Gezien het feit dat de propagandamachine op volle toeren draaide om mensen tot een “voor” stem te bewegen, is het niet vreemd dat een meerderheid instemde. Sterker nog: als zowel de media, de regering, alle traditionele politieke partijen als de vakbondsleiding mensen voorhouden dat dit een goed akkoord is en dat er geen alternatief is, dan is het opmerkelijk dat nog steeds bijna een kwart van de FNV-leden tegen stemde.

De linkervleugel onder de vakbondsactivisten had geen toegang tot de media, geen massapartij die aan hun kant stond. De SP gaf nog min of meer een negatief stemadvies, maar kwam in de media nauwelijks aan bod. Daarentegen werden we overstelpt met gekleurde informatie over het pensioenakkoord, vol met desinformatie, verdraaiingen en volstrekte leugens. De linkerkant van de FNV had daarentegen niet de middelen om de boodschap over te brengen dat dit akkoord een vergaande verslechtering is, dat weliswaar iets minder slecht is dan de oorspronkelijke plannen door de druk van de stakingsacties, en het perspectief naar voren te brengen van een beter resultaat door opnieuw massaal actie te voeren. Premier Rutte chanteerde ons door in feite te zeggen: “accepteer dit akkoord of het wordt nog slechter”. In die context is het niet vreemd dat het merendeel van de FNV-leden geen alternatief zag dan voor het akkoord te stemmen.

Dit is een nederlaag. Maar elke nederlaag draagt ook de kiemen van toekomstige overwinningen in zich. De 23% van de FNV-leden (ruim 86.000 mensen!) en de 18% van de leden van het ledenparlement die tegenstemden is een basis waar we op verder kunnen en moeten bouwen. We hebben een sterke, democratische en strijdbare vakbeweging nodig om voor onze rechten op te komen. Die zal er niet vanzelf komen: kritische en strijdbare vakbondsleden zullen zich moeten organiseren om de FNV in die richting te veranderen. Juist in de komende periode is dat essentieel om tegen verdere aanvallen te kunnen vechten, maar ook verbeteringen af te kunnen dwingen.

Een zucht van verlichting ging er bij veel werknemers op toen de FNV haar looneis voor 2019 presenteerde; 100 euro erbij voor de laagstbetaalden inclusief de uitkeringsgerechtigden; 5% als centrale looneis en voor de Zorgsector zelfs 7%. Een terechte eis om de dalende koopkracht en het netto besteedbare inkomen van de gewone bevolking enigszins op te vijzelen. Want er zijn aanzienlijke gaten in onze koopkracht geslagen!

Door Peter den Haan Ledenparlement FNV Vervoer (op persoonlijke titel)

Het werd in 2017 al bekend en erkend door Rabobank, Centraal Bureau voor Statistiek en het IMF dat we er sinds de crisis in 2008 ruim 5,5% op achteruit zijn gegaan. Zelfs het VNONCW en het MKB in een gezamenlijk rapport over de Arbeids Inkomens Quote geven toe dat het netto besteedbare inkomen en de AIQ inmiddels weer op het niveau van de jaren 70 liggen. Deze verschuiving kwam ten goede aan de winstgevendheid en dus dividend voor de aandeelhouders. Uiteraard roepen ze tijdens CAO-onderhandelingen het tegenovergestelde. En iedereen die Mark Rutte geloofde dat hij of zij erop vooruit zou gaan, is inmiddels wel genezen. Hij blijkt geen slechte clown op een koude kermis, maar gehoorzame lakei van de Multinationals en de B.V Nederland te zijn.

Een waarschuwing is wel op zijn plaats. 5% eisen is nog niet binnenhalen. In de afgelopen periode is bij een looneis van 3,5% gemiddeld maar 2,2% ook binnengehaald. En daarnaast komen de korter werken-regelingen grotendeels uit eigen zak. Vooral in de Zorg, maar ook in de andere bedrijven en sectoren waar CAO-onderhandelingen gaan worden gevoerd is het belangrijk om de verbinding en verbreding te zoeken en te vinden! Gezamenlijk in actie verhoogt de druk en dus de kans op succes.

Maar het allerbelangrijkst is nog wel de betrokkenheid van enerzijds het thuisfront en de belanghebbenden ter ondersteuning, vooral als het een gevecht van de lange adem dreigt te worden en anderzijds maximale betrokkenheid van de kadergroep en kaderleden bij de CAO-onderhandelingen.

De ervaringen bij het Streekvervoer, waar middenin het gevecht in het geheim een onderhandelingsakkoord werd getekend (!) door een bestuurder en een ingehuurde medesamenzweerder, zonder daar de CAO delegatie en kadergroep van op de hoogte te stellen, is een ernstig teken aan de wand over hoe geleide loonpolitiek wordt gevoerd.

De FNV gaat in de aanval! Tegen de race naar de bodem en de gevolgen van de neoliberale politiek. Eindelijk, verzuchtten het grote aantal leden en niet-leden(!) die op een of andere wijze de rekening voor de kapitalistische woeker ophoesten.

Artikel door Peter den Haan, lid Ledenparlement FNV vervoer; subsector Spoor. Dit artikel verscheen in het tweede nummer van ‘Socialistisch Alternatief’ 

Laten we voorop stellen dat een mobilisatie van onze kracht noodzakelijk is. Vooral sinds de wereldwijde crisis van 2007-2008 hebben wij de rekening moeten betalen om het ‘systeem’ te redden. Sociale regelingen zijn afgebouwd; arbeidsvoorwaarden zijn verslechterd en de maatschappelijke consensus over de verzorgingsstaat zijn verdwenen en vervangen door de neoliberale ‘participatiemaatschappij’. Onze positie, enkele sectoren daargelaten, kalft af. Er wordt al 36 jaar achteruit onderhandeld.

Al in een eerder stadium is deze negatieve ontwikkeling onderkend en zijn we als FNV weer gaan mobiliseren rond 1 mei. In eerste instantie onder de slogan: Meer Koopkracht en Echte Banen, maar inmiddels, ondanks de achterstand (5,5%) die werknemers de afgelopen jaren hebben opgelopen, hebben we de leus Meer Koopkracht in onze propaganda laten vallen. Daarnaast is tot grote teleurstelling van onze vergadertijgers het niet gelukt om tot een Sociaal Akkoord te komen en zitten we nu met de nieuwe rechtse regering van Rutte 3. Ik denk niet dat het nodig is om uit te leggen dat de aanval op de positie van alles onder 2 keer modaal wordt voortgezet. De economie trekt aan, de winsten zijn weer op het niveau van voor 2007, de arbeidsvoorwaarden worden afgebroken, flex en werken met een uitkering of onder bijstandsniveau is schering en inslag en het verzet daartegen is verwaarloosbaar. Dat is de stand van zaken op dit moment.

Dus ja, als we de FNV weer op de kaart willen zetten, is een tegenoffensief noodzakelijk. Maar dan is de hamvraag: met welk doel, welke strategie en tactiek gaan we dit Offensief voeren? Is het doel het petitioneren van het nieuwe kabinet en het verstevigen van onze onderhandelingspositie in de SER? Folderen om te polderen?

Folderen om te polderen is in de huidige maatschappelijke verhoudingen zinloos. De werkgevers voelden zich op basis van de verkiezingsuitslag sterk. Zij liggen niet erg wakker van het feit dat er geen sociaal akkoord ligt, want in hun beleving hebben ze de wind mee. En bovendien, Rutte 1 en 2 en inmiddels 3 hebben bewezen dat ze van verkiezingsbeloften, referenda, petities of ‘zwaarwegende’ adviezen lak hebben. Een andere insteek is dus noodzakelijk.

Het arbeidsvoorwaardenpakket is vastgesteld. 3,5% voor 2018 is haalbaar, net als de 32-urige werkweek met behoud van loon en herbezetting in 4 jaar. Sectoraal kunnen op dat gebied de linies wel gesloten worden. Maar 90% van alle ellende komt uit de koker van de huurlingen van het kapitaal; de regering Rutte 3. Hoe gaan we ons effectief tegen die aanvallen verdedigen?

Met een concreet actieplan op basis van concrete eisen! Dat is de manier om in bedrijven en sectoren en op straat de mensen te bezielen om met vertrouwen voor hun recht te vechten.

Voor een minimumloon van 12 euro 50. Ook voor Wajongers! Voor Mc-workers, schoonmakers, werkstudenten, kortom; eenieder. De 15 Dollar-campagne in de VS werkt. Dat kan bij ons in Nederland en net zo goed in Europa ook. En moet!

AOW; tenminste 65 weer 65. Of 40 dienstjaren. Het is oud genoeg. We zijn mensen en slijten. De meeste werknemers halen slechts moeizaam geheel gezond hun pensioen.

Weg met de Marktwerking! Voor een renationalisatie van de NUTS-voorzieningen onder democratische controle en beheer! In de Zorg, Gemeentelijke Dienstverlening, de Volkshuisvesting, het Onderwijs, Openbaar Vervoer, de Post is de inefficiëntie enorm toegenomen. De winsten zijn in private zakken van aandeelhouders en te dik betaalde directeuren verdwenen, maar de kosten gestegen. Daar moet een einde aan komen. Dat begint al op 21 maart met de Gemeenteraadsverkiezingen en de Provinciale Staten. Die gaan over de plaatselijke en regionale uitgaven en budgetten. Gaan we voor nog meer neoliberale huurlingen of voor het menselijke, het socialistische alternatief?

Met zulke eisen kunnen we mensen mobiliseren. In bedrijven en op straat moet worden gewerkt naar sectorale, regionaal en daarna landelijke mobilisatie en actie. Een concreet actieplan uitmondend in een 24-uuractie. Dat kan al op 1 mei, maar ook op Prinsjesdag. Want dit zittende kabinet gaat niet bewegen als ze zich niet in haar bestaan bedreigd voelt. Hervormingen zijn een bijproduct van de klassenstrijd. En tegelijkertijd is er alle aanleiding om op Europees niveau de verbinding aan te gaan. Het is hoog tijd dat er een einde komt aan het bezuinigingsbeleid!