Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media

Nee tegen het pro-westerse Huis van Pahlavi, weg met de Ayatollahs!

Revolutionaire socialisten roepen de werkenden en baanlozen van Iran op zich te verzetten tegen zowel Donald Trump als Ali Khamenei. We begrijpen dat veel Iraanse ballingen een regimeverandering willen. Ze willen vrijheid en een democratisch Iran. Maar dat is niet wat het Trump-regime wil. Ze willen de olie van Iran controleren en we hebben deze mentaliteit al eerder gezien. In augustus 1953 werd de democratische regering van Iran omvergeworpen (Operatie Ajax) door het Amerikaanse en Britse imperialisme met steun van het Huis van Pahlavi, dezelfde monarchisten die nu de VS en Israël steunen. Daarom is het verkeerd van de oppositie in ballingschap om de monarchistische vlag van Iran te gebruiken en de kleuren van zowel de genocidale Staat Israël als de imperialistische VS te hijsen.

Binnen Iran zijn velen gedood door de sjiitische theocratie. Tussen de 30.000 en 35.000 mensen worden vermoord door politie, leger en milities die trouw zijn aan het regime van Ali Khamenei. Het regime heeft 800.000 mannen van de Islamitische Revolutionaire Garde gemobiliseerd, waaronder leden van de Organisatie voor Mobilisatie van de Onderdrukten (Basij). Tegelijkertijd worden zo’n 50.000 tot 100.000 burgers die Khamenei steunen, gemobiliseerd om propaganda te maken voor de regering. Maar die zijn een enorme minderheid tegenover vijf miljoen Iraneese demonstranten. Wat deze dappere mannen en vrouwen echter missen, is revolutionair leiderschap en organisatie. Het reactionaire regime is bewapend en kan deze opstand nog steeds neerslaan, zoals het in het verleden ook heeft gedaan.

De Israëlische handlangers van Donald Trump

Het is geen verrassing dat het genocidale regime van Benjamin Netanyahu als eerste in de aanval is gegaan tegen Iran. De Israëliërs hebben Iran in 2025 maar liefst 379 keer aangevallen. Denk maar eens aan die cijfers: 379 luchtaanvallen van Israël op Iran in één jaar. Als Khamenei de VS had aangevallen, zou de westerse media daar een enorm spektakel van hebben gemaakt. Maar de zionisten kunnen doen wat ze willen. Vrij om 100.000 Palestijnen te vermoorden, vrij om Iran 379 keer aan te vallen. De aanval op Iran eind februari 2026 is dan ook geen verrassing. Netanyahu moet groen licht hebben gekregen van zijn meester in het Witte Huis om Teheran aan te vallen en een nieuw conflict te beginnen.

Na het mislukken van de gesprekken op 27 februari is het duidelijk dat Trump streeft naar een volledige regimeverandering. Nu valt nog te bezien of de VS en Israël het regime van de Ayatollahs kunnen omverwerpen. Om dat te laten gebeuren, moeten ze niet alleen Ali Khamenei afzetten, maar de hele Islamitische Republiek Iran. In Venezuela waren de façades van het bolivarinisme jaren geleden al afgebroken door de corrupte Nicolás Maduro. Het was dan ook geen verrassing dat de VS een lid van het Maduro-regime vonden om een ​​deal mee te sluiten. Maar in Iran heerst vijandigheid en historische wrok jegens Washington D.C. Niet alleen vanwege de staatsgreep van augustus 1953, maar ook vanwege het handelsembargo en de terreuraanslagen.

Als er een regelrechte oorlog uitbreekt in de Golfregio, zal dat de wereldwijde kapitalistische economie treffen.

Wat zegt Socialistisch Alternatief?

Revolutionair socialisten staan ​​aan de zijde van elke Iraniër die zich verzet tegen het Amerikaanse imperialisme en het Israëlische staatsterrorisme. Tegelijkertijd verwerpen we elke oproep tot steun en solidariteit met de Ayatollahs, die in minder dan drie maanden tijd minstens 30.000 Iraniërs hebben vermoord. Daarom zijn onze standpunten duidelijk:

• Nee tegen de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran
• Nee tegen regimeverandering door westers imperialisme
• Solidariteit met de werkende klasse van het land
• Ontmasker Donald Trump en Benjamin Netanyahu als oorlogszuchtige haviken
• Ontmasker Ali Khamenei als een bloeddorstige beul
• Weg met theocratie en dictatuur
• Nee tegen elke regering gebaseerd op kapitalisme en religie
• Voor democratische controle door raden van werkenden en baanlozen
• Voor een socialistisch Iran dat werkenden in de Golf oproept in opstand te komen tegen het kapitalisme

Artikel door Jorein Versteege

Jongste premier, maar progressief is hij niet! 

Rob Jetten is met 38 jaar de jongste premier van Nederland. Maar revolutionair socialisten wijzen erop dat leeftijd niets uitmaakt. Ook al zijn queer (LGBTQI) groepen positief, wijzen wij erop dat Jetten niets fundamenteels zal doen tegen de ongelijkheid, queer hetze en racisme. Democraten 66 heeft een progressieve facade, maar is net als de Democratische Partij in Amerika een partij die altijd trouw is geweest aan de bestaande kapitalistische machstructuren. Jetten heeft wel als voordeel dat hij steun kon winnen met zijn directe aanvallen op Geert Wilders. Gezien de enorme minachting die Wilders voor Jetten heeft zal de Partij voor de ”Vrijheid” (PVV) niet met dit minderheidskabinet willen samenwerken.

Maar dat haalt niet weg dat andere extreemrechtse partijen dat wel doen. Juiste Antwoord 21 (ex-FvD), Nederlandse Vrijheid Alliantie (ex-PVV), Forum voor ”Democratie” (FvD), al deze partijen kunnen op bepaalde punten de rechtse politiek van Rob Jetten, aan een meerderheid helpen in de Tweede Kamer. We moeten niet vergeten dat de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) en het Christen Democratisch Appel (CDA) een grote rechtse vinger in dit kabinet hebben. Al die mooie progressieve praatjes van Rob Jetten passen niet in het politieke profiel van de twee rechtse partijen. Dus hoe je het went of keert, D66 voert een kabinet aan dat aanvallen zal uitvoeren op de werkende klasse, in de geest van Kok, Balkenende en Rutte!

Miljarden voor het militarisme, waar u voor moet betalen

Om het militarisme te spekken en de krijsmacht te vergroten naar 120.000 soldaten zijn miljarden nodig. Dat geld wordt gehaald uit de basis voorzieningen, wat betekend dat u meer moet betalen voor alles. De VVD zegt het heel leuk ”Niet alles mag gratis zijn”. Dat is makkelijk gezegd, vooral voor elitaire VVD Kamerleden die rondkomen van 140.000 euro per jaar of hun ministers met 200.000 euro per jaar. Maar voor drie miljoen werkenden/baanlozen met minimumloon, wajong, bijstand of enkel AOW is het leven al duur genoeg en zal alleen maar duurder worden. Dus NIETS is gratis, dankzij D66, VVD en CDA!

Ook modale werkenden met salarissen tussen 25.000 euro en 48.000 euro (modaal) zullen het niet fijn vinden dat de lasten verhoogd worden. Ondanks de heersende leugen dat politiek rechts de lasten verlaagd, toont rechts steeds juist het tegenovergestelde. Rechtse politiek haalt lasten enkel weg van de rijken en het groot kapitalisme. Daarom is de ongelijkheid de laatste 30 jaar ook zo toegenomen, daaraan is ook de sociaaldemocratie onder Wim Kok medeverantwoordelijk voor geweest. Rob Jetten heeft de opdracht van Mark Rutte (NAVO) gekregen om het leger te versterken. Want in deze nieuwe Koude Oorlog moet het westerse imperialisme weer spierbalen tonen tegenover het oosterse imperialisme (Rusland, China).

Extreemrechts geen alternatief

Door het verraad van de sociaaldemocratie en het falen van de linkse populisten, is er spraken van politieke verwarring onder werkenden en baanlozen. Extreemrechts maakt daar misbruik van en heeft in 2026 meer dan 1/3 van de Tweede Kamer in bezit. Extreemrechtse partijen spelen op de woede, verwarring en hulpeloosheid die velen voelen. Men wijst naar de moslims, migranten en queer mensen als het ”grote gevaar”. In werkelijkheid stemt extreemrechts altijd tegen de belangen van de werkende klasse. Vooral PVV, JA21 en FvD zijn gek op groot kapitalisten zoals Donald Trump en Elon Musk. Benjamin Netanyahu heeft met Gidi Markuszower (NVA) zelfs zeven lakeien voor de Staat Israel werken in de Tweede Kamer.

Hoe kunnen we Rob Jetten verslaan?

Socialistisch Alternatief gaat niet de revolutie tegen Rob Jetten maken. Maar we willen werkenden en baanlozen wel aanmoedigen om dit kabinet af te wijzen. Het alternatief moet ook niet gezocht worden in de PvdA/GL, die dit jaar onder een nieuwe naam verder zullen gaan als een verenigde sociaaldemocratische groene partij. De sociaaldemocratie en groenen zijn een merknaam geworden voor een progressief deel van de heersende klasse, waar ook D66 toe behoort. Dat progressieve deel wil best wat doen aan de klimaatcrisis en is gericht op ecologische oplossingen, maar wel binnen het kapitalisme. D66 is binnen dat kamp het meest rechts, terwijl GroenLinks het meest links is en de PvdA een centrum speler. Wat deze partijen wel delen is hun trouw aan de bestaande machtsstructuren (markt economie, koninkrijk, NAVO, EU), die wij juist verwerpen!

De linkse populisten van de ”Socialistische” Partij kunnen we ook niet zien als een strijdvaardige partij. Helaas heeft de SP nooit begrepen dat je met populisme en compromissen (vooral richting PvdA/GL en CDA) geen alternatief neerzet. Daarom heeft de partij verkiezing op verkiezing verloren en is tegenwoordig een schim van wat ze ooit waren. Verzet zal dus buiten de gevestigde politiek moeten georganiseerd moeten worden. Door de vakbonden en sociale bewegingen. Centraal moet daarin staan dat we de bezuinigingen afwijzen en het militarisme keihard verwerpen. De EU wil met hun ReArm Europe Plan/Readiness 2030 bijna 800 miljard euro pompen in een Europees Militair Industrieel Complex, waarbij vooral wapen kapitalisten enorm rijk zullen worden. Trump heeft voor 2026 al 1 biljoen dollars klaar staan voor zijn eigen leger.

Wij zeggen:

• Nee tegen het minderheidskabinet
• Nee tegen premier Rob Jetten
• Nee tegen de bezuinigingen
• Nee tegen ReArm Europe Plan/Readiness 2030
• Nee tegen de NAVO en het westerse imperialisme
• Geen vertrouwen in extreemrechtse hulptroepen van het kapitalisme
• Voor verzet vanuit de werkende klasse
• Voor een strijdbare FNV die het verzet leidt
• Voor een socialistische arbeiderspartij die geen compromissen maakt met de gevestigde kapitalistische politiek
• Voor democratische controle over onze economie
• Voor een Nederlandse Socialistische Raden Republiek

Asociaal hoog salaris voor kapitalistische politici

Politici in Nederlanden verdienen erg goed. In 2026 krijgt een lid van de Tweede Kamer ongeveer 141.000 euro bruto per jaar. Ter vergelijking, het modaal salaris ligt op 48.000 euro. Maar er is zijn ook zeker drie miljoen Nederlanders met een inkomen lager dan 25.000 euro. Dat zijn vooral de mensen in de bijstand, wajong, minimumloon of enkel AOW. Dat een minister een elitair salaris van vier keer modaal krijgt is gewoon niet correct. Personen die eigenlijk de belangen van werkenden en baanlozen zouden moeten verdedigen horen geen elitaire salarissen te ontvangen. Maar kapitalistische ministers vertegenwoordigen niet de werkende klasse. Hun beleid is gericht op het versterken van het kapitalistische Koninkrijk der Nederlanden, een land waarin de markt bepaalt en de werkende klasse moet gehoorzamen.

Op dit moment is het salaris voor een minister 205.000 euro bruto per jaar. Een staatssecretaris moet het doen met 192.000 euro per jaar. Deze bedragen zijn inclusief vakantiegeld en eindejaarsuitkering. Voor 70% van de Nederlanders zijn dit bedragen waar ze nooit aan zullen komen. De meerderheid van werkenden moet het doen met salarissen tussen 25.000 en 48.000 euro op jaarbasis. Het is daarom dat revolutionair socialisten altijd de afdracht regeling van de ”Socialistische” Partij gesteund hebben. De SP heeft gelijk dat Tweede Kamer politici horen rond te komen op een modaal inkomen en niet op dat elitaire salaris van 141.000 euro bruto per jaar.

Hoe zouden politici moeten verdienen onder het socialisme?

Revolutionair socialisten vinden dat je niet de politiek in moet gaan voor het geld. Dat rechtse politici dat doen is logisch. Het is een goed betaalde baan en je bent niet verplicht om iets te doen. Dat zien we mooi terug bij extreemrechtse Kamerleden, die weinig aanwezigheid tonen in de Tweede Kamer bij debatten. In 2025 was het de ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijemarktpolitiek” die van de 786 debatten er 268 oversloeg. Er waren zelfs PVV Kamerleden die geen vragen stelde en geen moties indiende. Onder het socialisme horen politici niet alleen een modaal salaris te krijgen, maar ze moeten ook afzetbaar zijn als ze politiek bedrijven waar werkenden en baanlozen het niet mee eens zijn. Onder het parlementaire stelsel kun je partijen enkel eens per vier jaar afstraffen. In die vier jaar hebben ze de tijd om heel veel kapot te maken, zoals Rob Jetten nu van plan is met de sociale zekerheid.

Wij zouden eisen dat ministers en vertegenwoordigers zullen moeten rondkomen van maximaal 48.000 euro op jaarbasis. Natuurlijk zullen rechtse politici daar moeite mee hebben. Ze hebben een boven modale levensstandaard opgebouwd, met dure huizen, luxe auto’s en welvaart waar 70% van alle Nederlanders nooit van kan genieten. Wij verwerpen daarom het advies van het college voor de rechtspositie van politieke ambtsdragers ARPA. Onze politici en ministers verdienen meer dan genoeg en horen eigenlijk minder te krijgen, dat is de positie van revolutionair socialisten!

Weg met bonuscultuur, hoge salarissen en kapitalistische politici

Het is logisch dat veel werkenden en baanlozen zich niet verbonden voelen met de bestaande politici. Ze hebben een enorme afkeer van de mensen die beweren in naam van ons, politiek te bedrijven. Met salarissen boven de 100.000 euro op jaar basis, staan de kapitalistische politici ook ver af van het leven der werkenden en baanlozen. Iemand die moet rondkomen in de bijstand krijgt slechts 16.400 euro per jaar en daar zitten strenge normen aan vast. Wie alleen AOW krijgt moet het doen met 19.600 per jaar. Natuurlijk maakt deze groep een minderheid uit, maar dat is toch 16% van de Nederlandse bevolking die minder dan 25.000 euro per jaar ontvangt en dus nooit de levenstandaard van politici en ministers zal ervaren.

Wij revolutionair socialisten geloven dat mensen in de politiek, de levenstandaard van werkenden moeten aannemen. Ze hoeven geen armoede te lijden, maar een modaal inkomen is het maximum wat wij vinden waar politici en ministers op moeten leven. Natuurlijk zullen veel bestaande kapitalistische politici dan niet meer de politiek in willen, mooi! We zitten ook niet te wachten op elitaire figuren die leven op salarissen tussen 140.000 en 200.000 euro per jaar, alleen om politiek te bedrijven voor die kleine rijke minderheid die onze economie in bezit heeft.

Natuurlijk gaat onze afkeer van elitaire salarissen verder dan alleen de politiek. In de kapitalistische maatschappij krijgen de lakeien van het kapitaal, de hoogste salarissen, terwijl men alles doet om op salarissen van werkenden te bezuinigen. We kennen genoeg verhalen van elitaire directeurs en hun miljoenen salarissen. Bijvoorbeeld de Air France-KLM baas Ben Smith kreeg in 2025, € 4,2 miljoen inclusief bonussen. De KLM directrice Marjan Rintel mag een elitair salaris van € 1,4 miljoen meenemen. CEO van ING Groep, Steven van Rijswijk, verdient een salaris van ongeveer € 2,35 miljoen, exclusief bonussen.

Dit is waarom wij ons verzetten tegen de bonuscultuur. Wij eisen de nationalisatie van de productie middelen onder democratisch zelfbestuur van werkenden, zodat directeurs en managers onder democratische controle staan. Hun salarissen kunnen dan ook democratisch bepaald worden. Natuurlijk zullen de kapitalisten alles in het werk stellen om hun macht te beschermen. Hun directeurs en managers zullen kost wat kost het systeem en diens zelfverrijking beschermen. Daarom is het aan werkenden en baanlozen om in opstand te komen. Dat is niet makkelijk, vooral in deze tijd zonder een strijdbare democratische vakbond en een arbeiderspartij die pleit voor systeemverandering.

Wij pleiten daarom voor:

• Politici en ministers moeten leven op maximaal 48.000 euro bruto per jaar
• Verbod op de bonuscultuur
• Uitkeringen omhoog naar leefbare inkomens
• Nationalisatie van de productie middelen onder democratisch zelfbestuur
• Stop het toekomstige rechtse kabinet van Rob Jetten
• Voor een strijdbare democratische FNV die pleit voor systeemverandering
• Voor een socialistische arbeiderspartij die vecht voor een socialistisch Nederland

Artikel door Jorein Versteege

Van Fidel Castro tot Miguel Díaz-Canel

Revolutionair socialisten staan in solidariteit met de Cubaanse werkende klasse. Daarbij zijn we geen luidsprekers geworden voor Fidel Castro of Raul Castro. Wij hebben altijd kritiek gehad op de beperkingen van de Cubaanse Revolutie, die wel het kapitalisme afschafte, maar geen democratische controle aan de werkende klasse gaf. Cuba onder de Castro boers (1959-2021) was een misvormde staat, omdat er geen spraken was van arbeiders-democratie en democratische planning van de economie. De politieke alleenheersers op het eiland zijn de leden van de Communistische Partij van Cuba (PCC). Die bepalen ook de planning van de economie volgens het stalinistische concept: ”de partij heeft altijd gelijk”!

Hoewel de PCC sinds 1962 bestaat, was deze partij niet de leidende kracht van de Cubaanse Revolutie. Fidel Castro en zijn guerrilla hadden weinig contact met de officiële stalinisten van de Populaire Socialistische Partij. Ook tussen januari 1959 en april 1961 werd niet direct gesproken over het realiseren van het socialisme door Fidel. Pas na de mislukte invasie van de Varkensbaai in 1961 door Cubaanse anticommunisten, verklaarde Fidel Castro dat het eiland een ”socialistische” natie zou worden. Het kapitalisme werd afgeschaft en alle buitenlandse bedrijven genationaliseerd, tot grote woede van de Amerikanen.

Met de invoering van het handelsembargo probeerde de hypocriete Amerikanen om Castro op de knie te dwingen. Tot 1991 lukte dat niet, omdat de Sovjet-Unie de Republiek Cuba overeind hield. Maar na 1991 werd het moeilijk, Rusland werd kapitalistisch en eiste markt prijzen. In 1994 voerde Cuba twee munteenheden in om aan buitenlandse valuta te komen via toerisme. Dit zorgde voor ongelijkheid tussen de Cubanen die toegang hadden tot de Peso Cubano Convertible en de meerderheid van de bevolking die moet rondkomen met de gewone Peso Cubano, die veel minder waard is. Pas in 2021 werd de Peso Cubano Convertible afgeschaft.

In 2008 trad Fidel Castro af. Zijn jongere broer Raul Castro begon met markt hervormingen. Langzaam kreeg het kapitalisme meer grip op het eiland, ook al blijven de meeste productie middelen nog staatseigendom. Miguel Díaz-Canel werd in 2019: President van de Republiek Cuba. Vanaf 2021 is hij ook Generaal Secretaris van de PCC. Zijn bewind is deels conservatief en deels progressief. Er zijn vooruitgangen gemaakt op het gebied van acceptatie van homoseksualiteit en homohuwelijk. Maar op politiek vlak blijft Miguel Díaz-Canel trouw aan het dictatoriale systeem dat de PCC alleenrecht geeft om te heersen.

Solidariteit met Cuba, weg met Donald Trump

Onder Barack Obama (2008-2016) werden weer gesprekken gestart tussen Cuba en Amerika. Maar Donald Trump maakte daar direct weer een einde aan. De extreemrechtse president wil niet praten, hij wil het PCC regime onderwerpen aan zijn wil. Trump weet ook dat veel Cubanen die in de VS wonen hem steunen. Die zijn afstammelingen van de oude Cubaanse kapitalistenklasse die na 1959 onteigend werden. Daarom staan revolutionair socialisten volledig aan de kant van de Cubaanse werkende klasse. Wij veroordelen het handelsembargo en de vernieuwde Monroe-doctrine, waarin de VS zichzelf ziet als rechtmatige heerser van het Amerikaanse continent.

Trump heeft het voor elkaar gekregen dat Venezuela en Mexico geen olie meer leveren aan Cuba. Dit doet Washington DC door deze landen te dreigen met economische sancties. Venezuela staat sinds de ontvoering van Nicolas Maduro onder VS heerschappij, omdat Delcy Rodríguez (President van Venezuela) gecapituleerd heeft aan het Amerikaanse imperialisme. Ook Mexico kiest voor de VS, ook al beweert Claudia Sheinbaum dat ze sovereign handelt. Dit is niet correct, in werkelijkheid is Mexico afhankelijk van de Amerikaanse markt en dus kan Trump met importtarieven de Mexicaanse economie veel schade toebrengen. Doordat Venezuela en Mexico nu geen olie meer leveren aan Cuba dreigt het land volledig tot stilstand te komen, precies wat de imperialisten in het Witte Huis willen!

Wij roepen op tot solidariteit met Cuba en verzet tegen de VS. Ter gelijk zeggen we ook dat de eenpartijstaat en de markt hervormingen sinds 2008 het eiland niet vooruit helpen. Meer kapitalisme op Cuba heeft de ongelijkheid alleen maar doen toenemen. Schuld hieraan is toch de PCC die net als de PSUV in Venezuela, totaal geen idee heeft van wat socialisme inhoudt. Wij hebben altijd gezegd dat socialisme zonder democratische planning en participatie van werkenden niet kan werken. Natuurlijk zorgt het embargo voor economische beperkingen, maar de Cubaanse economie draait ook op veel mismanagement, bureaucratische beslissingen (top-down beleid) en het ontbreken van democratische rechten voor de werkende klasse.

Dat Cuba lijdt komt door het Amerikaanse imperialisme. Het verraad van Delcy Rodríguez (Venezuela) en Claudia Sheinbaum (Mexico) zorgt er nu voor dat het eiland geen ruwe olie meer krijgt. Zonder deze belangrijke brandstof zal de noodlijdende economie volledig instorten, dat is precies wat Donald Trump wil. Die wil onrust aanwakkeren om zo het PCC regime te onderwerpen aan zijn wil. Daarvoor hoeft de Communistische Partij van Cuba niet eens af te treden, als ze maar doen wat Trump wil. Dat is hem al in Venezuela gelukt met de PSUV, na de ontvoering van Nicolas Maduro.

Het is best mogelijk dat de PCC zal gaan dansen voor Trump. Laten we niet vergeten dat de communistische partij een eigen bureaucratische kaste is op het eiland. Het zijn staatsbonzen die aan de macht willen blijven en zo nodig zullen luisteren naar een buitenlandse tiran zoals Trump, we zien dit bij de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Van het revolutionaire idealisme dat Fidel Castro nog kon afdwingen is in 2026 geen spraken meer. Men is bezig met overleven en bij de jongere generatie is de Cubaanse Revolutie een ding uit het verleden dat hun niet raakt, door de realiteit van armoede en ongelijkheid veroorzaakt door de markt hervormingen!

Wat kan Cuba doen?

Revolutionair socialisten roepen werkenden op om in verzet te komen. Verzet tegen de Amerikaanse imperialisten, verzet tegen het verraad van Venezuela en Mexico. Ook moet de Cubaanse regering van Miguel Díaz-Canel duidelijk worden gemaakt dat Trump enkel zijn wrede spelletje kan spelen, omdat Cuba geen vrije samenleving is. Als de PCC haar machtsmonopolie zou afstaan aan democratische raden van de werkende klasse, dan heeft het Amerikaanse handelsembargo geen poot om meer op te staan. Zelfs de laffe liberale Europese landen zouden zich tegen de VS moeten keren, omdat het embargo gerechtvaardigd wordt met de eenpartijstaat. Het soort gelijke handelsembargo tegen Vietnam werd in 1994 opgeheven, omdat het land kapitalistisch geworden was. Alleen al hieruit blijkt hoe hypocriet de Amerikanen zijn en dat democratische vrijheden, niets te maken hebben met de werkelijke aard van het embargo tegen Cuba.

Cubaanse werkenden zullen zelf in actie moeten komen. Dat is lastig omdat het PCC regime geen kritiek tolereert. Wie de regering bekritiseerd kan opgepakt en voor jaren in de cel belanden als ”contrarevolutionair”. Dit weten Cubaanse werkenden maar al te goed. Men is bang voor de Cubaanse staat en de partijbonzen van de PCC. Om het Amerikaanse imperialisme te verslaan is de Communistische Partij van Cuba niet het voertuig van de werkende klasse. Dat is ze nooit geweest, ze werd in het leven geroepen als politiek voertuig voor de Castro boers. Onder Fidel Castro was het vooral hijzelf die alle besluiten nam, de PCC was slechts de uitvoerder van zijn bevelen. Hoewel er nu meer collectieve beslissingen genomen zullen worden, is de aard van de partij niet veranderd. De PCC is en blijft een partij van staatsbureaucraten en is hierin geen arbeiderspartij.

Wij in het westen moeten vooral duidelijk maken dat we de wreedheid van Washington DC keihard afwijzen. Europeanen moeten daarnaast ook in verzet komen tegen onze eigen overheden, die te laf zijn om de Amerikaanse imperialisten te verwerpen. Cuba was voor velen een bron van inspiratie, omdat het eiland zich bleef verzetten tegen de neoliberale golf na de val van de Sovjet-Unie. Maar de limieten die het politieke stalinisme te bieden heeft zijn bereikt. Cuba staat op een keerpunt. Om niet terug te vallen in het gat van kapitalistische barbarij is een nieuwe revolutie nodig. Een revolutie tegen de PCC bonzen en voor een socialistische raden democratie. De politieke en economische macht behoort aan de Cubaanse werkende klasse, niet aan de PCC bonzen van Miguel Díaz-Canel en niet aan de imperialisten van Donald Trump.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Nee tegen het verraad van Venezuela en Mexico aan Cuba
• Laat de olie handel weer toe
• Stop het hele Amerikaanse handelsembargo
• Weg met de PCC bonzen en hun dictatuur
• Stop de markt hervormingen, geen privé bezit van productie middelen
• Alle politieke macht moet afgestaan worden aan raden van werkenden en baanlozen
• Democratische controle van onderaf en democratische planning van de economie
• Een Revolutionaire Grondwettelijke Vergadering moet een nieuwe socialistische grondwet schrijven
• Voor een Cubaanse Socialistische Raden Republiek, die kan werken als boegbeeld voor het socialisme in het gehele Amerikaanse continent.

Artikel vertaald uit het Engels van Revolutionair Socialistische Media 

De twee staten van Libië in 2026

Er bestaat sinds 2014 geen verenigde Libische staat meer. Elf jaar lang is het land nu verdeeld tussen een regering in Tripoli en een regering in Tobruk. De tweede Libische burgeroorlog duurde van 2014 tot 2020. Hoewel de grootschalige gevechten zes jaar geleden zijn beëindigd, blijft het land verdeeld. In 2014 keerden het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad” en het “Huis van Afgevaardigden” zich tegen elkaar. Beide werden gedreven door sektarisme en een verlangen naar macht in het land. Het westerse imperialisme steunde het “Algemeen Nationaal Congres/Hoge Staatsraad”, terwijl Arabische landen zoals Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten het “Huis van Afgevaardigden” steunden. De werkende klasse zat klem tussen de twee partijen en in de chaos kwam Islamitische Staat op om te profiteren van het conflict.

Islamitische Staat – Libië Provincie controleerde grote steden van 2014 tot 2019. De groep veroverde zelfs de geboorteplaats van Gaddafi en regeerde daar tot 2017. De terroristische groep werd uiteindelijk in 2019 verslagen, maar niet voordat ze dood en verderf had gezaaid. De tweede Libische burgeroorlog eindigde rond 2020, maar politiek gezien blijven er twee staten in Libië bestaan ​​met dezelfde vlag, naam en volkslied. De ene is de in het westen gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) in Tripoli, die sinds 2021 door de Verenigde Naties wordt erkend. In het oosten bevindt zich de Regering van Nationale Stabiliteit (GNS), die sinds 2022 aan de macht is. Beide claimen de enige regering van Libië te zijn, maar geen van beide is democratisch en geen van beide heeft oog voor de behoeften van werkenden en baanlozen!

De olierijkdom van het land is grotendeels in handen van de oostelijke Regering van Nationale Stabiliteit (GNS). Daarom is de internationaal erkende: Regering van Nationale Eenheid (GNU) sterk afhankelijk van buitenlands geld. Turkije heeft veel bijgedragen om de westerse GNU in leven te houden. Dankzij Turkse speciale eenheden kon de GNU standhouden tegen het GNS-leger. Een centrale figuur binnen de GNS is Khalifa Haftar. Deze voormalige bondgenoot van Muammar Gaddafi werd verbannen nadat hij in 1987 de oorlog tegen Tsjaad had verloren. Haftar keerde na de dood van Gaddafi terug uit ballingschap en werd opperbevelhebber van het Libische Nationale Leger. Sinds 2017 is hij ook de de facto dictator van het oostelijke deel van het land.

De Koude Oorlog in Libië en Gaddafi 2.0

De in Tripoli gevestigde Regering van Nationale Eenheid (GNU) is niet erg sterk. Ze controleert een derde van het land en heeft niet eens een verenigd leger. Khalifa Haftar heeft dat wel en kan rekenen op steun van belangrijke landen zoals Egypte, de VAE en Rusland. Hier zien we de gevolgen van de nieuwe Koude Oorlog in Libië. De GNU is loyaal aan het westerse kamp, ​​terwijl de GNS loyaal is aan het oosterse kamp. Libische werkenden en baanlozen lijden ondertussen onder twee falende staten, waarin corruptie, uitbuiting en zelfs slavernij deel van uitmaken. Het is dan ook geen wonder dat er nostalgie bestaat naar de tijd van de “Grote Socialistische Volks-Libische Arabische Jamahiriya”, de pseudo-“staat van de massa” die Gaddafi in 1977 uitriep.

Gaddafi regeerde echter met angst en tirannie. De Jamahiriya was een leugen en de opstand van 2011 was het gevolg van de diepe haat die veel Libiërs koesterden jegens hun “Geliefde Broederlijke Leider”. Wat Libië miste, was een revolutionaire arbeiderspartij die de werkende klasse had kunnen verenigen voor het socialisme. In plaats daarvan keerden de milities die het regime van Gaddafi omverwierpen zich al snel tegen elkaar om sektarische redenen. Democratie werd nooit opgebouwd, omdat alle facties hun eigen ideeën wilden doorvoeren. Stammenstrijd leidde ook tot conflicten, doordat oude vetes weer oplaaiden. De splitsing tussen de regering in Tripoli (GNU) en de regering in Tobruk (GNS) resulteerde in een zes jaar durend conflict dat ongeveer 16.000 Libiërs het leven kostte.

Khalifa Haftar speelde in op het verlangen van velen naar een sterke leider. Hij sloot vrede met Gaddafi-loyalisten en stond hen zelfs toe zich aan te sluiten bij zijn Libische Nationale Leger. Haftar begon zichzelf ook te presenteren als de Grote Leider van Libië. Hij droeg het volledig witte uniform met gouden elementen, een uniform dat Gaddafi ook droeg. In 2015 stelden we al dat Haftar in feite een Gaddafi 2.0 is en dat is nu bewezen. Hoewel Haftar trouw is gebleven aan de monarchistische vlag (die sinds 2011 opnieuw in gebruik is) en het volkslied van het Koninkrijk Libië, regeert hij onbetwist als Opperste Leider van een militaire dictatuur. Ondertussen is Abdul Hamid Dbeibeh de officiële premier van de GNU, maar hij is grotendeels onbekend, ondanks dat hij sinds 2021 aan het hoofd staat van de GNU.

Wat is er nodig in Libië?

Libische werkenden kunnen figuren als Abdul Hamid Dbeibeh of Khalifa Haftar niet vertrouwen. Revolutionaire socialisten zeiden in 2015: ” Wij roepen de Libische werkenden op om in opstand te komen en onafhankelijke arbeidersraden op te richten om de politieke macht te grijpen. Maar het allerbelangrijkste is een arbeiderspartij met een socialistisch programma. Zo’n partij zou een socialistisch alternatief bieden aan de miljoenen mensen die lijden onder de armoede die het kapitalisme hen oplegt. Westerse landen zijn niet te vertrouwen, omdat ze de Libische olie willen. De reactionaire Arabische landen hebben hun eigen imperialistische agenda, die alleen hun heersende klassen ten goede komt. Het is zeer goed mogelijk dat de staat Libië in verschillende landen zal worden opgesplitst, zoals vóór 1951.” Libië is de facto al sinds 2014 verdeeld. Ondanks dezelfde naam, vlag en volkslied wordt het land geregeerd door twee regeringen die op de loonlijst van buitenlandse mogendheden staan!

Onder het kapitalisme is er geen hoop voor de 8 miljoen mensen die in de twee mislukte staten van Libië wonen. Buitenlandse imperialisten hebben de tweede Libische burgeroorlog gebruikt om de olierijkdom veilig te stellen voor hun kapitalistische klasse. Revolutionair socialisten stellen dat werkenden, baanlozen en jongeren democratische controle moeten eisen. Dit betekent de nationalisatie van de productiemiddelen onder democratische arbeidersraden. Democratische planning is nodig om ervoor te zorgen dat de rijkdom van Libië naar de werkende klasse gaat en niet naar corrupte milities of hebzuchtige politici. De twee Libische staten zijn geen democratieën, wat betekent dat de vrijheid van meningsuiting en de rechten van werkenden niet worden gerespecteerd. In het oosten is het Libische Nationale Leger de regerende macht, met Khalifa Haftar als militaire dictator. In het westen is de zwakke regering van nationale eenheid volledig afhankelijk van buitenlanders voor bescherming en financiering.

Om zich te bevrijden van tribalisme, armoede, sektarisme en geweld, is het essentieel dat werkenden begrijpen dat ze geen toekomst hebben onder de huidige machtsstructuren. Alleen een verenigde werkende klasse onder revolutionair leiderschap kan een einde maken aan de heerschappij van de GNU in het westen en de GNS in het oosten. Beide kapitalistische regeringen dienen niet de behoeften van de werkende klasse en moeten daarom worden omvergeworpen in een Libische socialistische revolutie. Dit is geen gemakkelijke opgave en zal zeker niet in de komende jaren tot stand komen. Libische werkenden, baanlozen en jongeren verdienen het echter om de controle over hun eigen land te hebben. Buitenlandse imperialisten uit het westen en oosten verzetten zich daartegen!

Daarom zeggen wij revolutionair socialisten:

• Nee tegen de regering van Tripoli en de regering van Torbuk.
• Nee tegen opperbevelhebber Khalifa Haftar (Gaddafi 2.0)
• Nee tegen premier Abdul Hamid Dbeibeh
• Alle buitenlandse huurlingenlegers moeten Libië verlaten.
• Schaf de twee mislukte staten van Libië af.
• Democratische controle over de productiemiddelen
• Ontmasker de corruptie binnen GNU en GNS.
• Geen vertrouwen in buitenlandse imperialistische kampen.
• Voor een revolutionaire arbeiderspartij, opgericht door arbeiders voor arbeiders.
• Voor een socialistisch Libië, vrij van kapitalisme en imperialisme.

Mark Rutte 2.0 = Rob Jetten

De 38 jarige Rob Jetten (D66) wist zichzelf neer te zetten als een man die het durfde om tegen de extreemrechtse Wilders op te staan. Maar wat velen vergaten is dat D66 geen linkse partij voorstelt. D66 speelt dan wel op progressieve elementen, maar het is een trouwe kapitalistische partij, die al jaren neoliberaal beleid gesteund heeft toen het deel was van de eerste Paarse kabinetten, onder leiding van de asociaaldemocraat: Wim Kok (1994-2001). De ”sociaal-liberalen” zijn net als de sociaal-democraten niet links, in de zin dat ze de strijd aangaan voor de belangen van de werkende klasse. Sociaal-liberalen in 2026 zijn gewoon rechts en voeren hun politiek in dienst van de bezittende klasse!

We weten dit omdat D66 haar progressieve idealen eigenlijk al 37 jaar geleden opzij gezet heeft. In 1966 waren ze nog bepaald burgerlijk progressief te noemen. D66 was voor de republiek, voor het referendum, voor de gekozen burgemeester, voor de democratisering van de samenleving, ook al bleven ze altijd binnen de kaders van de markt dictatuur. Na 1989 werd D66 een neoliberale partij net als de PvdA en CDA. Dat was te zien aan hun steun voor privatiseringen en deregulering, die plaats vond onder Wim Kok. Ook onder Jan Peter Balkenende (2001-2011) was D66 vaak een steunpilaar voor rechtse politiek. Het verschil met de VVD is dat D66 vaak nog op progressieve idealen kan spelen, iets dat de VVD nooit zou doen. Hierin zijn de conservatieve liberalen veel eerlijker dan de zogenaamde progressieve liberalen, want de VVD zegt eerlijk dat ze niets voelen voor de zwakkeren, zieken en werkenden van dit land.

Met zijn eerste rechtse kabinet is Rob Jetten dus een gewone Mark Rutte 2.0 gebleken. Veel D66 stemmers zullen snel merken dat veel werkenden en met name baanlozen, niet blij met dit minderheidskabinet zullen zijn. Terecht ook, omdat de overheid hard gaat snijden. ”Het is allemaal nodig” brullen Jetten, Bontenbal en Yeşilgöz, maar dat is zoals altijd niet correct. Het kapitalisme heeft geld nodig voor haar imperialistische plannen. De NAVO eist miljarden van hun lidstaten, Mark Rutte eist het van Rob Jetten. Dus moet er 19 miljard euro naar het leger en dat geld halen ze niet van de rijken, nog het bedrijfsleven. Nee, ze halen het geld van werkenden en baanlozen, zoals elke kapitalistische regering doet.

Wat wil dit rechtse minderheidskabinet?

Dit is geen kabinet dat de wil van de meerderheid van werkenden en baanlozen vertegenwoordigd. Een kapitalistische regering is dat toch nooit omdat een regering in dienst van een minderheid (de kapitalisten) nooit in ons voordeel werkt. Nederland heeft altijd kapitalistische regeringen gehad, ook Joop den Uyl is de bestaande machtsstructuren altijd trouw gebleven. Uit de burgerlijke media lezen we dat dit minderheidskabinet het volgende wil:

• WW verkorten naar één jaar, dus wie na een jaar geen werk heeft moet de bijstand in
• Eigen risico omhoog, meer mensen zullen zorg mijden!
• 19 miljard euro naar het leger, de ”vrijheidsbijdrage”
• Miljarden in leningen naar Oekraïne, die het land nooit kan terug betalen
• WIA-uitkeringen voor arbeidsongeschikten verlagen, meer bijstand, meer dwangarbeid
• Vanaf 2033 AOW-leeftijd omhoog, vooral lastig wie 55+ is en geen baan vindt
• Meer kernenergie, wat enorm duur is en slecht voor het mileu

In economisch opzicht staan uitgaven aan defensie gelijk aan het aankopen van toekomstig schroot. Of het is duur staal met dure elektronica die staat te rotten in een schuur of bunker. Of het roest weg, vergeten op een slagveld. Van tanks en kanonnen wordt niemand beter, niemand wijzer en/of rijker, behalve de wapenfabrikanten. De enorme winst voor de VVD is dat de rijken niet hoeven te betalen voor de extra uitgaven. De aftrek van de hypotheekrenteaftrek blijft gewoon overeind. Verhoging van belasting op vermogens en bedrijfswinsten: nul Euro. Verhoging van de bonussen voor de financiële sector? VVD, D66 en CDA helemaal akkoord. Een succesje voor de Nederlandse Vereniging van Banken, al behaald voordat het nieuwe kabinet zelfs maar begonnen is.

De anti-migranten wetten van het vorige kabinet blijven gewoon staan. Onder invloed van de VVD zijn de gedachten van D66 en CDA over een menselijk asielbeleid verdwenen. De wetten die ex-minister Marjolein Faber (PVV) heeft voorgesteld zullen ‘onverkort’ worden doorgevoerd. De samenvatting van het nieuwe kabinetsbeleid kan simpel zijn. Je geld wordt afgepakt door nieuwe belastingen. Je betaalt fors meer voor zorg. Je moet langer doorwerken, terwijl de rijken een imperialistische spelletje spelen om macht over onze lijken.

Er is nog genoeg om over te schrijven, maar de kern is dat dit kabinet gewoon de rechtse politiek van Lubbers, Kok, Balkenende en Rutte voort zet. Het is pakken van de werkende meerderheid om vooral de rijk minderheid te spekken. Internationaal kunnen imperialistische instituten tevreden zijn. Ook Rob Jetten gaat de kont van Donald Trump likken, door werkenden meer te laten betalen voor de NAVO via die vreselijke ”vrijheidsbijdrage”. Zeker 3 miljoen werkenden met een inkomen tot 25.000 euro zullen nu eerder zorg gaan mijden, omdat ze bang zijn dat ze het eigen risico van straks 460 euro niet kunnen betalen. Aan de hoge kosten die het kapitalisme eist voor basis voorzieningen (stroom, water, voedsel, electra) wordt niets gedaan door dit rechtse kabinet.

Hoe kunnen we deze rechtse plannen stoppen?

Hoewel deze plannen vreselijk zijn voor werkenden en baanlozen, is het niet zeker of Jetten ze allemaal kan uitvoeren. Daarvoor is hij afhankelijk van rechtse gedoogpartners in de Tweede Kamer. Soms zal hij moeten steunen op conservatief rechts tot extreemrechts om zijn asociaal beleid erdoor te kunnen drukken. Reactionaire christelijke partijen zoals de SGP en CU zullen ook hun eisen hebben, net zoals extreemrechts in de vorm van PVV, NVA (ex-PVV), JA21, FvD. Vooral de nieuwe Nederlandse Vrijheid Alliantie van Gideon Markuszower kan een rol spelen in het uitvoeren van de kabinetsplannen. Echter ook de PvdA-GL heeft aangegeven om te willen werken met Jetten. Hierin blijkt opnieuw de ongeloofwaardigheid van de sociaaldemocraten/groenen, die dit jaar fuseren tot een nieuwe nutteloze partij van de progressieve bourgeoisie.

Verzet tegen het minderheidskabinet zal niet via de gevestigde politiek komen. Alle politieke partijen in de Tweede Kamer zullen bereid zijn om Rob Jetten te helpen als hij maar iets inlevert wat deze kapitalistische partijen uitkomt. Daarom moet het verzet op straat gevoerd worden, via strijd, solidariteit en socialisme! Strijd via de vakbeweging, solidariteit met de baanlozen, zieken en laagloon werkenden die zwaar geraakt worden door de kabinetsplannen. Om types zoals Rob Jetten te verslaan en om te voorkomen dat er weer een Mark Rutte 3.0 komt, is echter meer nodig dan alleen strijd en solidariteit. We hebben nood aan een politieke partij die het opneemt voor de werkende klasse en die ook systeemverandering nastreeft.

Wij staan voor de oprichting van een socialistische arbeiderspartij. Een partij die pleit voor een maatschappij waarin de klasse die de welvaart produceert ook bepaald wat er met de winsten gebeurd. Nu bepalen de bezitters (de kapitalisten) wat ze met onze miljarden doen. Revolutionair socialisten zeggen heel duidelijk onze miljarden, omdat wij niet erkennen dat kapitalisten het recht hebben om al het geld dat wij werkenden voor hun maken. De werkende klasse bezit helaas maar 12% van de totale welvaart op de planeet, terwijl we wel 88% van alle mensen uitmaken. Een socialistische arbeiderspartij moet pleiten voor de onteigening van de kapitalistenklasse en voor de invoering van een democratische planeconomie. Een economie waarbij democratische raden van werkenden de planning en productie bepalen voor het welzijn van mens, dier en natuur.

Natuurlijk staan deze socialistische opvattingen keihard tegen de heersende kapitalistische dogma’s. Want je mag niet pleiten tegen het kapitaal, je mag niet pleiten tegen het privé bezit van de productie middelen. Geen enkele politicus in Nederland durft dat aan, omdat je dan van alle kanten aangevallen zult worden. De kapitalistische media zal je met Stalin en Mao gelijk schakelen, de VNO-NCW (groot kapitalisten) zal moord en brand schreeuwen. Rechtse bladeren zoals de Telegraaf zullen verkondigen dat socialistische politici voor ”dictatuur en onderdrukking” staan. De hele kapitalistische maatschappij zal alles in het werk zetten om werkenden en baanlozen weg te houden van onze opvattingen, want hoe politiek verward de werkende klasse is, hoe makkelijker rechts ze kan manipuleren via hun hulptroepen, de populisten in dienst van hetzelfde kapitalistische systeem!

Wat zeggen revolutionair socialisten?

• Nee tegen dit minderheidskabinet!
• Stop de aanvallen op de zorg en uitkeringen
• De FNV moet het voortouw nemen en acties organiseren
• Sociale bewegingen moeten aansluiten en hun aanhang mobiliseren
• Werkenden en baanlozen verliezen steeds als politiek links niet strijdvaardig is
• Voor een socialistisch alternatief in de politiek, dat werkenden verbindt met elkaar en de strijd voor systeem verandering
• Weg met de markt economie, weg met dit Koninkrijk der Nederlanden dat niet voor ons werkenden bestaat!

Artikel door Gerbrand (Amsterdam)

De populistische partijen zijn in de jaren 00 opgekomen als hulptroepen voor het kapitalisme. Het begon met Pim Fortuyn, de LPF. Sindsdien hebben ander partijen deze fakkel overgenomen. 

Na de economische bloeiperiode van het neoliberalisme in de jaren negentig kwamen in de jaren 00 de moeilijkheden naar voren. De Dotcom crisis, internationale crises zoals de Irak oorlog, het probleem Afghanistan, de financiële crisis van 2007/08 maakten duidelijk dat het kapitalisme in zwaar weer verkeerde. 

Ook politiek werd de situatie lastiger. De grote partijen van de bourgeoisie, het CDA en de VVD kregen het moeilijk om de meerderheden die in de jaren tachtig nog heel gewoon waren, te behalen. 

De PvdA hief zichzelf in beginjaren negentig op als arbeiderspartij en werd een burgerlijke partij die het nieuwe kapitalisme in volle overtuiging steunde. De arbeidersachterban werd volledig in de steek gelaten.  

De combinatie van dalend vertrouwen in de klassieke burgerlijke partijen en het instorten van de PvdA als arbeiderspartij maakte het handig om te beschikken over politieke hulptroepen. Een rechts reservoir zou helpen de politiek in de hand te houden en om een politiek onderdak te bieden aan de arbeidersklasse. Het opzwepen van sentimenten gericht tegen migranten, de Islam was het grote hulpmiddel om grote aantallen kiezers te mobiliseren. 

In het begin leek deze strategie goed te werken. Rechts groeide, maar de klassieke burgerlijke partijen bleven aan de macht onder leiding van Pieter Balkenende. Maar gaandeweg begonnen de rechtse hulptroepen zo te groeien dat ze aan de ene kant steeds meer een machtsfactor werden, maar aan de andere kant werden ze zo groot dat er onderlinge splitsingen kwamen. 

Er was het FvD, de BBB, toen kwam JA21 (een afsplitsing) maar binnen het geheel van rechts bleef de PVV lang de meest stabiele factor, ook door de autoritaire opzet van de PVV (geen leden) rond Geert Wilders. 

Aan de stabiliteit van de PVV lijkt nu in ieder geval voorlopig een einde te zijn gekomen. Meestal zijn afsplitsingen van de PVV geen lang leven beschoren en verdwijnen ze over de politieke rand. Dat zal deze keer misschien ook gebeuren, maar de schade voor Wilders lijkt groter dan bij afsplitsingen in het verleden.  

Er zijn ook internationale factoren die waarschijnlijk zullen helpen om de PVV en aanverwante rechtse partijen terug te zetten. Het is onvermijdelijk dat Donald Trump op enige moment zal worden geraakt door de boomerang van zijn eigen beleid. Dat zou kunnen gebeuren bij de verkiezingen voor het Congres in november 2026 of eerder bij een eerder uitglijder van Trump. Het zou niet het einde betekenen van populistisch rechts (allerminst) maar wel een terugslag zijn voor rechts in de hele wereld. 

Natuurlijk is deze splitsing in de grootste oppositiepartij een kleine bonus voor de minderheidsregering die nog gevormd moet worden. Maar het rechtse sentiment in de samenleving is daarmee natuurlijk niet verdwenen. En het zou ook een vergissing zijn om welke illusie dan ook te hebben in het nieuwe kabinet. 

De eerste maatregel waar het nog te vormen kabinet over nadenkt, voordat er zelfs maar een millimeter beweging is gebracht in de klimaatproblemen, de woningnood, de armoede, de stikstofcrisis of wat dan ook, wordt er al serieus nagedacht over het verhogen van de limieten op de bonussen in de financiële wereld. Dat geeft wel aan waar een nieuw kabinet naartoe gaat. 

De arbeidersbeweging is zo goed als verdwenen uit de politiek. Ook aan het vakbondsfront staat de arbeidersbeweging door de twisten in de FNV op dit moment niet sterk. Nieuwe vormen van organisatie en nieuwe organisaties zijn nodig op het gebied van vakbondsstrijd, strijd voor het klimaat, vrouwenstrijd en voor de rechten van de LGBTI+ gemeenschap. Activiteiten en protesten op deze terreinen zullen nieuwe organisaties opwerpen die het voortouw kunnen nemen. 

De conclusie dat het kapitalisme vooral chaos, vreemdelingenhaat en achteruitgang te bieden heeft, zal voor de hand komen te liggen. 

Artikel door Jorein Versteege

Ahmed Hussein al-Sharaa is geen democraat

De Syrische president Ahmed Hussein al-Sharaa is geen democraat. Hij is een voormalige islamitische rebellenleider die ooit op de terreurlijst van de Amerikanen stond. Onder de naam Abu Mohammad al-Julani was hij emir van een rebellengroep die ontstaan was als de Syrische tak van al-Qaida. Met een kleine 15.000 rebellen wierp hij het regime van Bashar al-Assad omver in december 2024. Dit was mogelijk omdat de Russische luchtmacht zich uit Syrië had terug getrokken en het Ba’ath regeringsleger hierdoor geen luchtsteun meer had. Het offensief in december kwam daarnaast onverwacht waardoor veel soldaten of de kant van de rebellen kozen of op de vlucht sloegen.

Nadat al-Assad was gevlucht, installeerde Ahmed al-Sharaa zichzelf als President van de Syrische Arabische Republiek. Terwijl Abu Mohammad al-Julani een terrorist was die gekoppeld werd aan al-Qaida, werd Ahmed al-Sharaa een vriend van het westen. Een ”technocratische” leider die alles goed zou doen, beloofde hij. Revolutionair socialisten hebben zijn leugens nooit geloofd en terecht. We hebben de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië gewaarschuwd. De zogenaamde overgangsregering is niet inclusief en wil vooral dat het soennitische Arabische nationalisme blijft heersen. Hierin zijn ze geen haar beter dan wat Bashar al-Assad deed.

Terwijl de autonome administratie toenadering zocht toont de overgangsregering dat ze vooral het reactionaire beleid van de voormalige HTS (Hay’at Tahrir al-Sham) voortzetten. Dat zien we aan de voorlopige grondwet van het ”nieuwe” Syrië. Daarin is vast gelegd dat de Islam de kern van alle wetgeving moet zijn, er mogen geen wetten worden ingevoerd die tegen de leer van de godsdienst ingaan. Ondanks dat de Koerdische taal nu erkent is als een nationale taal in Syrië, is dat niet voldoende om al-Sharaa te vertrouwen. In de 13 maanden dat hij nu leider is van het land zien we juist voorbeelden van repressie, sektarisme en dictatuur.

Is dit het einde van het democratisch confederalisme in noord oost Syrië?

De Koerden vormen met Arabieren en Assyriërs een autonome administratie sinds 2013. Vanaf 2018 dragen ze de naam: Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië (DAANES). Omdat de Koerden, Arabieren en Assyriërs in het noord oosten zich laten inspireren door de opvattingen van PKK oprichter Abdullah Öcalan, is er geen spraken van Koerdische heerschappij over de DAANES. Öcalan streeft het democratisch confederalisme na en geen Koerdisch nationalisme. Dit creëert wel een probleem, want de ex-HTS leiders in Damascus willen geen democratisch confederalisme, maar een unitaire staat geleid door Arabieren.

Nu de Syrische Strijdkrachten de stad Raqqa is binnen getrokken en de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF) terrein verliezen is de vraag? Is dit het einde van de Rojava Revolutie die in 2013 begon? Is dit het einde van het feminisme, secularisme, zelfbeschikking en democratische controle in Syrië? De Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië is een zeldzaam lichtpunt in een regio waar religious sektarisme, politieke corruptie, machtsmisbruik en cultureel conservatisme nog heersend zijn. Dankzij het democratisch confederalisme is er spraken van progressieve vooruitgang op veel sociale gebieden, maar daar houden conservatieve figuren zoals Ahmed al-Sharaa niet van.

De zwakke houding van het autonome bestuur toont waarom de Syrische Arabische Republiek nu weer terrein wint. Sinds 2018 hebben ze steeds geprobeerd om toenadering te zoeken in plaats van de Rojava Revolutie te verspreiden. De SDF moet zich nu officieel laten inlijven in de Syrische Strijdkrachten van Ahmed al-Sharaa, maar willen die dat wel? Willen ze deel worden van een leger dat vooral uit reactionairen bestaat en die grotendeels gedreven worden door politiek islamisme en cultureel conservatisme? Wat gebeurd er dan met de Vrouwelijke Volksbeschermingseenheden (YPJ)? Die zullen niet mogen bestaan in de reactionaire Syrische Strijdkrachten.

Sektarisme zorgt voor terreinwinst

Dat het leger van Ahmed al-Sharaa nu kan oprukken ligt aan het opspelen van cultureel sektarisme. Na de val van Bashar al-Assad nam de SDF grote delen van midden Syrië over. Door de SDF structureel af te beelden als ”Koerdisch” wordt bij veel Arabieren het beeld geschapen dat de SDF tegen Syrië is en dus tegen hun land. Dit sektarisme komt niet uit de lucht vallen. Ook Erdogan en het Turkse leger hebben de Syrische Democratische Strijdkrachten nooit ”Syrisch” genoemd, maar steeds ”Koerdisch” of ”PKK terroristen”. Het ”Syrische Nationale Leger” dat van 2016 tot 2025 bestond, was een creatie van Turkije. Dit marionettenleger werd deel van de Syrische Strijdkrachten vorig jaar. Hierdoor kreeg Ahmed al-Sharaa controle over de bezette noordelijke gebieden die Turkije op de DAANES had veroverd.

Door te spelen op het idee dat de autonome administratie geen deel wil zijn van Syrië, rekruteerde Damascus de Arabische stammen onder SDF bewind. Die kwamen in opstand en hebben nu de SDF verdreven uit steden zoals Raqqa en Deir ez-Zor. De Amerikaan; Tom Barrack, werd aangesteld om een vredesplan op te stellen. Deze vastgoed kapitalist eist dat de autonome administratie direct afstand moet doen van de regio’s Raqqa en Deir ez-Zor. Daarnaast moet de SDF zich volledig laten inlijven in de Syrische Strijdkrachten en moet controle over de grensposten overgedragen worden aan de Syrische Arabische Republiek. Kort samengevat: de Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië moet volledig militair lam gelegd worden, zodat Damascus vroeg of later aan einde kan maken aan het autonome bestuur.

Natuurlijk is er vreugde bij de Arabieren die de meerderheid uitmaken in Raqqa en Deir ez-Zor. Alleen hun vreugde is gebaseerd op de foutieve veronderstelling dat alles nu beter wordt. Ahmed al-Sharaa is echter geen democraat en zal geen politiek voeren in dienst van de meerderheid. Zijn overgangsregering is nu 13 maanden aan de macht en heeft enkel kapitalistische hervormingen doorgevoerd. Dit houdt in dat de markt wordt versterkt en de overheid zich terug trekt. Gezien de armoedige stand van Syrië zal het land niet direct welvarend worden. Als er al winst gemaakt wordt, eindigt dat in de zakken van de bezitters, want volgens het kapitalisme hebben die recht op alle winsten!

Wat kan de DAANES doen?

Revolutionair socialisten roepen de autonome administratie op om zich te verzetten tegen annexatie. De Syrische Arabische Republiek is geen democratische staat. Alleen al het feit dat Ahmed al-Sharaa de naam van het Ba’ath tijdperk heeft behouden zegt genoeg. Het was de Syrische Arabische Ba’ath Partij die een etnisch-nationalistische staat nastreefde en daarin was geen ruimte voor niet-Arabieren. De Koerden, Assyriërs, Druze, ze werden niet erkent door de Arabische nationalisten van de Ba’ath Partij. Damascus heeft misschien een nieuwe vlag, een nieuwe president en een nieuw staatswapen, maar de ondemocratische kern is not steeds hetzelfde. Zolang er geen spraken is van een seculiere grondwet, een inclusieve overheid en vrijheid van meningsuiting, zal Syrië nooit vrij zijn.

De Democratische Autonome Administratie van Noord Oost Syrië (DAANES) kan niet capituleren! Als ze dat wel doen zullen nog meer symbolen van gelijkwaardigheid vallen. We zagen dat al in de stad Tabqah waar reactionaire mannen een standbeeld van een vrouwelijke SDF strijdster omverwierpen. Het beeld stond centraal voor de dappere vrouwen die tegen het islamisme gevochten hadden, echter de reactionairen trokken het beeld met gejuich omver. Dit zal gebeuren in alle regio’s van de autonome administratie, zodra de mannen van Ahmed al-Sharaa het democratisch confederalisme vernietigd hebben. Denk maar niet dat vrouwen of minderheden in de Syrische Arabische Republiek gelijkwaardig behandeld worden zoals dat in de DAANES nog wel het geval is!

Wat moet nu gedaan worden door de DAANES leiders?

• Mobilisatie van alle mannen en vrouwen in de Syrische Democratische Strijdkrachten
• Geen inlijving van SDF soldaten in de Syrische Strijdkrachten
• Geen terrein afstaan aan de Syrische Arabische Republiek
• Geen toenadering tot een al-Assad 2.0
• Weg met de Turkse bezetters uit noord Syrië
• Geen vertrouwen in vastgoed kapitalisten zoals Tom Barrack
• Er is nood aan een revolutionaire politieke leiding
• DAANES moet vooral werkenden, minderheden en jongeren bewust maken wat ze verliezen, zodra Ahmed al-Sharaa de baas is over geheel Syrië

Artikel overgenomen van Marxisme.be

Van waar komt het einde van LSP?

“Zelfs met de beste wil van de wereld kunnen we niet tegen de loop van de gebeurtenissen ingaan. Revolutionairen gaan altijd tegen de stroom in, behalve bij revolutionaire omwentelingen, maar nu worden we toch met bijzonder forse tegenwind geconfronteerd. Wie zich los schakelt van deze werkelijkheid, bijvoorbeeld door de problemen in de opbouw van een revolutionaire kracht vandaag niet aan te pakken en zich te beperken tot verwijzingen naar strijd in het verleden of tot revolutionair klinkende slogans en holle frasen, kan in het beste geval tijdelijk succes boeken. De test van de praktijk blijft echter onvermijdelijk. ‘The proof of the pudding is in the eating’, zegt het spreekwoord.”

“Er is een opgang van reactionair rechts, die maakt dat de arbeidersbeweging en haar bondgenoten in een meer defensieve positie staan. Dit neemt de ruimte voor explosies van strijd en massabewegingen niet weg, maar het werpt tegelijk vragen op over hoe overwinningen te boeken. Die vragen kunnen we enkel vanuit strijd beantwoorden, door als deelnemers aan strijd een programma te ontwikkelen en te verdedigen dat voor een breuk met het kapitalisme staat. Het rechtse offensief op onze levensstandaard heeft een effect en gaat gepaard met propaganda van verdeeldheid en haat. Dat vindt ingang en het verzwakt ons als klasse. Komt daar nog bij dat het idee van een andere samenleving vandaag vaak erg abstract is. Hiervoor is een beter uitgewerkt begrip van het kapitalisme nodig, zodat de rol van uitbuiting meer algemeen duidelijk is. De barbarij van het kapitalisme maakt dat veel mensen zich afkeren van het systeem, maar daarom zien ze nog niet welke andere samenleving er mogelijk is en hoe we die kunnen bekomen. De omvang van de barbarij met klimaatrampen, genocide, oorlogen, armoede, onderdrukking en geweld maakt het er niet gemakkelijker op. De core-business van marxisten staat hierdoor onder druk, met name opkomen voor een socialistische samenleving waarin de werkende klasse in al haar diversiteit de centrale productiemiddelen onder democratische controle en eigendom plaatst. En dat terwijl de nood hieraan bijzonder groot en urgent is.”

“De radicale linkerzijde moet manieren vinden om hiermee om te gaan. Sommigen doen dit door zich enkel op het verleden te richten, bijvoorbeeld door alleen terug te grijpen naar ervaringen in vroegere strijd. Anderen doen beroep op revolutionair klinkende slogans die doorgaans vanop de zijlijn gedeclareerd worden zonder bredere impact op de werkende klasse. Die bredere impact is noodzakelijk om een krachtsverhouding op te bouwen om verandering af te dwingen. Andere linkse formaties, zoals de Partij van de Arbeid van België (PVDA), passen zich aan door in de praktijk een groeiende afstand te nemen van een breder programma van maatschappijverandering. De ruimte voor hervormingen binnen het kapitalisme is vandaag echter klein.”

“Marxisten kiezen niet de omstandigheden waarin ze actief zijn, maar zoeken steeds manieren om met die omstandigheden om te gaan. Aanwezigheid in strijd om eruit te leren en tegelijk stappen zetten om tot een betere krachtsverhouding te komen om uiteindelijk tot een revolutionaire breuk met het kapitalisme te komen, dat is de inzet. Als er een rechtse storm over onze levensvoorwaarden raast, moeten we zowel onze ideologische fundamenten versterken als blijven strijden voor collectieve bescherming (sociale zekerheid, degelijke arbeids- en loonvoorwaarden …) om van daaruit de basis te leggen voor offensieve strijd om een socialistisch alternatief te populariseren en te realiseren. De manier waarop we ons organiseren, moet aangepast zijn aan de staat van de klassenstrijd om die te versterken en de basis te leggen voor een revolutionaire leiding die de koers van de geschiedenis mee kan bepalen. Voor ons is revolutie een noodzaak om tot een socialistische samenleving te komen.”

Ja, maar waarom kon dit niet meer met LSP?

“Er is een implosie van LSP waarbij leden en groepjes leden verschillende horizonten opzoeken. Dit kwam in de nasleep van een internationaal proces van implosie en splitsingen, dat eigenlijk al jarenlang bezig is. In 2019 werden we op een bureaucratische wijze door de leiding van het Comité voor een Arbeiders Internationale (CWI) uitgesloten omdat we nadruk legden op socialistisch feminisme. De hergroepering als Internationaal Socialistisch Alternatief (ISA) was van bij het begin onstabiel, ondanks een beloftevolle start. Dat er bij ISA evenzeer op bureaucratische wijze gehandeld werd, dan nog om een safeguarding-zaak onder de mat te vegen, was de druppel die de emmer deed overlopen. De groep die hieruit voortkwam, was echter nog instabieler.”

“Met de Belgische afdeling namen we onze verantwoordelijkheid in de pogingen om de internationale beweging terug op gang te krijgen met meer collectieve politieke discussie en initiatieven rond campagnes. We staken daar veel tijd en energie in, ten koste van de werking in België die gekenmerkt werd door dezelfde moeilijkheden als elders en met de groei van de PVDA nog meer onder druk stond. Voorheen konden we dit deels overstijgen door de combinatie van een sterk ingebedde aanwezigheid in de arbeidersbeweging en een rol als voorloper in de strijd tegen onderdrukking met Campagne ROSA en initiatieven rond LGBTQIA+rechten. Op beide vlakken dwongen we respect af, maar dit vertaalde zich niet in duurzame groei.”

“We zijn er onvoldoende in geslaagd om ons aan de nieuwe situatie aan te passen en beperkten ons al te vaak tot routine. Er werd een congres in drie sessies aangekondigd. Het bleef bij de twee sessies van december 2024 en februari 2025. De derde sessie die voorzien was in juni 2025 haalden we niet, begin juni besliste het afgeslankte nieuwe Nationaal Comité (dat in december was verkozen met als mandaat om de twee volgende sessies van het congres te organiseren) om de organisatie te ontbinden. Dat gebeurde met zes stemmen tegen één. Na de ervaring in december en februari was het animo voor een derde sessie op zo’n korte termijn overigens erg klein, wat mee verklaart waarom het protest van onderuit beperkt bleef. In de praktijk was LSP al uit elkaar gevallen.”

“Een gebrek aan dynamiek en aangepaste initiatieven, een substitutionalisme waarbij het beperkte partij-apparaat te veel van de werking volledig zelf droeg en groeiende spanningen en frustraties maakten het erg moeilijk om nog aanpassingen te doen. In een dergelijke context was het al helemaal onmogelijk om een veiliger omgeving te creëren voor alle leden, terwijl daar terecht om geroepen werd, zeker in het kader van verschillende gevallen van grensoverschrijdend gedrag die slecht aangepakt werden. De interne cultuur van een organisatie is echter een uitdrukking van de staat van die organisatie. Dat los je dus niet op met verklaringen. Er waren drastische veranderingen nodig, wat niet evident is in een sfeer van wantrouwen. Een leiding die samen door strijdervaringen van de klasse is gegaan, kan zoiets misschien aan. Een leiding die uit jaren van interne fractiestrijd komt, duidelijk niet. Al helemaal niet als die leiding zich bescheiden moet opstellen na een collectief falen om binnen de organisatie een veiliger omgeving te creëren.”

“Het is op zich niet verkeerd dat we probeerden te verdedigen wat we met veel geduld en inspanning hadden opgebouwd. Dit sloeg echter te sterk door, waardoor steeds grotere gaten in de boeg van het schip ontstonden en de situatie onhoudbaar werd, zowel voor individuen in de leiding als voor het collectief. Een deel van de leiding greep dit aan om een vlucht vooruit te nemen in plaats van de sterktes te gebruiken om de zwaktes collectief aan te pakken. De nieuwe groep die daaruit voortkwam, kan alle kanten opgaan. Zeker als een groot deel van de ervaring die er binnen LSP was, niet langer nuttig wordt geacht. Het gaat onder meer om heel wat ervaring van het opbouwen van een krachtsverhouding op de werkvloer, politiek-ideologische ervaring, maar ook van werking onder politieke groepen met een migratie-achtergrond en van het opstarten en richting geven van een socialistisch-feministische benadering.”

“Achteraf is het natuurlijk altijd gemakkelijker om daar een inschatting van te maken. Dat neemt niet weg dat het belangrijk is: marxisten bewaren een bredere kijk om lessen te trekken, ook als het helemaal fout gaat.”

Hoe gaan de voormalige LSP-leden nu verder?

“Leden zijn uitgezwermd, sommigen zijn nog georganiseerd in kleine groepen. Iedereen stelt zich uiteraard vragen over wat er gebeurd is en hoe het verder moet. Wie beweert de antwoorden op die vragen te kennen, vergist zich. Hoogstens komen we tot een aanzet van antwoorden. Dat is op zich geen probleem, ook al is het tegelijk een obstakel om ons vandaag sterk te organiseren.”

“Het is belangrijk om deel van de beweging te blijven en het is ook noodzakelijk om ons als marxisten te organiseren. Er zijn ondertussen enkele nationale bijeenkomsten geweest van het netwerk van militanten rond Marxisme.be, eigenlijk een beetje de ‘restfractie’ van al wie zich vragen stelde bij de manier waarop een deel van de leiding een breuk organiseerde. Uit de bijeenkomsten blijkt een honger naar politieke uitwisseling en voeding. Dat is het vertrekpunt om met kameraden te blijven samenkomen en tot politieke opheldering te komen over zowel waar het fout liep met LSP als hoe we de basis kunnen leggen voor een nieuwe revolutionaire partij in de toekomst. Dat blijft immers het doel.”

“We zoeken naar politieke opheldering en wie daaraan wil deelnemen doet dit, ook al zijn we het niet eens over ingenomen standpunten in de interne discussies binnen LSP. Dit is de moeilijkste weg, maar de beste om uiteindelijk tot scherpere inzichten te komen. Laat het duidelijk zijn: je kan uitbuiting en onderdrukking niet bestrijden als je niet alle vormen ervan actief bestrijdt en als je met deze strijd het onderliggende kapitalistische systeem niet bestrijdt. Seksisme, racisme, queerfobie en andere vormen van onderdrukking moeten op een actieve manier bestreden worden vanuit een solidaire en strijdbare opstelling die de werkende klasse in al haar diversiteit betrekt en versterkt.”

“Momenteel vormen we een netwerk, wat een erg losse organisatievorm is die ook nog wat onbepaald is. We weten dat dit tijdelijk is, maar willen elke volgende stap zo collectief en transparant mogelijk nemen, vertrekkende vanuit een bescheiden positie. We moeten onze fundamenten versterken, bijvoorbeeld door terug te kijken naar de ervaring van de bolsjewieken. Vandaar starten we een leesgroep over Lenin en de revolutionaire organisatie, een initiatief dat openstaat voor iedereen die interesse heeft. Er is aanscherping nodig rond de overgangsbenadering en het bijhorende programma van maatschappijverandering dat marxisten vandaag verdedigen. Rond onderdrukking is er grondig studiewerk nodig. Een analyse van onze stroming, zowel de sterktes als de blinde vlekken, dringt zich op. We zullen onze inzichten pas echt aanscherpen als we het studiewerk koppelen aan de dagdagelijkse praktijk van actief zijn in bewegingen en strijd. We kunnen het verleden enkel begrijpen doorheen actieve strijd voor een socialistische toekomst. Dit doen we best zo collectief mogelijk, vandaar een oproep aan voormalige LSP-leden en andere revolutionairen om met ons in discussie en actie te gaan zodat we samen sterker staan.”

Enkele vragen en antwoorden

Wat met de online archieven van LSP en aanverwante campagnes? We hebben een volledige kopie gemaakt van socialisme.be en van campagnes als Blokbuster en Actief Linkse Studenten. We deden dit voordat de bestaande hosting afliep en hebben kopies geplaatst op onze eigen hosting. Deze maken we toegankelijk voor iedereen. Hier vind je bijvoorbeeld het volledige archief van socialisme.be.

Wat met mijn abonnement op De Linkse Socialist? Een meerderheid van de leiding van de vroegere LSP besliste om ermee te stoppen. Tegelijk werd de publicatie van maandblad De Linkse Socialist gestopt. Wie een doorlopende opdracht had, zet deze best zo snel mogelijk stop. Hetzelfde voor wie een leden- of steunbijdrage betaalde. Een nieuwe krant of magazine van Marxisme.be staat nog niet meteen op de agenda, wel willen we regelmatig online blijven publiceren en bouwen aan sociale media.

Zijn de boeken van Marxisme.be nog te koop? Ja. Naast de domeinnamen zoals marxisme.be en socialisme.be namen de kameraden achter deze site ook de bestanden mee van de boeken. Onze boeken worden via print-on-demand gedrukt en blijven allemaal beschikbaar. We plannen ook nieuwe uitgaven.

Welke groepen zijn voortgekomen uit de implosie van LSP? De grootste groep is die van kameraden die met veel vragen verweesd achterblijven. Er zijn ook enkele georganiseerde groepen uit voortgekomen, zoals Project Solidarity en Rouge Media. We wensen deze kameraden veel succes en hopen tot een kameraadschappelijke verstandhouding te komen. Alleszins hopen we dat alle voormalige LSP-leden met een kritische blik actief deelnemen aan strijd naargelang hun mogelijkheden.

Waarom niet aansluiten bij een andere organisatie? Wie slaag krijgt, kan best eerst de wonden likken en een grondige analyse maken van waar het fout liep. Daarnaast zien we niet direct een revolutionaire marxistische organisatie die met een overgangsbenadering een rol in strijd speelt. Uiteraard willen we wel constructief samenwerken met andere militanten, zowel uit de LSP-traditie als uit andere tradities.

Hoe zal Marxisme.be er binnen een jaar uitzien? Geen idee. We weten enkel dat marxisten zich best kunnen organiseren en daar een platform voor nodig hebben. We gaan de toekomst openminded tegemoet vol vertrouwen in de capaciteit van de werkende klasse in al haar diversiteit om een einde te maken aan de barbarij van het kapitalisme en te bouwen aan een socialistische samenleving.

Socialistisch Alternatief had jaren goede contacten met de Linkse Socialistische Partij. Wij blijven contact houden met de revolutionair socialisten van Marxisme.be die zich blijven inzetten voor het socialisme in België. 

Artikel door Jorein Versteege 

Schaf de Immigratie- en Douanedienst (ICE) af

ICE heeft maar één missie: mensen zonder geldige verblijfsvergunning opsporen, arresteren en deporteren. Het agentschap werd in 2003 opgericht door George W. Bush. Hij wilde een federale handhavingsinstantie creëren om ongedocumenteerde werkenden op te sporen en te deporteren. Revolutionaire socialisten hebben ICE al 24 jaar lang bekritiseerd, omdat het vaak vol zit met rechtse agenten die het als hun heilige missie beschouwen om de “ongewenste migranten” op te sporen en uit de VS te verwijderen. In werkelijkheid is de Amerikaanse economie afhankelijk van ongedocumenteerde werkenden. Maar rechts speelt al jaren in op de anti-migrantenhysterie, waarbij ze de cruciale rol van ongedocumenteerde werkenden en het feit dat de hele VS een migratieproject is, negeren.

Met de start van het tweede presidentschap van Donald Trump kreeg ICE de opdracht om de jacht op ongedocumenteerden op te voeren. ICE-agenten werden brutaler en meedogenlozer. Daarom wordt de organisatie nu door sommigen vergeleken met de GESTAPO, de geheime politie van nazi-Duitsland. De GESTAPO werd in 1933 opgericht en werkte hard om ongewenste personen uit het “Derde Rijk” te elimineren. Maar Donald Trump is niet de enige president die ICE heeft ingezet om migranten en zelfs Amerikaanse burgers te arresteren. Barack Obama stond ICE toe om mensen die als “illegaal” werden beschouwd op te sporen, zelfs als ze de Amerikaanse nationaliteit bezaten. Onder de regering-Obama, tussen 2012 en 2018, arresteerde en detineerde ICE ten onrechte 1480 Amerikaanse burgers, van wie velen maanden of jaren in vreemdelingenbewaring doorbrachten.

Nu, onder Trump, heeft ICE de opdracht gekregen om staten en steden te betreden die onder controle staan ​​van de Democratische Partij. Trump wil ICE-agenten inzetten als zijn persoonlijke handhavers en de moord op Renée Nicole Good past in dit plaatje. Ze werd vermoord in Minneapolis, Minnesota, een staat die wordt bestuurd door gouverneur Tim Walz. Trump had meer dan 2000 ICE-agenten naar de stad gestuurd om Walz en de Democratische-Boeren-Arbeidspartij van Minnesota te intimideren. Sinds het begin van het tweede Trump-regime heeft de extreemrechtse federale overheid wrede mannen gerekruteerd als ICE-agenten, die een reactionaire mentaliteit en haat jegens migranten hebben. Dit is de reden waarom het gedrag van ICE zo wreed is geworden.

De moord op Renee Nicole Good

Renee Nicole Good was een Amerikaans staatsburger, maar toch werd ze door ICE vermoord. Dit laat de mentaliteit zien van veel ICE-agenten, die snel geneigd zijn te schieten. De wrede Amerikaanse immigratiedienst (ICE) verdedigt de moord door te beweren dat Good “haar auto als wapen tegen de agenten had gebruikt”. In werkelijkheid gaf ICE haar tegenstrijdige bevelen. Toen Good probeerde het gebied te verlaten, keerde ze, in reactie op een van de gegeven bevelen, om en reed weg. Dit werd door een ICE-agent gezien als een vluchtpoging, waarop hij het vuur opende op Goods auto.

ICE vuurde niet alleen drie keer op de auto van Renee Nicole Good, maar belemmerde ook omstanders om de stervende vrouw te helpen. ICE-agenten wachtten 15 minuten voordat ze dit toelieten en toen er eindelijk medische hulp arriveerde, konden hun voertuigen de plek niet bereiken vanwege de ICE-voertuigen. Ze moesten te voet naar de stervende vrouw toe. Renee Nicole Good overleed in het ziekenhuis, zonder enige reden vermoord door de immigratiedienst. Ze gebruikte haar voertuig niet tegen een agent en was geen ongedocumenteerde arbeidsmigrant. Ze werd gedood vanwege de rechtse minachting voor het menselijk leven, die inherent is aan de ICE-cultuur.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat de federale regering van Donald Trump de ICE-agent voor de rechter zal brengen. De Amerikaanse federale overheid staat onder controle van extreemrechts en gebruikt ICE met dezelfde wrede mentaliteit als de geheime staatspolitie van nazi-Duitsland. Het is echter wel mogelijk dat de Staat Minnesota de moordenaar vervolgt. Tim Walz heeft de middelen om de ICE-agent die het vuur opende op Renée Nicole Good te arresteren. Revolutionair socialisten roepen de regering van Minnesota op om ICE-agenten te verbieden in de staat te werken.

Wij zeggen:

• Rechtvaardigheid voor Renée Nicole Good
• Arresteer de ICE-agent die Good heeft gedood
• ICE liegt en handelt in dezelfde geest als de GESTAPO
• Schaf de Amerikaanse immigratie- en douanedienst (ICE) af
• ICE moet uit alle steden en staten worden verdreven
• Ontmasker de hypocrisie van rechts, want veel kapitalisten buiten ongedocumenteerde werknemers uit
• Massale protesten in alle staten tegen Donald Trump en zijn extreemrechtse MAGA-sekte
• Stop de anti-migranten hysterie, ook in Nederland (Wilders & PVV)
• Burgerschap voor iedereen die in de VS wil wonen en werken