door Peter den Haan, lid Ledenparlement FNV, op persoonlijke titel

Al meer dan 2 jaar wordt er volop actie gevoerd in het onderwijs omdat het bezuinigingsbeleid van de afgelopen decennia tot rampzalige tekorten onder het personeel heeft geleid. Lessen moeten worden geschrapt, studierichtingen gesloten en de werkdruk voor het overgebleven personeel loopt op. Na de grootse staking van onderwijspersoneel in november 2018, waar 65000 leerkrachten uit het primaire onderwijs aan meededen, heeft daarna het secundaire en wetenschappelijk onderwijs zich aangesloten. Met vergelijkbare problemen. De door de regering Rutte 3 toegezegde 460 miljoen voor het gehele onderwijs schiet dan ook ruim tekort; het is net de helft van wat nodig is.

Kenmerkend voor de begin van de acties was dat uit een Facebookgroep van 3 docenten deze stakingsbeweging tot ontwikkeling kwam. PO in Actie, zoals de pressiegroep zich noemde kreeg al snel enorm draagvlak onder het onderwijzend personeel, wat tegelijkertijd natuurlijk ook een weerspiegeling is van de bestaande vakbondsorganisaties in het onderwijs, met name de Aob. De vergelijkingen met het verplegend personeel; de Witte Woede en NU ’91 dringen zich op; bijna spontaan ontstaat om de reguliere vakbonden heen, een grote protestbeweging.

Eind 2019 werd dit gebrek aan vertrouwen ook weerspiegeld in de ontwikkelingen rond PO in Actie, Leraren in Actie en de Aob. Toen zonder raadpleging de Aob akkoord ging met een eenmalig bedrag van 460 miljoen, in plaats van de geëiste 423 miljoen per jaar structureel en de acties werden afgeblazen, leidde dit tot enorme protesten onder de achterban en bij PO in Actie en Leraren in Actie. De Aob-voorzitter Liesbeth Verheggen moest opstappen en de acties gingen alsnog door.

Maar na de geslaagde 2-daagse actie in januari, is een nieuwe patstelling bereikt en een concrete strategie om alsnog te winnen ontbreekt. Het voorgestelde actiemodel; om elke derde donderdag in de maand een actie te voeren, totdat er nieuwe verkiezingen zijn in 2021 en dan maar te hopen dat in een nieuwe regeringscoalitie wel voldoende geld wordt uitgetrokken, is een recept om de beweging uit te putten en te demoraliseren. Ten eerste, omdat er aan de huidige situatie niets verandert. Het maakt de repeterende acties meer een beweging om regelmatig stoom af te blazen. Terwijl er geld is om de problemen op te lossen. Het kabinet Rutte wil echter haar overschot van 14 miljard euro naar de banken overmaken.

Een concrete campagne voor structurele gelden, vanuit de leerkrachten en ondersteund door de gebruikers, ouders en leerlingen/studenten, gekoppeld aan solidariteitsacties vanuit de bevolking zullen de benodigde druk kunnen creëren om de regering tot toegeven te dwingen. Helaas is door het pensioen en aow-akkoord de vakbondsleiding steunpilaar van het kabinet geworden en in plaats van offensief haar eisen af te dwingen, heeft ze zichzelf in een positie van nederige smeekbedes geplaatst. De door Koolmees geredde polder in juni 2019 is slecht nieuws voor alle werknemers; de race naar de bodem is niet gekeerd en ondanks dat Rutte 3 lippendienst verleent aan allerlei sociale verbeteringen (de lonen moeten omhoog; we moeten meer investeren in onderwijs, huisvesting, enz., enz.) komt daar in de praktijk niets of nauwelijks iets van terecht. Ze blijven even onbetrouwbaar voor ons als ze al waren. Niet voor niets zijn ze het uitvoerend comité van de bezittende klasse; de grootaandeelhouders en multinationals.

De oplossing voor deze problemen ligt in een gezamenlijke campagne van het onderwijs en overige sectoren tegen de marktwerking en het neoliberale beleid. De positie van Rutte 3 lijkt sterk, maar is wankel. Ze zijn afhankelijk van de gedoogsteun van PvdA en Groen Links in de 1e kamer, zoals bleek in juni 2019, waar “kunduzcoalitie 2” tot stand werd gebracht. Dit soort volksfrontpolitiek, wellicht ook voortkomend uit een ‘cordon sanitaire’ om partijen als FvD, PVV, maar ook SP en 50-plus buiten het pluche te houden, is rampzalig voor de arbeidersbeweging. Het is een recept op toekomstige aanvallen op de nog overgebleven verworvenheden en een verdere afbraak van de strijdbaarheid en de solidariteit. Juist in de bundeling van krachten kan rechts gestuit worden, zoals in de VS en in Frankrijk, maar ook Spanje en Portugal tot op zekere hoogte aantonen. Voor een strijdbare vakbeweging. Daar ligt de weg vooruit.

Briljante show van kracht vandaag op het Mars voor Onderwijs in Amsterdam – de studenten van de Autonome Universiteit hebben het PCH-gebouw met 5 eisen bezet, met als eerste het faciliteren van een staking voor de overwerkte medewerkers hier aan de UvA.

Van één van de bezetters van het PCH-gebouw

Deze week heeft aangetoond dat studenten en personeel van het hoger onderwijs niet zullen accepteren dat de draconische bezuinigingen aan hen worden opgedrongen. Het was een inspirerende week van bouwen, van discussie en actie. Het niveau van bezuinigingen en de toename van de druk vertraagt ​​niet – en er is een dringende behoefte om hier samen omheen te komen met perspectief op hoe een beweging te bouwen die in staat is om alle sectoren van onderwijsmedewerkers te verenigen.

Het is een trieste contradictie dat de werkdruk en de aanvallen op de geestelijke gezondheid, ​​als gevolg van de manier waarop een kapitalistische maatschappij nu werkt, nu ook dienen als barrière op pogingen om de druk te verlichten.

Maar door mensen aan te moedigen om betrokken te raken op een manier waarbij ze zich op hun gemak voelen, geven we hen de middelen om perspectief te ontwikkelen op het nemen van stappen om de individuele vervreemding te overwinnen die mensen voelen zonder een dieper inzicht in de politieke situatie. Onderwijs is de sleutel tot effectievere collectieve actie.

Dus de behoefte om een beweging op te bouwen moet bewust en geduldig worden besproken, maar het moet ook in de praktijk worden gebracht.

Wij zijn van mening dat door het opbouwen van solidariteit tussen bewegingen – dat wil zeggen door de publieke sector te steunen in het actieprotest van 2 oktober – en door solidariteit tussen studenten en personeel, we allemaal kunnen delen in de taak van het bouwen van de beweging en die de drempel verlagen, zowel in begrip als in de praktijk van wat het is om lid te worden van een actiegroep, een beweging op te bouwen of lid te worden van een politieke partij.

Een voorbeeld van inspirerende directe actie – kom naar het PCH gebouw en doe mee met de anti-uitzetting actie – en laten we onze opleiding terugeisen!

Het PCH gebouw bevindt zich aan de Spuistraat 134

Studenten en personeel van het hoger onderwijs protesteren tegen een nieuwe ronde van structurele bezuinigingen op de budgetten van het onderwijs. Deze bezuinigingsmaatregel, de zogenaamde ‘Doelmatigheidskorting’, is een bezuiniging van 183 miljoen euro. Daarmee wordt een publieke dienst verder ondermijnd die al bijna op de intensive care ligt. Het budget per student is met 25% gedaald sinds 2000. De minister lijkt niet bereid uit eigen vrije wil om meer te investeren in het onderwijs – de regering zal slechts haar beleid veranderen onder druk van de komende protesten.

Artikel door Aindriú

Arbeidsomstandigheden van docenten zijn leeromstandigheden van studenten

De rek is er uit – er is al veel te veel bezuinigd op het budget voor onderwijs. De bezuinigingen hebben een punt bereikt, waarop ze de basis van ons onderwijs bedreigen. Dit betekent een enorme verhoging van de werkdruk voor docenten, onderzoekers en ander personeel, en een achteruitgang van de kwaliteit voor studenten.

Verder zijn studenten sinds het afschaffen van de basisbeurs en het invoeren van het leenstelsel onder veel hogere druk komen te staan. Dit ontmoedigt vooral jongeren uit arbeidersgezinnen om door te studeren.

Universiteiten vechten om hun deel van de koek, maar die koek wordt steeds kleiner. De beslissing waar er bezuinigd wordt, wordt genomen door het bestuur van elke universiteit. Als een gevolg,hebben de protesten zich in verschillende bewegingen gemanifesteerd in de verschillende universiteitssteden,zoals de Humanities Rally in Amsterdam en Democratische Academie Groningen. Ze hebben eisen naar voren gebracht gebaseerd op de situatie in hun eigen universiteit.

Maar het is duidelijk dat we een gemeenschappelijk politiek doel hebben dat ons verenigt, namelijk verzet tegen de bezuinigingen, voor democratisering van de universiteiten en voor echte investeringen in het onderwijs. De lokale bewegingen van onderop zijn essentieel voor het succes van de beweging, maar om de regering, die meer geeft om efficiëntie en winst in plaats van om ons onderwijs en welbevinden, een echte slag toe te brengen, is een nationale coördinatie van de studentenbeweging nodig.

Aan het einde van juni was er een eerste nationale vergadering van de verschillende bewegingen in Utrecht, met als doel om de actiegroepen en studentenorganisaties onder één banier te verenigen. Dit is redelijk succesvol geweest, maar er is nog een lange weg te gaan en we hebben geen tijd te verliezen! Deze bewegingen worden nu gesteund door de LSVB, de landelijke studentenvakbond, die nu lijkt te beseffen dat er meer directe actie nodig is rond deze kwestie.

WO-in Actie, een actiegroep van medewerkers in het wetenschappelijk onderwijs, bindt de strijd aan met de regering door een actieweek te organiseren (24-28 september). Zij eisen dat de rijksbijdrage aan het wetenschappelijk onderwijs weer teruggebracht wordt tot het niveau van het jaar 2000. Daarnaast hebben PO-in Actie en andere lerarenvakbonden nog steeds niet hun eisen volledig binnengehaald (1,4 miljard om het lerarentekort en de enorme werkdruk aan te kunnen pakken).

De verschillende bewegingen waren relatief ongelijksoortig en gescheiden van elkaar tot de Mars Voor Onderwijs in juni. Dit bood de kans voor activisten van alle bewegingen om de handen ineen te slaan. Het was een belangrijke fase in de ontwikkeling van de beweging voor onderwijs – het opbouwen van eenheid binnen de beweging. De nationale solidariteit tussen studenten docenten is essentieel als we een massabeweging willen opbouwen die in staat is de investeringen die we nodig hebben af te dwingen. Echter, deze beweging moet zichzelf geen beperkingen opleggen – Socialistisch Alternatief roept op, de eis te stellen dat overheidsinvesteringen in het onderwijs weer naar 7% van het BNP worden gebracht – een terugkeer naar het niveau van voor de golf van het neoliberalisme.

Deze eis heeft het potentieel om alle eerder genoemde bewegingen te verenigen, en we zijn samen veel sterker. Waar moet het geld vandaan komen? Welnu, als de regering de multinationals 2 miljard cadeau kan geven, dan kunnen ze zeker geld vinden voor het onderwijssysteem dat dit land haar arbeidskrachten levert!
Het kan moeilijk zijn om als student actief te worden – denk aan de zware studiedruk, de druk van meer dan 25 uurwerken om je huur te betalen en dan daar bovenop jezelf in de strijd vooronderwijs gooien. Maar de kwestie is: als wij het niet doen, zal niemand anders het doen! We vechten voor ons onderwijs!

Solidariteitsacties en de verbinding zoeken met arbeiders in andere sectoren

Een gecoördineerde algemene staking van studenten en docenten samen zou zeker de regering een harde slag toebrengen. Hoewel we daar nog niet zijn, is er wel degelijk een potentieel voor zo’n actie. Solidariteit met andere lerarengroepen en arbeiders in het algemeen is ook belangrijk. Er zijn mogelijkheden voor solidariteitsacties in de komende weken:
– op 12 september zullen de basisschoolleraren regionaal gaan staken, met een demonstratie in Rotterdam (11.30 uur, Wilhelminaplein)
– op 19 september houdt het actiecomité ‘Wegmetruttedrie’, georganiseerd door vakbondsactivisten, een protest om 11.00 uur op het Binnenhof in Den Haag. We roepen studenten op aan deze acties deel te nemen.

Onze eisen:
Om te beginnen is het nodig dat er veel meer middelen voor onderwijs beschikbaar komen, en dat alle bezuinigingen worden geschrapt.
– Een goede stap vooruit zou zijn als er weer 7% van het BNP in het onderwijs geïnvesteerd zou worden, en wel vanuit overheidsgelden;
– Om hoger onderwijs echt toegankelijk te maken voor alle jongeren, zouden collegegelden moeten worden afgeschaft, en boeken en ander studiemateriaal gratis moeten worden;
– Er zou een studieloon ingevoerd moeten worden dat de werkelijke kosten voor levensonderhous dekt, zodat jongeren uit armere gezinnen een echte keus hebben tussen gaan werken of doorstuderen;
– En het is nodig dat er massaal geïnvesteerd wordt in betaalbare huisvesting, om het enorme huisvestingstekort onder studenten op te lossen.

Het gaat niet alleen om bezuinigingen op de budgetten voor de geesteswetenschappen, om het personeel en hun gezinnen. Dit gaat om de toekomst van de hele Nederlandse arbeidersklasse. Op Prinsjesdag zal er geen begroting komen die aan onze eisen tegemoet zal komen. Het gaat er om, niet het idee te accepteren dat studenten en arbeiders alles moeten slikken terwijl de bedrijven obscene recordwinsten maken.