De beweging is al aan de gang sinds 5 december. De Franse arbeidersklasse begrijpt duidelijk dat het er bij de pensioenhervormingen om gaat om mensen langer te laten werken voor lagere pensioenen. De enige winnaars van de hervormingen zouden de privépensioenfondsen zijn. Als gevolg heeft de meerderheid van de publieke opinie de stakingsbeweging voortdurend gesteund, een stakingsbeweging zoals we die niet meer gezien hebben sinds mei 1968! Er zijn niet alleen 3 dagen van nationale staking geweest met demonstraties van meer dan een miljoen mensen, maar ook talloze acties van collectief verzet en opmerkelijk lange stakingen, met verschillende sectoren die langer of korter in actie zijn geweest, soms weken, soms maanden, bij de spoorwegen, de gezondheidszorg, onderwijs, brandweer, energie, raffinaderijen, havens en in de culturele sector.

door Pedro, Eindhoven

Dit is een duidelijke weergave van de kracht van de arbeidersklasse en zijn vermogen om de samenleving over te nemen. Maar helaas duren stakingsbewegingen niet voor altijd en het zal niet mogelijk zijn om het niveau van mobilisatie vol te houden als er geen nieuwe sectoren zich bij de staking voegen. De beweging vereist uitbreiding van de staking, bij voorkeur in de vorm van een algemene staking van onbeperkte duur met democratische besluiten over de voortzetting ervan. Daarom is het van vitaal belang dat vakbonden oproepen tot algemene ledenvergaderingen om het succes van de beweging te bediscussiëren.
De beweging is een enorme inspiratie voor de arbeiders om zich te herpakken na de nederlagen uit het verleden; er zijn al veel meer sectoren bij betrokken dan bij de acties tegen de nieuwe arbeidswet in 2006. Het is belangrijk om deze tendens door te zetten. Vakbonden en arbeiders moeten ledenvergaderingen organiseren in de bedrijven en in de buurten en in de sectoren die nog niet bij de strijd betrokken zijn.

De staking kan alleen veralgemeniseren als hij een politiek karakter aanneemt: tegen het regeringsbeleid van Macron dat de rijken bevoordeelt, tegen de regering en het systeem. De vergaderingen moeten niet alleen discussiëren over het succes van de staking maar ook verder gaande eisen stellen op het gebied van lonen, baanzekerheid, volledige werkgelegenheid en openbare diensten op basis van behoeften. Strijd is nodig tegen de ongelijkheid en voor de nationalisatie van sectoren die nodig zijn voor een democratisch geplande economie die werkt op basis van duurzaamheid. Dit zou de basis leggen voor een socialistisch alternatief. Een massale arbeiderspartij is nodig die de verschillende elementen van de beweging verenigt en opkomt voor een arbeidersregering. In de huidige internationale context, waarin massale strijd ontstaat op verschillende continenten, zou een succesvolle strijd in Frankrijk een inspirerend voorbeeld zijn dat niet lang alleen zou blijven staan.

Sinds november 2018 is er in Frankrijk een schijnbaar niet te stoppen revolte van onderuit. Een massale golf van protest gaat door het land. Het begon met acties tegen een verhoging van de accijnzen op diesel, maar het werd al gauw een revolte van de onderdrukten tegen de ‘president van de rijken’, Emmanuel Macron. De beweging van gele hesjes in Frankrijk bracht honderdduizenden op straat voor demonstraties, blokkades van rotondes, centrale wegen en tolkantoren langs de wegen. Er waren acties in heel het land: zowel de grote steden als op het platteland.

door Pedro, Eindhoven

De kern van de beweging wordt gevormd door flex-werkers met onzekere contracten, deeltijds werkende vrouwen, kleine landbouwers en werklozen. Ze zijn de prijsverhogingen voor brandstof, energie, voeding, … beu en revolteren tegen de privileges voor de rijksten in de samenleving, de corruptie van de regering, de arrogantie van Macron en het gebrek aan democratie. Ze zullen deze strijd niet zomaar opgeven. Ondanks pogingen van de gevestigde media om de beweging voor te stellen als een gewelddadige, richtingloze en wilde beweging, blijft de publieke steun voor de ‘gele’ golf bijzonder groot (55%).

De energie en opofferingen van de demonstranten is de brandstof van de beweging. Het wordt echter duidelijk dat dit niet volstaat. De beweging groeit niet langer. De repressie en bijhorende gewelddadige confrontaties tijdens demonstraties ontmoedigen heel wat mensen om zich aan te sluiten bij het protest zodat het een grotere beweging tegen Macron wordt. De moeilijkheden bij het coördineren en collectief beslissen over het protest, maken dat er geen politieke verduidelijking is binnen de beweging omtrent programma. In enkele regio’s is dit wel het geval. Daar waren er algemene vergaderingen om de discussies te voeren. De afwezigheid van de georganiseerde arbeidersbeweging is op nationaal vlak een belangrijke zwakte. Het maakt het erg moeilijk om het protest uit te breiden tot de industriële arbeidersklasse en om duidelijke eisen van de werkende klasse centraler te plaatsen. De vakbondsleidingen die weigeren om deel te nemen aan het protest van de gele hesjes zijn hiervoor verantwoordelijk.

De beweging van gele hesjes zal wellicht niet ontwikkelen als een eengemaakte stakingsbeweging, maar het slaat wel een bres in de richting van een veel bredere betrokkenheid van werkenden en jongeren in de strijd tegen Macron. Er is behoefte aan een programma dat concrete eisen met elkaar verbindt en dat de werkenden en jongeren het vertrouwen biedt en perspectief voor het omverwerpen van Macron en de kapitalisten met hem. Het gebrek aan zo’n programma is de uitdrukking van de afwezigheid van een brede arbeiderspartij die voor socialisme opkomt.

In deze situatie stelt Gauche Révolutionnaire, onze Franse zusterorganisatie, dat het belangrijk is om in de beweging van gele hesjes, de vakbonden en in onze sociale en politieke organisaties het debat te voeren over onze overgangseisen. Dat betekent opkomen voor loonsverhogingen, indexering van de prijzen, verdedigen van openbare diensten en de noodzaak van nationalisaties onder controle en beheer van de werkenden en de bevolking. De politieke crisis zal verder ontwikkelen. We moeten deze kans aangrijpen om de krachten voor revolutionaire socialistische verandering op te bouwen.

[divider]

Gele hesjes in Nederland

In navolging van de protesten in Frankrijk waren er in Nederland acties van gele hesjes. De dalende koopkracht raakt een steeds grotere laag van de bevolking. Het Franse protest werd dan ook opgepikt in andere landen. De Franse beweging houdt lang stand en blijft massaal. In Nederland is het beperkter, maar kwamen op 26 januari toch 3.000 mensen op straat tegen het beleid van Rutte 3. De kleinere omvang en gebrek aan structuur maakt dat allerhande politieke krachten de beweging willen gebruiken voor hun doeleinden, onder meer extreemrechts probeert dit. Daarop reageren door het apolitieke karakter te benadrukken, ligt moeilijk: het protest is juist gericht tegen de politiek van de gevestigde orde. Het rechtse beleid van de voorbije jaren is juist verantwoordelijk voor onze dalende koopkracht. Dat is niet de schuld van migranten of vluchtelingen, maar van de inhaligheid van de multinationals en grote aandeelhouders. Het kabinet Rutte 3 stelt zich op als de lakei van de belangen van de 1% rijksten. De belangrijkste maatschappelijke kracht die dit beleid kan doorbreken, is de georganiseerde arbeidersbeweging. De acties van de gezamenlijke vakcentrales FNV, CNV en Unie tegen de verhoging van de AOW leeftijd en de verlaging van de pensioenen zijn essentieel. Als de vakbeweging met 1 miljoen leden geen uiting biedt aan het breed gedragen ongenoegen, dan zal dit andere uitlaatkleppen vinden. Laten we samen in het offensief gaan tegen het kabinet en voor meer koopkracht!

Na drie weken van massaprotest heeft de Franse president Emmanuel Macron beslist om de betwiste taks op brandstof uit te stellen. Het valt te betwijfelen dat dit volstaat om een einde te maken aan de massabeweging die het ontslag van de president eist.

Door Clare Doyle, CWI

Op maandag 3 december was er een ontmoeting tussen de Franse premier Edouard Philippe en de oppositieleiders. Op dat ogenblik was de beweging verder aan het uitbreiden met nieuwe lagen die in actie kwamen tegen het beleid van deze ‘regering van de rijken.’ Een honderdtal scholen werden geblokkeerd door jongeren die protesteerden tegen de onderwijshervormingen van Macron. Medisch personeel protesteerde in de buurt van het parlement tegen de veranderingen in arbeidsvoorwaarden. Er waren hierbij minstens honderd ambulances betrokken. Brandweerlieden protesteerden aan gemeentehuizen.

Het ‘burgerprotest’, zoals het in de media wordt omschreven, is na het gewelddadige spektakel van afgelopen zaterdag niet gaan liggen. Er kwamen meer betogingen tegen de regering met blokkades aan wegen, brandstofdepots en andere plaatsen. Ook nu blijft de beweging doorgaan.

De leiding van de vakbondsfederatie CGT kondigde een nationale actiedag aan op 14 december. Het was beter geweest om dit vroeger te doen, om op het momentum van de beweging verder te bouwen en de regering terug te dringen. Mogelijk zal deze actiedag enthousiast opgenomen worden door werkenden en jongeren die kwaad zijn op de regering en verder in het offensief willen gaan, zeker nu de regering tot toegevingen verplicht werd.

Derde weekend

Sinds eind november is het protest van de ‘gele hesjes’ tegen de regering-Macron aan het ontwikkelen. Er waren ook acties in België en Nederland. In Parijs waren er op 1 december tienduizenden betogers tegen wie het waterkanon, de wapenstok en traangas ingezet werden. Er werden barricades opgeworpen, er werd met straatstenen gegooid en enkele winkels voor de superrijken moesten eraan geloven. Deze uitbarsting van woede werd door Sky News omschreven als de ergste rellen in Frankrijk in 50 jaar, de BBC had het over de ergste rellen sinds de huidige president is geboren.

Sinds het uitbarsten van de protestgolf tegen de zogenaamde ‘milieutaks’ op diesel en brandstof, is de beweging uitgegroeid tot een massale anti-regeringskracht. De milieutaks was de druppel die de emmer deed overlopen. Het kwam na een heel reeks besparingen op sociale uitgaven, waaronder pensioenen, en na een toename van de werkloosheid (met tien miljoen werklozen en semi-werklozen). Op hetzelfde ogenblik kregen de bazen massale belastingkortingen.

Afgelopen zaterdag was er niet alleen protest in Parijs, er waren betogingen en blokkades op bijna 600 verschillende plaatsen in het land. Sinds het uitbreken van het protest waren er acties op meer dan 2.000 verschillende locaties. Er vielen drie doden en honderddertig zwaargewonden. Honderden betogers werden opgepakt, 300 daarvan werden langere tijd vastgehouden.

Er was in de media even sprake van de mogelijkheid om de ‘noodtoestand’ uit te roepen om de ‘veiligheidsdreiging’ aan te pakken. De regering-Macron heeft echter al veel elementen van de twee jaar durende noodtoestand van de vorige regering in wetten overgenomen. Zo is er ook zonder de noodtoestand de mogelijkheid om betogingen te verbieden. Macron kan moeilijk meer doen: bij het leger en de politie staat het water al aan de lippen. Het uitroepen van de noodtoestand had enkel olie op het vuur gegoten.

Tot waar kan deze beweging gaan?

Velen – zowel jongeren als ouderen – hebben het over een ‘nieuw 1968’, een verwijzing naar de revolutionaire gebeurtenissen die bijna leidden tot de val van de toenmalige president De Gaulle én van het Franse kapitalisme. Dat had de mogelijkheid kunnen openen voor een succesvolle strijd voor socialisme op Europees en globaal niveau. De slogan op een van de gele hesjes in Parijs stelde: “Ik was hier in 1968 en de strijd gaat nog steeds door.”

De oorsprong van deze strijd is erg anders dan die van mei 1968. Noch de studenten noch de georganiseerde werkenden stonden vooraan in de strijd bij het begin van het huidige protest. Er begint daar echter verandering in te komen. De Franse auteur Christophe Guilluy merkte vorig weekend op dat de prijsverhogingen die tot de beweging van de gele hesjes leidden niet de echte oorzaak zijn: “De woede zit dieper, het is het resultaat van een economische en culturele orde die in de jaren 1980 begon en de ‘perifere’ bevolking van Frankrijk raakt.”

De meeste mensen op de eerste wegblokkades kwamen vanop het platteland. Het ging om mensen die van hun auto afhankelijk zijn voor hun werk, inkopen of ontspanning. Velen hadden het relatief goed de voorbije jaren, maar zagen hun levensstandaard aftakelen tot een onaanvaardbaar laag niveau. Op een blokkade vertelde een vrouw: “Mijn vader vertelde me altijd dat er rijken, middenklasse en armen zijn. Nu heb je enkel nog rijken en werkende klasse.” Haar man is een manager en haar dochter gaat naar de universiteit, maar toch heeft de vrouw moeite om rond te komen. Daarom neemt ze deel aan het protest. “We vragen niet naar elkaars politieke standpunten en hoe we stemden, maar enkel hoe we deze regering kunnen wegkrijgen.”

De regering-Macron wordt gezien als een ‘regering van de rijken’. Deze beweging is een uitdrukking van opeengestapelde woede en brengt mensen samen die op erg verschillende wijze stemden in de verkiezingen – van rechts tot links over centrum of mensen die helemaal niet stemden.

Vertegenwoordigers van de werkenden

In de presidentsverkiezingen van vorig jaar kwam Jean-Luc Mélenchon van France Insoumise dicht bij de tweede ronde tegenover Macron. Hij haalde in de eerste rond meer dan 7 miljoen stemmen. Mélenchon spreekt over deze beweging als onderdeel van de ‘burgerrevolutie’ waar hij al lang voor pleit. Hij stelt dat het parlement moet ontbonden worden zodat er nieuwe verkiezingen komen. Marine Le Pen van het extreemrechtse Rassemblement National (het vroegere Front National) kwam met een gelijkaardige oproep. De belangrijkste partij van de Franse burgerij, Les Républicains, acht het nodig om op te roepen voor een referendum over de brandstoftaks. De steun voor deze beweging tegen de regering geeft aan hoe in zo’n referendum zou gestemd worden.

Voor het eerst sinds het begin van de beweging was er een oproep van de vakbondsleiding van de CGT in enkele steden om te betogen tegen besparingen en werkloosheid, en dit op hetzelfde ogenblik als de mobilisaties van de gele hesjes. In Toulouse, Rouen, Marseille en andere steden kwamen beide mobilisaties samen. Op lokaal vlak steunen de CGT-leiders de beweging en is er zelfs een stakingsoproep.

Maar de beweging is erg divers. Er zijn enkele ‘leiders’ die maandag onderhandelingen opgestart zijn met de premier. De leiders brengen elementen van een minimaal links programma, maar het blijft beperkt tot online organisatie en er is geen structuur om de strijd verder te zetten. Een deel van de beweging in sommige regio’s verwerpt de ‘vertegenwoordigers’, elders worden op de blokkades zelf vertegenwoordigers verkozen.

Een arbeiderspartij die voor een socialistische samenleving opkomt, zou meteen oproepen voor het opzetten van een revolutionaire grondwetgevende vergadering op basis van democratisch verkozen vertegenwoordigers op alle niveaus. Vergaderingen op de werkplaatsen en in de wijken zijn noodzakelijk om het protest van onderuit verder te ontwikkelen.

Weg met Macron!

Acht op de tien Fransen steunen het protest waarin de slogan ‘Macron ontslag’ stilaan dominant is. Vorige maand viel de populariteit van de president in de peilingen met nog eens drie punten naar beneden, hij zit op een dieptepunt dat lager is dan bij François Hollande op een gelijkaardig moment in zijn ambtstermijn. De president probeerde de situatie te kalmeren met de mededeling dat hij de stem van het protest heeft “gehoord.” Maar De Gaulle zei net hetzelfde voor hij eind mei 1968 het land ontvluchtte met de stelling: “De toekomst hangt niet van ons af, maar van God.”

Een betoger in de huidige revolte – een 62-jarige lerares – zei aan de Britse zondagskrant The Ovserver dat ze het beu is dat zij extra taksen moet betalen in plaats van de “luchtvaartbedrijven, de scheepvaartsector of de bedrijven die meer vervuilen maar geen taks betalen.” Ze voegde eraan toe: “Macron is onze Lodewijk 16 en we weten wat er met hem gebeurd is. Hij eindigde op de guillotine.”

Macron omschrijft zichzelf graag als Jupiter of Napoleon. Maar nu kan hij wel eens met zijn Waterloo geconfronteerd worden. Sinds hij in 2017 aan de macht kwam, verloor hij al zeven ministers omwille van corruptie, geweld of in het beste geval uit ontgoocheling. Bijna de helft van de leden van zijn partij – La République En Marche (LREM) – gaan niet langer naar vergaderingen en de partij lijkt uiteen te vallen. Er is een crisis aan de top van de samenleving.

De regering besliste om de hogere taksen op brandstof uit te stellen. Dit is een hervorming met als doel om verder protest van onderuit te stoppen. Maar het lijkt de situatie niet te kalmeren. De gele hesjes zijn al voorbij deze eis. Het ongenoegen van brede lagen van de bevolking kwam naar boven en kan leiden tot nieuwe stakingen en massaprotest, mogelijk een nieuwe algemene stakingsbeweging zoals twee jaar geleden tegen de hervorming van de arbeidswet onder Hollande.

Leden van Gauche Révolutionnaire, onze Franse zusterorganisatie, berichten over lokale en sectoriële stakingen. Ook in zeven van de acht grote raffinaderijen van het land werd er recent gestaakt.

Het karakter van de beweging

Het idee van wegblokkades is geen nieuwe actiemethode. Aanvankelijk was er bij veel linkse krachten een terughoudendheid om de beweging te steunen omdat er elementen van ‘Poujadisme’ waren: een beweging die meer door kleine zelfstandigen dan door werkenden werd gedomineerd. Het klopt dat het extreemrechtse Rassemblement National van Le Pen in de peilingen voor de Europese verkiezingen LREM van Macron heeft voorbijgestoken en meteen steun gaf aan het protest. Maar steeds meer mensen die voor Mélenchon en FI stemden, komen nu op straat. Er zijn ook heel wat ontgoochelde kiezers van Macron die protesteren, naast werkenden en jongeren die helemaal niet stemden.

Het gebrek aan strijd geleid door de vakbonden zorgt ervoor dat de beweging van gele hesjes uitdrukking geeft aan de opgestapelde frustraties van alle lagen van de samenleving. Dit kan echter opbouwen naar een veralgemeende beweging om de regering weg te krijgen. Er is een brede ontgoocheling in de ‘nieuwe’ politieke kracht rond Macron, wat eigenlijk te voorspellen was. Macron haalde 43% van de stemmen van alle kiesgerechtigden, maar slechts 16% daarvan koos voor hem omwille van zijn programma. Velen stemden Macron om Le Pen te stoppen.

Deze situatie roept om een linkse partij met een programma dat uitdrukking geeft aan het ongenoegen van verschillende lagen in de samenleving: de verarmde middenklasse, de werkenden die hun job of loon bedreigd zijn, de jongeren die de scholen verlaten zonder garantie op hoger onderwijs of werk. Hun ongenoegen moet gericht worden naar socialistische eisen.

Gauche Révolutionnaire wijst op het ‘speciale karakter’ van de beweging. Er zijn niet alleen wegblokkades maar ook acties aan tolhuizen. Die acties zijn erg populair, iedereen wordt immers doorgelaten zonder te betalen. Zowat de helft van de actievoerders zijn vrouwen, die vaak verantwoordelijk zijn voor het huishoudbudget. Gauche Révolutionnaire stelt in pamfletten op de acties dat er nood is aan een actiedag waarbij de volledige economie wordt platgelegd met stakingen en blokkades. “Door met alle werkenden samen te strijden – een staking in alle sectoren – kan Macron verslagen worden. Gauche Révolutionnaire komt op voor een echte democratische en broederlijke samenleving, voor socialisme.”

De afgelopen dagen is in Frankrijk een beweging ontstaan tegen de toegenomen brandstofprijzen. Vooral tankstations en tolwegen werden geblokkeerd door mensen in gele fluohesjes (gilets jaunes) die protesteren tegen de hoge belastingen van de overheid op benzine en diesel. Omdat veel supermarkten in Frankrijk over een tankstation beschikken worden ook zij geblokkeerd.

Artikel door Kim

Het orgelpunt tot nu toe vond plaats afgelopen zaterdag, toen minstens 250.000 mensen aan de blokkades deelnamen. Tijdens die actiedag raakten aan de blokkades meer dan 100 mensen gewond, waaronder een handvol ernstig. Er viel één dode toen een vrouw, die haar dochter naar het ziekenhuis wou rijden, in paniek doorreed aan een blokkade. De politie liet op sommige plaatsen begaan, elders greep ze in. Zo werd een blokkade op de ring rond Parijs verhinderd. Actievoerders die de ambtswoning van president Macron probeerden te bereiken, werden door de politie met traangas teruggedreven. Geen enkele bestaande groepering neemt het voortouw in de protesten, die van onderuit zijn ontstaan en via sociale media georganiseerd worden. Volgens een peiling begin november steunt 78% van de Fransen de acties. De beweging steunt dus op een groot passief draagvlak.

Goed voor het milieu?

De benzineprijs aan de pomp steeg in Frankrijk met 15% op een jaar tijd, die van diesel zelfs met 27%. Dit komt door de stijging van de ruwe olieprijs, maar ook door de vele taksen. Zowat 60% van de kostprijs vloeit via taksen naar de overheid. Macron vindt dat te weinig: vanaf 1 januari 2019 komt er een bijkomende taks van 6,5 eurocent per liter diesel en 2,9 eurocent per liter benzine. Die belastingverhoging was de druppel die de emmer deed overlopen.

Macron zegt dat de taks nodig is vanuit ecologisch standpunt. Niet dat de regering-Macron een sterk ecologisch imago heeft: in augustus nam minister van ecologische transitie, Nicolas Hulot, nog ontslag omdat de regering te weinig doet voor het milieu. Moest de regering echt bezorgd zijn om het milieu, dan zou ze investeren in ecologische alternatieven.

Benzine en diesel zijn immers geen luxeproducten: veel mensen hebben een eigen auto nodig omdat er geen ander vervoersmiddel is om naar het werk te gaan of om kinderen naar school te brengen. Heel wat plaatsen zijn enkel met de auto bereikbaar. Accijnzen op brandstofprijzen verhogen, betekent in het beste geval dat de kosten van vergroening op de werkenden en de middenlagen afgewenteld worden. Door het gebrek aan alternatieven is er echter amper minder gebruik van de auto.

De milieubelastingen van Macron vertrekken van een logica waarin de individuele consument verantwoordelijk is voor milieuvervuiling. Dit idee van individuele verantwoordelijkheid is een liberaal dogma. In plaats van de productie aan te pakken en de grote vervuilers (een honderdtal grote bedrijven zijn verantwoordelijk voor het grootste deel van de vervuiling), worden de gewone mensen aangepakt. Consuminderen om de ecologische voetafdruk te verkleinen, blijft echter altijd beperkt tot een minderheid.

Echte vervuilers worden ongemoeid gelaten

Ondertussen zorgt de logica van dit systeem voor heel wat nutteloos verkeer: leveringen gebeuren just-in-time, producten worden over en weer gebracht omdat lonen ergens anders iets lager zijn, … Zo worden Belgische varkens naar Italië gebracht om daar geslacht te worden en verwerkt tot onder meer parmaham, die vervolgens verkocht wordt in Belgische supermarkten. Noordzeegarnalen worden naar Marokko gebracht om te pellen, waarna ze hier verkocht worden. De pogingen om ons als individuele consument verantwoordelijk te stellen voor reële milieuproblemen zijn erop gericht om de echte verantwoordelijken uit de wind te zetten.

Grote bedrijven aanpakken, kan volgens de neoliberalen niet omdat het de vrije markt zou verstoren. Door extra taksen te heffen met het argument van milieu (brandstoffen) of gezondheid (tabak, alcohol, …) wordt nochtans erkend dat de economie sturing nodig heeft. Zo overtuigd zijn die liberalen dan toch niet van de vrije markt. Het gebrek aan publieke investeringen in milieu of gezondheidszorg versterken het vermoeden van veel werkenden: de extra taksen dienen gewoon om de kas te vullen zodat de overheid nog meer cadeautjes aan de grote bedrijven kan uitdelen. Onder de winnaars van dat beleid bevinden zich ook de grote oliemultinationals zoals Shell of Total die vorig jaar goed waren voor respectief 4 en 5 miljard euro winst.

Woede organiseren en tegen systeem richten

De Franse woede is terecht. De “gilets jaunes” geven uitdrukking aan een gevoel dat ook bij ons leeft (zie hieronder). Deze beweging vertrekt vanuit een buikgevoel en is niet van bij het begin duidelijk qua eisen en alternatieven. Sommigen zien in de woede tegen de taksen een rechtse of zelfs extreemrechtse beweging. Waar de arbeidersbeweging afwezig blijft, probeert rechts effectief om de beweging te recupereren. Rechts en extreemrechts hebben echter geen alternatief op het huidige beleid: ze staan niet bepaald bekend als verdedigers van openbaar vervoer, openbare diensten, publieke investeringen in duurzame energie, …

De arbeidersbeweging moet aansluiting vinden bij dit protest en het richten op eisen die de strijd verbreden. Dit moet ook gekoppeld worden aan ecologische eisen, waarbij de factuur niet naar de werkenden en de middenklasse wordt doorgeschoven maar door de belangrijkste verantwoordelijken voor vervuiling wordt gedragen. De stakingsoproep van delen van de vakbond CGT bij Peugeot op 17 november was een belangrijk precedent. Deze beweging van ‘gilets jaunes’ bestaat doorgaans uit gewone werkenden, gepensioneerden, kleine zelfstandigen, … Kortom mensen die het verschil tussen 50 en 60 euro voor een volle tank voelen.

Gauche Révolutionnaire, onze Franse zusterorganisatie, komt in de beweging op rond volgende eisen:

• Onmiddellijke verlaging en blokkering van de brandstof- en energieprijzen
• Neem de winsten van de multinationals in beslag om onze noden te financieren: gratis openbaar vervoer, openbare diensten, degelijke en betaalbare huisvesting.
• Verhoging van de lonen en uitkeringen, herstel van de index met inbegrip van brandstofprijzen.
• Een vermogensbelasting, strijd tegen fiscale fraude door de ultrarijken en de multinationals, indirecte belastingen (zoals BTW) vervangen door een progressieve belasting die de rijken en grote bedrijven meer laat betalen.
• Verdediging van openbare diensten en heropening van diensten die bereikbaar zijn in elke buurt (kinderopvang, scholen, postkantoren, …).
• Voor een grote openbare milieudienst gefinancierd door multinationals te belasten, om honderdduizenden jobs te creëren in de nodige ecologische transitie (ecologische landbouw, voedselsector, duurzame energie, …).

Een dergelijk programma vereist socialistische maatregelen zoals de nationalisatie van de sleutelsectoren van de economie, zodat de grote bedrijven de ecologische transitie niet kunnen blijven saboteren en zodat een democratische en ecologische planning mogelijk wordt. Zo’n planning zou vertrekken van de behoeften van de werkenden, inclusief de ecologische behoeften. Om dit te bekomen, is strijd nodig.