Waarom wij pride steunen

Revolutionair socialisten steunen pride evenementen omdat het de kapitalistische dogma doorbreekt van het nucleaire gezin (kerngezin), een man, een vrouw en een kind. Volgens de heersende klasse is dat de kern van de menselijkheid en alles wat niet heteroseksueel zou zijn, is afwijkend. Maar het zogenaamde ’’kerngezin’’ is juist door de kapitalisten verspreidt om werkenden te kunnen controleren. Om mannen en vrouwen te scheiden van de klassenstrijd. Door mannen neer te zetten als broodwinnares en vrouwen als huiswerkers, kon de bezittende klasse een groot deel van de mensheid buiten de klassenstrijd houden. Daarom waren de rechtse liberalen, conservatieven en nationalisten van vroeger ook zo fel tegen het vrouwenstemrecht en het feminisme.

Hoewel het rechts niet gelukt is om het vrouwenstemrecht en vrouwenrechten in het westen tegen te houden, is hun hetze anno 2026 vooral gericht tegen queer personen. Mensen die niet passen in het heteroseksuele kerngezin (cis) krijgen te maken met discriminatie en stigmatisatie. Rechtse populisten beweren dat queer een linkse uitvinding is. Dat wij jongeren indoctrineren met het idee dat ze vrij mogen zijn om hun geslacht te bepalen. Het is eerder dat het politiek rechts en extreemrechts niet bevalt dat jongeren al heel vroeg kunnen bepalen of ze cis of queer zijn. Ze willen in feite jongeren geen vrijheid geven om die keus te maken.

De vijanden van queer mensen is het rechtse gedachtegoed

Er zijn in 2026 twee grote ideologieën die zorgen voor anti-queer haat in Europa. Dat is extreemrechts in de vorm van rechtse populisten, die beweren dat queer mensen onnatuurlijk zijn. Daaronder vallen politieke partijen zoals ”Forum voor Democratie” in Nederland, de Republikeinse Partij in de VS en Verenigd Rusland van Vladimir Putin. De tweede is de politieke islam, ook wel islamisme genoemd. Niet alle islamieten staan voor geweld tegen queer mensen. Maar de politieke islam verwerpt wel queer personen en ziet pride aan als iets verwerpelijks. Geweld en terrorisme dienen daarbij een gemeenschappelijk doel dat extreemrechts en het islamisme delen, de onderdrukking van alles dat niet cis en heteroseksueel is.

Daarbij pleiten ze voor:

• Verbod op transgender-educatie
• Beperkingen voor minderjarigen om hun gelacht te bepalen
• Stopzetten van overheidscampagnes en subsidies voor pride en queer personen
• Verbod op de regenboogvlag bij de overheid en het onderwijs
• Versterken van het ”kerngezin” en cis geaardheid als het ”natuurlijke normaal”

Bij de aanslag op 25 juli in Berlijn is één vrouw om het leven gekomen en meer dan 29 raakte gewond. De Duitse politie zegt dat de dader; Abdul Ballout zou zijn. Volgens de laatste berichten is deze Ballout om het leven gekomen bij een vuurgevecht tussen hem en de politie rond 19:00 uur in de avond van 26 juli. In Duitsland zijn wel vaker aanslagen gepleegd door islamieten met als doel om angst te zaaien. Deze aanslagen versterken de anti-moslim hetze van politiek rechts, met name het extreemrechtse ”Alternatief voor Duitsland” (AfD) zal ook deze aanslag gebruiken om te beweren dat moslims en de islam het probleem zijn. Ondertussen is het AfD zelf behoorlijk anti-queer.

Revolutionair socialisten zeggen dat enkel strijd, solidariteit en socialisme de strijd voor queer acceptatie kan bevorderen. Binnen het kapitalistische systeem kan pride enkel werken als het gekoppeld wordt aan de noodzaak voor een socialistisch alternatief. De kapitalistenklasse heeft al laten zien dat ze duidelijk afstand nemen van queer acceptatie op de werkvloer. Nadat Donald Trump weer president werd, kwam de Amerikaanse overheid met de openbaring dat alle bedrijven hun inclusiviteit beleid diende te schappen, als men nog zaken met het Trump regime wouden doen. Omdat we hier praten over lucratieve contracten, kiezen de kapitalisten natuurlijk voor het geld dan voor queer acceptatie.

Dit toont dat alle pride propaganda van de grote bedrijven slechts cosmetisch was. Als het gaat om geld verdienen dumpt het kapitalisme alle façades over acceptatie van queer mensen. Op de werkvloer hebben queer personen ondervonden dat van echte acceptatie door managers, bazen en kapitalisten geen spraken was. Daarom zeggen wij ook dat ze niet moeten vertrouwen op de mooie woorden van het bedrijfsleven omtrent inclusiviteit.

Wij zeggen:

• Stop de anti-queer haat vanuit rechtse groepen
• Geen vertrouwen in pride propaganda van bedrijven
• Pride moet een protest zijn tegen het ’’kerngezin’’ van het kapitalisme
• Moslims zijn niet de vijand, wij gaan niet mee in de hetze van rechts
• Islamisme kan enkel bevochten worden door eenheid van alle werkenden
• Geen vertrouwen in de Duitse overheid om een inclusieve samenleving op te bouwen
• DIE LINKE moet het voortouw nemen en duidelijk maken dat het kapitalisme het probleem is
• Daarbij moet de strijd voor een socialistisch alternatief centraal staan

Artikel door Jorein Versteege

Chinees kapitalisme met een ”socialistische” façade

In 1980 begon Deng Xiaoping in de Volksrepubliek China met kapitalistische experimenten. Deze experimenten werden gehouden in Speciale Economische Zones. Hierin mochten buitenlandse bedrijven gebruik maken van Chinese arbeiders. In de Sovjet-Unie begon Michael Gorbachev met Glasnost en Perestrojka vanaf 1985. De heersende kaste van stalinisten had genoeg van hun ”marxistisch-leninistische” façade die ze jaren lang met harde hand verdedigd hadden.

Het is logisch dat veel werkenden en baanlozen de hervormingen steunde. Het stalinisme was vastgelopen in de jaren 80. Technologisch kon de Sovjet-Unie en de Volksrepubliek China het kapitalistische westen niet bijhouden. Door machtsmisbruik, corruptie, nepotisme en bureaucratisch wanbestuur hadden de communistische partijen totaal geen realiteitsbesef meer. Het verklaart ook waarom kapitalistische types zoals Gorbachev en Deng gesteund werden door grote delen van de stalinistische bureaucratieën.

Helaas waren de hervormingen niet gericht op heerschappij van werkenden. Erger, de jaren na het einde van het stalinisme (na 1991) zorgde voor massieve desillusie toen de kapitalistische barbarij werkelijkheid werd. Alleen al in China is de ongelijkheid massaal. 46 jaar na de invoering van de markt economie heeft een Chinese arbeider nog niet eens het inkomen van een Oost-Europese arbeider. Modaal loopt de Chinese werkende klasse nog ver achter op de lonen van westerse werkenden, ondanks bijna 46 jaar markt economie.

China telt maar liefst 1.110 miljardairs volgens de Hurun Global Rich List. Hiermee bezit het land momenteel de meeste miljardairs ter wereld en terwijl de PRC zich omschrijft als ‘’socialistisch’’. Er zijn 6 miljoen miljonairs die leven op de arbeid van 1,3 miljard Chinezen. Alleen al het feit dat miljardairs en miljonairs legaal zijn in de Volksrepubliek China, toont waarom wij dit land niet aanzien als een socialistische republiek.

De communistische partijen werden brave kapitalistische sociaaldemocraten

In Oost-Europa werden alle heersende stalinisten brave sociaaldemocraten tussen 1989 en 1991. Revolutionair socialisten verklaren hun verraad aan het socialisme vanuit het feit dat de stalinistische parasieten, nooit de heerschappij van werkenden en baanloze nastreefde. De markt hervormingen waren gericht om hun eigen privileges te behouden. Met de invoering van het kapitalisme hoopte de ex-communisten dat ze in goede daglicht zouden vallen bij met name de verrechtste sociaaldemocratie en ook het Europese kapitalisme.

Het is niets voor niets dat de grootste aanhangers van neoliberale politiek in jaren 90, de ex-communisten waren in Oost-Europa. Politieke partijen zoals de Hongaarse Socialistische Partij, de Bulgaarse Socialistische Partij, Sociaaldemocratie van de Republiek Polen, Partij van de Sociaaldemocratie in Roemenië, de Socialistische Partij van Albanië en de Partij van Democratisch Links (Slowakije) en de Socialistische Partij van Servië steunden privatisering, deregulering, marktwerking en zelfs rechts populisme.

Laten we eens kijken naar deze verraderlijke ex-stalinistische partijen, die nu braaf het kapitalisme trouw zijn in Oost-Europa

De MSZP staat voor Magyar Szocialista Párt, Hongaarse Socialistische Partij. Deze sociaaldemocratische partij begon haar bestaan op 7 oktober 1989. Diens voorloper was de Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij, opgericht in 1957 na de Hongaarse opstand tegen het stalinisme. De partij moest de Hongaarse stalinistische bureaucratie dienen en ter gelijk gematigder en minder dogmatisch overkomen. In oktober 1989 werd die façade opzij gezet en nam de MSZP het kapitalisme aan. De ex-stalinisten kwamen in 1994 weer aan de macht, maar van een socialistisch Hongarije was geen spraken. De MSZP bleef neoliberaal beleid steunen en vervreemde zich massaal. Na 2010 verloren de sociaaldemocraten verkiezing op verkiezing. In 2026 deden al niet meer mee en zijn daarom niet meer vertegenwoordigd in het Hongaarse parlement.

De Bulgaarse Socialistische Partij (Българска социалистическа партия) begon als de Bulgaarse Communistische Partij. Op 3 april 1990 werd het marxisme-leninisme afgezworen en beweerde de BCP een ”democratisch socialisme” na te streven, de partijnaam werd veranderd in BSP. Van dat ”democratisch socialisme” kwam niets terecht, de BSP ging de markt economie steunen en daarmee het kapitalisme. Door het ontbreken van een socialistisch alternatief kan deze sociaaldemocratische partij zich nog steeds als links profileren bij verkiezingen. Toch zakt hun steun bij elke verkiezing omdat hun achterban (ex-stalinisten) aan het uitsterven is.

De Sociaaldemocratie van de Republiek Polen (Socjaldemokracja Rzeczypospolitej Polskiej) was één van de twee partijen die uit de stalinistische; Poolse Verenigde Arbeiders Partij, kwam in januari 1990. De SDRP vormde de kern van de Democratische Linkse Alliantie en ging ook in deze partij op. Van oppositie tegen het kapitalisme was geen spraken. De SDRP diende vooral als progressief gezicht van de ex-stalinisten, die kapitalistische politiek gingen voeren in de Republiek Polen. Hierdoor is de sociaaldemocratie in het land niet meer populair en draaide veel Poolse werkenden en baanlozen richting het rechtse populisme.

De Partij van de Sociaaldemocratie in Roemenië (Partidul Democrației Sociale in România) ontstond uit leden van de Roemeense Communistische Partij in januari 1990. Deze ex-stalinisten waren er als de kippen bij om de markt economie in te voeren, nadat de RCP omver was geworden. In hun propaganda was de PDSR progressief, in werkelijkheid steunde deze (a)sociaaldemocraten privatiseringen en deregulering van de Roemeense economie. De enorme armoede en ongelijkheid van de jaren 90 is mede door de PDSR ontstaan. In 2001 ging de partij op in de huidige Sociaal Democratische Partij, een partij die vooral sociaal conservatief blijkt en nauwe banden onderhoudt met de Roemeense Orthodoxe Kerk.

De Socialistische Partij van Albanië (Partia Socialiste e Shqipërisë) was één van de laatste heersende stalinistische partijen die zich bekeerde tot het kapitalisme (via de sociaaldemocratie). Op 13 juni 1991 verklaarde de Partij van de Arbeid van Albanië, dat ze het marxisme-leninisme (stalinisme) hadden afgezworen. In 1997 kwamen de ex-stalinisten weer aan de macht, nadat de rechtse Democratische Partij van Albanië voor een economische crisis had gezorgd. Sinds 2013 staat het land onafgebroken onder heerschappij van de PSS. Van socialisme of zelfs klassieke sociaaldemocratie is geen spraken. De partij wil dat Albanië deel van de Europese Unie wordt en doet er alles aan om geaccepteerd te worden door het Europese kapitalisme.

De Partij van Democratisch Links (Strana Demokratickej Lavice) was de Communistische Partij van Slowakije tot 22 november 1990. Na de val van het stalinistische regime wist de SDL ongeveer 10 tot 14% van de stemmen te winnen bij de verkiezingen in de jaren 90. In 1998 kwam de ex-stalinistische partij weer aan de macht via een coalitie met populisten en christendemocraten. De SDL was de markt economie trouw en vormde slechts een progressief gezicht van het wrede kapitalisme. De partij trad toe tot de sociaal-conservatieve partij: Richting – Sociaaldemocratie (Smer – Sociálna Demokracia) in 2004. Hoewel de naam praat over sociaaldemocratie is Smer meer sociaal-conservatief, nationalistisch en speelt op anti-migratie, met een voorliefde voor het Russische imperialisme.

De Socialistische Partij van Servië (Социјалистичка партија Србије) ontstond als de Servische tak van de Joegoslavische Communistenbond op 17 juli 1990. De partij wierp zich op als etnisch-nationalistische partij tijdens de Joegoslavische oorlogen. Van socialisme of zelfs sociaaldemocratie was geen spraken. Met rechts populisme wist de partij de hele jaren 90 aan de macht te blijven. Sinds 2008 zit de SPS weer in de regering van de Servische Progressieve Partij. Van links beleid is geen spraken, want zowel de ”progressieven” als de ”sociaaldemocraten” zijn reactionaire partijen, die draaien op rechts populisme, sociaal-conservatisme en liefde voor Russisch imperialisme.

Een deel van de ondernemers is ervan overtuigd dat de weg naar de toekomst inhoudt dat Nederland duurzamer moet worden, vooral wat betreft energie en meer moet doen aan defensie. Voor die hogere uitgaven voor defensie moet er worden bezuinigd op de sociale uitgaven en de zorg. Dat is de kern van het nieuwe kabinetsbeleid. De VVD houdt het regeringsbeleid “veilig” aan de rechterkant door PRO buiten de boot te houden.

Niet dat het kabinetsbeleid door deelname van PRO links zou worden: iets linkser misschien maar PvdA en GroenLinks zijn altijd voor het kapitalisme veilige partijen geweest en dat is PRO nu ook weer. Vanuit de politiek komt er geen wezenlijk verzet tegen het kabinetsbeleid. Dat zal van de vakbeweging moeten komen. Die conclusie staat als een paal boven water.

De vakbeweging komt uit een periode van interne moeilijkheden. Daar gaan we hier niet op in. Want de conclusie blijft hetzelfde: de enige maatschappelijke organisatie die de bezuinigingen op de sociale zekerheid en de zorg kunnen keren blijft de vakbeweging.

Ondanks alle tegenslagen van de afgelopen vijftig jaar, het weglekken van het bewustzijn dat je werknemer/arbeider bent (iedereen is nu immers ondernemer…), de onduidelijkheid over wat en hoe de vakbeweging zaken moet aanpakken, de eisten en het programma van de vakbeweging, ondanks de vergrijzing en de daling van het ledenaantal is de vakbeweging nog altijd met gemak de grootste organisatie in onze maatschappij. Alleen de FNV al heeft 900.000 leden. Er komen jaarlijks tienduizenden nieuwe leden bij, waaronder opvallen veel jongeren en vrouwen.

Het verzet richt zich tegen de verkorting van de WW (puur een straf- en bezuinigingsmaatregel) de bezuinigingen op de WIA (ziek worden is voor eigen risiko) tegen de “vrijheidsbijdrage” (het bedrag dat je moet neertellen voor defensie, honderden Euro’s per jaar). De eerste actieweek is nu aan de gang. Maar meer actie is nodig!

Socialistisch Alternatief zegt:

• Nee tegen dit minderheidskabinet
• Nee tegen de kapitalistische inflatie en verhoogde lasten
• Stop de aanvallen op de WW en WIA
• Geen 5% voor de NAVO
• Nederland moet het Trump regime afkeuren en bevechten
• Stop alle politieke steun voor de Staat Israël
• Solidariteit met vluchtelingen en asielzoekers, de vijand is het kapitalisme!

De strijd moet gericht zijn op het realiseren van een maatschappij waarin het behalen van winsten niet centraal staan. Een maatschappij waarin de werkende klasse de democratische controle heeft over de welvaart die ze produceert. Een maatschappij die de behoefden van de meederheid dient en niet de minderheid zoals onder het huidige kapitalisme.

Daarom pleit Socialistisch Alternatief ook voor systeemverandering. Dit moet komen van werkenden en baanlozen. Niet van de gevestigde politiek zoals het huidige minderheidskabinet van Rob Jetten, dat gewoon de rechtse politiek van Mark Rutte voortzet met aanvallen op de WW en WIA. Wij moeten betalen voor de 5% norm van de NAVO en de wapens voor Oekraine.

Daarom zijn strijd, solidariteit en socialisme onze strijdkreten. Wie zich in onze visie kan vinden raden we aan om contact met ons op te nemen. Samen kunnen we werken aan een strijdbaar alternatief op het kapitalisme en deze politiek in dienst van een minderheid.

Artikel door Revolutionary Socialist Media – Vertaald uit het Engels door Google Translate

De VS waren en zullen nooit het ”land van de vrijheid” zijn. Ondanks propaganda en beweringen zijn de VS niet de kampioen van vrijheid en burgerrechten. Sinds Donald Trump in 2024 opnieuw aan de macht is gekomen, is de Amerikaanse overheid begonnen met de uitvoering van Project 2025: een rechts beleidsinitiatief en blauwdruk die bedoeld zijn om de federale overheid van de Verenigde Staten radicaal te hervormen, zodat deze de belangen van de Republikeinse Partij en de heersende klasse dient. Het hoofddoel is om liberale of onafhankelijke overheidsmedewerkers te vervangen door MAGA-loyalisten en figuren uit extreemrechtse hoek.

Project 2025 omvat:

• Beleidsdraaiboek: Een gedetailleerde handleiding die per overheidsinstantie ingrijpende hervormingen uiteenzet om een ​​radicaal-rechts maatschappelijke en economische visie te verwezenlijken.
• Personeelsdatabase: Een streng gescreende lijst van duizenden conservatieve getrouwen die de plaats moeten innemen van partijonafhankelijke ambtenaren met een jarenlange staat van dienst.

De kern van dit beleid draait om:

• Uitbreiding van de uitvoerende macht (geeft de president meer macht)
• Afbouw van federale instanties (minder regelgeving geeft meer macht aan kapitalisten)
• Beperkingen op sociaal vlak en in de gezondheidszorg (schrappen van zorg voor de werkende klasse)
• Volledige bevoegdheid voor ICE om critici te arresteren en vast te zetten (zie de dodelijke incidenten waarbij ICE-agenten betrokken waren)

The New York Times publiceerde een artikel dat niet in de smaak viel bij het Trump-regime. Daarom gaf het regime zijn ”ministerie van Justitie” opdracht een onderzoek in te stellen naar de journalisten Julian E. Barnes, Eric Lipton, Tyler Pager en Eric Schmitt. We weten wat het doel van het Trump-regime is: intimidatie! Ze willen dat The New York Times door de knieën gaat voor de extreemrechtse regering. Voor deze liberale krant is het dienen van de belangen van het establishment niets nieuws. Redacteuren Susan Wessling en Philip Pan gaven journalisten de instructie om minder gebruik te maken van termen als ”genocide” en ”etnische zuivering”. Om de uitdrukking ‘bezet gebied’ te vermijden in de context van Palestijns land dat door zionistische kolonisten in het bezette Palestina is gestolen. Dit toont aan dat de krant de misdaden van het zionisme wil bagatelliseren!

Het steekpenningen-vliegtuig

In 2025 kreeg Donald Trump een veertien jaar oude Boeing 747-8 cadeau, een toestel dat voorheen dienstdeed voor het dictatoriale Huis al-Thani, de absolute monarchie van de Staat Qatar. De extreemrechtse president beweert dat het slechts een geschenk was en geen steekpenning. Maar iedereen met een beetje verstand weet dat Arabische vorsten je niet zomaar een vliegtuig van 400 miljoen dollar, vol luxe voorzieningen, cadeau doen. Trump onderhoudt nauwe banden met wrede dictators en het regime van al-Thani hoopte een streepje voor te krijgen bij de regering-Trump. De Boeing 747-8 werd in minder dan een jaar tijd omgebouwd tot de Boeing VC-25B ‘Bridge’. Voormalig minister van de Amerikaanse luchtmacht Frank Kendall stelde dat de VC-25B ‘Bridge’ tekortschoot op het gebied van “beveiliging, communicatie en ondersteuning”. Hij was verbaasd toen hij zag dat het toestel internationale vluchten uitvoerde. Dat het vliegtuig essentiële beveiligingssystemen miste, mag geen verrassing heten: de ombouw werd namelijk uitgevoerd door een particulier bedrijf en niet door de Amerikaanse luchtmacht.

De United States Secret Service was er niet van overtuigd dat de VC-25B Bridge veilig genoeg was voor het vervoer van Donald Trump naar de NAVO-top in het “Sultanaat van Erdogan” (Turkije). Trump moest noodgedwongen terugvliegen met de verouderde VC-25A; het oudere model dat volgens hem onderdeed voor het nieuwe toestel. Nu is aan het licht gekomen dat de Amerikaanse overheid de president liet vliegen in een toestel dat de nodige beschermingsmiddelen miste. The New York Times wijst er terecht op dat de VC-25B Bridge in feite een civiele B747-8 is met enkele verbeteringen – verbeteringen die volgens Frank Kendall echter onvoldoende zijn om hetzelfde veiligheidsniveau te bereiken als bij de oudere VC-25A.

Bestrijd Trump met een socialistisch alternatief

Revolutionair socialisten begrijpen dat velen zich verraden, vervreemd en in de steek gelaten voelen. De ”American Dream” is een leugen, een kapitalistisch propagandaverhaal dat beweert dat iedereen rijk kan worden door hard te werken. Zo werkt het kapitalisme niet. Het systeem is gemaakt voor miljardairs en miljonairs: de heersende klasse die onze economie en politici in handen heeft. Daarom zeggen socialisten dat we een systeem nodig hebben dat de miljoenen dient, niet de miljonairs. Een dergelijk systeem moet een einde maken aan het privébezit van de productiemiddelen. Het moet een einde maken aan de rijkdom van miljardairs zoals Trump, Musk en anderen. Om het kapitalisme af te schaffen, moeten werkenden inzien dat ze in dit systeem altijd aan het kortste eind zullen trekken.

Het alternatief is niet liberalisme of sociaaldemocratie. Liberalen maken deel uit van het kapitalistische systeem en sociaaldemocraten geloven ten onrechte dat ze het kapitalisme kunnen reguleren. Regulering klinkt mooi, maar in een geglobaliseerde wereld verplaatsen kapitalisten simpelweg banen en productie om hun winsten veilig te stellen. Ook maakt de sociaaldemocratie geen einde aan de kapitalistische greep op onze samenleving. Kapitalisten zouden nog steeds de arbeid van werknemers en de door hen geproduceerde rijkdom kunnen toe-eigenen. Hogere belastingen voor de rijken en regulering kunnen hun hebzucht weliswaar beperken, maar ze maken geen einde aan de machtsstructuren die wij willen afbreken.

Wat kan er in de VS worden gedaan? Amerikaanse werkenden hebben een nieuwe partij nodig. Die partij kan niet de Democratische Partij zijn, die wordt geleid door pro-kapitalistische figuren. Andere linkse partijen zijn te klein of te sektarisch om een ​​socialistisch alternatief te bieden. De Communistische Partij van de USA (CPUSA) stelt geen kandidaten op tegen de Democraten. De Democratische Socialisten van Amerika (DSA) hadden een enorm potentieel, maar zelfs zij blijven vasthouden aan het verkeerde idee dat ze alleen binnen de Democratische Partij moeten werken. Het tweepartijensysteem heeft inderdaad een politieke situatie gecreëerd die uitsluitend in het voordeel is van de twee kapitalistische partijen. Maar links kan rechts niet verslaan door binnen een pro-kapitalistische politieke partij zoals de Democratische Partij te werken.

De strijd tegen Donald Trump en de Republikeinse Partij houdt in dat er een arbeiderspartij moet worden opgebouwd die alle kapitalistische politici kan verslaan, inclusief die van de Democratische Partij. Er is een enorm potentieel voor de oprichting van een nieuwe arbeiderspartij. Wat momenteel ontbreekt, is de bereidheid van gevestigde linkse leiders om zich los te maken van de Democratische Partij. Figuren als Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez zijn de Democraten trouw gebleven. Daarom is de enorme woede onder de werkende klasse niet omgezet in een strijd voor een socialistisch alternatief.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Schaf ICE en Agenda 2025 af
• Ontmasker de corruptie van het Trump-regime
• Stop de oorlog tegen Iran
• De DSA moet stoppen met werken binnen de Democratische Partij
• Socialisten moeten zich verenigen in een arbeiderspartij die het tweepartijensysteem kan doorbreken
• Maak een einde aan armoede en ongelijkheid door onteigening van de heersende klasse
• Voor een Unie van Socialistische Staten van Amerika

Artikel door Conor Tormey – Solidariteit – Het Socialistische Alternatief (Ierland) – Vertaald door Google Translate

Hoewel beide initiatieven afkomstig zijn uit de Amerikaanse rechterflank – die zelf in een crisis verkeert door de mislukte oorlog in Iran en de stijgende kosten van levensonderhoud – is de poging om het binaire genderdenken en het kerngezin af te dwingen uitgegroeid tot een kruistocht van kapitalistische politici in het algemeen. Wereldwijd hebben extreemrechtse en kapitalistische regeringen het aanvallen van transrechten tot een speerpunt van hun agenda gemaakt, onder het mom van de bescherming van vrouwen en vrouwelijkheid; dit gaat bovendien gepaard met morele paniek over dalende geboortecijfers – wat leidt tot een opmars van ‘pronatalisme’ – en met aanvallen op het recht op abortus.

De valse vrienden van LGBTQ+-personen…

Pride-maand is allang niet meer het feest dat het in de jaren 2010 leek te zijn; het is veranderd in een wapen voor aanvallen op LGBTQ+-personen. Elk jaar gebruiken rechtse politici de maand juni om elkaar te overtreffen in hun homofobie en transfobie; dit zijn slechts enkele voorbeelden van de afgelopen dagen. Dit heeft reële gevolgen voor LGBTQ+-personen, en in het bijzonder voor trans personen: alleen al in de maanden maart, april en mei werden in de VS minstens zeven trans personen vermoord, waarbij trans vrouwen van kleur het zwaarst door dit geweld werden getroffen.

Geweld tegen trans personen – en trans vrouwen in het bijzonder – is in de samenleving genormaliseerd. Dit blijkt wel uit het feit dat Sean Strickland, UFC-kampioen in het middengewicht, een door AI gegenereerde video plaatste waarin hij trans influencer Dylan Mulvaney aanviel, zonder dat dit tot enige reactie of sancties leidde. Het is niet verrassend dat dit soort geweld toeneemt in een tijd waarin ook aanvallen vanuit de media en overheden toenemen. Uit een onderzoek van transActual, gepubliceerd in maart, bleek dat door de media aangewakkerde transfobie een negatieve invloed heeft op het gedrag van vreemden (96 procent), familieleden (91 procent), collega’s (85 procent) en vrienden (74 procent).

Nu de aanvallen op trans personen toenemen, ontpoppen bedrijven zich tot de schijnvrienden van de LGBTQ+-gemeenschap die ze eigenlijk altijd al waren. In het Verenigd Koninkrijk is het aantal berichten over Pride op sociale media van de tien grootste beursgenoteerde of in het VK gevestigde bedrijven sinds 2023 met meer dan 92 procent gedaald. In de VS bedraagt ​​de daling 54 procent. Amazon en Meta trokken zich terug als sponsor van Amsterdam Pride, en in Dublin trok vorig jaar meer dan een kwart van de Amerikaanse bedrijven die Dublin Pride steunden hun steun in, als gevolg van Trumps beleid tegen DEI (diversiteit, gelijkheid en inclusie).

…en de echte

Hoewel dit niet verrassend is – aangezien bedrijven winst altijd zullen verkiezen boven solidariteit met onderdrukte gemeenschappen – heeft het ook gevolgen voor het voortbestaan ​​van jaarlijkse Pride-marsen. In Durham kwam de jaarlijkse Pride in gevaar doordat de gemeenteraad (onder leiding van Reform) de financiering schrapte en bedrijven zich terugtrokken. Zonder de vakbonden, die meer dan €29.000 aan de Pride doneerden, had het evenement mogelijk niet kunnen doorgaan. Als bedrijven en overheden willen dat Pride verdwijnt, is het aan de LGBTQ+-gemeenschappen en hun echte bondgenoten binnen de vakbonden om in actie te komen en Pride in stand te houden.

Om Pride levend te houden in een tijd van hevige aanvallen op trans personen, moet Pride nu meer dan ooit een protest zijn. Alternatieve Pride-evenementen, zoals Trans and Intersex Pride Dublin en Trans Pride London, zijn de afgelopen jaren meer gepolitiseerd en radicaal geworden, terwijl er bij door bedrijven gesponsorde Pride-evenementen grote blokken zijn ontstaan ​​uit solidariteit met Palestina en tegen de aanvallen op transrechten. Alleen door middel van massale protesten en een antifascistische beweging die de strijd aangaat met extreemrechts, kunnen de aanvallen op trans personen worden afgeweerd.

Queer-bevrijding is onverenigbaar met het kapitalisme; het is voor LGBTQ+-personen onmogelijk om werkelijk in vrijheid te leven binnen een systeem dat gebaseerd is op de macht van de superrijken en op winstbejag. Om daadwerkelijk te strijden voor queer-bevrijding, moeten we vechten voor een einde aan dit systeem van onderdrukking en uitbuiting, en moeten we strijden voor een socialistisch alternatief dat gebaseerd is op gelijkheid en solidariteit.

Artikel door Ikhwezi Labantu overgenomen van Revolutionary Marxism 

Deze bewegingen worden gedreven door een wijdverspreide hopeloosheid over de stijgende werkloosheid, ongelijkheid en armoede in Zuid-Afrika, waar 67% van de bevolking in armoede leeft, ondanks de herhaalde beloften van het ANC dat het “een beter leven voor iedereen” zal brengen. Bovendien hebben de politici bewezen dat ze de crisis in de dienstverlening die de meeste arbeidersgemeenschappen teistert, niet kunnen en willen aanpakken.

Ondanks de beweringen van de overheid dat stroomonderbrekingen tot het verleden behoren, worden de meeste mensen nog steeds gedwongen om regelmatig uren, of zelfs dagen, zonder elektriciteit te leven. Tel daarbij de groeiende watercrisis op, waarbij sommige wijken wekenlang zonder water zaten en bewoners moesten protesteren om gemeenten tot actie te bewegen, en je begrijpt waarom de ontevredenheid toeneemt.

Woede onder de werkende klasse

De werkende klasse is terecht woedend en opportunistische groeperingen spelen hierop in door immigranten af ​​te schilderen als de oorzaak van al hun problemen, gebruikmakend van valse verhalen zonder oplossingen.

Aan de andere kant van het spectrum geven elites en hun politieke marionetten er de voorkeur aan om kwetsbare Afrikanen tot zondebok te maken, omdat ze daarmee de aandacht kunnen afleiden van het feit dat zij deze crisis zelf veroorzaken door diefstal en incompetentie. Ze plunderen de staatskas in plaats van te investeren in infrastructuur en diensten die daadwerkelijk een beter leven zouden garanderen voor alle inwoners van Zuid-Afrika.

De Regering van Nationale Eenheid (GNU), die na de laatste verkiezingen aan de macht kwam, is een gefragmenteerde puinhoop zonder programma om de levensstandaard van werkenden en baanlozen te verhogen. In plaats daarvan richt ze zich op interne ruzies en machtsspelletjes, terwijl ze steeds verder verwijderd lijkt te raken van de uitdagingen waar de meerderheid dagelijks mee te maken heeft. Dit zorgt voor een perfecte storm van zelfzuchtig gemanoeuvreer, waarbij kleine verschuivingen in steun enorme politieke gevolgen kunnen hebben, vooral in een verkiezingsjaar zoals 2026.

Migranten worden tot zondebok gemaakt

Politici zoeken naar gemakkelijke overwinningen en manieren om de aandacht af te leiden van hun mislukkingen, en migranten vormen een perfecte zondebok omdat ze niet kunnen stemmen of zich kunnen verzetten tegen de grote groepen mensen die tegen hen gemobiliseerd zijn. Zoals bleek uit recente verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk en andere landen, kunnen partijen die zich richten op buitenlanders stemmen winnen en tegelijkertijd de schuld afschuiven van de problemen die voortkomen uit hun kapitalistische beleid. Het marginaliseren van migranten is een fundamenteel korte termijn strategie die geen enkele werkelijke oorzaak aanpakt en ervoor zorgt dat de problemen blijven toenemen.

In 2008 verloren meer dan 60 mensen hun leven door xenofoob geweld in Zuid-Afrika. In 2025 werd talloze mensen, waaronder zwangere vrouwen, de toegang tot medische voorzieningen ontzegd door rechtse groepen die gelieerd waren aan ”March and March” en die onrechtmatig inzage eisten in de persoonlijke documenten van mensen. Gezien het feit dat minstens 4 miljoen Zuid-Afrikanen boven de 16 jaar geen identiteitsbewijs hebben, trof een dergelijke maatregel onvermijdelijk ook de arme Zuid-Afrikaanse werkenden, wat aantoont dat rechtse populisten van ”March and March” niet bestaan om de belangen van de werkende klasse in het algemeen te dienen.

Tijdens de demonstraties van ”March and March” begin 2026 werden talloze mensen aangevallen, waaronder Zuid-Afrikanen die er “anders uitzagen” of “niet het juiste accent hadden”. Sinds de verklaring van rechtse groeperingen dat alle migranten Zuid-Afrika vóór 30 juni 2026 moeten verlaten, zijn duizenden Afrikanen het land ontvlucht of proberen ze wanhopig te vertrekken. Als gevolg hiervan zijn duizenden mensen gedwongen onderdak te zoeken waar ze maar kunnen, vaak zonder toegang tot water of voedsel, terwijl ze wachten op vaak onveilige bussen die hen naar andere landen moeten brengen. Meer dan een dozijn baby’s zijn de afgelopen drie maanden op stoepen en in bussen geboren, omdat hun moeders te bang waren om terug te keren naar hun huis of medische voorzieningen te bezoeken.

Ondertussen bagatelliseren politici de problematiek en schuiven ze de schuld af op de migranten en de regeringen van hun thuislanden. Het is echter duidelijk dat migranten niet verantwoordelijk zijn voor het falende immigratiesysteem of de economische ineenstorting. Het waren niet de migranten die het neoliberale GEAR-beleid (Groei, Werkgelegenheid en Herverdeling) omarmden, waardoor Zuid-Afrika in een diepe crisis van bezuinigingen terechtkwam! Migranten hebben de staat niet geplunderd en criminele, disfunctionele overheidsinstellingen gecreëerd.

De werkende klasse in Zuid-Afrika is divers. Op 30 juni 2026 heeft de heersende klasse werkenden succesvol tegen elkaar opgezet. Duizenden buitenlandse werknemers hebben het land al verlaten, dus de vraag is welke groep de volgende zal zijn? De werkende klasse moet zich verenigen en moedig zeggen:

• Nee tegen xenofobie
• Ja tegen arbeiderseenheid
• Weg met de heersende klasse en hun politieke lakeien
• Voor een arbeidersregering en een democratisch geleide socialistische economie die banen, huisvesting, voorzieningen en een veilig leven voor iedereen garandeert.

Vertrouwen op sociaaldemocratische partijen zoals PRO (ex-PvdA/GL), SP of PvdD is helaas utopisch. De sociaaldemocratie is al bijna 40 jaar geen strijdbare kracht meer en ook de SP is sinds 2010 in een diepe neergang. Zonder een duidelijk socialistisch antwoord op de huidige crisis, wint politiek links geen steun onder werkenden. De rechtse populisten hebben bewezen in het PVV kabinet van Dick Schoof, dat ze net zo kapitalistisch zijn als de gevestigde partijen. Ook kabinetten met JA21 of FvD in het ergste geval, zouden werkenden en baanlozen laten betalen voor de crisis van het systeem.

Daarom moeten we ons richten op strijd, solidariteit en socialisme.

Socialistisch Alternatief zegt:

• Nee tegen dit minderheidskabinet
• Nee tegen de kapitalistische inflatie en verhoogde lasten
• Stop de aanvallen op de WW en WIA
• Geen 5% voor de NAVO
• Nederland moet het Trump regime afkeuren en bevechten
• Stop alle politieke steun voor de Staat Israël
• Solidariteit met vluchtelingen en asielzoekers, de vijand is het kapitalisme!

Kom protesteren eind juni

Eind juni organiseert de FNV verschillende protesten in steden. Dit zijn de datums waarop de FNV werkenden en baanlozen oproept om samen te komen:

• Amsterdam: 23 juni
• Eindhoven: 26 juni
• Groningen: 25 juni
• Nijmegen: 27 juni
• Rotterdam 27 juni
• Utrecht 25 juni
• Schiphol 22 juni

Revolutionair socialisten weten dat een grote meerderheid van werkenden de acties van de FNV zal steunen. Want dit minderheidskabinet vertegenwoordigd slechts 4,6 miljoen stemmers, die stemde op D66, VVD en CDA in 2025. 6 miljoen hebben niet op deze partijen gestemd of helemaal niet. Zelfs de D66 stemmers hadden eigenlijk geen VVD koers gewild, maar Rob Jetten is nou eenmaal geen linkse politicus. Dat is het dilemma van D66 types, ze kunnen niet buiten de kaders van de kapitalistische maatschappij denken en hun leiding is ondertussen zo verrechtst dat er van dat progressieve liberalisme uit de jaren 60 niets meer over is.

Ondertussen probeert extreemrechts de aandacht af te leiden door migranten en asielzoekers aan te wijzen als de grote schuldigen. Dat is hun taak als hulptroepen van het kapitalisme, afleiden van de reëel problemen om de werkende klasse te verdelen. De FNV moet daarom de strijd opvoeren en daarnaast de solidariteit tussen werkenden en baanlozen duidelijk maken. Als laatste is de strijd voor systeemverandering essentieel.

Wij geloven niet dat we binnen dit systeem de tekorten kunnen opvangen. Er is nooit genoeg omdat de werkende klasse niet beschikt over de welvaart die wij maken. Types zoals Elon Musk beheersen de menselijke welvaart en het is daarom dat wij pleiten voor het socialisme. Democratische controle van onderaf en planning voor het welzijn van iedereen, niet voor een minderheid aan bezitters.

Sluit je daarom aan bij Socialistisch Alternatief en laten we de klassenstrijd versterken!

Het gaat goed fout met de biodiversiteit in Nederlandse rivieren en beken

Wereld Natuur Fonds (WWF-NL), SoortenNL en Sovon in het Living Planet Report waarschuwen voor een achteruitgang in de biodiversiteit. Natuurlijk doet dat rechtse politici en personen niets. Het milieu staat niet hoog op hun agenda. Marktwerking, speculatie, fabrieken, fossiele brandstof, alles wat het milieu vervuilt is voor rechtse types belangrijker. Populistisch rechts gaat nog verder en doet zelfs alsof er geen klimaatverandering bestaat, de neergang van de biodiversiteit wordt keihard ontkent.

Complotdenkers beweren dat het Wereld Natuur Fonds deel is van de ’’links-liberale wereld elite’’ die ons een ecologische levensstijl willen op dwingen. Revolutionair socialisten ontkennen dat. Wij zeggen dat de klimaatverandering niet individueel opgelost kan worden. Het is heel mooi als welvarende Nederlanders zich groener kunnen gedragen, maar modale werkenden hebben vaak niet het geld om zich ecologisch te gedragen. Elektrisch auto rijden is voor velen te duur, zonnepanelen op dak kunnen alleen als je ook een huis bezit en je huis goed isoleren kost ook geld.

Het is waar dat de leden van PRO vaak behoren tot een progressieve laag van de heersende klasse. Dat zijn types met hoge salarissen en dus het geld hebben om hun ecologische voetafdruk te beperken. Maar werkenden en met name baanlozen hebben die luxe niet. Ecologische producten zijn vaak duurder en in deze tijd waarin elk jaar de lasten hoger worden, wordt de keus eerder gemaakt voor wat goedkoper is dan wat ecologisch beter zou zijn.

Bewust geen milieubeleid de laatste 15 jaar

De Tweede Kamer (waarin politiek rechts een meerderheid heeft) stemde deze maand in met het afzwakken van de Europese regels voor het beschermen van mens, dier en milieu. Hierdoor mogen kapitalisten straks meer chemische stoffen produceren. Ook mogen verboden pesticiden tot drie jaar langer verkocht worden. Daarnaast wordt de definitie van biologische middelen verruimd, terwijl duidelijke waarborgen en monitoring ontbreken. Doordat politiek rechts een meerderheid heeft, stemt Nederland in met het afzwakken van de Europese regelgeving en neemt het risico op millevervuiling toe, want kapitalisten geven niets om biodiversiteit ook maken ze ecologische reclame.

Doordat de kabinetten van Mark Rutte geen millebeleid hadden zijn door bestrijdingsmiddelen, PFAS-vervuiling, te hoge stikstofconcentraties en invasieve soorten als de Amerikaanse rivierkreeft, veel beken en rivieren nu slechter dan voor 2010. Zoetwatergebieden lijden door klimaatverandering en aangezien de overheid niets doet, loopt ook de mens gevaar. Want wij hebben zoet water nodig om te leven. Nederland is verplicht om een werkend milieubeleid te hanteren van de EU, maar we weten allemaal dat de Europese Unie niet bepaald het boegbeeld is voor ecologie.

’’Voor echt herstel moeten we een heel watersysteem herstellen. Waterkwaliteit, ruimte, verbinding en beheer moeten hiervoor samen worden aangepakt’’ schrijft het WWF. Probleem is dat onze kapitalistische overheid geen politiek wil heeft. Want eigenlijk is onze overheid een bureaucratisch instituut geworden, dat wel regels opstelt maar dan verwacht dat bedrijven die zelfstandig naleven. Er is geen expertise, geen toezicht, geen beleid sinds 2010. Dit is een doelbewust resultaat van neoliberale regeringen die helemaal teruglopen naar Ruud Lubbers. Hij was de eerste neoliberale premier die vond dat de overheid zich moest terugtrekken uit de samenleving. Wim Kok zou dit voortzetten en we kennen allemaal de ellende van Balkenende en Rutte.

Energietransitie en klimaatbeleid gaan niet samen met het kapitalisme

Groene types van Progressief Nederland denken dat ze de energietransitie en de klimaatproblemen binnen het kapitalisme kunnen oplossen. Alsof bedrijven zomaar bereid zullen zijn om meer aandacht te geven aan het milieu dat ze vervuilen. Zelfs met een overheid die weer actief wordt, zullen de kapitalisten zeggen dat hun concurrentiepositie verslechterd door milieu regels. In de grote kapitalistische concurrentie hebben westerse bedrijven last van eco-regels. De kapitalisten in het oosten (met name India, China en elders) juist weer niet. Zij mogen het klimaat vervuilen omdat diens regeringen geen waarde hechten aan vervuiling. Dit vervuilingskapitalisme is de normaalste gang van zaken in veel landen, waar werkenden ook meer bezig zijn met overleven dan met het milieu.

De energietransitie lossen we ook niet op onder het kapitalisme. Elektrische auto’s zijn niet het antwoord op fossiele brandstoffen. Want elektriciteit moet worden opgewekt en ook daarin willen kapitalisten een slaatje mee prikken. Uiteindelijk draait alles om geld en het zogenaamde ecologische kapitalisme (populair bij PRO en PvdD) is een illusie. Werkenden en baanlozen hebben al moeite in het westen, dan helpt het niet om ze lastig te vallen met woorden zoals ‘’jij moet minder vlees eten’’ of ’’jij moet meer aan het milieu denken’’. We moeten collectief werken aan een ander energiesysteem. Dit is niet mogelijk onder het kapitalisme, dat juist individualistisch denkt en ook de last bij individuen legt.

Wij eisen socialistisch oplossingen tegen de klimaatverandering

Wij staan voor socialistische veranderingen en dat houdt in dat we pleiten voor een einde aan het privé bezit van bedrijven die verantwoordelijk zijn voor millevervuiling. Door onze economie democratisch te plannen kunnen we kijken wat nodig is om de biodiversiteit te versterken. Het kapitalisme beperkt de mogelijkheden, omdat het alles tegenhoudt wat hun hebzucht in de weg staat. Bedenk dat elektrisch autorijden al 100 jaar geleden kon, alleen de autofabrikanten zagen meer winst in fossiele brandstof (wat goedkoper was). Slechts 100 grote bedrijven zijn wereldwijd verantwoordelijk voor 50% van alle uitstoot. Door het in gebruik nemen van datacentrums voor kunstmatige intelligentie (AI) komen er nog meer broeikasgassen vrij.

Wij staan voor de nationalisatie van grote bedrijven en hun productie afstemmen voor de behoefden van mens, dier en natuur. Dit houdt niet in dat wij individuen gaan dwingen om groen te zijn. Groene producten zullen juist goedkoper worden en ook ecologische alternatieven zullen betaalbaar zijn. Het openbaarvervoer wordt gratis, werkenden met huurwoningen zullen ook die kunnen isoleren en gebruik kunnen maken van zonnepanelen. Als de werkende klasse eenmaal de controle over de samenleving heeft (socialisme) zullen alle beperkingen die het kapitalisme ons nu nog oplegt verdwijnen.

Socialisme en democratische controle

Zonder democratische controle van onderaf is er geen socialisme. Je kunt een planeconomie hebben, maar als werkenden geen controle hebben voelen ze geen verbinding met de zogenaamde socialistische samenleving. We zien dit terug in stalinistische landen. Tot 1989/1991 hadden landen zoals Rusland een planeconomie, er was geen spraken van privé bezit over de productie middelen (machines, grondstoffen, gereedschappen, gebouwen en kapitaal). Maar de stalinisten vonden dat alleen de leden van de communistische partij (en dan enkel het politbureau) alle politieke en economische macht horen te bezitten. Het probleem was dat een klein bureau van oude mannen geen socialistische samenleving kan besturen. De stagnatie van de jaren 70/80 bewijst dit.

De kapitalistische propaganda beweert dat alleen de markt de wensen van mensen van vervullen. Maar dat is een leus die niet klopt. Het kapitalisme bouwt geen betaalbare woningen, zorgt niet voor goede zorg en wil helemaal niet dat werkenden kunnen rondkomen. Het kapitalisme is een instabiel systeem dat vaak in crisis komt en daarna van een (kapitalistische) staat eist dat ze geholpen worden. Werkenden hebben die luxe niet, die worden ontslagen en zullen van een bijstand uitkering moeten rondkomen indien ze geen werk meer vinden.

Bij democratische controle krijgen werkenden wel de controle. We praten dan over raden die de productie in een socialistische maatschappij controleren. In elk bedrijf zullen deze raden de dagelijkse gang van zaken regelen. Er kunnen per bedrijf meer raden zijn, belangrijk is wel dat werkenden de zeggenschap krijgen over wat ze nodig hebben in hun leven. Tot nu toe bepalen enkel de kapitalisten wat er gemaakt wordt en dan ook alleen als ze er winst in zien!

Politieke raden vormen de basis van onze democratie, de socialistische raden republiek. Vladimir Lenin zag in de raden democratie de basis voor de Unie van Socialistische Sovjet Republieken. Hij schreef in 1918: ’’Toen de arbeiders hun eigen staat schiepen, kwamen zij tot het inzicht dat het oude begrip van democratie – de parlementaire democratie – door onze revolutie achterhaald is. Bij ons is een vorm van democratie ontstaan die West-Europa niet kent. De raden (sovjet) macht is een nieuw type van staat, zonder bureaucratie, zonder politie en zonder staand leger, met vervanging van de parlementaire democratie door een nieuwe democratie, die de voorhoede van de werkende massa’s de macht geeft’’

Helaas moest Lenin in 1923 constateren dat de jonge USSR niet dat was geworden, wat hij voor ogen had gehad vijf jaar eerder. Bureaucratische misvormingen door de burgeroorlog hadden ervoor gezorgd dat een nieuwe laag van staatsambtenaren zich een beter leven konden permitteren dan de modale werkenden. Deze laag zou tot 1991 in naam van de werkende klasse heersen, maar nooit democratische controle geven. Uiteindelijk dumpte de Russische stalinisten, de socialistische façade en voerden onder leiding van Boris Yeltsin het kapitalisme weer in.

Politiek links en democratische controle

Helaas streeft gevestigd politiek links geen democratische controle na. PRO (ex-PvdA/GL), SP en PvdD, zijn sociaaldemocratische partijen. Dat houdt in dat ze binnen het kapitalisme denken en hopen de hebzucht van de kapitalisten te beperken via overheidsregulering. Probleem is dat na jaren van deregulering en marktwerking, de kapitalistische overheid totaal geen expertise heeft om nog aan het algemeen belang te denken. Het is zelfs zo erg dat men verwacht dat bedrijven doen aan zelfregulering.

Regels zijn er wel, maar het naleven is een probleem, doordat deze overheid geleid wordt door figuren die helemaal in de ban van het systeem zijn. Politieke partijen zoals D66, VVD en CDA zijn volledige kapitalistische partijen, wiens leden vaak ook behoren tot de klasse van bezitters. Het is dus geen wonder dat er vaak niets terecht komt van regulering, omdat onze maatschappij is ingericht om slechts het belang van een minderheid te dienen. Natuurlijk willen de kapitalistische politici minder regels, maar alleen om de bezittende klasse te versterken ten nadele van de werkende klasse.

Van PRO, SP en PvdD is dus geen steun voor democratische controle te verwachten. Buiten gevestigd links zijn er de Nieuwe Communistische Partij van Nederland (NCPN) en de Revolutionair Socialistische Partij (RSP). Helaas zijn deze partijen klein en vaak onbekend bij de werkende klasse. De NCPN verheerlijkt nog graag het stalinisme als ’’socialisme’’ en de RSP bestaat onder diens huidige naam pas sinds 2025. Toch is er een vacuüm op politiek links omdat PRO, SP en PvdD juist geen socialistisch alternatief neerzetten. De NCPN zal dat vacuüm niet vullen en ook bij de RSP zijn er vraagtekens.

Hoe bereiken we democratische controle?

Democratische controle komt niet van bovenaf. We moeten het afdwingen van onderaf door strijd, solidariteit en socialisme! Daarbij kunnen de sociale bewegingen een grote rol spelen. De klimaatstrijd, de strijd voor Palestina, de feministen en queer beweging, allemaal kunnen ze een rol spelen in de klassenstrijd. Maar dan moet de bewegingen gericht zijn op systeemverandering en niet denken dat ze hun doelen binnen dit kapitalisme kunnen realiseren. De opbouw van een revolutionaire arbeiderspartij is essentieel. Een partij die werkenden en baanlozen van alle achtergronden kan verenigen op een socialistisch programma voor democratische controle. Dat is het doel van Socialistisch Alternatief.