Na het AOW en Pensioenakkoord met steun van PvdA en Groen Links, leek de positie van Rutte 3 sterker dan ooit. Het hele politieke midden had plaats genomen in de strontschuit en gaf zo met terugwerkende kracht haar akkoord aan het beleid om de rijken rijker en de armen armer te maken. Terwijl het draagvlak onder de bevolking voor dit Uitvoerend Comite van het grootkapitaal steeds verder afneemt. Na de protesten tegen de verlaging van de dividendbelasting, de verlaging van de winstbelasting, de verhoging van de BTW, alle schandalen rond vooral VVD-politici, de schrijnende hypocrisie om nog maar te zwijgen over keiharde onwaarheden, is het bijna vreemd te noemen dat in de officiële media en commerciële peilingen de steun voor dit kabinet lijkt aan te houden.

door Peter den Haan, SP-lid in Rotterdam (op persoonlijke titel)

Laten we ons niet teveel in de maling nemen door dit soort private beinvloeders die belang hebben bij het in stand houden van de gevestigde orde. In 1 jaar tijd is het aantal protesten tegen het regeringsbeleid gestegen van ongeveer 1000 in 2017-2018 naar al 3000 in dit jaar. Het gevoel dat in Nederland niet meer wordt geprotesteerd klopt dan ook niet met de werkelijkheid. Integendeel.

Wat wel een rol speelt, is dat door de slappe oppositie van de zogenaamde linkse partijen, met name PvdA en Groen Links en de steun van de vakbondsleiding aan het zittende kabinet, de protesten erg versnipperd en verspreid zijn gebleven. De oplopende frustratie over de ‘machteloosheid’ sloeg pas om toen de protesterende boeren met zwaar materieel aantoonden lak te hebben aan de bedilzucht van Rutte 3 en haar lakeien. Niet zo zeer de inhoud, maar vooral de vorm deed een grote groep van mensen die de laatste jaren vooral tevergeefs (om stoom af te blazen) in een of andere protestmars had meegelopen, opgelucht adem halen. Ja er is effectief verzet mogelijk. Net zo goed als de vele protesten in het buitenland, hoop maar ook verbijstering opleverden, waarom het hier zo ‘tam’ blijft, ondanks alle schurkenstreken van de gevestigde orde.

De laatste loodjes van het Kabinet Rutte 3 wegen het zwaarst. De beloftes komen weer uit de kast, er dient te worden voorgesorteerd op de verkiezingen in 2021. Maar de afbraak van het onderwijs, de zorg, de loze beloften over de volkshuisvesting, de lastenverzwaringen voor burgers en verlichtingen voor multinationals, de verkwanseling van publieke taken en falend openbaar bestuur kunnen met geen mogelijkheid meer met mooie praatjes en leugentjes om bestwil worden verhuld. Maar het verzet zal wel moeten worden gebundeld. Met verzet tegen kapitalistische afbraak en uitbuiting. Naar een linkse meerderheid op een socialistisch programma!

door Barbara Veger, Rotterdam

Alle regeringspartijen, behalve de ChristenUnie, staan op fors verlies in de peilingen; ze zouden samen slechts 38% van de stemmen halen en daarmee hun meerderheid in de Eerste Kamer verliezen. De Eerste Kamer maakt weliswaar geen wetten, maar kan wel wetten blokkeren. Dat zou de druk op Rutte 3 nog opvoeren, terwijl de spanningen in de coalitie al oplopen. Er waren al spanningen over het kinderpardon , toen het CDA ineens een draai maakte en voor was.

De regeringspartijen voelen natuurlijk nattigheid en wringen zich in bochten om hun verlies te beperken. Fractieleider Klaas Dijkhoff van de VVD had het schijnheilige lef om afstand te nemen van het Klimaatakkoord omdat dat de gewone mensen teveel in de portemonnee zou raken, en dreigde zelfs de regering te laten vallen. Alsof de VVD zich ooit zorgen heeft gemaakt om de koopkracht van de werkenden en hun gezinnen!

Klimaat zal een belangrijk verkiezingsthema worden. Volgens het Urgenda-vonnis moet in 2020 de uitstoot van CO2 met 25% verminderd zijn ten opzichte van 1990. Maar de kabinetten Rutte 2 en Rutte 3 deden niets. De regeringspartijen zullen, als lakeien van de grote bedrijven, liever niet de industrie laten betalen voor de vervuiling. Maar ze zijn bang dat als ze de rekening van verduurzaming bij de werkenden en hun gezinnen zullen leggen, dit tot enorme woede zal leiden. CDA-leider Buma waarschuwde al voor een “Fortuyn-revolte”rond het thema klimaat.

GroenLinks wordt door steeds meer mensen, vooral jongeren, gezien als een links alternatief en staat op winst in de peilingen. Maar het sociaal economisch programma van GroenLinks is in feite neoliberaal. Ook moeten er kanttekeningen geplaatst worden bij de voorstellen van GroenLinks rond klimaat: GroenLinks stelt bijvoorbeeld voor vier van de vijf kolencentrales te sluiten, maar zegt niets over garanties op omscholing en een andere baan voor de 2700 werkenden bij deze kolencentrales.

Forum voor Democratie stijgt al langere tijd sterk in de peilingen. Dit is in de eerste plaats te wijten aan het gebrek aan een duidelijk links alternatief. De woede van een laag van arbeiders tegen de regering vindt op een vervormde manier zijn uitdrukking in steun voor rechts-populistische ideeën, waarbij FvD de angst voor vluchtelingenstromen bespeelt en zich voordoet als de verdedigers van de Nederlandse gewone mensen. Echter, als het erop aan komt stemmen ze gewoon mee met de VVD.

De SP heeft een duidelijk klassenstandpunt rond het klimaat: niet de gewone mensen, maar de bedrijven die verantwoordelijk zijn voor de vervuiling, moeten aangepakt worden. De regering zou een miljard uit moeten trekken om de gewone mensen te compenseren voor de hogere energierekeningen. Ook neemt de SP stelling tegen de privatisering van de energiesector. Echter, als het gaat om vluchtelingen en migratie laat de SP zich links voorbijsteken door GroenLinks. De SP zou in plaats van toegevingen te doen aan rechts-populistische sentimenten, duidelijk moeten maken dat arbeiders zich niet mogen laten verdelen, maar samen – Nederlanders, migranten, vluchtelingen – moeten vechten voor goede voorzieningen voor iedereen. Ondanks onze scherpe kritiek op de SP rond dit thema, roepen we toch op om op de SP te stemmen, omdat het nog altijd de partij is met de duidelijkste klassenstandpunten.

door Pieter Brans, Amsterdam

Het verzet moet dan ook doorgaan. Het kabinet is al druk bezig om de 1,9 miljard Euro van de maatregel in de vorm van verdere verlaging van de winstbelasting te goede te laten komen aan grote bedrijven. Deze winstbelasting was al verlaagd! Van 25 naar 22,5% voor grote bedrijven en naar 20% voor kleinere. Nu gaat de verlaging voor grote bedrijven door naar 20,5% voor grote en 15% voor kleine bedrijven. De BTW, die wij allemaal betalen, maar bedrijven niet, die kunnen hem namelijk aftrekken, gaat van 6 naar 9% per 1 januari. Dat betekent een minimale schadepost van 300 euro per jaar.

Ook is gebleken dat in de inkomensberekeningen van het kabinet voor volgend jaar een aantal “foutjes” is “geslopen”. Inkomens, vooral van alleenverdieners met kinderen, gaan er minder op vooruit dan berekend. En een wetenschappelijk onderzoek bevestigde wat we allemaal al wisten: verkiezingsbeloften aan burgers worden door kabinetten stelselmatig vergeten, bedrijven krijgen zelfs meer dan wat ze beloofd is. De overheid is de roofridder die bij de gewone burgers miljarden weghaalt in de vorm van inkomstenbelasting en BTW en die vervolgens het bedrijfsleven op grote schaal bedient.

Ook op andere manieren blijft de regering onze mogelijkheden om een normaal leven te leiden wegbreken. De dictatuur van de markt, in werkelijkheid: steeds meer macht voor de ondernemers en de rijken, heeft gezorgd voor lagere lonen, onzekere contracten, hoge huren, onbetaalbare huizenprijzen en duur openbaar vervoer. De overheid zelf zorgde voor slechte arbeidsvoorwaarden in het onderwijs en bij de zorg, hoge studieschulden, kaalslag in de sociale zekerheid en de culturele sector en uitholling van wat vroeger de oudedagsvoorziening heette. De premies voor ziektekosten bleven ondanks de zogenaamde marktdiscipline alleen maar stijgen. In de toekomst dreigen er hoge kosten voor gewone mensen rond de zogenaamde vergroening van de economie.

Dat de afschaffing van de dividendbelasting nu van de baan is, is geen echte stap vooruit. Alle andere forse problemen verander je daar niet mee. Tien jaar na de crisis is er geen enkel probleem opgelost. Natuurlijk gaat Rutte 3 moeilijker tijden tegemoet: Rutte heeft wel een deukje opgelopen en de Provinciale Statenverkiezingen zullen de basis voor dit kabinet verder uithollen. Misschien is er zelfs geen meerderheid meer in de Eerste Kamer. Maar zoals de ervaring heeft geleerd: er komt geen einde aan het kortings- en bezuinigingsbeleid. Wij zullen het zelf een halt moeten toeroepen door massale actie. Rutte 3 moet weg voor het nog meer schade aanricht.

Actief verzet van onderaf en het doorzetten van het FNV Offensief tegen de race naar het putje die ook na de dividendbelasting onverminderd doorgaat. Het zal van de basis moeten komen, van actiecomités. Tienduizenden zijn in de afgelopen periode in verschillende sektoren al buiten de vakbeweging om in actie gekomen. Belangrijk zijn nu de eisen om een brede beweging tegen kabinet en werkgevers van de grond te krijgen en arbeiders aan de basis te organiseren. Daarvoor is in de eerste plaats een offensief programma nodig:

• Een looneis van 5%, 7% voor de publieke sector
• Minimumloon naar 14 Euro per uur
• Een 32-urenweek met behoud van loon
• Weg met de flex
• Onderwijs weer naar 7% van het BNP
• Een woningbouwprogramma van 50.000 woningen per jaar
• Een staatspensioen van 1500 Euro

Gezamenlijke, sectoroverschrijdende actiedagen zijn nodig om dit te realiseren en toe te werken naar een 24-uuractie, om te beginnen in de publieke sector. Een warme winter met acties waarmee Rutte 3 naar huis gestuurd kan worden. Kom om te beginnen massaal naar de FNV-actie op 10 november!

Ruttedrie: zorgkosten omhoog, energielasten omhoog, BTW op basisbehoeften omhoog, een bijzondere behandeling voor mensen in probleemwijken (door VVD-fractieleider Dijkhoff) en een cadeau van twee miljard voor Shell en Unilever. Dat is de korte samenvatting. Dan hebben we het nog niet eens over de rekening voor de ‘vergroening’ van de economie die er aan komt, zelf betalen voor cultuur, het uitkleden van de pensioenen, het doorzetten van de stijging van de AOW-leeftijd, het zelf dokken voor onderwijs (studieschulden) en de te lage lonen in de publieke sector. Een paar kruimels worden teruggeschoven naar de sector onderwijs, zorg en defensie na de miljarden die er zijn wegbezuinigd.

Artikel door Pieter Brans, Amsterdam

Her en der krijgt het verzet tegen Rutte 3 vorm in protestacties van het Primair Onderwijs op 2 oktober, de zorg met een werkonderbreking op 16 oktober en diverse studentenacties tegen de bezuinigingen op het wetenschappelijk onderwijs, de noodtoestanden in de studentenhuisvesting e.d. Het kabinet merkt ook wel dat het uitdragen van “vooruitgang” niet gaat werken en dat de weerstand groeit. Het verhaal van VVD-fractieleider Dijkhoff over de introductie van “postcode racisme” is dan ook duidelijk bedoeld om de aandacht af te leiden van de moeilijke discussie over de verlaging van de dividend-belasting. In ieder geval lukte het Dijkhoff om de PVV hier rechts te passeren. Wat gaat Dijkhoff hierna voorstellen? Borden met “In de volgende zone wordt zwaar gestraft”? Hekken?

De FNV hield al een actie voor een goed pensioen voor iedereen op 8 september. Vakbondsleden zijn in actie voor diverse CAO’s zoals in de sector Metalektro en bij NL Post tegen een plotseling opgelegde nieuwe werkwijze. Vanaf woensdag 19 september gaat de FNV iedere week in het hele land de straat op om de heersende onvrede tegen de afschaffing van de dividendbelasting zichtbaarder te maken. ‘Met deze aftrap gaan we de petitie van tax-justice tegen de afschaffing van de dividendbelasting aanjagen, want dat is hard nodig,’ zei Zakaria Boufangacha, bestuurslid van de FNV bij de aftrap van de actie op het Plein in Den Haag op 19 september.

Het is tijd voor hardere acties. Want Rutte zit er nu al vele jaren. Maar al die oproepen dat de politiek, het kabinet, Rutte moet gaan luisteren, hebben niet geholpen. Het hele idee dat deze politiek, deze politici, deze partijen ons een keer gaat bedienen moet de wereld uit. De realiteit is dat organisatie de enige vorm van kracht is waarnaar in de samenleving wordt geluisterd.

Loonsverhogingen komen niet omdat de werkgevers luisteren naar hun werknemers, maar omdat ze de macht hebben het werk neer te leggen als het nodig is. Overheidsvoorzieningen komen niet voort uit de welwillendheid van vadertje staat, maar uit de dreiging van georganiseerde politieke macht in de samenleving. Ondanks de afwezigheid van echte arbeiderspartijen in het parlement blijft het ontzag voor de arbeidersbeweging bestaan. Niet vanwege de huidige mobilisatiekracht, die niet zo groot is, maar vanwege het enorme potentieel van de arbeidersbeweging.

Het is nu tien jaar na de grote crisis van 2008. Geen enkele van de problemen is opgelost. Banken lenen onvoorstelbaar grote bedragen uit. De schulden van de overheid, van bedrijven en van particulieren in de vorm van hypotheekschuld en krediet liggen nu 50% boven het niveau van 2008. De crisis kwam voor de arbeidersbeweging op een ongelukkig moment. Door de ineenstorting van de Sovjet-Unie kwam er voor het kapitalisme een enorme voorraad goedkope en geschoolde arbeid beschikbaar. Met vakbonden en arbeiderspartijen werd in de jaren ’90 afgerekend. Daarna boorden ze goedkope Chinese arbeidskrachten aan.

De arbeidersklasse in de VS en Europa hoopten in eerste instantie op een terugkeer van de groei. De groei van dit moment is zo’n moment waarop er weer een tekort aan arbeidskrachten ontstaat. Vooral in de publieke sectoren onderwijs en zorg (waar de overheid de lonen extra heeft gedrukt) maar ook in de bouw, het transport en in de techniek. Maar een tijdelijk stijging van de inkomsten in bepaalde sectoren nu, kan de achteruitgang van de afgelopen jaren niet goed maken.

De ontevredenheid is groot. De gedachte dat verzet nodig is, ligt bij veel mensen voor de hand. Jammer genoeg ontbreekt het aan organisaties die het verzet vorm kunnen geven. Er ligt een enorme opgave voor de vakbeweging, maar het blijkt steeds weer dat de leiding van de vakbonden, vooral in de publieke sector, veel te lang met het bezuinigen is meegedreven. Nu er officieel voor een meer offensieve benadering is gekozen – een goede zaak – blijkt het toch moeilijk om die waar te maken.

Het zal zoals altijd van de basis moeten komen, van actiecomités. Explosief materiaal genoeg. Tienduizenden zijn in verschillende sektoren al buiten de vakbeweging om in actie gekomen. De FNV beweegt meer dan in het verleden. Belangrijk zijn nu de eisen om een brede beweging tegen kabinet en werkgevers van de grond te krijgen en arbeiders aan de basis te organiseren. Daarvoor is in de eerste plaats een offensief programma nodig:

• Een looneis van 5%, 7% voor de publieke sector
• Minimumloon naar 15 Euro per uur
• Een 32-urenweek met behoud van loon
• Weg met de flex
• Onderwijs weer naar 7% van het BNP
• Een woningbouwprogramma van 50.000 woningen per jaar
• Een staatspensioen van 1500 Euro

Gezamenlijke, sectoroverschrijdende actiedagen zijn nodig om dit te realiseren en toe te werken naar een 24-uuractie, om te beginnen in de publieke sector. Een hete herfst met acties waarmee Rutte 3 naar huis gestuurd kan worden.

Pijnlijk duidelijk door het debat over de dividendbelasting: multinationals regeren Nederland. En daaronder zijn de Shell en de Unilever de belangrijkste. Niemand in de politiek dacht zelfs aan de afschaffing van de dividendbelasting. Nederland is al zo’n belastingparadijs voor grote ondernemingen. Het idee dat het nog beter kon, lag dus niet voor de hand. Maar Unilever en Shell zagen bij de formatie kans op meer. Zij kregen het via de achterkamers voor elkaar om de VVD, het ministerie van Economische Zaken voor hun gouden zegekar te spannen. De rest was een piece of cake…van 1,4 miljard Euro, voor de multinationals dan natuurlijk. De “gewone Nederlander” voor wie de VVD het “allemaal” doet, kreeg de BTW-verhoging  en de bezuinigingen voor de kiezen.

Artikel door Pieter Brans, Amsterdam

De twee meest verantwoordelijke politici voor het schandaal rond de dividendbelasting, Rutte en Wiebes, werkten voor Unilever en Shell. Rutte werkte van 1992 tot 1997  voor Unilever en daarna tot 2002 voor bedrijven van deze multinational. Wiebes werkte van 1987 tot 1989 als energiemanager bij Shell. Moeten ze toch een herinnering aan hebben…De hypocrisie stopt niet bij hen: in 2015 vielen Buma (CDA), Pechtold (D66), van der Staay (SGP) en Segers (CU) Rutte nog aan over de Teevendeal.  Segers zag toen een minister-president die “opnieuw de rookmachine aandeed en mist opwierp”. Nu zag hij opeens iets heel anders…de anderen ook.

Wilders zei in de tijd van het gedoogkabinet dat de minister-president “het uitstekend deed”. Nu was hij “een gladde aal en een leugenaar”. Ascher (PvdA) sprak in de tijd van de Teevendeal over Rutte’s “liefde voor Nederland”. Nu had hij het over een “samenzwering tegen de Nederlanders”… En Jesse Klaver: hard in het debat, maar een motie van wantrouwen ging Groen Links te ver…het werd een motie van afkeuring omdat GL met Rutte nog tot zaken moet komen over het klimaatbeleid. Hoe het ook zij, het is duidelijk dat de Tweede Kamer dit niet gaat oplossen. De politieke verhoudingen in Nederland en die in de Tweede Kamer maken het onmogelijk om een stap vooruit te maken. Zolang de werkende bevolking politiek niet vertegenwoordigd is, blijft de Nederlandse politiek een onderonsje dat dienstbaar is aan de grote bedrijven.

Natuurlijk is dit niet de eerste uitglijder. Vooral de VVD heeft last van politieke recidivisten, de al genoemde Teeven bonnetjes kostten diverse ministers en een staatssecretaris hun baan, staatssecretaris Weeken van Financiën, minister Hennis van Defensie, Halbe Zijlstra (nepbezoek aan Poetin), VVD-politici als Loek Hermans sneuvelden; de VVD is de grootste leverancier van politieke schandalen. En deze partij gaat er vrolijk mee door. Het aftreden van Rutte en Wiebes, van de betrokken fractieleiders (Buma, Pechtold en Segers), nieuwe verkiezingen zonder dit leger van list en bedrog op de kieslijsten, was wel het minste waar Nederland recht op had.

Het kreeg het niet. De motie van afkeuring werd weggestemd. De teflonlaag van Rutte heeft wat brandvlekken, maar de multinationals rollen gewoon door, misschien met de hoop dat Koningsdag het bedrog een beetje weg zal poetsen. Wat vrolijke foto’s van WA, Maxima en de kinderen om de aandacht af te leiden van de harde feiten. Niet voor niets is elke fotosessie van het koninklijk huis wereldnieuws voor de Nederlandse media. Daarna volgt dan de dodenherdenking (geen andere meningen uit respect) en bevrijdingsdag (waarop iedereen zich verplicht bevrijd moet voelen) en dan volgen de meivakanties weer…de druk van de gezelligheid (het moet een feestje blijven) maakt alles wel weer plat.

De harde werkelijkheid blijft dat Nederland geregeerd wordt door grote internationale bedrijven. Het grote geld wordt in Nederland al heel lang in het buitenland verdiend. De binnenlandse markt is nauwelijks van betekenis vanwege de kleine omvang en de lage lonen. Nederland is een land van grote rivieren, snelwegen  en doorvoer, van goederen en passagiers (Schiphol). Langs de snelwegen staan lange rijen van de opslag- en doorvoerdozen. Ook de landbouw leeft van enorme exportstromen, melk, boter vlees, eieren, groenten en dergelijke gaan in grote aantallen naar het buitenland.

Lonen, onderwijs, gezondheidszorg en cultuur, dat zijn nare kostenposten in dit verdienmodel. Naar beneden dus. De grote ondernemerspartijen, vroeger het CDA, nu de VVD, zijn de politieke uitvoerders van dit systeem en er zijn wat hulptroepen. Voor de grote ondernemingen is het van belang dat de politiek hun belangen behartigt. Een paar gesneuvelde politici meer of minder, daar malen zij niet om. Toen Wim Kok zijn beulswerk op de welvaartsstaat had gedaan, kon hij vertrekken. Toen Balkenende door de crisis was afgesleten, was “zijn houdbaarheidsdatum verstreken”. En het risico voor Rutte ligt niet in de Tweede Kamer, of elders in de politiek, maar het gevaar ligt in de hoek van de multinationals. Als die vinden dat hij niet langer nuttig is kan hij het wel vergeten.  

Nadat de heersende ondernemingen van Nederland in de jaren tachtig en negentig de tanden van de oppositie hadden getrokken (de vakbeweging werd verslagen, met de anti-kernwapenbeweging werd afgerekend en de Partij van de Arbeid werd uit de handen van de arbeiders gehaald), vond men het toch ook wel handig dat de rechtse hulptroepen van eerst Pim Fortuyn en later Geert Wilders de oppositie splitsten. En dat is de situatie waar we ons nu in bevinden. De oppositie staat zwak (kwam niet verder dan 67 stemmen bij de stemming over de motie van afkeuring) en rechts en links in de oppositie komen vanzelfsprekend nooit makkelijk bij elkaar. Van een arbeiderselement in de oppositie is al helemaal geen sprake. De SP slaagt er al vele jaren helaas niet in om de stem van de arbeiders luid en duidelijk in het parlement te laten  horen.

Het is de grote ondernemingen verder aardig gelukt om de tegenstellingen tussen arbeiders tot flinke hoogte op te kloppen en haat en discriminatie te normaliseren: “binnenlanders” tegenover “buitenlanders”, de “gewone” bewoners tegenover vluchtelingen, “legalen” tegenover “illegalen”, niet-Islamieten tegenover Islamieten, de verongelijkte “man” tegenover de emanciperende “vrouw”, de randstand tegenover de provincie, de jongeren tegenover de ouderen (“pensioenroof”). De neiging tot verkettering zit er nu zo diep in dat onderbetaalde Facebook-medewerkers in Berlijn overuren draaien om de Nederlandse versie van Facebook een beetje op te kuisen. Achter dit smerige rookscherm regelen zij hun zaakjes op hun gemak.

Hoe effectief het totale systeem werkt voor de grote ondernemers van Nederland wordt elke dag weer bewezen: op 25 april overleefde het kabinet de motie van afkeuring gemakkelijk, op 26 april werden gehandicapten die protesteerden tegen de verlaging van het minimumloon voor hen door de dienstdoende staatssecretaris afgepoeierd.

Het is aan de arbeidersbeweging om op de 1^e mei met een antwoord te komen op deze situatie. De vakbeweging moet van een defensieve houding om naar een offensief op het gebied van lonen en arbeidsvoorwaarden. In veel sectoren is sprake van een tekort aan geschoolde krachten, dus de verhoudingen liggen wat dat betreft wat anders dan in het verleden. De tekorten aan arbeidskrachten en de verhalen bieden kansen voor verzet en verbeteringen. Zo kregen metaalarbeiders in Duitsland na actie een loonsverhoging van 6%.

Het aandeel flexwerkers onder jongeren toegenomen van 41 procent in 2003 tot onvoorstelbare 68 procent in 2017. Young and United heeft er al een flink aantal acties tegen flexcondities op zitten, maar het offensief moet onder deze omstandigheden echt worden opgevoerd door de gehele vakbeweging.

Het vakbondsoffensief is in januari met enthousiasme afgetrapt en het herstel van de 1 mei viering door de FNV is een succes: de 1 mei viering is in Nederland niet langer een marginaal gebeuren tussen konings- en bevrijdingsdag. Maar een bredere en systematische campagne is nodig.

De FNV verzet zich o.m. tegen de afschaffing van de dividendbelasting, de verlaging van de winstbelasting en het verhogen van de BTW. En tegen de verlaging van het mininumloon voor gehandicapten. Er zijn voorstellen gedaan voor aanvullende eisen, zoals het herstel van de pensioenleeftijd naar 65 en een minimumloon van 15 Euro per uur.

Om deze en ander gerechtvaardigde eisen binnen te halen, is voorgesteld om tijdens het nieuwe  begrotingsdebat van de Regering acties te organiseren. Kadergroepen, subsectoren, jongeren en ouderen, werkenden en niet werkenden worden opgeroepen overal actiecomités op te richten, om van de acties een succes te maken, deze eisen binnen te halen en de arbeidersbeweging te versterken, in Nederland en Europa.

Vechten voor betere omstandigheden is natuurlijk essentieel, maar dat zal het probleem niet fundamenteel oplossen. Het winstbejag van de kapitalisten is een kortetermijndoelstelling die zich niets aantrekt van de behoeften van de meerderheid van de bevolking, zolang uitbuiting maar mogelijk blijft. De anarchie van de productie onder de vrije markt leidt tot economische, sociale en milieucrises.

De enige eerlijke verdeling van de winst is een verdeling onder de collectiviteit van de arbeidersklasse. Zij produceren de meerwaarde in de maatschappij. Zolang ondernemingen eigenaar zijn van productiemiddelen zoals robots en computers, zullen zij die niet ten behoeve van de arbeiders inzetten, maar alleen voor meer winst.

Wij roepen op tot massale deelname aan de manifestatie op 1 mei in Den Haag. Demonstreer mee voor het herstel van de dividendbelasting en laat zien dat dit Shell-Unilever kabinet moet vertrekken!

Artikel door Pieter Brans, Amsterdam

De grote gebaren naar de rijken (met een inkomen van boven de 100.000 euro ga je er 1500 euro op vooruit), iemand moet dat betalen. Daarom gaat de BTW op eerste levensbehoeften van 6 naar 9%. Dan gaat het om de dagelijkse boodschappen, groente en fruit (dacht dat het de bedoeling was dat we gezonder gingen eten…), energie, water, boeken, kunst, horeca (koffie en bier), kaartjes voor het openbaar vervoer. De VVD zegt dat dit wordt goedgemaakt door verlaging van de inkomstenbelasting. Iedereen weet dat dat niet klopt. Rijken krijgen een lager tarief, de rest een verhoogd standaard tarief voor de inkomstenbelasting.

Voor de helft van de jongeren geldt nu al dat ze niet weten of er morgen nog werk is. Daar komt geen einde aan. Veel ZZP’ers verdienen een schandalig laag uurtarief, meer dan een ouderwets stukloon zonder sociale zekerheid is het niet. Dat blijft waarschijnlijk ook zo.

Wat de ouderen betreft kunnen we het niet beeldender zeggen dan de FNV: de ouderen mogen op hun knieën naar de eindstreep, de versnelling van de verhoging van de AOW-leeftijd blijft gehandhaafd. Wie het vervroegd pensioen of de AOW gehaald heeft wordt door het vaak kleine inkomen extra gestraft met de BTW-verhoging op de dagelijkse boodschappen.

Grote groepen Nederlanders gaan door een nieuwe regeling minder verdienen dan het huidige minimumloon. In veel gevallen geldt er al helemaal geen CAO om werknemers te beschermen.

Het kabinet slaat zich op de borst over de “hoge ambities”wat betreft het milieu. Maar de meeste maatregelen worden doorgeschoven naar volgende regeringen; bovendien draaien de gewone mensen voor het grootste gedeelte op voor de kosten, niet de grote bedrijven die verantwoordelijk zijn voor de grootste milieuvervuiling.

Dit kabinet staat zwak. Het motto is “Vertrouwen in de toekomst” maar de feitelijke situatie is anders. Dit kabinet heeft slechts een meerderheid van 76 zetels in het parlement. De steun voor deze combinatie van neoliberalen en conservatieve christenen in de samenleving is minimaal, slechts een kwart van de mensen is positief gestemd. 40 Procent heeft geen vertrouwen en de helft van de mensen denkt dat ze er op achteruit zullen gaan.

De leiding van de FNV heeft geprobeerd om met de werkgevers een sociaal akkoord met het nieuwe kabinet te sluiten. Dat is mislukt. Vervolgens zijn de werkgevers door het kabinet alsnog ruim bediend. De vakbeweging speelt in de ogen van dit kabinet geen rol meer. Voor de vakbeweging is er nog maar één mogelijkheid: onderhandelen op basis van de kracht en druk die alleen door actie kan worden opgewekt.

Voor de oppositie geldt dat de actie om de BTW verhoging ongedaan te maken, al begonnen is. Een handtekeningenactie is een goed begin, maar er zal meer nodig zijn om dit kabinet te laten vallen. De samenwerking van de SP met Groen Links en de PvdA tegen de verhoging van het lage BTW-tarief lijkt nu logisch, maar er schuilt wel degelijk een gevaar in samenwerking met partijen die het bezuinigingsbeleid in de afgelopen jaren mogelijk hebben gemaakt.

De arbeidersbeweging zal het programma van deze nieuwe regering alleen door massaal verzet kunnen blokkeren. De mogelijkheden in het parlement zijn veel te beperkt om effect te sorteren. Er is een actieplan nodig van demonstraties en stakingen, uitmondend in een algemene staking. Dit zou voorbereid moeten worden met een grote campagne van de vakbeweging, met bedrijfsbijeenkomsten en regionale bijeenkomsten om zoveel mogelijk werkenden te betrekken bij de acties.

Vooral de vakbeweging moet leiding geven aan dit verzet. De SP moet buiten de Tweede Kamer nieuwe slagkracht ontwikkelen. Voor een effectieve strijd is een programma nodig met de volgende eisen:

Weg met de BTW verhoging!
Een loonsverhoging van minimaal 5 %, iedereen minstens 1000 euro erbij
Een 32-urenweek met behoud van loon en volledige herbezetting
Een minimumtarief voor ZZP’ers van 20 euro per uur
Geen aantasting maar verhoging van het minimumloon tot 15 euro per uur
Gelijk loon voor gelijk werk; afschaffing van het minimumjeugdloon
Een einde aan nulurencontracten, tijdelijke contracten en commercieel uitzendwerk
Geen aantasting van de ontslagbescherming
De pensioenleeftijd terug naar 65 jaar
Voor ouderen een inkomen van 80% van het laatste loon met een minimum van 1500 netto per maand
Massale investeringen in zorg, onderwijs, sociale woningbouw en milieu

Welke samenstellingen regeringen ook hebben, het lijkt wel alsof alle partijen zodra ze aan de macht zijn, enkel nog cadeaus voor de bazen en inleveren voor ons kennen. Dat komt door de economische, sociale en ecologische puinhopen die het kapitalisme in crisis heeft aangericht. Vandaag stoot daarom elke sociale politiek op de hebzucht van de heersende klasse. Een politiek die wel rekening houdt met de behoeften van ouderen, de kansen voor jongeren en de levensstandaard voor gewone gezinnen, is pas mogelijk door te breken met het systeem dat draait om persoonlijk gewin en te strijden voor een echte democratische en socialistische maatschappij.