Artikel door Jorein Versteege

De grootste kapitalistische vervuilers

Vijf grote landen zijn verantwoordelijk voor de klimaatverandering de afgelopen 79 jaar. Dat zijn Amerika, China, Japan, India en Rusland. Deze vijf groot vervuilers zijn verantwoordelijk voor het feit dat we nu leven met 40 graden in de zomer en enorme droogte. De heersende klasse van die vijf landen geven niets om het milieu. Erger, ze ontkennen en bagatelliseren de gevolgen van milieuvervuiling. Dat komt omdat de grote vijf bestuurd worden door rechtse types, die nadruk leggen op ontkenning en gewoon ouderwets zaken doen, met alle slechte gevolgen voor het milieu.

De Verenigde Staten van Amerika is het mooiste voorbeeld. In dit land werden milieuregels afgezwakt onder het extreemrechtse Trump regime. De Republikeinse Partij (formele naam van de MAGA sekte) heeft de opdracht gekregen van de Amerikaanse kapitalisten (Project 2025), om wetgeving zo af te zwakken, dat grote bedrijven weer makkelijk het milieu kunnen vervuilen. In tegenstelling tot Europa is er weinig belasting op de vervuilende industrie. Alles in de VS draait op winsthonger en het systematisch uitbuiting van mens, dier en natuur in dienst van een hebzuchtige minderheid.

In de Volksrepubliek China staat niet het werkende volk centraal, maar de bonzen van het kapitalistische CCP regime en die willen enkel economische groei zien. Dit resulteert in het feit dat 30% van alle broeikastgassen wereldwijd door Chinese bedrijven worden uitgestoten. Gelukkig heeft het CCP regime ook ingezien dat dit een probleem is en de laatste twee jaar zet China in op groene energie. Toch draait nog zeker 67% van alle bedrijven op fossiele brandstoffen. Er worden echter grote stappen gezet en het Chinese energienet is al in staat om 50% groene energie te leveren.

Japan is een stervende natie en zeer conservatief in het toepassen van nieuwe techniek. Hoewel de Japanse industrie veel weet te maken, wordt duurzame techniek vaak in eigen land maar langzaam ingevoerd. Datzelfde kun je zeggen over groene stroom en nieuwe energie bronnen die niet draaien op fossiele brandstof. De rechtse regering wil pas in 2040 voldoen aan de norm om 40% van alle energie te laten draaien op schone energie. De Japanse bezittende klasse toont hiermee dat ze eigenlijk niets willen doen en alles bij het oude willen laten.

De Republiek India wordt bestuurd door rechts populistische types die verdeeldheid en haat haaien om hun falend beleid te maskeren. De rechtse regering negeert het klimaat en hecht enkel waarde aan economische groei. Elk jaar sterven 1,7 miljoen Indische mensen door extreme luchtverontreiniging en zwaar vervuilde waterwegen. Het doet de Indische kapitalisten niets, want die hebben goede geïsoleerde woningen en schoon water. Voor 342 miljoen Indische werkenden is relatieve armoede dagelijkse realiteit.

Het wrede rijk van Vladimir Putin heet officieel de Russische Federatie. Net als in India negeert het Kremlin de realiteit van klimaatverandering. Daarom is Putin ook populair bij rechtse populisten omdat hij gewoon niets geeft om ”linkse klimaatdrammers”. Dat Russische werkenden lijden onder de oorlog en lage lonen is dagelijkse realiteit. Net als vroeger onder het stalinisme, blijft het Russische kapitalisme zelf nog gebruik maken van kankerverwekkende producten zoals asbest. Hoewel een paradijs voor rechtse types is Rusland een hel voor miljoenen werkenden, die vast zitten in de vervuilende kapitalistische dictatuur.

”Individuele oplossingen” zijn geen oplossingen

Het is duidelijk dat deze zomer warm en droog is. Hoewel de overheid speelt op klimaatneutraal, is de realiteit nog dat veel bedrijven hier niet op zitten te wachten. Net als elders in de wereld willen kapitalisten gewoon zaken doen en daarbij geen rekening houden met het milieu. Dat is hoe het de laatste 200 jaar altijd is gegaan en de bezittende klasse is behoorlijk conservatief hierin. China zet langzaam stappen, maar de rest boeit het niets.

Hun conservatisme zal grote gevolgen hebben voor het klimaat, dieren en ook mensen. Want we hebben maar één planeet en het kapitalisme vernietigt deze planeet al 200 jaar. Sociaaldemocraten en groenen wijzen vooral naar het individu. We zouden geen vlees meer moeten eten, stoppen met auto rijden op benzine/diesel, niet meer vliegen op vakantie. Echter de grootste vervuilers zijn geen werkenden, het zijn de kapitalisten met hun fabrieken en bedrijven. 75% van alle uitstoot wordt veroorzaakt door bedrijven, werkenden/consumenten dragen maar 25% bij.

Natuurlijk kun je wel iets doen, maar dan moet je wel het inkomen hiervoor hebben. 75% van Nederland moet het doen met minder dan 60.000 euro bruto per jaar. Deze mensen hebben het geld niet om elke dag biologisch/vegetarisch te eten, elektrisch autorijden en je huis volledig te isoleren. Daarom pleiten revolutionair socialisten ook voor collectieve oplossingen. Dat houd in dat we een einde maken aan de kapitalistische honger naar winsten. Dit kunnen we enkel doen door controle te nemen over onze economie. We kunnen niet beheersen wat we niet bezitten.

Wat is het socialistische antwoord op de klimaatverandering?

Revolutionair socialisten komen met de volgende eisen:

• Een openbaar plan voor de renovatie en isolatie van gebouwen opstellen, wijk voor wijk, om de uitstoot van energie die in gebouwen wordt gebruikt drastisch te verminderen.
• Onteigening, nationalisatie onder democratische controle en beheer evenals omschakeling van vervuilende en niet-maatschappelijk nuttige industrieën, met gegarandeerd inkomen en verbeterde arbeidsomstandigheden voor het personeel.
• Massale investeringen voor gratis openbaar vervoer in alle steden en om zoveel mogelijk vrachtvervoer per spoor en rivier te verzekeren.
• Verbod op vluchten met privéjets.
• Massale overheidsinvesteringen in wetenschappelijk onderzoek naar hernieuwbare energiebronnen en om nieuwe methoden te ontwikkelen voor het beheer van materialen voor isolatie, enz.
• Afschaffing van patenten en het einde van de particuliere eigendom van wetenschap.
• De nationalisatie van de financiële sector en de kwijtschelding van de staatsschuld om te vermijden dat noodmaatregelen voor het klimaat economisch gesaboteerd worden en om de middelen vrij te maken die nodig zijn voor een sociaal rechtvaardige ecologische transitie.
• Democratische socialistische planning van de economie, gebaseerd op menselijke behoeften en met respect voor de planeet, om een einde te maken aan de monumentale verspilling van de markteconomie gebaseerd op concurrentie en winst.

Natuurlijk zijn al deze eisen niet mogelijk onder de markt dictatuur. De rechtse politiek en ook de sociaaldemocratie/groenen zullen zeggen dat het ”onmogelijk” is. Daarom doen sociaaldemocratische regeringen ook niets in het geheel. Ze pogen soms voor individuele oplossingen, maar uiteindelijk werken die niet. Collectief de problemen aanpakken durft de kapitalistische politiek niet uit angst voor repressie vanuit het bedrijfsleven.

Daarom zeggen wij dat strijd nodig is. Strijd tegen de kapitalistische vervuilers, maar ook strijd tegen elitaire types die beweren dat iedereen ecologisch moet gaan leven, zonder rekening te houden met de materiele omstandigheden van miljoenen. De realiteit is dat veel werkenden in de vijf vervuilende landen niet eens in de buurt komen met hun lage salarissen om ecologisch te zijn. Daarnaast stoot de werkende klasse al zo weinig in geheel uit.

Het is de kapitalistenklasse die we moeten onteigenen en niet dromen over ecologisch kapitalisme, wat gewoonweg niet werkt!

Artikel van Revolutionary Socialist Media – Vertaald door Google Translate

Wie is Abdulrahman Mohamed El-Sayed?

Abdul El-Sayed is een Amerikaan, geboren uit Egyptische migranten. Desondanks gebruikt de extreemrechtse Republikeinse Partij zijn religie en achtergrond om hem af te schilderen als “ongewenst”. Ondanks de miljoenen die Haley Stevens ontving van het American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), kozen de leden van de Democratische Partij voor een progressieve kandidaat die weigerde partij te kiezen voor Israël, ICE en de liberale vleugel van het kapitalistische establishment. Revolutionair socialisten steunen veel ideeën van Abdul El-Sayed. Maar we begrijpen ook de beperkingen van zijn ideologie. Abdul El-Sayed is geen socialist; hij steunt niet het idee van een socialistisch Amerika onder democratische controle van de werkende klasse. El-Sayed laat zich leiden door de klassieke sociaaldemocratie, het valse idee dat je het kapitalisme kunt reguleren om het rechtvaardiger te maken.

Ondanks dat El-Sayed het kapitalisme steunt, zal het establishment alle mogelijke antisocialistische retoriek tegen hem inzetten. Ze gebruiken ook Hasan Doğan Piker om Abdul El-Sayed af te schilderen als een “gevaarlijke marxist”. Hoewel Hasan Piker beweert een marxist te zijn, is zijn levensstijl niet die van een doorsnee arbeider. Dankzij zijn Twitch-livestreams, YouTube-kanaal, sponsoring, reclame en merchandise verkoop is Piker miljonair en kan hij genieten van een levensstijl die voor de gemiddelde Amerikaan uit de werkende klasse onbereikbaar is. Maar Piker heeft geen eigen bedrijf, dus is hij geen kapitalist in de klassieke zin van het woord. Revolutionair socialisten zullen Piker niet aanvallen op zijn inkomen, maar wij stellen wel dat er geen miljonairs zouden moeten zijn onder het socialisme. Dat wil zeggen dat Hasan Doğan Piker zijn miljoenen zal verliezen als het socialisme wordt ingevoerd. Dan zullen we zien hoe antikapitalistisch deze YouTube-persoonlijkheid werkelijk is.

Abdul El-Sayed steunt linkse ideeën die nodig zijn in de Staat Michigan en in de hele VS.

Ideeën zoals:

• Medicare voor iedereen: Hij is een prominent voorstander van een universeel zorgstelsel met één betaler en schreef mee aan een boek over dit onderwerp.
• Hervorming van het bedrijfsleven: Hij voert campagne om grote monopolies in de gezondheidszorg op te breken en de kosten van receptgeneesmiddelen te verlagen.
• Reproductieve rechten: Hij steunt de vastlegging van volledige federale bescherming van de gezondheidszorg voor vrouwen en LGBTQ+-Amerikanen.
• Verbod op PAC’s van bedrijven: Hij weigert alle donaties van PAC’s van bedrijven en voert zijn campagnes uitsluitend op basis van individuele bijdragen.
• Belastingheffing voor de rijken: Zijn platform pleit voor hogere belastingen op het vermogen van miljardairs en het dichten van belastingmazen voor bedrijven.
• Arbeid en huisvesting: Hij pleit voor het grondwettelijke recht om zich te verenigen in vakbonden en steunt het opheffen van staatsverboden op huurregulering door gemeenten.
• Technologieregulering: Hij heeft strenge nieuwe federale veiligheidsvoorschriften voorgesteld voor kunstmatige intelligentie en datacenterinfrastructuur.
• Israël en Gaza: Hij is een uitgesproken criticus van Amerikaanse buitenlandse hulp aan Israël, noemt Israëls acties in Gaza genocide en pleit voor een strikt wapenembargo.
• Afschaffing van ICE: Hij sluit zich aan bij progressieve oproepen om de Amerikaanse immigratie- en douanedienst (ICE) volledig te ontmantelen.
• Filibuster en het Hooggerechtshof: Hij pleit voor de afschaffing van de filibuster in de Senaat en voor structurele hervormingen van het Amerikaanse Hooggerechtshof.
• Stemrecht: Hij steunt federale wetgeving om kiesdistrictmanipulatie (gerrymandering) te beëindigen en stemmen in het hele land gemakkelijker te maken.

Al deze ideeën worden gesteund door revolutionaire socialisten, omdat ze lijnrecht ingaan tegen de belangen van de kapitalistische klasse. Het is begrijpelijk dat de liberale en conservatieve elementen van de heersende klasse zich tegen Abdul El-Sayed hebben verzet. Nadat het niet gelukt was hem binnen de Democratische Partij van Michigan tegen te houden, zal de kapitalistische klasse nu de kant kiezen van de Republikein Mike Rogers, een lid van de MAGA-sekte en een dogmatisch loyale aanhanger van Donald Trump.

Wordt de Democratische Partij een sociaaldemocratische partij?

Velen zouden graag zien dat de Democratische Partij een sociaaldemocratische volkspartij wordt. Maar de realiteit is dat ruim 47,51% van de kiezers van de Democratische Partij in Michigan op de rechtse ideeën van Haley Stevens heeft gestemd. Ja, een meerderheid (48,48%) stemde op Abdul El-Sayed, maar de federale Democratische Partij is niet klassiek sociaaldemocratisch zoals Abdul El-Sayed, Bernie Sanders of Alexandria Ocasio-Cortez. Revolutionair socialisten denken niet dat de Democratische Socialisten van Amerika (DSA) de hele partij kan transformeren in een sociaaldemocratische volkspartij. Zelfs als dit mogelijk zou zijn, zou de nieuwe Sociaal Democratische Partij nog steeds een partij van de progressieve heersende klasse zijn, aangezien mensen als El-Sayed, Sanders en Ocasio-Cortez geen voorstander zijn van democratische controle door de werkende klasse. Ze zijn voorstander van overheidsregulering van de markt economie, maar niet van een einde aan het privébezit van de productiemiddelen.

Op federaal niveau hebben de gevestigde liberalen de touwtjes in handen en zoals we sinds 2016 hebben gezien, kiezen ze nooit een echte linkse kandidaat om de strijd aan te gaan met de inmiddels extreemrechtse Republikeinse Partij. Revolutionaire socialisten wisten tien jaar geleden al dat Bernie Sanders Donald Trump kon verslaan. Maar de laffe leiders van de Democratische Partij kozen voor Hillary Clinton. In 2021 kozen ze voor de gematigde Joe Biden en wonnen ze alleen omdat Trump er niet in slaagde het land te beschermen tijdens Covid-19. Trump won in 2024 omdat Kamala Harris een Hillary Clinton 2.0 was, een rechtse kandidaat die de werkende klasse niet inspireerde. Zelfs met alle slechte dingen die het Trump-regime nu doet, heeft extreemrechts een kans om te winnen als de Democratische Partij voor 2028 opnieuw een gevestigde figuur kiest. De Amerikaanse werkende klasse heeft genoeg van gevestigde politici, maar het Trump-kamp kan inspelen op een zeer dogmatische groep loyale kiezers. Deze MAGA-cultus heeft de middelen om verkiezingen te winnen, mits ze niet worden tegengewerkt door linkse kandidaten!

Wat is het socialistische alternatief voor de VS?

Hoewel progressieven binnen de Democratische Partij terrein winnen, zien we de partij nog niet anti-establishment worden. Het valt ook nog te bezien of al deze linkse sociaaldemocraten het aandurven om zich tegen de federale partijleiding te verzetten, wanneer zij een andere liberale kandidaat uit het establishment kiezen die de verkiezingen van 2028 zou kunnen verliezen. Revolutionair socialisten hebben deze mentaliteit van ”het minste van twee kwaden”, die figuren als Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez sinds 2016 hebben verspreid, verworpen. Zij riepen werkenden op om Hillary Clinton, Joe Biden en Kamala Harris te steunen. Wij verzetten ons tegen deze stap en waarschuwden dat het de klassenstrijd zou verzwakken als gekozen linkse vertegenwoordigers de kant van pro-kapitalistische kandidaten kiezen. Daarom is ons standpunt dat Amerikaanse werkenden en baanlozen een arbeiderspartij met een socialistisch programma nodig hebben. De Democratische Partij is die partij niet en zal nooit een linkse partij worden die zich verzet tegen het kapitalistische systeem in de VS.

De Democratische Socialisten van Amerika zouden zich moeten richten op het opbouwen van een nieuwe partij die concurreert met de Democratische Partij en de Republikeinse Partij. Dit is niet eenvoudig en ook moeilijk, aangezien het Amerikaanse politieke systeem is ingericht voor slechts twee partijen. De Amerikaanse media zijn gecentreerd rond deze twee partijen en de grote televisienetwerken geven alleen zendtijd aan degenen die miljoenen kunnen betalen. Maar zoals Kshama Sawant in Seattle, Abdul El-Sayed in Michigan en Zohran Mamdani in New York hebben laten zien, kun je het establishment verslaan met alleen steun van de werkende klasse, niet met miljoenen aan donaties van pro-kapitalistische groeperingen zoals AIPAC.

Waarom wij pride steunen

Revolutionair socialisten steunen pride evenementen omdat het de kapitalistische dogma doorbreekt van het nucleaire gezin (kerngezin), een man, een vrouw en een kind. Volgens de heersende klasse is dat de kern van de menselijkheid en alles wat niet heteroseksueel zou zijn, is afwijkend. Maar het zogenaamde ’’kerngezin’’ is juist door de kapitalisten verspreidt om werkenden te kunnen controleren. Om mannen en vrouwen te scheiden van de klassenstrijd. Door mannen neer te zetten als broodwinnares en vrouwen als huiswerkers, kon de bezittende klasse een groot deel van de mensheid buiten de klassenstrijd houden. Daarom waren de rechtse liberalen, conservatieven en nationalisten van vroeger ook zo fel tegen het vrouwenstemrecht en het feminisme.

Hoewel het rechts niet gelukt is om het vrouwenstemrecht en vrouwenrechten in het westen tegen te houden, is hun hetze anno 2026 vooral gericht tegen queer personen. Mensen die niet passen in het heteroseksuele kerngezin (cis) krijgen te maken met discriminatie en stigmatisatie. Rechtse populisten beweren dat queer een linkse uitvinding is. Dat wij jongeren indoctrineren met het idee dat ze vrij mogen zijn om hun geslacht te bepalen. Het is eerder dat het politiek rechts en extreemrechts niet bevalt dat jongeren al heel vroeg kunnen bepalen of ze cis of queer zijn. Ze willen in feite jongeren geen vrijheid geven om die keus te maken.

De vijanden van queer mensen is het rechtse gedachtegoed

Er zijn in 2026 twee grote ideologieën die zorgen voor anti-queer haat in Europa. Dat is extreemrechts in de vorm van rechtse populisten, die beweren dat queer mensen onnatuurlijk zijn. Daaronder vallen politieke partijen zoals ”Forum voor Democratie” in Nederland, de Republikeinse Partij in de VS en Verenigd Rusland van Vladimir Putin. De tweede is de politieke islam, ook wel islamisme genoemd. Niet alle islamieten staan voor geweld tegen queer mensen. Maar de politieke islam verwerpt wel queer personen en ziet pride aan als iets verwerpelijks. Geweld en terrorisme dienen daarbij een gemeenschappelijk doel dat extreemrechts en het islamisme delen, de onderdrukking van alles dat niet cis en heteroseksueel is.

Daarbij pleiten ze voor:

• Verbod op transgender-educatie
• Beperkingen voor minderjarigen om hun gelacht te bepalen
• Stopzetten van overheidscampagnes en subsidies voor pride en queer personen
• Verbod op de regenboogvlag bij de overheid en het onderwijs
• Versterken van het ”kerngezin” en cis geaardheid als het ”natuurlijke normaal”

Bij de aanslag op 25 juli in Berlijn is één vrouw om het leven gekomen en meer dan 29 raakte gewond. De Duitse politie zegt dat de dader; Abdul Ballout zou zijn. Volgens de laatste berichten is deze Ballout om het leven gekomen bij een vuurgevecht tussen hem en de politie rond 19:00 uur in de avond van 26 juli. In Duitsland zijn wel vaker aanslagen gepleegd door islamieten met als doel om angst te zaaien. Deze aanslagen versterken de anti-moslim hetze van politiek rechts, met name het extreemrechtse ”Alternatief voor Duitsland” (AfD) zal ook deze aanslag gebruiken om te beweren dat moslims en de islam het probleem zijn. Ondertussen is het AfD zelf behoorlijk anti-queer.

Revolutionair socialisten zeggen dat enkel strijd, solidariteit en socialisme de strijd voor queer acceptatie kan bevorderen. Binnen het kapitalistische systeem kan pride enkel werken als het gekoppeld wordt aan de noodzaak voor een socialistisch alternatief. De kapitalistenklasse heeft al laten zien dat ze duidelijk afstand nemen van queer acceptatie op de werkvloer. Nadat Donald Trump weer president werd, kwam de Amerikaanse overheid met de openbaring dat alle bedrijven hun inclusiviteit beleid diende te schappen, als men nog zaken met het Trump regime wouden doen. Omdat we hier praten over lucratieve contracten, kiezen de kapitalisten natuurlijk voor het geld dan voor queer acceptatie.

Dit toont dat alle pride propaganda van de grote bedrijven slechts cosmetisch was. Als het gaat om geld verdienen dumpt het kapitalisme alle façades over acceptatie van queer mensen. Op de werkvloer hebben queer personen ondervonden dat van echte acceptatie door managers, bazen en kapitalisten geen spraken was. Daarom zeggen wij ook dat ze niet moeten vertrouwen op de mooie woorden van het bedrijfsleven omtrent inclusiviteit.

Wij zeggen:

• Stop de anti-queer haat vanuit rechtse groepen
• Geen vertrouwen in pride propaganda van bedrijven
• Pride moet een protest zijn tegen het ’’kerngezin’’ van het kapitalisme
• Moslims zijn niet de vijand, wij gaan niet mee in de hetze van rechts
• Islamisme kan enkel bevochten worden door eenheid van alle werkenden
• Geen vertrouwen in de Duitse overheid om een inclusieve samenleving op te bouwen
• DIE LINKE moet het voortouw nemen en duidelijk maken dat het kapitalisme het probleem is
• Daarbij moet de strijd voor een socialistisch alternatief centraal staan

Artikel door Jorein Versteege

Chinees kapitalisme met een ”socialistische” façade

In 1980 begon Deng Xiaoping in de Volksrepubliek China met kapitalistische experimenten. Deze experimenten werden gehouden in Speciale Economische Zones. Hierin mochten buitenlandse bedrijven gebruik maken van Chinese arbeiders. In de Sovjet-Unie begon Michael Gorbachev met Glasnost en Perestrojka vanaf 1985. De heersende kaste van stalinisten had genoeg van hun ”marxistisch-leninistische” façade die ze jaren lang met harde hand verdedigd hadden.

Het is logisch dat veel werkenden en baanlozen de hervormingen steunde. Het stalinisme was vastgelopen in de jaren 80. Technologisch kon de Sovjet-Unie en de Volksrepubliek China het kapitalistische westen niet bijhouden. Door machtsmisbruik, corruptie, nepotisme en bureaucratisch wanbestuur hadden de communistische partijen totaal geen realiteitsbesef meer. Het verklaart ook waarom kapitalistische types zoals Gorbachev en Deng gesteund werden door grote delen van de stalinistische bureaucratieën.

Helaas waren de hervormingen niet gericht op heerschappij van werkenden. Erger, de jaren na het einde van het stalinisme (na 1991) zorgde voor massieve desillusie toen de kapitalistische barbarij werkelijkheid werd. Alleen al in China is de ongelijkheid massaal. 46 jaar na de invoering van de markt economie heeft een Chinese arbeider nog niet eens het inkomen van een Oost-Europese arbeider. Modaal loopt de Chinese werkende klasse nog ver achter op de lonen van westerse werkenden, ondanks bijna 46 jaar markt economie.

China telt maar liefst 1.110 miljardairs volgens de Hurun Global Rich List. Hiermee bezit het land momenteel de meeste miljardairs ter wereld en terwijl de PRC zich omschrijft als ‘’socialistisch’’. Er zijn 6 miljoen miljonairs die leven op de arbeid van 1,3 miljard Chinezen. Alleen al het feit dat miljardairs en miljonairs legaal zijn in de Volksrepubliek China, toont waarom wij dit land niet aanzien als een socialistische republiek.

De communistische partijen werden brave kapitalistische sociaaldemocraten

In Oost-Europa werden alle heersende stalinisten brave sociaaldemocraten tussen 1989 en 1991. Revolutionair socialisten verklaren hun verraad aan het socialisme vanuit het feit dat de stalinistische parasieten, nooit de heerschappij van werkenden en baanloze nastreefde. De markt hervormingen waren gericht om hun eigen privileges te behouden. Met de invoering van het kapitalisme hoopte de ex-communisten dat ze in goede daglicht zouden vallen bij met name de verrechtste sociaaldemocratie en ook het Europese kapitalisme.

Het is niets voor niets dat de grootste aanhangers van neoliberale politiek in jaren 90, de ex-communisten waren in Oost-Europa. Politieke partijen zoals de Hongaarse Socialistische Partij, de Bulgaarse Socialistische Partij, Sociaaldemocratie van de Republiek Polen, Partij van de Sociaaldemocratie in Roemenië, de Socialistische Partij van Albanië en de Partij van Democratisch Links (Slowakije) en de Socialistische Partij van Servië steunden privatisering, deregulering, marktwerking en zelfs rechts populisme.

Laten we eens kijken naar deze verraderlijke ex-stalinistische partijen, die nu braaf het kapitalisme trouw zijn in Oost-Europa

De MSZP staat voor Magyar Szocialista Párt, Hongaarse Socialistische Partij. Deze sociaaldemocratische partij begon haar bestaan op 7 oktober 1989. Diens voorloper was de Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij, opgericht in 1957 na de Hongaarse opstand tegen het stalinisme. De partij moest de Hongaarse stalinistische bureaucratie dienen en ter gelijk gematigder en minder dogmatisch overkomen. In oktober 1989 werd die façade opzij gezet en nam de MSZP het kapitalisme aan. De ex-stalinisten kwamen in 1994 weer aan de macht, maar van een socialistisch Hongarije was geen spraken. De MSZP bleef neoliberaal beleid steunen en vervreemde zich van werkenden en baanlozen. Sinds 2026 zijn ze niet meer vertegenwoordigd in het Hongaarse parlement.

De Bulgaarse Socialistische Partij (Българска социалистическа партия) begon als de Bulgaarse Communistische Partij. Op 3 april 1990 werd het marxisme-leninisme afgezworen en beweerde de BCP een ”democratisch socialisme” na te streven, de partijnaam werd veranderd in BSP. Van dat ”democratisch socialisme” kwam niets terecht, de BSP ging de markt economie steunen en daarmee het kapitalisme. Door het ontbreken van een socialistisch alternatief kan deze sociaaldemocratische partij zich nog steeds als links profileren bij verkiezingen. Toch zakt hun steun bij elke verkiezing omdat BSP stemmers uitsterven. Diens electoraat bestond voornamelijk uit oud ambtenaren uit de tijd van de Bulgaarse Volksrepubliek.

De Sociaaldemocratie van de Republiek Polen (Socjaldemokracja Rzeczypospolitej Polskiej) was één van de twee partijen die uit de stalinistische; Poolse Verenigde Arbeiders Partij, kwam in januari 1990. De SDRP vormde de kern van de Democratische Linkse Alliantie en ging ook in deze partij op. Van oppositie tegen het kapitalisme was geen spraken. De SDRP diende vooral als progressief gezicht van de ex-stalinisten, die kapitalistische politiek gingen voeren in de Republiek Polen. Hierdoor is de sociaaldemocratie in het land niet meer populair en draaide veel Poolse werkenden en baanlozen richting het rechtse populisme.

De Partij van de Sociaaldemocratie in Roemenië (Partidul Democrației Sociale in România) ontstond uit leden van de Roemeense Communistische Partij die het Nationale Beschermingsfront hadden opgericht, na de val van de RCP in december 1989. Deze ex-stalinisten waren er als de kippen bij om de markt economie in te voeren, nadat het Nationale Beschermingsfront uit elkaar was gevallen. In hun propaganda was de PDSR progressief, in werkelijkheid steunde ze privatiseringen en deregulering van de Roemeense economie. De enorme armoede en ongelijkheid van de jaren 90 is mede door de PDSR ontstaan. In 2001 ging de partij op in de huidige Sociaal Democratische Partij, een partij die vooral sociaal conservatief blijkt en nauwe banden onderhoudt met de Roemeense Orthodoxe Kerk.

De Socialistische Partij van Albanië (Partia Socialiste e Shqipërisë) was één van de laatste heersende stalinistische partijen die zich bekeerde tot het kapitalisme (via de sociaaldemocratie). Op 13 juni 1991 verklaarde de Partij van de Arbeid van Albanië, dat ze het marxisme-leninisme (stalinisme) hadden afgezworen. In 1997 kwamen de ex-stalinisten weer aan de macht, nadat de rechtse Democratische Partij van Albanië voor een economische crisis had gezorgd. Sinds 2013 staat het land onafgebroken onder heerschappij van de PSS. Van socialisme of zelfs klassieke sociaaldemocratie is geen spraken. De partij wil dat Albanië deel van de Europese Unie wordt en doet er alles aan om geaccepteerd te worden door het Europese kapitalisme.

De Partij van Democratisch Links (Strana Demokratickej Lavice) was de Communistische Partij van Slowakije tot 22 november 1990. Na de val van het stalinistische regime wist de SDL ongeveer 10 tot 14% van de stemmen te winnen bij de verkiezingen in de jaren 90. In 1998 kwam de ex-stalinistische partij weer aan de macht via een coalitie met populisten en christendemocraten. De SDL was de markt economie trouw en vormde slechts een progressief gezicht van het wrede kapitalisme. De partij trad toe tot de sociaal-conservatieve partij: Richting – Sociaaldemocratie (Smer – Sociálna Demokracia) in 2004. Hoewel de naam praat over sociaaldemocratie is Smer meer sociaal-conservatief, nationalistisch en speelt op anti-migratie, met een voorliefde voor het Russische imperialisme.

De Socialistische Partij van Servië (Социјалистичка партија Србије) ontstond als de Servische tak van de Joegoslavische Communistenbond op 17 juli 1990. De partij wierp zich op als etnisch-nationalistische partij tijdens de Joegoslavische oorlogen. Van socialisme of zelfs sociaaldemocratie was geen spraken. Met rechts populisme wist de partij de hele jaren 90 aan de macht te blijven. Sinds 2008 zit de SPS weer in de regering van de Servische Progressieve Partij. Van links beleid is geen spraken, want zowel de ”progressieven” als de ”sociaaldemocraten” zijn reactionaire partijen, die draaien op rechts populisme, sociaal-conservatisme en liefde voor Russisch imperialisme.

Een deel van de ondernemers is ervan overtuigd dat de weg naar de toekomst inhoudt dat Nederland duurzamer moet worden, vooral wat betreft energie en meer moet doen aan defensie. Voor die hogere uitgaven voor defensie moet er worden bezuinigd op de sociale uitgaven en de zorg. Dat is de kern van het nieuwe kabinetsbeleid. De VVD houdt het regeringsbeleid “veilig” aan de rechterkant door PRO buiten de boot te houden.

Niet dat het kabinetsbeleid door deelname van PRO links zou worden: iets linkser misschien maar PvdA en GroenLinks zijn altijd voor het kapitalisme veilige partijen geweest en dat is PRO nu ook weer. Vanuit de politiek komt er geen wezenlijk verzet tegen het kabinetsbeleid. Dat zal van de vakbeweging moeten komen. Die conclusie staat als een paal boven water.

De vakbeweging komt uit een periode van interne moeilijkheden. Daar gaan we hier niet op in. Want de conclusie blijft hetzelfde: de enige maatschappelijke organisatie die de bezuinigingen op de sociale zekerheid en de zorg kunnen keren blijft de vakbeweging.

Ondanks alle tegenslagen van de afgelopen vijftig jaar, het weglekken van het bewustzijn dat je werknemer/arbeider bent (iedereen is nu immers ondernemer…), de onduidelijkheid over wat en hoe de vakbeweging zaken moet aanpakken, de eisten en het programma van de vakbeweging, ondanks de vergrijzing en de daling van het ledenaantal is de vakbeweging nog altijd met gemak de grootste organisatie in onze maatschappij. Alleen de FNV al heeft 900.000 leden. Er komen jaarlijks tienduizenden nieuwe leden bij, waaronder opvallen veel jongeren en vrouwen.

Het verzet richt zich tegen de verkorting van de WW (puur een straf- en bezuinigingsmaatregel) de bezuinigingen op de WIA (ziek worden is voor eigen risiko) tegen de “vrijheidsbijdrage” (het bedrag dat je moet neertellen voor defensie, honderden Euro’s per jaar). De eerste actieweek is nu aan de gang. Maar meer actie is nodig!

Socialistisch Alternatief zegt:

• Nee tegen dit minderheidskabinet
• Nee tegen de kapitalistische inflatie en verhoogde lasten
• Stop de aanvallen op de WW en WIA
• Geen 5% voor de NAVO
• Nederland moet het Trump regime afkeuren en bevechten
• Stop alle politieke steun voor de Staat Israël
• Solidariteit met vluchtelingen en asielzoekers, de vijand is het kapitalisme!

De strijd moet gericht zijn op het realiseren van een maatschappij waarin het behalen van winsten niet centraal staan. Een maatschappij waarin de werkende klasse de democratische controle heeft over de welvaart die ze produceert. Een maatschappij die de behoefden van de meederheid dient en niet de minderheid zoals onder het huidige kapitalisme.

Daarom pleit Socialistisch Alternatief ook voor systeemverandering. Dit moet komen van werkenden en baanlozen. Niet van de gevestigde politiek zoals het huidige minderheidskabinet van Rob Jetten, dat gewoon de rechtse politiek van Mark Rutte voortzet met aanvallen op de WW en WIA. Wij moeten betalen voor de 5% norm van de NAVO en de wapens voor Oekraine.

Daarom zijn strijd, solidariteit en socialisme onze strijdkreten. Wie zich in onze visie kan vinden raden we aan om contact met ons op te nemen. Samen kunnen we werken aan een strijdbaar alternatief op het kapitalisme en deze politiek in dienst van een minderheid.

Artikel door Revolutionary Socialist Media – Vertaald uit het Engels door Google Translate

De VS waren en zullen nooit het ”land van de vrijheid” zijn. Ondanks propaganda en beweringen zijn de VS niet de kampioen van vrijheid en burgerrechten. Sinds Donald Trump in 2024 opnieuw aan de macht is gekomen, is de Amerikaanse overheid begonnen met de uitvoering van Project 2025: een rechts beleidsinitiatief en blauwdruk die bedoeld zijn om de federale overheid van de Verenigde Staten radicaal te hervormen, zodat deze de belangen van de Republikeinse Partij en de heersende klasse dient. Het hoofddoel is om liberale of onafhankelijke overheidsmedewerkers te vervangen door MAGA-loyalisten en figuren uit extreemrechtse hoek.

Project 2025 omvat:

• Beleidsdraaiboek: Een gedetailleerde handleiding die per overheidsinstantie ingrijpende hervormingen uiteenzet om een ​​radicaal-rechts maatschappelijke en economische visie te verwezenlijken.
• Personeelsdatabase: Een streng gescreende lijst van duizenden conservatieve getrouwen die de plaats moeten innemen van partijonafhankelijke ambtenaren met een jarenlange staat van dienst.

De kern van dit beleid draait om:

• Uitbreiding van de uitvoerende macht (geeft de president meer macht)
• Afbouw van federale instanties (minder regelgeving geeft meer macht aan kapitalisten)
• Beperkingen op sociaal vlak en in de gezondheidszorg (schrappen van zorg voor de werkende klasse)
• Volledige bevoegdheid voor ICE om critici te arresteren en vast te zetten (zie de dodelijke incidenten waarbij ICE-agenten betrokken waren)

The New York Times publiceerde een artikel dat niet in de smaak viel bij het Trump-regime. Daarom gaf het regime zijn ”ministerie van Justitie” opdracht een onderzoek in te stellen naar de journalisten Julian E. Barnes, Eric Lipton, Tyler Pager en Eric Schmitt. We weten wat het doel van het Trump-regime is: intimidatie! Ze willen dat The New York Times door de knieën gaat voor de extreemrechtse regering. Voor deze liberale krant is het dienen van de belangen van het establishment niets nieuws. Redacteuren Susan Wessling en Philip Pan gaven journalisten de instructie om minder gebruik te maken van termen als ”genocide” en ”etnische zuivering”. Om de uitdrukking ‘bezet gebied’ te vermijden in de context van Palestijns land dat door zionistische kolonisten in het bezette Palestina is gestolen. Dit toont aan dat de krant de misdaden van het zionisme wil bagatelliseren!

Het steekpenningen-vliegtuig

In 2025 kreeg Donald Trump een veertien jaar oude Boeing 747-8 cadeau, een toestel dat voorheen dienstdeed voor het dictatoriale Huis al-Thani, de absolute monarchie van de Staat Qatar. De extreemrechtse president beweert dat het slechts een geschenk was en geen steekpenning. Maar iedereen met een beetje verstand weet dat Arabische vorsten je niet zomaar een vliegtuig van 400 miljoen dollar, vol luxe voorzieningen, cadeau doen. Trump onderhoudt nauwe banden met wrede dictators en het regime van al-Thani hoopte een streepje voor te krijgen bij de regering-Trump. De Boeing 747-8 werd in minder dan een jaar tijd omgebouwd tot de Boeing VC-25B ‘Bridge’. Voormalig minister van de Amerikaanse luchtmacht Frank Kendall stelde dat de VC-25B ‘Bridge’ tekortschoot op het gebied van “beveiliging, communicatie en ondersteuning”. Hij was verbaasd toen hij zag dat het toestel internationale vluchten uitvoerde. Dat het vliegtuig essentiële beveiligingssystemen miste, mag geen verrassing heten: de ombouw werd namelijk uitgevoerd door een particulier bedrijf en niet door de Amerikaanse luchtmacht.

De United States Secret Service was er niet van overtuigd dat de VC-25B Bridge veilig genoeg was voor het vervoer van Donald Trump naar de NAVO-top in het “Sultanaat van Erdogan” (Turkije). Trump moest noodgedwongen terugvliegen met de verouderde VC-25A; het oudere model dat volgens hem onderdeed voor het nieuwe toestel. Nu is aan het licht gekomen dat de Amerikaanse overheid de president liet vliegen in een toestel dat de nodige beschermingsmiddelen miste. The New York Times wijst er terecht op dat de VC-25B Bridge in feite een civiele B747-8 is met enkele verbeteringen – verbeteringen die volgens Frank Kendall echter onvoldoende zijn om hetzelfde veiligheidsniveau te bereiken als bij de oudere VC-25A.

Bestrijd Trump met een socialistisch alternatief

Revolutionair socialisten begrijpen dat velen zich verraden, vervreemd en in de steek gelaten voelen. De ”American Dream” is een leugen, een kapitalistisch propagandaverhaal dat beweert dat iedereen rijk kan worden door hard te werken. Zo werkt het kapitalisme niet. Het systeem is gemaakt voor miljardairs en miljonairs: de heersende klasse die onze economie en politici in handen heeft. Daarom zeggen socialisten dat we een systeem nodig hebben dat de miljoenen dient, niet de miljonairs. Een dergelijk systeem moet een einde maken aan het privébezit van de productiemiddelen. Het moet een einde maken aan de rijkdom van miljardairs zoals Trump, Musk en anderen. Om het kapitalisme af te schaffen, moeten werkenden inzien dat ze in dit systeem altijd aan het kortste eind zullen trekken.

Het alternatief is niet liberalisme of sociaaldemocratie. Liberalen maken deel uit van het kapitalistische systeem en sociaaldemocraten geloven ten onrechte dat ze het kapitalisme kunnen reguleren. Regulering klinkt mooi, maar in een geglobaliseerde wereld verplaatsen kapitalisten simpelweg banen en productie om hun winsten veilig te stellen. Ook maakt de sociaaldemocratie geen einde aan de kapitalistische greep op onze samenleving. Kapitalisten zouden nog steeds de arbeid van werknemers en de door hen geproduceerde rijkdom kunnen toe-eigenen. Hogere belastingen voor de rijken en regulering kunnen hun hebzucht weliswaar beperken, maar ze maken geen einde aan de machtsstructuren die wij willen afbreken.

Wat kan er in de VS worden gedaan? Amerikaanse werkenden hebben een nieuwe partij nodig. Die partij kan niet de Democratische Partij zijn, die wordt geleid door pro-kapitalistische figuren. Andere linkse partijen zijn te klein of te sektarisch om een ​​socialistisch alternatief te bieden. De Communistische Partij van de USA (CPUSA) stelt geen kandidaten op tegen de Democraten. De Democratische Socialisten van Amerika (DSA) hadden een enorm potentieel, maar zelfs zij blijven vasthouden aan het verkeerde idee dat ze alleen binnen de Democratische Partij moeten werken. Het tweepartijensysteem heeft inderdaad een politieke situatie gecreëerd die uitsluitend in het voordeel is van de twee kapitalistische partijen. Maar links kan rechts niet verslaan door binnen een pro-kapitalistische politieke partij zoals de Democratische Partij te werken.

De strijd tegen Donald Trump en de Republikeinse Partij houdt in dat er een arbeiderspartij moet worden opgebouwd die alle kapitalistische politici kan verslaan, inclusief die van de Democratische Partij. Er is een enorm potentieel voor de oprichting van een nieuwe arbeiderspartij. Wat momenteel ontbreekt, is de bereidheid van gevestigde linkse leiders om zich los te maken van de Democratische Partij. Figuren als Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez zijn de Democraten trouw gebleven. Daarom is de enorme woede onder de werkende klasse niet omgezet in een strijd voor een socialistisch alternatief.

Revolutionair socialisten zeggen:

• Schaf ICE en Agenda 2025 af
• Ontmasker de corruptie van het Trump-regime
• Stop de oorlog tegen Iran
• De DSA moet stoppen met werken binnen de Democratische Partij
• Socialisten moeten zich verenigen in een arbeiderspartij die het tweepartijensysteem kan doorbreken
• Maak een einde aan armoede en ongelijkheid door onteigening van de heersende klasse
• Voor een Unie van Socialistische Staten van Amerika

Artikel door Conor Tormey – Solidariteit – Het Socialistische Alternatief (Ierland) – Vertaald door Google Translate

Hoewel beide initiatieven afkomstig zijn uit de Amerikaanse rechterflank – die zelf in een crisis verkeert door de mislukte oorlog in Iran en de stijgende kosten van levensonderhoud – is de poging om het binaire genderdenken en het kerngezin af te dwingen uitgegroeid tot een kruistocht van kapitalistische politici in het algemeen. Wereldwijd hebben extreemrechtse en kapitalistische regeringen het aanvallen van transrechten tot een speerpunt van hun agenda gemaakt, onder het mom van de bescherming van vrouwen en vrouwelijkheid; dit gaat bovendien gepaard met morele paniek over dalende geboortecijfers – wat leidt tot een opmars van ‘pronatalisme’ – en met aanvallen op het recht op abortus.

De valse vrienden van LGBTQ+-personen…

Pride-maand is allang niet meer het feest dat het in de jaren 2010 leek te zijn; het is veranderd in een wapen voor aanvallen op LGBTQ+-personen. Elk jaar gebruiken rechtse politici de maand juni om elkaar te overtreffen in hun homofobie en transfobie; dit zijn slechts enkele voorbeelden van de afgelopen dagen. Dit heeft reële gevolgen voor LGBTQ+-personen, en in het bijzonder voor trans personen: alleen al in de maanden maart, april en mei werden in de VS minstens zeven trans personen vermoord, waarbij trans vrouwen van kleur het zwaarst door dit geweld werden getroffen.

Geweld tegen trans personen – en trans vrouwen in het bijzonder – is in de samenleving genormaliseerd. Dit blijkt wel uit het feit dat Sean Strickland, UFC-kampioen in het middengewicht, een door AI gegenereerde video plaatste waarin hij trans influencer Dylan Mulvaney aanviel, zonder dat dit tot enige reactie of sancties leidde. Het is niet verrassend dat dit soort geweld toeneemt in een tijd waarin ook aanvallen vanuit de media en overheden toenemen. Uit een onderzoek van transActual, gepubliceerd in maart, bleek dat door de media aangewakkerde transfobie een negatieve invloed heeft op het gedrag van vreemden (96 procent), familieleden (91 procent), collega’s (85 procent) en vrienden (74 procent).

Nu de aanvallen op trans personen toenemen, ontpoppen bedrijven zich tot de schijnvrienden van de LGBTQ+-gemeenschap die ze eigenlijk altijd al waren. In het Verenigd Koninkrijk is het aantal berichten over Pride op sociale media van de tien grootste beursgenoteerde of in het VK gevestigde bedrijven sinds 2023 met meer dan 92 procent gedaald. In de VS bedraagt ​​de daling 54 procent. Amazon en Meta trokken zich terug als sponsor van Amsterdam Pride, en in Dublin trok vorig jaar meer dan een kwart van de Amerikaanse bedrijven die Dublin Pride steunden hun steun in, als gevolg van Trumps beleid tegen DEI (diversiteit, gelijkheid en inclusie).

…en de echte

Hoewel dit niet verrassend is – aangezien bedrijven winst altijd zullen verkiezen boven solidariteit met onderdrukte gemeenschappen – heeft het ook gevolgen voor het voortbestaan ​​van jaarlijkse Pride-marsen. In Durham kwam de jaarlijkse Pride in gevaar doordat de gemeenteraad (onder leiding van Reform) de financiering schrapte en bedrijven zich terugtrokken. Zonder de vakbonden, die meer dan €29.000 aan de Pride doneerden, had het evenement mogelijk niet kunnen doorgaan. Als bedrijven en overheden willen dat Pride verdwijnt, is het aan de LGBTQ+-gemeenschappen en hun echte bondgenoten binnen de vakbonden om in actie te komen en Pride in stand te houden.

Om Pride levend te houden in een tijd van hevige aanvallen op trans personen, moet Pride nu meer dan ooit een protest zijn. Alternatieve Pride-evenementen, zoals Trans and Intersex Pride Dublin en Trans Pride London, zijn de afgelopen jaren meer gepolitiseerd en radicaal geworden, terwijl er bij door bedrijven gesponsorde Pride-evenementen grote blokken zijn ontstaan ​​uit solidariteit met Palestina en tegen de aanvallen op transrechten. Alleen door middel van massale protesten en een antifascistische beweging die de strijd aangaat met extreemrechts, kunnen de aanvallen op trans personen worden afgeweerd.

Queer-bevrijding is onverenigbaar met het kapitalisme; het is voor LGBTQ+-personen onmogelijk om werkelijk in vrijheid te leven binnen een systeem dat gebaseerd is op de macht van de superrijken en op winstbejag. Om daadwerkelijk te strijden voor queer-bevrijding, moeten we vechten voor een einde aan dit systeem van onderdrukking en uitbuiting, en moeten we strijden voor een socialistisch alternatief dat gebaseerd is op gelijkheid en solidariteit.

Artikel door Ikhwezi Labantu overgenomen van Revolutionary Marxism 

Deze bewegingen worden gedreven door een wijdverspreide hopeloosheid over de stijgende werkloosheid, ongelijkheid en armoede in Zuid-Afrika, waar 67% van de bevolking in armoede leeft, ondanks de herhaalde beloften van het ANC dat het “een beter leven voor iedereen” zal brengen. Bovendien hebben de politici bewezen dat ze de crisis in de dienstverlening die de meeste arbeidersgemeenschappen teistert, niet kunnen en willen aanpakken.

Ondanks de beweringen van de overheid dat stroomonderbrekingen tot het verleden behoren, worden de meeste mensen nog steeds gedwongen om regelmatig uren, of zelfs dagen, zonder elektriciteit te leven. Tel daarbij de groeiende watercrisis op, waarbij sommige wijken wekenlang zonder water zaten en bewoners moesten protesteren om gemeenten tot actie te bewegen, en je begrijpt waarom de ontevredenheid toeneemt.

Woede onder de werkende klasse

De werkende klasse is terecht woedend en opportunistische groeperingen spelen hierop in door immigranten af ​​te schilderen als de oorzaak van al hun problemen, gebruikmakend van valse verhalen zonder oplossingen.

Aan de andere kant van het spectrum geven elites en hun politieke marionetten er de voorkeur aan om kwetsbare Afrikanen tot zondebok te maken, omdat ze daarmee de aandacht kunnen afleiden van het feit dat zij deze crisis zelf veroorzaken door diefstal en incompetentie. Ze plunderen de staatskas in plaats van te investeren in infrastructuur en diensten die daadwerkelijk een beter leven zouden garanderen voor alle inwoners van Zuid-Afrika.

De Regering van Nationale Eenheid (GNU), die na de laatste verkiezingen aan de macht kwam, is een gefragmenteerde puinhoop zonder programma om de levensstandaard van werkenden en baanlozen te verhogen. In plaats daarvan richt ze zich op interne ruzies en machtsspelletjes, terwijl ze steeds verder verwijderd lijkt te raken van de uitdagingen waar de meerderheid dagelijks mee te maken heeft. Dit zorgt voor een perfecte storm van zelfzuchtig gemanoeuvreer, waarbij kleine verschuivingen in steun enorme politieke gevolgen kunnen hebben, vooral in een verkiezingsjaar zoals 2026.

Migranten worden tot zondebok gemaakt

Politici zoeken naar gemakkelijke overwinningen en manieren om de aandacht af te leiden van hun mislukkingen, en migranten vormen een perfecte zondebok omdat ze niet kunnen stemmen of zich kunnen verzetten tegen de grote groepen mensen die tegen hen gemobiliseerd zijn. Zoals bleek uit recente verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk en andere landen, kunnen partijen die zich richten op buitenlanders stemmen winnen en tegelijkertijd de schuld afschuiven van de problemen die voortkomen uit hun kapitalistische beleid. Het marginaliseren van migranten is een fundamenteel korte termijn strategie die geen enkele werkelijke oorzaak aanpakt en ervoor zorgt dat de problemen blijven toenemen.

In 2008 verloren meer dan 60 mensen hun leven door xenofoob geweld in Zuid-Afrika. In 2025 werd talloze mensen, waaronder zwangere vrouwen, de toegang tot medische voorzieningen ontzegd door rechtse groepen die gelieerd waren aan ”March and March” en die onrechtmatig inzage eisten in de persoonlijke documenten van mensen. Gezien het feit dat minstens 4 miljoen Zuid-Afrikanen boven de 16 jaar geen identiteitsbewijs hebben, trof een dergelijke maatregel onvermijdelijk ook de arme Zuid-Afrikaanse werkenden, wat aantoont dat rechtse populisten van ”March and March” niet bestaan om de belangen van de werkende klasse in het algemeen te dienen.

Tijdens de demonstraties van ”March and March” begin 2026 werden talloze mensen aangevallen, waaronder Zuid-Afrikanen die er “anders uitzagen” of “niet het juiste accent hadden”. Sinds de verklaring van rechtse groeperingen dat alle migranten Zuid-Afrika vóór 30 juni 2026 moeten verlaten, zijn duizenden Afrikanen het land ontvlucht of proberen ze wanhopig te vertrekken. Als gevolg hiervan zijn duizenden mensen gedwongen onderdak te zoeken waar ze maar kunnen, vaak zonder toegang tot water of voedsel, terwijl ze wachten op vaak onveilige bussen die hen naar andere landen moeten brengen. Meer dan een dozijn baby’s zijn de afgelopen drie maanden op stoepen en in bussen geboren, omdat hun moeders te bang waren om terug te keren naar hun huis of medische voorzieningen te bezoeken.

Ondertussen bagatelliseren politici de problematiek en schuiven ze de schuld af op de migranten en de regeringen van hun thuislanden. Het is echter duidelijk dat migranten niet verantwoordelijk zijn voor het falende immigratiesysteem of de economische ineenstorting. Het waren niet de migranten die het neoliberale GEAR-beleid (Groei, Werkgelegenheid en Herverdeling) omarmden, waardoor Zuid-Afrika in een diepe crisis van bezuinigingen terechtkwam! Migranten hebben de staat niet geplunderd en criminele, disfunctionele overheidsinstellingen gecreëerd.

De werkende klasse in Zuid-Afrika is divers. Op 30 juni 2026 heeft de heersende klasse werkenden succesvol tegen elkaar opgezet. Duizenden buitenlandse werknemers hebben het land al verlaten, dus de vraag is welke groep de volgende zal zijn? De werkende klasse moet zich verenigen en moedig zeggen:

• Nee tegen xenofobie
• Ja tegen arbeiderseenheid
• Weg met de heersende klasse en hun politieke lakeien
• Voor een arbeidersregering en een democratisch geleide socialistische economie die banen, huisvesting, voorzieningen en een veilig leven voor iedereen garandeert.

Vertrouwen op sociaaldemocratische partijen zoals PRO (ex-PvdA/GL), SP of PvdD is helaas utopisch. De sociaaldemocratie is al bijna 40 jaar geen strijdbare kracht meer en ook de SP is sinds 2010 in een diepe neergang. Zonder een duidelijk socialistisch antwoord op de huidige crisis, wint politiek links geen steun onder werkenden. De rechtse populisten hebben bewezen in het PVV kabinet van Dick Schoof, dat ze net zo kapitalistisch zijn als de gevestigde partijen. Ook kabinetten met JA21 of FvD in het ergste geval, zouden werkenden en baanlozen laten betalen voor de crisis van het systeem.

Daarom moeten we ons richten op strijd, solidariteit en socialisme.

Socialistisch Alternatief zegt:

• Nee tegen dit minderheidskabinet
• Nee tegen de kapitalistische inflatie en verhoogde lasten
• Stop de aanvallen op de WW en WIA
• Geen 5% voor de NAVO
• Nederland moet het Trump regime afkeuren en bevechten
• Stop alle politieke steun voor de Staat Israël
• Solidariteit met vluchtelingen en asielzoekers, de vijand is het kapitalisme!

Kom protesteren eind juni

Eind juni organiseert de FNV verschillende protesten in steden. Dit zijn de datums waarop de FNV werkenden en baanlozen oproept om samen te komen:

• Amsterdam: 23 juni
• Eindhoven: 26 juni
• Groningen: 25 juni
• Nijmegen: 27 juni
• Rotterdam 27 juni
• Utrecht 25 juni
• Schiphol 22 juni

Revolutionair socialisten weten dat een grote meerderheid van werkenden de acties van de FNV zal steunen. Want dit minderheidskabinet vertegenwoordigd slechts 4,6 miljoen stemmers, die stemde op D66, VVD en CDA in 2025. 6 miljoen hebben niet op deze partijen gestemd of helemaal niet. Zelfs de D66 stemmers hadden eigenlijk geen VVD koers gewild, maar Rob Jetten is nou eenmaal geen linkse politicus. Dat is het dilemma van D66 types, ze kunnen niet buiten de kaders van de kapitalistische maatschappij denken en hun leiding is ondertussen zo verrechtst dat er van dat progressieve liberalisme uit de jaren 60 niets meer over is.

Ondertussen probeert extreemrechts de aandacht af te leiden door migranten en asielzoekers aan te wijzen als de grote schuldigen. Dat is hun taak als hulptroepen van het kapitalisme, afleiden van de reëel problemen om de werkende klasse te verdelen. De FNV moet daarom de strijd opvoeren en daarnaast de solidariteit tussen werkenden en baanlozen duidelijk maken. Als laatste is de strijd voor systeemverandering essentieel.

Wij geloven niet dat we binnen dit systeem de tekorten kunnen opvangen. Er is nooit genoeg omdat de werkende klasse niet beschikt over de welvaart die wij maken. Types zoals Elon Musk beheersen de menselijke welvaart en het is daarom dat wij pleiten voor het socialisme. Democratische controle van onderaf en planning voor het welzijn van iedereen, niet voor een minderheid aan bezitters.

Sluit je daarom aan bij Socialistisch Alternatief en laten we de klassenstrijd versterken!