 2018, arresteerde en detineerde ICE ten onrechte 1480 Amerikaanse burgers, van wie velen maanden of jaren in vreemdelingenbewaring doorbrachten.

Nu, onder Trump, heeft ICE de opdracht gekregen om staten en steden te betreden die onder controle staan ​​van de Democratische Partij. Trump wil ICE-agenten inzetten als zijn persoonlijke handhavers en de moord op Renée Nicole Good past in dit plaatje. Ze werd vermoord in Minneapolis, Minnesota, een staat die wordt bestuurd door gouverneur Tim Walz. Trump had meer dan 2000 ICE-agenten naar de stad gestuurd om Walz en de Democratische-Boeren-Arbeidspartij van Minnesota te intimideren. Sinds het begin van het tweede Trump-regime heeft de extreemrechtse federale overheid wrede mannen gerekruteerd als ICE-agenten, die een reactionaire mentaliteit en haat jegens migranten hebben. Dit is de reden waarom het gedrag van ICE zo wreed is geworden.

De moord op Renee Nicole Good

Renee Nicole Good was een Amerikaans staatsburger, maar toch werd ze door ICE vermoord. Dit laat de mentaliteit zien van veel ICE-agenten, die snel geneigd zijn te schieten. De wrede Amerikaanse immigratiedienst (ICE) verdedigt de moord door te beweren dat Good “haar auto als wapen tegen de agenten had gebruikt”. In werkelijkheid gaf ICE haar tegenstrijdige bevelen. Toen Good probeerde het gebied te verlaten, keerde ze, in reactie op een van de gegeven bevelen, om en reed weg. Dit werd door een ICE-agent gezien als een vluchtpoging, waarop hij het vuur opende op Goods auto.

ICE vuurde niet alleen drie keer op de auto van Renee Nicole Good, maar belemmerde ook omstanders om de stervende vrouw te helpen. ICE-agenten wachtten 15 minuten voordat ze dit toelieten en toen er eindelijk medische hulp arriveerde, konden hun voertuigen de plek niet bereiken vanwege de ICE-voertuigen. Ze moesten te voet naar de stervende vrouw toe. Renee Nicole Good overleed in het ziekenhuis, zonder enige reden vermoord door de immigratiedienst. Ze gebruikte haar voertuig niet tegen een agent en was geen ongedocumenteerde arbeidsmigrant. Ze werd gedood vanwege de rechtse minachting voor het menselijk leven, die inherent is aan de ICE-cultuur.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat de federale regering van Donald Trump de ICE-agent voor de rechter zal brengen. De Amerikaanse federale overheid staat onder controle van extreemrechts en gebruikt ICE met dezelfde wrede mentaliteit als de geheime staatspolitie van nazi-Duitsland. Het is echter wel mogelijk dat de Staat Minnesota de moordenaar vervolgt. Tim Walz heeft de middelen om de ICE-agent die het vuur opende op Renée Nicole Good te arresteren. Revolutionair socialisten roepen de regering van Minnesota op om ICE-agenten te verbieden in de staat te werken.

Wij zeggen:

• Rechtvaardigheid voor Renée Nicole Good
• Arresteer de ICE-agent die Good heeft gedood
• ICE liegt en handelt in dezelfde geest als de GESTAPO
• Schaf de Amerikaanse immigratie- en douanedienst (ICE) af
• ICE moet uit alle steden en staten worden verdreven
• Ontmasker de hypocrisie van rechts, want veel kapitalisten buiten ongedocumenteerde werknemers uit
• Massale protesten in alle staten tegen Donald Trump en zijn extreemrechtse MAGA-sekte
• Stop de anti-migranten hysterie, ook in Nederland (Wilders & PVV)
• Burgerschap voor iedereen die in de VS wil wonen en werken

Artikel door Jorein Versteege

Critici van het zionisme? ANTISEMITISCH!

Dilan Yeşilgöz van de almachtige ”Volkspartij voor Vrijheid en Democratie” was er als de kippen bij om Douwe Bob af te schilderen als een antisemiet. Een Jodenhater omdat hij weigerde op te treden voor kinderen van zionisten. Douwe Bob heeft het optreden geweigerd, niet omdat de kinderen joods zijn maar omdat het evenement gebruikt werd om zionistische propaganda te verspreiden. Propaganda die de Staat Israël verheerlijkt en diens misdaden goedpraat. Het is heel goed dat Douwe Bob weigerde op te treden, alleen daar is politiek rechts niet van gediend. Die brullen meteen antisemitisme als je het maar waagt om anti-zionistisch te zijn.

Er zijn genoeg joden die fel tegen Israël zijn. Streng religieuze joden vinden zelfs dat er geen joodse staat mag bestaat voordat de ”Messias” is terug gekomen. Revolutionair socialisten verwerpen staten gebaseerd op etniciteit of religies. In die zin verwerpen we Islamitische staten (Afghanistan, Iran, Saudi-Arabië, Mauritanië) maar ook Turkije, dat net als Israël gebouwd is op etnisch nationalisme. Maar als het om de zionistische Staat Israël gaat dan is de kapitalistische politiek rechtlijnig; ”De zionistische Staat Israël mag je niet verwerpen! De joden hebben het recht om een nationalistische staat te hebben voor enkel en alleen hun cultuur, taal en identiteit!! Wie dat verwerpt is een antisemiet, punt uit!!!”

Yeşilgöz speelt hiermee de hypocriete kaart om vooral goed over te komen bij de zionisten. Dat zijn niet allemaal joden. Ook zionistische christenen en atheïsten steunen het Israëlische beleid van genocide en onderdrukking. Dat de VVD een zionistische partij is, dat is al jaren duidelijk. De liberalen staan pal achter Benjamin Netanyahu. Ze steunen geen enkele boycot en geen enkele sanctie. Ondertussen steunen ze wel sancties en boycots tegen Rusland. De VVD steunt het kapitalistische Oekraïne met dure NAVO wapens, die betaald worden met Nederlands belastinggeld.

In zaken de Palestijnse genocide is de oplossing duidelijk:

• Wij eisen een boycot van alle wapens richting Israël en het stop zetten van alle westerse donaties en subsidies.
• We roepen werkenden in het midden oosten om op samen op trekken.
• Een vrij Palestina kan alleen komen door klassenstrijd van alle werkenden en baanlozen!

Rechtse hysterie en moslimhaat in New York

Niet alleen in Nederland is politiek rechts behoorlijk hypocriet. In de Verenigde Staten van Amerika is politiek rechts al jaren de lijn van de media en politiek. Nu een sociaaldemocraat van islamistische afkomst kans maakt om burgemeester van de stad New York te worden, is het paniek bij de rechtse media. Sinds Zohran Kwame Mamdani het won van rechtse Democraten tijdens de kandidatenverkiezing is de Rode Angst weer volledig gestart. Propagandisten van het kapitalisme schilderen Mamdani af als een ”islamistische communist”, in een wanhopige poging om de sociaaldemocraat negatief neer te zetten. Mamdani is geen radicale communist. Hij is een sociaaldemocraat die kritischer staat tegenover het kapitalisme dan Frans Timmermans. Je kunt hem met Jimmy Dijk vergelijken.

Racisme is ook een wapen waarmee politiek rechts in de VS speelt. Volgens genoeg rechtse websites en You-Tube kanalen zou New York een ”islamistisch bolwerk” worden als Zohran Mamdani burgemeester wordt. New York wordt dan een ”islamitische socialistische dictatuur”, krijsen de rechtse propagandisten op alle televisiekanalen. Achter deze berg leugens ligt vooral racisme en moslimhaat. Ze haten moslims en dan met name linkse moslims die verkiezingen dreigen te winnen. Politiek rechts in de VS is nu extreemrechts en niet vies om moslimhaat te verspreiden. Wat Wilders doet sinds 2006 is eigenlijk al jaren de norm in de VS. Barack Obama werd ook neergezet als een ”marxistische moslim” door politiek rechts, terwijl hij een kapitalistische christen is.

Het is nog helemaal niet zeker dat Zohran Mamdani gaat winnen in de stad New York. Politiek rechts kan nog steeds winnen door enorm veel geld te stoppen in de strijd van zijn tegenstanders. Daarbij hoeven we niet direct te denken aan de Republikeinse Partij. Ook Andrew Cuomo (een Democraat) kan als onafhankelijke kandidaat meedoen en enorm veel geld krijgen van het kapitalisme om Zohran Mamdani te verslaan. Wat bepaalt of Mamdani zal winnen hangt af van het opkomst percentage. Erg weinig Amerikanen stemmen bij verkiezingen, omdat ze geen heil zien in de politici van het kapitalisme. De laatste keer stemde slechts 23% van de stemmers in de stad New York.

Als het Mamdani lukt om werkenden en baanlozen aan te zetten om te gaan stemmen, dan maakt hij een kans. Ondanks de racistische hetze tegen hem, kan hij stemmers winnen door juist de problemen van werkenden aan te slaan. Vooral armoede, hoge prijzen en een laag minimumloon spelen een grote rol. Veel werkenden met een niet-witte huidskleur ervaren racisme en werken vaak 7 dagen per week om te moeten rondkomen. De stad New York is een dure stad en dus leven miljoenen om te werken, terwijl een kleine elite (familie Trump) in extreme rijkdom leven. Zohran Mamdani moet dus werkenden aanmoedigen om te gaan stemmen, dan maakt hij een kans op het burgemeesterschap. We weten dat linkse idealen populair zijn, maar de heersende klasse heeft genoeg lakeien die bereid zijn om voor veel geld, de strijd aan te gaan tegen onze idealen!

De oplossing? Strijd, Solidariteit, Socialisme

De rechtse hetze en hysterie kan alleen bevochten worden met duidelijke linkse taal. Daarmee wist Zohran Mamdani de rechtse liberalen binnen de Democratische Partij in New York te verslaan. Ook Dilan Yeşilgöz behoort tot het kamp dat laster en hetze voert. We zagen het met Douwe Bob, die meteen een Jodenhater genoemd werd. Toch is het hoopvol dat types zoals Bob en Mamdani niet meegaan in de heersende lijn van politiek rechts. Strijd is namelijk nodig, als we iets willen doen tegen de ongelijkheid waarmee we te maken hebben. Racisme is niet iets uit de Tweede Wereld Oorlog. Racisme in Nederland bestaat en is vooral gericht tegen minderheden. Komt antisemitisme dan niet voor? Helaas wel en dat moet ook streng bevochten worden. Echter, afkeer van zionisme is geen Jodenhaat!

Solidariteit is daarom nodig van werkenden en baanlozen. Tegen de rechtse hetze en haat. Verdeeldheid van de werkende klasse maakt het mogelijk dat types zoals Wilders en Netanyahu versterkt worden. Het is aan politiek links om hier tegen in te gaan. Helaas is de sociaaldemocratie niet de oplossing. De toekomstige fusiepartij van PvdA en GroenLinks zal slechts een voortzetting zijn van wat er al is, een elitaire club van figuren die een progressief gezicht willen neerzetten van een falend economisch systeem. De nieuwe sociaaldemocratische groene partij zal geen alternatief op racisme, kapitalisme en imperialisme zijn!

Uiteindelijk kan alleen het socialisme een einde maken aan oorlogen, onderdrukking, kapitalisme en imperialisme. Daarvoor is echter een klassenbewustzijn nodig. Het bewustzijn dat de werkende klasse, de enigste klasse is die de kapitalistische minderheid omver kan werpen. Echter zolang de werkende klasse niet georganiseerd is, kan de kapitalistenklasse via hun media en de overheid, de leugen verkondigen dat het kapitalisme werkt. We worden voor de gek gehouden dat de kapitalistische maatschappij, een ”democratische en rechtvaardige” maatschappij zou zijn. Helaas is het klassenbewustzijn nu zeer zwak, mede mogelijk door het verraad van de sociaaldemocratie onder Wim Kok (PvdA leider 1986-2001). Ook de vakbeweging liet zich meesleuren in de kapitalistische logica en bleef tot kort vooral passief.

Het is nu aan ons om de strijd op te voeren. Stakingen, protesten en verzet tegen de kapitalistische samenleving is nodig. Verzet tegen speculanten, huisjesmelkers, bazen die arbeidsmigranten uitbuiten, we moeten allemaal hier tegen in verzet komen. Uiteindelijk kan het kapitalisme niet enkel in Nederland omver geworpen worden. Daarvoor is het systeem te internationaal geworden. Niet alleen in Nederland moet een arbeiderspartij opgezet worden, maar er moet ook een internationale van arbeiderspartijen zijn om de strijd international te voeren.

Het is de taak van revolutionair socialisten om dat te realiseren, hoe moeilijk dat ook moet zijn in deze tijd waarin politiek rechts (en extreemrechts) nog steeds de bovenhand heeft in het publieke debat.

Update 02-07: Ondertussen is Douwe Bob gevlucht uit Nederland, voor bedreigingen die hij ontvangen heeft uit de extreemrechtse zionistische hoek. Dit bewijst de wreedheid van het zionisme en waarom we het bevechten. 

De NAVO is er niet voor ons!

Met ons bedoelen we de werkende klasse, de klasse die geen baat heeft bij oorlogen. Dat de kapitalisten klasse wel profiteert van oorlog komt omdat de wapenindustrie in de westerse wereld, privé bezit is. Het Militair Industrieel Complex is een commerciële sector waar winst gemaakt wordt over lijken. Nu de wereld verwikkeld is in een competitie tussen de twee imperialistische kampen brult men in het westen dat miljarden nodig zijn voor onze ’’veiligheid’’. In werkelijkheid gaat het bij de NAVO niet om onze veiligheid, maar om de versterking van westerse kapitalistische belangen.

Dat begon eigenlijk al tijdens de eerste Koude Oorlog. Nog steeds is de eerste zin van de alliantie; ’’De NAVO promoot de democratische waarden’’ meteen gevolgd door ’’De NAVO zet zich in voor een vreedzame oplossing van geschillen’’. Deze twee leuzen zijn leugens, want de NAVO heeft niets met democratische waarden. Als voorbeeld hoeven we alleen maar te kijken naar de lid staten. Dictaturen zoals Turkije mochten gewoon lid worden, ook de Portugese dictatuur van António Salazar was een medeoprichter van de NAVO. Anticommunisme was de belangrijkste drijfkracht, niet democratische waarden.

Vreedzaamheid past ook niet bij de NAVO. Men steunde elke anticommunistische dictatuur met wapens, geld en middelen om werkenden te onderdrukken. Zo kwamen NAVO wapens in de handen van wrede regimes, van absolute Arabische monarchieën tot rechtse Aziatische dictaturen. Ook het zionistische Israël, kon met NAVO wapens elke Palestijnse roep om vrijheid onderdrukken.

Wat is het alternatief op de NAVO?

Veel werkenden en baanlozen laten zich misleiden door de imperialistische rivaliteit en de oorlogstaal. Angst heerst, doordat Rusland en China nu het westen uitdagen en niet vies zijn om imperialistische methodes te hanteren. In de media van NAVO landen heerst sinds 2022 nu oproepen tot militarisme en bewapening. Revolutionair socialisten verwerpen de oorlogshitsers. Ook Donald Trump die foutief werd neergezet als een vredespresident, bleek eropuit te zijn om oorlog te voeren, wat ook past bij de aard van zijn regime. De Amerikanen willen geen vrede, ze willen conflicten om hun zakenbelangen veilig te stellen!

Werkenden hebben niets te winnen bij oorlogen. Het alternatief is socialisme, de omverwerping van het kapitalisme niet in één land, maar in alle landen. Revolutionair socialisten vinden dat wij de werkende klasse niet horen te betalen voor de oorlogen van het kapitalisme, dat conflicten nodig heeft om uitbuiting en onderdrukking te rechtvaardigen. Natuurlijk is defensie nodig, maar daar is de NAVO juist niet voor. Dat de Amerikanen nu samen met de Israëliërs het land Iran kapot bombarderen, zegt genoeg over de ‘’vreedzame’’ aard van het westerse imperialisme.

Nederland uit de NAVO

Wij pleiten ervoor om Nederland direct uit de NAVO te krijgen. Dat is het standpunt dat politiek links moet innemen. Helaas doet gevestigd links dat niet meer, omdat de sociaaldemocraten, groenen en linkse populisten totaal verrechtst zijn. Zelfs de SP pleit niet meer voor Nederland uit de NAVO. Daarom is het belangrijk dat revolutionair socialisten het verraad van de sociaaldemocratie blootstellen en NAVO aanhangers zoals Frans Timmermans ontmaskeren. Want onder de linkse schil is de PvdA/GL en hun toekomstige fusiepartij, echt geen anti-kapitalistisch en anti-imperialistisch alternatief.

Strijd, solidariteit, socialisme

Verzet tegen de NAVO moet van onderaf komen. Van werkenden en baanlozen die zich organiseren in strijdbare organisaties. Dat kunnen de vakbonden zijn en protest groepen. Belangrijk is wel dat werkenden ook inzien dat een nieuwe politieke partij nodig is. De groei van extreemrechts ligt samen met de afwezigheid van een arbeiderspartij die het opneemt voor de werkende klasse en die een socialistisch alternatief neerzet.

Wij zeggen:

• Nee tegen de Amerikaanse/Israëlische oorlog tegen Iran
• Nee tegen de genocide in de Gaza Strook
• Een internationaal arrestatiebevel voor Donald Trump en Benjamin Netanyahu
• Massief verzet en protesten tegen de NAVO en het westerse imperialisme
• Geen steun voor progressieve lakeien van het imperialisme, waaronder de sociaaldemocratie
• Werkenden moeten in verzet komen, dat kan door wapenleveringen weigeren te vervoeren en via stakingen duidelijk maken dat ze de oorlog van de imperialisten niet steunen!

Artikel door Jorein Versteege

Bernie Sanders, de klassieke sociaaldemocraat

Bernard Sanders is een unieke politicus in de Verenigde Staten van Amerika. Anders dan de neoliberale Democraten en de reactionaire Republikeinen, is Sanders een klassieke sociaaldemocraat. Een idealistische man die het altijd opgenomen heeft voor werkenden, in een land waarin politici meer naar de wensen van de kapitalisten dansen. Hij is nooit echt een Democraat geweest en werkte alleen binnen de Democratische Partij vanuit de foutieve overtuiging, dat je als linkse politicus alleen via de neoliberale partij aan de macht kunt komen.

In 2016 kwam hij in het wereld nieuws, door de strijd aan te gaan voor het kandidaatschap van de Democratische Partij. Donald Trump was toen net gekozen voor de Republikeinse Partij. Helaas verloor Sanders aan Hillary Clinton. De partijtop en veel liberalen vreesde dat ze zouden verliezen met de linkse Bernie Sanders. Het werd precies andersom, de Democraten verloren omdat Hillary Clinton werd gezien als deel van de corrupte elitaire politiek, Trump speelde hier hard op aan. Bernie Sanders had Donald Trump kunnen verslaan, maar de laffe Democratische Partij durfde het niet aan om een sociaaldemocraat te kiezen. We weten wat het resultaat van hun keus was!

Vier jaar later probeerde Sanders het opnieuw. Maar dit keer capituleerde hij nog voordat de strijd binnen de partij echt was gevoerd. Hier zien de beperkingen van de sociaaldemocraat duidelijk. De vrees voor Donald Trump was groter dan zijn eigen idealen. De Democratische Partij kreeg met Joe Biden opnieuw een neoliberaal, die enkel wist te winnen omdat Trump zich heel onpopulair had gemaakt tijdens de Covid-19 pandemie.

In 2024 deed Bernie Sanders niet eens moeite en steunde direct Joe Biden weer. Toen de oude president besloot om niet mee te doen, steunde Sanders direct Kamala Harris. Die verloor van Donald Trump omdat de Democraten enorm onderschat hadden hoeveel woede en afkeer er heerste. Trump kon hierop spelen, men was zijn blunders uit 2017-2021 weer vergeten en ondanks een slechte campagne, wist Trump met rechts populisme te scoren. Kamala Harris kon met haar rechtse liberale opvattingen het niet winnen van de extreemrechtse MAGA (Make America Great Again) sekte.

Hoe kan Bernie winnen?

De VS heeft nood aan een links geluid. Nood aan een partij die het voor werkenden en baanlozen wil opnemen. Werkenden minachten de Democratische Partij en Republikeinse Partij. Dit is te zien aan het opkomst percentage bij verkiezingen. Hoewel er meer stemde in 2024 bij de laatste presidentiële verkiezing, is het aantal niet stemmers nog steeds hoog. Bij locale Amerikaanse verkiezingen stemt vaak 50% van alle stemmers niet. Miljoenen komen niet stemmen omdat ze geen heil zien de in kandidaten van de twee kapitalistische partijen.

Met zijn Fighting Oligarchy-Tour wakkert Bernie Sanders de massa’s opnieuw aan. Maar er zal enorme desillusie volgen als hij straks opnieuw capituleert aan de Democratische Partij. De heersende oligarchie moet ook bevochten worden. Maar dat kan alleen als werkenden en baanlozen een nieuw partij oprichten. Er is nood aan een nieuwe arbeiderspartij. Alleen moeten er wel leidende figuren zijn die er moeite voor willen doen. Als die blijven oproepen om op Democraten te stemmen, dan zal er nooit veranderingen komen.

Wij roepen op om Sanders (kritisch) te steunen. Maar we kaarten ook zijn beperkingen aan. Een breuk met de Democratische Partij is nodig om werkenden te mobiliseren. In 2016 en 2024 was dit mogelijk geweest, toen koos Bernie Sanders hier niet voor en het resultaat was Donald Trump. Extreemrechts komt steeds aan de macht omdat Amerikaans politiek links niet buiten de neoliberale Democratische Partij durft te denken. Hierdoor blijft het twee partijen stelsel bestaan en de heerschappij van de rijken!

Wij zeggen:

• Steun de Fighting Oligarchy-Tour
• Breek met de Democratische Partij
• Bouw aan strijd comités, die stakingen en verzet kunnen organiseren
• Bevecht het racisme, seksisme en de aanvallen op democratische vrijheden door de MAGA sekte
• Ontmasker MAGA als een werktuig van de kapitalisten, waar Trump toe behoort
• Laat Strijd, Solidariteit en Socialisme onze strijdwoorden zijn, tegen de Republikeinen en de Democraten die gefaald hebben om Trump tegen te houden.

Dossier door Marco de Laforcade (Boston) en Aron Schall (New York)

Velen zijn verrast door de duidelijke winst die Trump boekte bij kiezers uit de arbeidersklasse en minderheden. Dit is ongetwijfeld een gevaarlijke en afschuwelijke situatie voor de meerderheid van de samenleving. Hoe kon dit gebeuren en wat betekent het voor de arbeidersklasse? En wat kunnen we doen om terug te vechten? Om deze vragen te beantwoorden hebben we een grondige analyse nodig van hoe we hier zijn gekomen, hoe beide partijen de verkiezingen hebben benaderd en de materiële context achter de resultaten.

Extreemrechts groeit, Democraten verliezen fors

Aan de oppervlakte lijkt het alsof extreemrechts enorme winst heeft geboekt en dat de Amerikaanse samenleving als geheel naar rechts is opgeschoven. Liberale experts beweren dat Amerikanen gewoon racistisch of seksistisch zijn, of dat kiezers van derde partijen de schuld zijn van de opkomst van Trump. Deze argumenten geven de realiteit van de situatie niet volledig weer. Terwijl Trump ongeveer twee miljoen stemmen meer kreeg in vergelijking met 2020, verloor Kamala Harris bijna zeven miljoen stemmen in vergelijking met Joe Biden. Hoewel meer mensen uit de arbeidersklasse en gemarginaliseerde groepen op Trump stemden dan vier jaar geleden, verbleekt dit aantal bij het aantal mensen dat deze keer geen goede opties zag en ervoor koos om op geen enkele presidentskandidaat te stemmen.

Abortusrechten, universele gezondheidszorg, een verhoging van het nationale minimumloon en ander sociaal en economisch beleid blijven erg populair. In 7 van de 10 staten werden bij referenda voorstellen aangenomen die abortusrechten in de staatsgrondwet vastlegden, waarbij er in Florida een meerderheid van stemmen was maar niet de vereiste 60%. Inclusief Florida zijn dat vijf staten waar abortusrechten brede steun kregen terwijl Trump er de presidentsverkiezingen won. In Missouri, waar Trump met 58,5% won, vernietigden de kiezers het grondwettelijke abortusverbod van hun staat terwijl ze een initiatief goedkeurden dat het minimumloon verhoogde naar $15 en werknemers in grote bedrijven ziekteverlof bood. Tlaib won haar district in Michigan met een aardverschuiving en toonde de kracht aan van een principieel standpunt over Gaza in een “rode” staat.

Hoewel het niet te ontkennen valt dat bepaalde delen van de arbeidersklasse naar rechts zijn opgeschoven en dat de basis van extreemrechts zich sterk heeft gemanifesteerd en meer macht heeft, laat het totaalplaatje van deze verkiezingen eerder een duidelijke afwijzing van de Democratische partij door de werkenden zien dan een grootschalige ommezwaai naar rechts. De Democraten slaagden er niet in om veel van hun verkiezingsbeloften waar te maken, waaronder het invoeren van een minimumloon van $15 en het verlengen van de sociale vangnetten uit het Covid-tijdperk. De regering Biden maakte in plaats daarvan een einde aan deze vangnetten. Ondertussen werden de abortusrechten onder Joe Biden’s bewind uitgekleed en bleef zijn regering voor miljarden dollars wapens leveren aan Israël, waardoor een voortdurende genocide mogelijk werd, waarbij meer dan een kwart van de slachtoffers kinderen zijn. De Democratische Partij heeft protesten van jongeren en werkenden de kop ingedrukt en campagne gevoerd voor het behoud van de status quo, door te beloven de partij van de orde en de gevestigde orde te zijn. Vooral moslim- en Arabische arbeiders en jongeren zijn sterk geradicaliseerd door het beleid van de regering Biden in Gaza en haar rol in het versterken van kolonialisme en onderdrukking over de hele wereld.

De Democraten hebben ook toegestaan (en soms zelfs mogelijk gemaakt) dat reactionaire ideeën terrein wonnen in de arbeidersklasse. Biden hield het reactionaire ‘Titel 42’-beleid van Trump in stand en gebruikte de pandemie om meer dan 2,8 miljoen migranten te deporteren in zijn eerste twee jaar in functie. Biden beloofde dakloosheid en AIDS uit te bannen, maar nam in plaats daarvan een “verbod” aan van discriminatie van transatleten op staatsniveau, wat het individuele scholen mogelijk maakt om nog steeds op legale wijze te discrimineren. In het licht van het toenemende geweld tegen transgenders en de niet aflatende zondebokpolitiek van Trump, wankelde Kamala Harris tijdens haar campagne over de kwestie en zei ze alleen dat ze “de wet zou volgen” als het ging om transgenderzorg. In plaats van een strijdbare boodschap te brengen en te pleiten voor beleid dat de rechten van migranten en LGBTQIA+ personen verdedigt, capituleerde Harris voor de rechterzijde en beloofde ze alleen maar meer van hetzelfde.

Dit verraderlijke beleid heeft de aard van de Democratische partij blootgelegd aan heel wat jongeren en werkenden. De Democraten blijken een partij van de miljardairsklasse die lippendienst bewijst aan sociale rechtvaardigheid en economische hervormingen terwijl ze de wijdverspreide ongelijkheid, onderdrukking en verslechterende economische omstandigheden in stand houdt. Kamala Harris was niet in staat om zich op een zinvolle manier te onderscheiden van het presidentschap van Biden en gaf zelfs toe dat ze “niets anders zou hebben gedaan” in zijn schoenen. In plaats van een duidelijk alternatief te bieden en te spreken tot de bezorgdheid van miljoenen kiezers uit de arbeidersklasse, draaide ze op steunbetuigingen van conservatieve politici en maakte ze een steeds kleiner wordende groep van “Never Trump” Republikeinse kiezers het hof. Door in het Midwesten campagne te voeren met Liz Cheney, dochter van oorlogsmisdadiger en profiteur Dick Cheney, gaf Harris een duidelijke boodschap af dat ze altijd voorrang zou geven aan de belangen van haar mede-elite in plaats van de anti-oorlogsbeweging of de economische zorgen van miljoenen mensen aan te pakken.

Voor werkende mensen is de levensstandaard de afgelopen jaren sterk gedaald als direct gevolg van inflatie. Hoewel Biden de Inflation Reduction en CHIPS Acts aanprees als overwinningen die de economie zouden verbeteren, waren dit vooral maatregelen die bedoeld waren om de VS sterker te maken in de koude oorlog met China. Hoewel de inflatie is gedaald tot 2,6% in vergelijking met de piek van 7% na de pandemie, betekent de opeenstapeling van prijsstijgingen op basisgoederen zonder overeenkomstige loonsverhogingen geen verbetering voor de meeste mensen, ondanks een zogenaamd “sterke” economie. In werkelijkheid werkt de economie alleen voor de rijkste Amerikanen. Dit wordt (op een tegenstrijdige manier) weerspiegeld in het feit dat mensen met een inkomen onder de $50.000/jaar in de richting van Trump schoven tijdens deze verkiezingen, terwijl de enige demografische groep die de Democraten konden vasthouden kiezers waren die meer dan $100.000/jaar verdienden. Door te verkondigen dat de economie het goed deed onder Biden, kwamen de Democraten over als wereldvreemd en bevoorrecht voor veel Amerikanen die in deze verkiezingen op zoek waren naar verandering.

Trump kan ons niet redden van kapitalistische crises

Een belangrijk aspect van het succes van Donald Trump kwam van populistische economische oproepen die gehoor vonden in het politieke vacuüm van een glansloze Democratische campagne en een gebrek aan een onafhankelijke beweging van de arbeidersklasse. Hij beloofde om “de economie te repareren” en productiejobs terug te brengen in de VS, waarbij hij zijn oude slogans van “America First” nieuw leven inblies en de taal van werkenden gebruikte om een breed scala aan kiezers aan te spreken die hard zijn getroffen door het falen van de liberale politiek. Hij heeft opgeroepen tot een aantal loze beloften, waaronder het verlagen van belastingen voor werkende mensen en het terugbrengen van Amerikaanse banen, terwijl hij chauvinistische sentimenten aanwakkert door massadeportaties en aanvallen op LGBTQIA+ personen. Trump is er zelfs in geslaagd om zichzelf af te schilderen als de kandidaat die het sterkste gekant is tegen oorlog, door te pleiten voor het beëindigen van de oorlog in Oekraïne om zich voornamelijk te richten op het bestrijden van China. Hij heeft echter vooral campagne gevoerd voor protectionisme en het verhogen van tarieven op geïmporteerde goederen uit landen als China en Mexico. Hoewel miljoenen mensen terecht walgen van de retoriek van Trump en zijn pogingen om de verkiezingen van 2020 te stelen, heeft hij zijn campagnestrategie aangepast om een beroep te doen op werknemers die geen andere oplossingen zien voor de crises waar ze mee te maken hebben.

Het is echter belangrijk om op te merken dat Trump er uiteindelijk niet in zal slagen om het soort arbeidsomstandigheden terug te brengen dat bestond op het hoogtepunt van het Amerikaanse imperium. Door het verhogen van tarieven en het voeren van handelsoorlogen zal de inflatie waarschijnlijk omhoog schieten, omdat geïmporteerde goederen waar de economie nu van afhankelijk is, duurder worden. Trump en JD Vance hebben ook aangegeven dat ze van plan zijn om de Amerikaanse dollar te devalueren, nog een recept voor stijgende prijzen. Bovenop dit alles zou Trumps plan voor massale deportaties enorme schade toebrengen aan de Amerikaanse economie, vooral in de landbouw, waarvoor de arbeidersklasse zou betalen met hogere voedselprijzen. Uiteindelijk zijn Trump en het deel van de kapitalistische klasse dat hij vertegenwoordigt volledig toegewijd aan de voortzetting van het kapitalisme, in een nog gevaarlijkere en brutalere vorm. Werkenden moeten zich geen illusies maken dat Trumps versie van hetzelfde uitbuitende en onderdrukkende kapitalistische systeem onze klasse ook maar enigszins ten goede zal komen. In zijn eerste regering voerde hij een brutaal asociaal beleid dat vooral leidde tot grotere uitbuiting van werkenden en het klimaat, waarbij een groter deel van de rijkdom van de samenleving naar de ultra-rijken ging. Niets wijst erop dat zijn tweede termijn anders zal zijn, met een kabinet vol Wall Street-managers en bedrijfspolitici, om nog maar te zwijgen van Trumps nauwe politieke relatie met Elon Musk. Ondanks de beweringen van extreemrechts dat ze gewone werkenden vertegenwoordigen tegen het “elitisme” van “woke links”, is de haat tegen onderdrukte mensen die ze prediken een klassieke verdeel-en-heers tactiek van heersende elites. Aanvallen op trans personen en migranten dienen alleen maar om de solidariteit van de arbeidersklasse te verzwakken. Rechtse populistische krachten zijn in staat geweest om de woede over hun eigen mislukte kapitalistische systeem af te buigen door met de vinger te wijzen naar de meest onderdrukte arbeiders. Als socialisten moeten we energiek strijden tegen alle vormen van onderdrukking, om de basis te leggen voor een verenigde, diverse beweging van de arbeidersklasse die in staat is het kapitalisme uit te dagen.

Kan een “Blauwe Golf” Trump nog stoppen?

Een belangrijke reden waarom Trump zoveel succes heeft geboekt met zijn brede populistische oproepen is dat er nog steeds geen sterk alternatief ter linkerzijde is om door zijn retoriek heen te prikken en echt te pleiten voor beleid dat het leven van miljoenen mensen zou verbeteren. In de hele Amerikaanse samenleving en ook internationaal is er een toenemend wantrouwen in instellingen en het politieke establishment, en daar is een goede reden voor. De arbeidersklasse heeft crisis na crisis meegemaakt, waardoor het pijnlijk duidelijk is geworden dat de status quo niet kan voortduren zonder dat de ellende voor de meerderheid van de mensen toeneemt. Maar door een gebrek aan organisaties en tradities van de arbeidersklasse kan deze woede en dit wantrouwen gemakkelijk worden gekanaliseerd in rechts populisme in plaats van militante klassenpolitiek. Trump is hier een duidelijke weerspiegeling van, net als figuren als Le Pen in Frankrijk en Farage in het Verenigd Koninkrijk. Hiermee samenhangend is de afnemende populariteit van gevestigde centrumpartijen zoals de Democraten, Macrons RE-partij in Frankrijk, de Tories in het Verenigd Koninkrijk en de transformatie van de Republikeinen in een door en door rechts-populistische partij. Dit maakt de opbouw van massale arbeidersorganisaties met duidelijke militante eisen de onmiddellijke prioriteit voor arbeiders en socialisten in de VS en over de hele wereld.

In zijn campagnes van 2016 en 2020 bracht Bernie Sanders ideeën naar voren als Medicare for All, gratis toegang tot hoger onderwijs en hogere belastingen op de rijken om sociale voorzieningen te betalen die veel mensen hard nodig hebben. Hoewel hij meedogenloos werd gesaboteerd door de Democratische partijmachine, toonden zijn campagnes de overweldigende steun in de samenleving voor ingrijpende veranderingen, waarbij een van zijn belangrijkste slogans een “politieke revolutie tegen de miljardairsklasse” was. Trump gebruikt de anti-establishment en anti-elitaire stemming in de Amerikaanse samenleving om zich valselijk op te werpen als een held van de werkende klasse en te doen alsof hij voor hun belangen vecht. Ondertussen is Bernie veranderd van een doorn in het oog van het Democratische establishment in één van hun betrouwbare voetsoldaten. In plaats van door te gaan met het organiseren van de werkenden die hem steunden en te beginnen met het opbouwen van een onafhankelijke beweging van de arbeidersklasse, capituleerde hij en voerde campagne voor zowel Joe Biden als Kamala Harris. Met uitzondering van Rashida Tlaib, die terecht weigerde Harris te steunen, deed de “progressieve” vleugel van de Democraten zoals AOC en de “Squad” hetzelfde en viel zelfs derde kandidaten aan op sociale media. AOC is overgestapt van het organiseren van sit-ins met de Sunrise Movement in het kantoor van Nancy Pelosi naar het zich scharen achter de belangen die ze zwoer te bestrijden.

Deze progressieve politici kregen hun start in de “Blauwe Golf” van 2018, waar wijdverspreide reacties op de eerste twee jaar van het presidentschap van Trump het anti-Trump sentiment aanwakkerden en leidden tot aanzienlijke politieke winst voor de linkervleugel van de Democratische Partij. Het lidmaatschap van de Democratic Socialists of America (DSA) steeg en nieuwe linkse politici wonnen aan populariteit door te beloven de Democratische Partij “van binnenuit” te veranderen. Na verloop van tijd waren deze politici echter minder bereid om te vertrouwen op de massale steun die hen in het parlement had gebracht en waren ze meer bereid om compromissen te sluiten met de Democratische Partij, waarbij ze het idee lieten varen om druk uit te oefenen op figuren als Pelosi en Biden of hun standpunten als hefboom te gebruiken en in plaats daarvan beloofden om hen te steunen in ruil voor een plaats aan tafel. Deze strategie heeft tot een volledig dood spoor geleid, omdat ze er niet in geslaagd zijn om enige concessies van betekenis te bekomen van de big businessvleugel van de partij. In het beste geval zijn ze overvleugeld door mainstream politici die opriepen tot het aftreden van Biden terwijl zij hem bleven verdedigen, en in het slechtste geval zijn ze helemaal gestopt met het verdedigen van het beleid dat hen zo populair heeft gemaakt.

Dit betekent dat het onwaarschijnlijk is dat er in 2026 een soortgelijke Blauwe Golf zal zijn. Hoewel het waarschijnlijk is dat het eerste beleid van Trump tot een wijdverspreid verzet zal leiden, is de Democratische partij na het presidentschap van Biden extreem in diskrediet geraakt, vooral onder de meest actieve en militante lagen van arbeiders en jongeren.

Helaas blijft de strategie van Bernie en de andere linkse Democraten binnen de grenzen van de Democratische partij en daagt uiteindelijk de status quo niet uit. Terwijl Bernie Sanders de Democraten bekritiseert omdat ze “de arbeidersklasse hebben verraden”, heeft hij zelf altijd Biden en Harris gesteund en in een recent interview expliciet gezegd dat hij geen voorstander is van de vorming van een nieuwe partij. Simpelweg pleiten voor meer uitdagers in voorverkiezingen in districten waar de Democraten normaal gezien winnen, betekent een zware strijd leveren en middelen verspillen die beter besteed zouden kunnen worden aan het mobiliseren van het soort campagne dat Bernie bouwde in zijn kandidatuur voor 2020.

De Democratische Partij is door-en-door een volledig ondemocratische partij gecontroleerd door big business. De ervaring van Bernie en de Squad laat zien hoe werken binnen deze partij een doodlopende weg is, terwijl het steunen van progressieve kandidaten in rode staten zonder eigen partij niet zal leiden tot de gecoördineerde massabeweging die nodig is voor arbeiders. Deze “linkervleugel” van de Democraten zou in staat zijn om een enorme verschuiving in de Amerikaanse politiek teweeg te brengen als ze in plaats daarvan een nieuwe partij zouden oprichten rond Medicare for All, een Green New Deal, het steunen van de arbeidersbeweging en het beëindigen van de wapenleveringen aan Israël. Helaas hebben ze bijgedragen aan de leegte van massale arbeidersorganisaties die in staat zijn om Trump en het groeiende extreemrechts op een zinvolle manier uit te dagen. Een nationale beweging van, door en voor de arbeidersklasse die losstaat van bedrijfsbelangen is niet slechts een hersenschim van socialisten. Er bestaat vandaag een grote opening voor een dergelijk model, met 58% van de Amerikanen die voorstander zijn van een derde partij los van de Democraten en Republikeinen, en een aanhoudende populariteit van de eisen van de arbeidersklasse.

Het is ook nodig om de rol van de vakbonden in deze verkiezingen te begrijpen. De toegenomen strijdbaarheid van de vakbonden in de afgelopen jaren heeft leiders als UAW-voorzitter Shawn Fain, Teamstervoorzitter Sean O’Brien en Association of Flight Attendants voorzitster Sara Nelson in de schijnwerpers gezet. Deze leiders hebben zich echter ook niet ingezet voor de onafhankelijkheid van de arbeidersklasse. Terwijl ze verklaringen aflegden tegen de rol van de Amerikaanse regering in de genocide in Gaza, steunde de UAW-leiding niettemin Joe Biden (en daarna Harris) voor het presidentschap, waarmee ze een tegenstrijdige boodschap bracht ondanks druk vanuit de vakbond om de steun in te trekken. Aan de andere kant sloot O’Brien zich aan bij Trump door te spreken op de Republikeinse Nationale Conventie en $45.000 te doneren aan zijn organisatie. Deze twee ontwikkelingen tonen de opkomende “linkse” en “rechtse” vleugel van de nieuwe leidingen van de vakbonden, die nog steeds vertrouwen op hun relaties met traditionele partijen in plaats van te helpen bij het organiseren van de arbeiderspartij die zo hard nodig is. Nu de publieke steun voor vakbonden het hoogst is sinds de jaren 1950, moeten deze vakbonden omgevormd worden tot instrumenten voor een wijdverspreide klassenstrijd en onafhankelijke politiek. Vakbondsleden hebben de belangrijkste rol te spelen in het vervullen van deze taak, aangezien Trump ongetwijfeld zijn zinnen zal zetten op het aanvallen van de groeiende arbeidersbeweging.

Wat is de volgende stap? Hoe we terug kunnen vechten

Hoewel velen zich begrijpelijkerwijs verloren of wanhopig voelen bij het vooruitzicht van Trumps volgende termijn, hebben wij als werkende klasse de macht om terug te vechten tegen extreemrechts en in het offensief te gaan voor wat we echt nodig hebben. Het potentieel is te zien in de inspirerende solidariteitsbeweging voor Gaza, in de herontwakende arbeidersbeweging die overwinningen behaalt en enige houvast vindt na decennia van nederlagen, en in de brede populariteit van een derde partij en de groeiende populariteit van het socialisme. De Amerikaanse afdeling van het Project for a Revolutionary Marxist International (PRMI) steunt de oproep tot nationale protesten op 20 januari, de dag van de inauguratie van Trump. Dit is een cruciale eerste stap om onze potentiële macht als werkenden te laten zien, en dat we onafhankelijk van de Democratische partij de strijd aan kunnen gaan met Trump’s hatelijke agenda. Belangrijk is dat deze acties positieve eisen stellen rond migrantenrechten, vrouwenrechten en “geld voor de behoeften van mensen, niet voor de oorlogsmachine”. Het PRMI zal deelnemen aan deze betogingen in meerdere steden in de VS. Het is echter duidelijk dat één protest niet genoeg zal zijn. Als we hopen extreemrechts voorgoed te stoppen, hebben we duurzame democratische structuren nodig en een duidelijk programma en strategie om te vechten voor wat we als klasse nodig hebben.

Als we kijken naar de geschiedenis van de arbeidersbeweging en bewegingen tegen onderdrukking, dan is het duidelijk dat het mogelijk is om extreemrechts en de kapitalistische klasse te bestrijden. Abortusrechten in de VS werden oorspronkelijk niet gewonnen door de vrijgevigheid van het Hooggerechtshof, maar door de militante vrouwenbeweging. Zonder de jarenlange strijd van arbeiders in het hele land zouden we geen weekends, betaald verlof, vakanties, veiligheidsvoorschriften op het werk of een minimumloon hebben. Welke gevestigde partij er ook aan de macht is, het zijn de acties en de organisatie van gewone werkende mensen die het tij kunnen keren.

Socialisten, anti-imperialisten, studenten en arbeiders van alle achtergronden zouden nu moeten beginnen met het opbouwen van een verenigd front om extreemrechts te bestrijden en te werken aan de opbouw van een arbeiderspartij. Dit zou een coalitie zijn van arbeidersorganisaties verenigd rond duidelijke eisen, volledig onafhankelijk van de twee gevestigde partijen en elke invloed van het bedrijfsleven. Zolang onze bewegingen gebonden blijven aan de kapitalistische klasse en de Democraten, zullen ze gecoöpteerd blijven worden en naar het doodlopende pad geleid worden van elke vier jaar blauw stemmen terwijl er niets verandert. Uit de protesten op de dag van de eedaflegging moeten we massabijeenkomsten opbouwen om op democratische wijze een programma, strategie en leiderschap voor een sterke nationale beweging te bespreken en vast te stellen. Een effectief verenigd front zal de bewegingen en krachten moeten samenbrengen die op dit moment los van elkaar actief zijn: de pro-Palestijnse solidariteitsbeweging, de arbeidersbeweging, de LGBTQAI+ beweging, feministen, socialisten en meer. Protesteren zal niet genoeg zijn; om te winnen wat we nodig hebben, zullen we effectievere tactieken moeten gebruiken, zoals bezettingen, stakingen en walkouts. Alleen door gedurfde, strategische actie zullen de werkenden niet alleen Trump kunnen verslaan, maar de hele reactionaire rechtse beweging, terwijl ze vechten voor echte verandering voor de klasse als geheel.

Maar zolang het uitbuitende en onderdrukkende kapitalistische systeem blijft bestaan, zal extreemrechts terug blijven komen en zullen onze rechten en bestaansmiddelen weer bedreigd worden. Het is vandaag maar al te duidelijk dat overwinningen uit het verleden gemakkelijk door de kapitalistische klasse kunnen worden afgepakt wanneer ze de kans krijgen. Deze moeten voortdurend verdedigd worden door middel van langdurige strijd en organisatie van de arbeidersklasse, maar we hebben ook een langetermijnvisie voor onze toekomst nodig. De aarde kan het kapitalisme niet veel langer in stand houden en de omstandigheden voor werkende mensen en onderdrukten over de hele wereld worden steeds ondraaglijker. Er is een revolutie nodig om de samenleving op te bouwen die we nodig hebben: een socialistische samenleving die collectief en democratisch geleid wordt door de hele mensheid om te voorzien in de behoeften van de mensheid en de aarde. Het PRMI is een revolutionaire organisatie die zich inzet om de basis te leggen voor een massale revolutionaire partij in de VS. Zo’n partij, gebaseerd op militante klassenstrijd, is nodig om de reactie voor eens en voor altijd te stoppen. En omdat het kapitalisme een internationaal systeem is, hebben we een internationale strijd nodig. Ons project is aanwezig in 27 landen en heeft als doel om te helpen een wereldpartij op te bouwen die deze strijd kan leiden.

Waar wij voor staan:

• Een verenigd front van alle krachten van de werkende klasse om te vechten tegen de uiterst rechtse agenda van Trump, evenals tegen het kapitalistisch systeem als geheel. Vanuit de protesten bij de eedaflegging hebben we democratische massabijeenkomsten nodig om de basis te leggen en te discussiëren over programma, strategie en tactiek. De pro-Palestijnse solidariteitsbeweging, de arbeidersbeweging en vakbonden, en alle werkenden en jongeren die zich organiseren tegen uitbuiting en onderdrukking zullen hun krachten moeten bundelen met een gemeenschappelijk programma.
• Een onmiddellijk einde aan de genocide in Gaza en aan alle militaire financiering van Israël door de VS. Het militair-industrieel complex moet ontmanteld worden en die miljarden dollars moeten gebruikt worden om gratis universele gezondheidszorg, sociale huisvesting en een volledige transitie naar hernieuwbare energie te financieren. Er moet een einde komen aan de imperialistische betrokkenheid van de VS bij alle oorlogen in het buitenland, waaronder Oekraïne, Jemen, Syrië en Somalië.
• Een einde aan de inflatie en de torenhoge huisvestingsprijzen die het leven van alle arbeiders verslechteren. We hebben nodig:
  • Een onmiddellijk federaal minimumloon van $30 en aanpassing van het loon aan de kosten van levensonderhoud (indexatie) voor alle werkenden.
  • Prijscontroles op alle consumptiegoederen, democratisch beheerd door arbeiderscomités
  • Een militante huisvestingsbeweging, georganiseerd in huurdersvakbonden om te vechten voor een federale huurstop
  • Een grootschalig programma voor door vakbonden gebouwde sociale woningen, gratis en democratisch beheerd door gemeenschappen. Dit moet betaald worden door een belasting van 40% op het vermogen van miljardairs.
• Strijdbare door de achterban geleide vakbonden op elke werkplek om ons te verdedigen tegen de anti-vakbondsaanvallen van Trump en te vechten voor echte verbeteringen in onze levensstandaard.
• Gratis, universele gezondheidszorg van hoge kwaliteit voor iedereen.
• Gratis abortus op verzoek. We hebben een socialistische feministische beweging nodig in alle 50 staten om verdere aanvallen op reproductieve rechten te voorkomen en te vechten om reeds bestaande abortusverboden in te trekken. De beweging moet ook de distributie van abortuspillen coördineren om de toegang tot abortus voor alle mensen uit de werkende klasse te garanderen.
• Volledige wettelijke gelijkheid voor LGBTQAI+ personen, inclusief lichamelijke autonomie en gratis, universele genderbevestigende zorg. Personeel in bedrijfstakken als de gezondheidszorg en het onderwijs moet zich organiseren en aansluiten bij de transrechtenbeweging, en weigeren transfobe wetten uit te voeren, zoals toiletverboden en verboden op genderbevestigende zorg. De beweging tegen Trump moet verdedigingscomités van werknemers organiseren om te vechten tegen haatmisdrijven en aanvallen op de trans- en queergemeenschap.
• Het recht op permanent, legaal verblijf voor alle migranten in de VS. Xenofobie en deportaties dienen alleen om werkenden tegen elkaar te verdelen terwijl de kapitalisten ons allemaal blijven uitbuiten. De arbeidersklasse moet verdedigingscomités opzetten om zich te verzetten tegen deportaties.
• Maak een einde aan de militarisering en het politiegeweld dat onze gemeenschappen terroriseert, vooral zwarte buurten. De politie is een instrument van de kapitalistische staat en dient en beschermt ons niet. Gemeenschappen zouden democratisch georganiseerde verdedigingscomités moeten hebben die bestaan uit werkenden en die representatief zijn voor de gemeenschappen die ze dienen. Er moet gesneden worden in de politiebudgetten om de behoeften van de mensen te financieren.
• Schaf het zeer ondemocratische Hooggerechtshof af, dat momenteel door Trump en extreemrechts als wapenstok wordt gebruikt.
• Een arbeiderspartij in de Verenigde Staten, volledig onafhankelijk van de invloed van het bedrijfsleven en van beide partijen. Om echt voor onze belangen als werkende klasse te vechten, hebben we een eigen politieke organisatie nodig. Zo’n partij zou meer moeten doen dan alleen meedoen aan verkiezingen; ze zou de klassenstrijd op nationaal niveau kunnen leiden en organiseren en echte overwinningen behalen.
• Een revolutie om het kapitalisme internationaal omver te werpen, waarbij de rijkdom en hulpbronnen van de samenleving in collectief, democratisch eigendom van de werkende klasse worden gebracht. De grondstoffen, technologie en wetenschap die we bezitten hebben het potentieel om het menselijk leven volledig ten goede te veranderen en het leven van iedereen te verbeteren. Alleen door een socialistische revolutie kunnen deze rationeel gebruikt worden door middel van democratische planning. Zo’n maatschappij kan een einde maken aan de onderdrukking en uitbuiting waar we mee te maken hebben en de volledige ontwikkeling en creativiteit van iedereen mogelijk maken.

Artikel door Eris, origineel in het Engels onderaan

In de VS verwachten miljoenen mensen de terugkeer van Trump, die het afgelopen jaar een zenofobe, homofobe, transfobe en seksistische campagne heeft geleid. Immigranten zijn bang voor de man die tegen hen ophitste, als de bron van het probleem voor de rest van de arbeidersklasse in Amerika, terwijl vrouwen en transgenders huiveren bij de verwachte aanvallen op hun rechten. Vooral in de rode staten, die zich bevoegd zullen voelen om de mensenrechten nog verder in te perken. Bovendien zal extreemrechts in de VS, Trump onder druk zetten om actie te ondernemen op grond van Project 2025, een lange lijst van wetswijzigingen waarvan de essentie een wilde aanval is op de democratische rechten, op de georganiseerde arbeidersklasse, op de rechten van werknemers en op het milieu of wat dan ook voor wetgeving die momenteel de winst van de miljardairs in de weg staat.

Deze machtsboost aan extreem-rechts zou niet alleen in Amerika gevoeld worden, maar over de hele wereld en zelfs nog sterker hier, waarbij de rechtse, door Schoof geleide coalitie zou worden aangemoedigd en nog gevaarlijkere retoriek en aanvallen op de rechten van werknemers en democratische wetten zou doorvoeren. rechten, vooral rond de met bezuinigingen gevulde begroting voor 2025.

De belangrijkste vraag waarmee de mondiale supermacht momenteel wordt geconfronteerd, is het conflict tegen het China-Rusland-blok en het gevaar van een militaire uitbarsting in het Midden-Oosten, Oekraïne en de Chinese Zee. Het beleid van Trump zou een gevaar zijn voor miljarden over de hele wereld en vooral voor gemarginaliseerde gemeenschappen

Dit zou ook sterk op het Midden-Oosten worden geprojecteerd – zowel de oude regering Biden/Harris als de toekomstige Trump/Vance zijn op hun eigen manier verplicht de Israëlische oorlogsmachine te steunen. De Biden Harris-regering heeft tot nu toe hun onbelemmerde steun betuigd door een zielige campagne, die gericht was op het verkrijgen van publieke steun. Maar tot nu toe heeft Trump in zijn retoriek alleen maar verdere verwoesting geclaimd, terwijl het einde van het conflict nog niet in zicht is. Hij heeft beweerd dat hij “de Palestijnse solidariteitsbeweging 25 tot 30 jaar terug zal brengen”, door deportaties van studenten en door andere maatregelen. Hij was ook degene die Jeruzalem eenzijdig erkende als uitsluitend de hoofdstad van Israël, terwijl het Palestijnse volk ook recht heeft op een nationale hoofdstad in Jeruzalem.

Een mislukt tweepartijensysteem – hoe de Democraten de weg vrijmaakten

Hoewel de “rode golf” die alle “swing states” overspoelde (en ook enkele traditioneel Democratisch neigende staten) misschien als een verrassing is gekomen, zou vooral na weken van nek-aan-nek-peilingen, de Republikeinse overwinning zelf zeker niet als één verrassing moeten komen. Deze overwinning komt na vier jaar Democratisch bewind, waarin zij de stijgende kosten van levensonderhoud niet hebben aangepakt, geen actie hebben ondernomen om abortus als recht te ratificeren, er niet in zijn geslaagd de vernederende levensstandaard aan te pakken en het afgelopen jaar onvoorwaardelijk de genocide in Israël hebben gesteund. Oorlog tegen het Palestijnse volk, met slechts loze dreigementen om de publieke opinie te kalmeren.

Trump heeft opportunistisch meegeholpen aan deze golf van wanhoop onder het Amerikaanse volk en verkondigde dat immigranten de bron zijn van financiële problemen voor de rest van de Amerikaanse arbeidersklasse. Hij beweerde hypocriet dat hij de economie zou kunnen herstellen, terwijl zijn economische plan grote belastingverlagingen voor miljardairs omvatte, verdere aanvallen op de arbeidersklasse door middel van bezuinigingsmaatregelen, maatregelen die bazen in staat zouden stellen hun werknemers verder uit te buiten en tarieven die de arbeidersklasse verder zouden uitbuiten. de kosten van levensonderhoud voor tientallen miljoenen mensen drastisch verhogen.

Maar deze stem voor Trump betekent niet noodzakelijkerwijs een verschuiving naar rechts onder het Amerikaanse volk – in zeven van de tien staten stemden mensen voor ratificatie van de staats grondwet van abortus en in Florida stemde toch 57% voor het idee om abortus op te nemen in de grondwet van de Staat Florida. Dit laat zien dat mensen niet noodzakelijkerwijs naar rechts opschuiven, maar gewoon genoeg hebben van het tweepartijensysteem dat alleen de miljardairs en kapitalisten dient.

Verzet tegen Trump – wat er moet gebeuren

Het is slechts een kwestie van tijd voordat er protesten tegen Trump uitbreken – zoals we zagen tijdens zijn eerste termijn in 2016, toen er protesten en stakingen uitbraken tegen zijn “moslimverbod”, en dat al de afgelopen dagen na zijn verkiezingsoverwinning. Een belangrijke les uit de protesten van 2016 en de afgelopen vier jaar van democratische controle zal de afwijzing van het gevaarlijke ‘minder kwaad’-idee zijn.

Er kan niet op vertrouwd worden dat de Democraten een daadwerkelijk alternatief zullen bieden, voor de ideeën van populistisch rechts dat Trump steunt – zij hebben de afgelopen vier jaar keer op keer hun toewijding aan het kapitalisme bewezen. De woede tegen Trump en zijn verwachte beleid en de afkeer van de miljardair die het tweepartijensysteem dienen, moeten worden omgezet in de ontwikkeling van een onafhankelijke politieke kracht die de strijd van de arbeidersklasse zal bevorderen, voor rechten, tegen onderdrukking, voor een verhoging van de levensstandaard. normen en tegen imperialistische oorlogen de dag na de verkiezingen, terwijl een socialistisch alternatief wordt voorgesteld voor de twee partijen agenda die uiteindelijk hetzelfde systeem vertegenwoordigt.

Origineel artikel in het Engels onderaan

Trump wins US elections, as millions around the world fear his return

After a sweeping victory, both in the popular vote and in the electoral college, the return of trump is feared by millions in and outside the US, especially in the middle east but also in europe and the rest of the world.

In the US, millions of people are dreadfully expecting the return of Trump, who has led a zenophobic, homophobic, transphobic and sexist campaign across the last year. Immigrants fear the man that incited against them as the source of the problem for the rest of the working class in america, while women and trans* people shudder at the expected attacks on their rights, especially in red states which will feel empowered to further clamp down on them. Additionally, the far right in the US will pressure Trump to act upon “project 2025” – a long list of legislation changes of which the essence of is a wild attack on democratic rights, on organised labour, on workers rights and on environmental or any other legislation that currently stands in the way of the billionaires profit.

This power boost to the far right would be felt not only in america, but all across the world, and even more strongly here, with the right wing Schoof-led coalition being emboldened and pushing even more dangerous rhetoric and attacks on workers rights and democratic rights, especially surrounding the austerity-filled 2025 budget.

The main question currently facing the global superpower is the conflict against the China-Russia block, and the danger of a military eruption in the middle east, ukraine, and the chinese sea. Trump’s policy would be a danger to billions across the whole world, and especially marginalised communities

This would also be projected strongly onto the middle east – both the old the Biden-Harris administration and the future trump-vance one are obliged in their own way to support the israeli war machine – the biden harris one has so far shown their unimpeded support by a pathetic campaign that aimed at receiving public support. However Trump has so far claimed only further devastation in his rhetoric, with no end to the conflict in sight. He has claimed he will “return the palestine solidarity movement 25-30 years back”, by deportations of students and by other measures. He was also the one that one-sidedly acknowledged Jerusalem as Israel’s capital only, all the while the palestinian people also have a right for a national capital in jerusalem.

A failed 2 party system – how the democrats paved the way

While the “red wave” that swept all “swing states” and also some traditionally Democrat leaning ones may have come as a surprise, especially after weeks of neck and neck polls, the republican win itself certainly shouldn’t come as one. This victory comes after four years of democrat rule, in which they didn’t address increasing living costs, have took no action to ratify abortion as a right, failed to address the degrading living standards and for the last year they have unconditionally supported israel’s genocidal war on the palestinian people, with only empty threats to calm public opinion.

Trump opportunistically rode this wave of despair among the American people, and proclaimed that immigrants are the source of financial trouble for the rest of the American working class. He hypocritically claimed that he would be able to fix the economy, all the while his economic plan includes large tax cuts to billionaires, further attacks on working class people through austerity measures, measures which would allow bosses to further exploit their workers and tariffs which would drastically increase cost of living for tens of millions.

But this vote for trump doesnt necessarily mean a shift to the right among the american people – in seven out of ten states people voted in ratification in the state constitution of abortions, and in florida it hjad a 57 percent majority, while 60 was needed for it to pass. This show that people are not necessarily moving to the right, but are just tired of the two party system which only serves the billionaires and tycoons.

Resistance to Trump – what is to be done

It is only a question of time until protests erupt against trump – as we saw in his first term in 2016, when protests and strikes erupted against his “muslim ban”, and already for the past few days after his election win. A significant takeaway from the 2016 protests and the past four years of democratic control, will be the rejection of the dangerous “lesser evil” idea.

The democrats cannot be trusted to put up an actual alternative to the ideas of the populist right which supports Trump – they have proven their commitment to the billionaires system time and time again for the last four years. The rage against trump and his expected policies, and the revulsion of the billionaire serving two party system needs to be turned into the development of an independent political force which will progress struggles of the working class, for rights, against oppression, an increase in living standards and against imp[erialist wars the day after the elections while proposing a socialist alternative to the two party agenda which at the end of the day represent the same system.