Een zucht van verlichting ging er bij veel werknemers op toen de FNV haar looneis voor 2019 presenteerde; 100 euro erbij voor de laagstbetaalden inclusief de uitkeringsgerechtigden; 5% als centrale looneis en voor de Zorgsector zelfs 7%. Een terechte eis om de dalende koopkracht en het netto besteedbare inkomen van de gewone bevolking enigszins op te vijzelen. Want er zijn aanzienlijke gaten in onze koopkracht geslagen!

Door Peter den Haan Ledenparlement FNV Vervoer (op persoonlijke titel)

Het werd in 2017 al bekend en erkend door Rabobank, Centraal Bureau voor Statistiek en het IMF dat we er sinds de crisis in 2008 ruim 5,5% op achteruit zijn gegaan. Zelfs het VNONCW en het MKB in een gezamenlijk rapport over de Arbeids Inkomens Quote geven toe dat het netto besteedbare inkomen en de AIQ inmiddels weer op het niveau van de jaren 70 liggen. Deze verschuiving kwam ten goede aan de winstgevendheid en dus dividend voor de aandeelhouders. Uiteraard roepen ze tijdens CAO-onderhandelingen het tegenovergestelde. En iedereen die Mark Rutte geloofde dat hij of zij erop vooruit zou gaan, is inmiddels wel genezen. Hij blijkt geen slechte clown op een koude kermis, maar gehoorzame lakei van de Multinationals en de B.V Nederland te zijn.

Een waarschuwing is wel op zijn plaats. 5% eisen is nog niet binnenhalen. In de afgelopen periode is bij een looneis van 3,5% gemiddeld maar 2,2% ook binnengehaald. En daarnaast komen de korter werken-regelingen grotendeels uit eigen zak. Vooral in de Zorg, maar ook in de andere bedrijven en sectoren waar CAO-onderhandelingen gaan worden gevoerd is het belangrijk om de verbinding en verbreding te zoeken en te vinden! Gezamenlijk in actie verhoogt de druk en dus de kans op succes.

Maar het allerbelangrijkst is nog wel de betrokkenheid van enerzijds het thuisfront en de belanghebbenden ter ondersteuning, vooral als het een gevecht van de lange adem dreigt te worden en anderzijds maximale betrokkenheid van de kadergroep en kaderleden bij de CAO-onderhandelingen.

De ervaringen bij het Streekvervoer, waar middenin het gevecht in het geheim een onderhandelingsakkoord werd getekend (!) door een bestuurder en een ingehuurde medesamenzweerder, zonder daar de CAO delegatie en kadergroep van op de hoogte te stellen, is een ernstig teken aan de wand over hoe geleide loonpolitiek wordt gevoerd.

Artikel door Peter den Haan (op persoonlijke titel), Ledenparlement FNV Vervoer, uit de krant ‘Socialistisch Alternatief’

Daar gingen we dus een streep onder zetten. Met de Kerst verleden jaar kwam de oproep om de AOW leeftijd verhoging te bevriezen aan het inmiddels geïnstalleerde Kabinet Rutte 3. Helaas laat onze Premier zijn oren naar de Multinationals hangen en is het bij een oproep aan dovemansoren gebleven. Maar niet getreurd, zo was de belofte in januari van de nieuwe en krachtdadige Coördinator Arbeidsvoorwaarden; de sectoren worden betrokken en we gaan pieken naar Prinsjesdag. Geen uitruil in AOW en Pensioendossier; we accepteren geen verslechteringen! Het doel van de campagne: dat in 2021(!) politieke partijen onze eisen overnemen!

En dat terwijl volgens de eigen 55-bladzijde tellende analyse 90% van de problemen in marktwerking, in zorg, openbaar vervoer, openbare diensten, flexcontracten, fiscaliteitvraagstukken rond aow en pensioen, naleving van wetgeving en cao’s, volkshuisvesting , enz. politiek zijn. Wij kunnen niet tot 2021 wachten in de hoop dat een Groen Links of SP en, of PvdA, ons ‘programma’ of een deel ervan (en welk dan?) overneemt. Da afbraak vindt nu plaats. En als we Rutte 3 naar onze (!) kant willen laten bewegen, dan moet hij zich in zijn bestaan bedreigd voelen; anders gebeurt het niet.

Dat was ook de kern van de motie van juli; om de campagne een succes te maken zullen we mensen moeten inspireren met concrete eisen. En die basis is er; de stakingsgolf van dit jaar is daarvan het bewijs. Maar onze leiding is er nog niet in geslaagd een aanval in te zetten en laat gaten vallen in de verdedigingslinie. Dit neoliberale kabinet is op dit moment de belangrijkste aanvalsleider, dus die moet op de korrel worden genomen met eisen die jong en oud, werkend en niet-werkend, verenigen. En de val van Rutte 3 bespoedigen. “Nee, want dan staat onze portefeuillehouder pensioenen in zijn hemd”, opdat vooral de eis 65=65 niet werd aangenomen. “Minimumloon 12,50 per uur is veel te hoog”, zeiden de Coördinator Arbeidsvoorwaarden en de vertegenwoordigers van FNV-Jong, Metaal en nog wat anderen, terwijl ze 5 maanden eerder stonden te juichen over de successen van de $ 15- campagne in de V.S. en de 10 Pond-campagne in Engeland bij Mc Donalds ( omgerekend 12,50 euro en de bonden in België hebben een eis van 14 euro!). De oproep en uitspraak dat we dat in Nederland ook moeten doen, zijn zij helaas alweer vergeten.

En nu? Behalve een pensioenactie op 8 september en CAO-strijd is er geen massale actie gepland rond Prinsjesdag en begroting. (BTW-verhoging, Dividendbelasting, eigen risico, enz.) en bijbehorende aanvallen op ons inkomen. De centrale looneis van 3,5% wordt nauwelijks gehaald , gemiddeld blijven we op 2,4% steken; volstrekt onvoldoende dus. Is dat het stoppen van de race naar de bodem en een fundamentele verandering? Helemaal niet! Dat lijkt op een nederlaagstrategie. De rit uitzitten en het verlies nemen. Hier en daar het verzet de nek omdraaien zodat we de laatste angels er uit kunnen trekken. Vooruitschuiven. Laten sudderen. Achter gesloten deuren bespreken. Met welk doel? Zodat werkgevers wat toegeeflijker worden en een groter deel van hun winst aan de werknemers afstaan? Dat ze naar vermogen hun bijdrage aan de samenleving middels belastingbetalingen gaan doen? Ook als dit ten koste gaat van de dividenduitkering en de eigen winstpremie? Maar daar doen ze het juist voor. En daarom reageren ze daarop ook als een kleuter wiens speeltje wordt afgepakt. Bij alleen de gedachte al. Maar gelukkig hebben ze de touwtjes nog stevig in handen en is het dus feest. Bij die 1, uiteindelijk 8% die er dik op verdiend hebben de laatste decennia.

En dus dreigt de race naar de bodem niet gekeerd te worden en verandert er niets fundamenteels. Nu niet en op deze manier, in 2021, ook niet. De hoop van de FNV-leiding lijkt er op gevestigd dat de PvdA als een feniks uit haar as zal herrijzen. Maar vanwege de capitulatie voor het neoliberalisme is deze partij geeneens bereid verslechteringen terug te draaien.

Door het gebrek aan tastbaar resultaat neemt het gemor onder gewone leden en kaderleden toe. Het Hoofdbestuur zegt dit niet te herkennen. Dat is vreemd, want ik ben op een paar bijeenkomsten met Han Busker (onze voorzitter) geweest, voor en na zijn verkiezing, maar hij werd overal en vaak in niet mis te verstane bewoordingen, flink onder vuur genomen over de uitverkoop van zijn voorgangers. Het gevoel dat beklijft is: we horen wel wat je zegt, maar we doen er niets mee. Dat moet dus anders, er is behoefte en noodzaak aan een strijdbare vakbondsoppositie. Die de belangen van werknemers bovenaan zet. Die vecht voor je recht. De basis is er en moet naar boven toe doorvertaald worden.

Bij deze dus de oproep om zelf, leden en kaderleden, de woensdag en donderdag na Prinsjesdag vooral wel naar Den Haag te gaan en onze Regering op gepaste wijze te onthalen tijdens de Algemene Beschouwingen op het beleid en de Rijksbegroting. Dat 65 jaar een prima pensioengerechtigde leeftijd is. Dat 40 jaar loondienst lang zat is. Dat we een Nationaal Zorgfonds willen. Goede Volkshuisvesting. 12,50 per uur. Investeringen in het Onderwijs. 1500 euro netto als staatspensioen. 32 uur met behoud van loon. En vooral: WEG MET RUTTE 3!

De FNV gaat in de aanval! Tegen de race naar de bodem en de gevolgen van de neoliberale politiek. Eindelijk, verzuchtten het grote aantal leden en niet-leden(!) die op een of andere wijze de rekening voor de kapitalistische woeker ophoesten.

Artikel door Peter den Haan, lid Ledenparlement FNV vervoer; subsector Spoor. Dit artikel verscheen in het tweede nummer van ‘Socialistisch Alternatief’ 

Laten we voorop stellen dat een mobilisatie van onze kracht noodzakelijk is. Vooral sinds de wereldwijde crisis van 2007-2008 hebben wij de rekening moeten betalen om het ‘systeem’ te redden. Sociale regelingen zijn afgebouwd; arbeidsvoorwaarden zijn verslechterd en de maatschappelijke consensus over de verzorgingsstaat zijn verdwenen en vervangen door de neoliberale ‘participatiemaatschappij’. Onze positie, enkele sectoren daargelaten, kalft af. Er wordt al 36 jaar achteruit onderhandeld.

Al in een eerder stadium is deze negatieve ontwikkeling onderkend en zijn we als FNV weer gaan mobiliseren rond 1 mei. In eerste instantie onder de slogan: Meer Koopkracht en Echte Banen, maar inmiddels, ondanks de achterstand (5,5%) die werknemers de afgelopen jaren hebben opgelopen, hebben we de leus Meer Koopkracht in onze propaganda laten vallen. Daarnaast is tot grote teleurstelling van onze vergadertijgers het niet gelukt om tot een Sociaal Akkoord te komen en zitten we nu met de nieuwe rechtse regering van Rutte 3. Ik denk niet dat het nodig is om uit te leggen dat de aanval op de positie van alles onder 2 keer modaal wordt voortgezet. De economie trekt aan, de winsten zijn weer op het niveau van voor 2007, de arbeidsvoorwaarden worden afgebroken, flex en werken met een uitkering of onder bijstandsniveau is schering en inslag en het verzet daartegen is verwaarloosbaar. Dat is de stand van zaken op dit moment.

Dus ja, als we de FNV weer op de kaart willen zetten, is een tegenoffensief noodzakelijk. Maar dan is de hamvraag: met welk doel, welke strategie en tactiek gaan we dit Offensief voeren? Is het doel het petitioneren van het nieuwe kabinet en het verstevigen van onze onderhandelingspositie in de SER? Folderen om te polderen?

Folderen om te polderen is in de huidige maatschappelijke verhoudingen zinloos. De werkgevers voelden zich op basis van de verkiezingsuitslag sterk. Zij liggen niet erg wakker van het feit dat er geen sociaal akkoord ligt, want in hun beleving hebben ze de wind mee. En bovendien, Rutte 1 en 2 en inmiddels 3 hebben bewezen dat ze van verkiezingsbeloften, referenda, petities of ‘zwaarwegende’ adviezen lak hebben. Een andere insteek is dus noodzakelijk.

Het arbeidsvoorwaardenpakket is vastgesteld. 3,5% voor 2018 is haalbaar, net als de 32-urige werkweek met behoud van loon en herbezetting in 4 jaar. Sectoraal kunnen op dat gebied de linies wel gesloten worden. Maar 90% van alle ellende komt uit de koker van de huurlingen van het kapitaal; de regering Rutte 3. Hoe gaan we ons effectief tegen die aanvallen verdedigen?

Met een concreet actieplan op basis van concrete eisen! Dat is de manier om in bedrijven en sectoren en op straat de mensen te bezielen om met vertrouwen voor hun recht te vechten.

Voor een minimumloon van 12 euro 50. Ook voor Wajongers! Voor Mc-workers, schoonmakers, werkstudenten, kortom; eenieder. De 15 Dollar-campagne in de VS werkt. Dat kan bij ons in Nederland en net zo goed in Europa ook. En moet!

AOW; tenminste 65 weer 65. Of 40 dienstjaren. Het is oud genoeg. We zijn mensen en slijten. De meeste werknemers halen slechts moeizaam geheel gezond hun pensioen.

Weg met de Marktwerking! Voor een renationalisatie van de NUTS-voorzieningen onder democratische controle en beheer! In de Zorg, Gemeentelijke Dienstverlening, de Volkshuisvesting, het Onderwijs, Openbaar Vervoer, de Post is de inefficiëntie enorm toegenomen. De winsten zijn in private zakken van aandeelhouders en te dik betaalde directeuren verdwenen, maar de kosten gestegen. Daar moet een einde aan komen. Dat begint al op 21 maart met de Gemeenteraadsverkiezingen en de Provinciale Staten. Die gaan over de plaatselijke en regionale uitgaven en budgetten. Gaan we voor nog meer neoliberale huurlingen of voor het menselijke, het socialistische alternatief?

Met zulke eisen kunnen we mensen mobiliseren. In bedrijven en op straat moet worden gewerkt naar sectorale, regionaal en daarna landelijke mobilisatie en actie. Een concreet actieplan uitmondend in een 24-uuractie. Dat kan al op 1 mei, maar ook op Prinsjesdag. Want dit zittende kabinet gaat niet bewegen als ze zich niet in haar bestaan bedreigd voelt. Hervormingen zijn een bijproduct van de klassenstrijd. En tegelijkertijd is er alle aanleiding om op Europees niveau de verbinding aan te gaan. Het is hoog tijd dat er een einde komt aan het bezuinigingsbeleid!