Na de nederlaag in de laatste Europese verkiezingen nam voorzitter Ron Meyer de verantwoordelijkheid op zich en stelde af te treden zodat het komende Congres en nieuwe leiding en een nieuwe koers kan kiezen. Want dat het tij gekeerd moet worden, staat buiten kijf. Inmiddels is in allerlei lagen en groepen binnen de SP al discussie losgebarsten, circuleren er documenten over en weer in allerlei selecte groepjes, maar is er inmiddels een onderzoeksgroep gestart om een begin van een analyse en een oplossing te formuleren die kan dienen als leidraad voor het Congres.

Door Peter den Haan, SP lid Rotterdam, op persoonlijke titel

De verwarring intern lijkt dan ook compleet. Veel activisten zien hun inspanningen min of meer in rook opgaan, de verzorgingsstaat is afgebroken en vervangen door de participatie maatschappij en door de gecreëerde angst en individualisme lijkt het alsof mensen niet of nauwelijks meer in beweging zijn te krijgen. Al zijn die sentimenten alweer weerlegd door bijvoorbeeld de Gilets Jaunes in Frankrijk, maar ook de OV-staking rond de pensioenacties van de vakbonden en de klimaatprotesten. Er zijn dan ook meerdere stromingen binnen de partij te herkennen, die allen er wel in slagen om hier en daar zwakke punten te formuleren, maar er niet in slagen deze te vertalen naar hun concrete context. De veelgeprezen analyse zou superieur zijn als het doordesemd wetenschappelijk socialisme zou zijn.

Door sommigen wordt terecht gewezen op het jammerlijk falen van de draai naar het ‘wethouderssocialisme’ in een poging in kwalitatief gewijzigde omstandigheden de plaats van de PvdA in te nemen in het Rijnlandmodel. Juist omdat door de val van de Sovjet Unie het hele speelveld naar rechts verplaatste, het neoliberalisme de overhand kreeg en het naakte en openlijke roofkapitalisme helemaal niet van plan was om maar enige kruimels af te staan. Integendeel. De verzorgingsstaat werd afgebroken naar participatiemaatschappij met behulp van “links” en met ons protest wisten we eenieder die een ander alternatief wilde voor ons te laten stemmen. Maar in de afbraak van de welvaartsstaat naar de participatiemaatschappij, waren we alleen het sociale geluid. Wat links van het midden, in plaats van socialistische alternatieven op het mercantilisme van de nieuwe coalitiegenoten te formuleren en voor te vechten.

Nu is het niet in principe verkeerd om deel te nemen aan lokale en provinciale coalities. Maar dan wel met linkse partijen en op het juiste programma, zoals het bouwen van voldoende betaalbare woningen, investeren in zorg, openbaar vervoer en het omzetten van flexbanen in vaste banen bij de gemeente. Door partijen als PvdA en Groen Links uit te dagen op een dergelijk programma te besturen en daadwerkelijk iets te veranderen, zal ook blijken of zij daartoe werkelijk bereid zijn; zeggen is één, doen is twee. Anders is het beter kritische steun vanuit de oppositie te geven en door het organiseren van maatschappelijke druk veranderingen teweeg te brengen.

Juist de laatste periode, zijn we wel actief, maar niet effectief geweest. Het was actie om de actie, om leden te werven en de partij te profileren, dat put mensen uit. Het was programmatisch reformistisch (gericht op klein hervormingen zonder het verband duidelijk te maken met de noodzaak voor een socialistische maatschappij). Het ging om one-issue-campagnes, zoals die voor het nationaal zorgfonds, die te weinig in een algemene context van kritiek op het kapitalisme werden geplaatst.

Inmiddels stellen sommigen dat de SP te weinig duidelijke antikapitalistische kritiek heeft geuit, bijvoorbeeld tijdens de kredietcrisis van 2008. Maar de juiste conclusies worden nog niet getrokken, althans niet door de partijprominenten. Die tuigen nu een campagne op voor “het Gouden Aandeel”, wat een theoretische blunder en je reinste illusiepolitiek is. Werknemers krijgen recht op een stukje winst. Een beloning voor verhoogde uitbuiting. Maar wat als bij het uitbreken van een nieuwe crisis de bedrijven geen winst meer maken? We willen niet wat extra kruimeltjes van de koek, we willen de bakkerij overnemen, zodat we een grotere koek kunnen bakken en iedereen genoeg te eten kunnen geven. We moeten de schurkenbende van het bankwezen niet reguleren, zoals de SP-leiding naar voren brengt, maar nationaliseren onder democratische controle en beheer van de werkenden.

Ook in de campagne van de SP voor de Europese verkiezingen ontbrak het aan duidelijke anti-kapitalistische kritiek. Er werd niet naar voren gebracht dat de EU een neoliberaal, kapitalistisch project is dat er op gericht is de levensstandaard van de werkenden omlaag te drijven en in zoveel mogelijk sectoren privatiseringen door te voeren. Noch werd een alternatief naar voren gebracht van een verenigd socialistisch Europa in het belang van de werkenden. In plaats daarvan bevatte de SP-campagne een mix van semi-nationalistische sentimenten en zwakke sociale kritiek.

Een ander punt is de verkeerde oriëntatie van de SP op de vakbeweging. De politieke partij is de hoogste uitdrukking en veralgemenisering van de ervaring van de werkende klasse. Wetenschappelijk socialisme betekent dat we alles in het werk moeten stellen om de georganiseerde arbeidersbeweging klaar te maken om de samenleving te besturen. Het is een belangrijke les dat één dag van openbaar vervoerstaking rond AOW meer heeft bereikt dan tien jaar oppositie voeren in het parlement. Dat bewustzijn moet opnieuw opgebouwd worden, zowel in de SP als in de vakbeweging. In plaats van op te roepen het arbeidsmigranten moeilijker te maken naar Nederland te komen en vluchtelingen door verrotte regimes in hun eigen regio te laten “opvangen”, zouden we beter de handen met de vakbeweging inéén kunnen slaan met een campagne “gelijk loon voor gelijk werk”. Op die manier kunnen arbeidsmigranten en mensen-zonder-papieren georganiseerd worden en kan voorkomen worden dat zij uitgespeeld worden tegen Nederlandse arbeiders. Ook zouden we duidelijk moeten maken dat het vluchtelingenprobleem niet op te lossen is zonder fundamentele maatschappijverandering richting socialisme op wereldvlak, want zolang we als NAVO-partner bommen blijven zaaien, zullen we vluchtelingen oogsten We zullen juist strijdbewegingen in arme landen die vechten tegen onderdrukking en voor betere levensomstandigheden actief moeten ondersteunen. Dat is echte internationale solidariteit.

De rol van de jongeren, georganiseerd in Rood in de SP, is zonder meer positief te noemen. Veel jongeren zoeken naar antwoorden in het marxisme. Jammer genoeg heeft de SP in het verleden, toen zij afstand nam van het maoïsme, het kind met het badwater weggegooid. De jongeren van Rood houden zich bezig met de juiste dingen, zoals huisvesting en milieu, en zijn op zoek naar socialistische antwoorden. Maar helaas schiet de partij erin te kort ze die te bieden.

Juist nu is het tijd om oude taboe’s en foute gewoontes overboord te zetten. In de eerste plaats zou de partijraad en het bestuur er goed aan doen de discussie in de partij een breed en gelijkwaardig platform te geven. Een centrale plaats waar de leden kennis kunnen nemen van alle stukken, openlijk en voorheen geheim, opdat we een brede en betrokken discussie krijgen over de weg vooruit voor de partij. Die in mijn ogen het meest gebaat zou zijn met het verbreden en verdiepen van het wetenschappelijk socialisme. Want juist die analyse geeft ons een kompas om de richting te vinden uit de malaise van kapitalistische uitbuiting en toenemende dreiging van oorlog. Niet in het minst door het gedrag van de 2 supermachten van dit moment, de Verenigde Staten en China. Voor socialistische oplossingen op kapitalistische problemen.

Door Peter den Haan, SP Rotterdam (op persoonlijke titel)

Nooit eerder waren er zoveel mensen op de vlucht. In 2017 was dat opgelopen tot 68,5 miljoen, er kwamen 16,2 miljoen nieuwe vluchtelingen bij. Om de twee seconden moest iemand vluchten. Bijna 1% van de wereldbevolking is vluchteling. Ongeveer twee derde van alle vluchtelingen komen uit vijf landen: Syrië, Afghanistan, Zuid-Soedan, Myanmar en Somalië. Dat Europa op dit ogenblik ‘alle ellende van de wereld’ opvangt, klopt niet. Twee op de drie blijft in eigen land, 85% wordt opgevangen in eigen land of in de onmiddellijke buurlanden. De landen die de meeste vluchtelingen opvangen zijn Turkije, Pakistan, Oeganda, Libanon en Iran.

Toch heerst er onder brede lagen van Nederlandse arbeiders de vrees, dat er een grote toevloed van vluchtelingen naar Europa zal komen en de levensstandaard van Nederlandse arbeiders zal ondermijnen. Dit idee wordt dag in dag uit gevoed door de massamedia, de rechtse traditionele partijen en rechts-populisten. De partijleiding van de SP gaat hier helaas niet tegen in maar gaat mee in de argumenten van rechts.

In het verkiezingsprogramma wordt ervoor geijverd migratiestromen in te perken door mensen in de eigen regio asiel aan te laten vragen. De discussie op de partijraad spitste zich dan ook toe op de paragraaf waarin o.a. staat: “Daarom staan we open voor afspraken met landen buiten de EU om de asielprocedure op een goede manier in de regio te organiseren”. Lilian Marijnissen zei bij haar aantreden als partijleider vorig jaar al dat ze geen principiële bezwaren heeft tegen migratiedeals met Afrikaanse landen. Weliswaar wordt gesteld dat die landen veilig moeten zijn en de mensenrechten moeten respecteren, maar, zoals de toelichting van het amendement terecht opmerkt: “Hoe realistisch is het te denken dat Europa in Afrika humane aanmeldcentra kan regelen als ze in Europa zelf al niet in staat is vluchtelingen en migranten fatsoenlijk op te vangen (Griekenland, Italië)? En welk land wil dit?”

De realiteit is, dat geen enkel land in Noord Afrika of het Midden-Oosten veilig is of de mensenrechten respecteert. Het zijn stuk voor stuk dictaturen, met een uitzichtloze situatie van naast de onderdrukking extreme armoede, werkloosheid en klimaatrampen.

Terecht stelt het verkiezingsprogramma wel, dat de grondoorzaken waarom mensen vluchten moeten worden aangepakt: oorlog, onderdrukking, uitbuiting en armoede. Maar nergens wordt er concreet gemaakt hoe dat moet gebeuren; geen woord bijvoorbeeld over actieve solidariteit met strijdbewegingen van arbeiders, armen en jongeren in arme landen voor verbetering van levensomstandigheden en tegen onderdrukking. Ook wordt nergens de analyse gemaakt dat de vluchtelingencrisis veroorzaakt wordt door het kapitalistisch systeem en niet kan worden opgelost zonder fundamentele socialistische verandering wereldwijd.

Bovendien: de oorzaken waarom mensen vluchten, of het nu om politieke vluchtelingen gaat of zogenaamde arbeidsmigranten, zullen niet van de ene op de andere dag verdwijnen. In de tussentijd zullen er vluchtelingen naar Europa blijven komen, al zal het om een klein percentage van het totaal aantal vluchtelingen gaan. Juist door barrières op te werpen is de kans groot dat ze in de illegaliteit terecht zullen komen, en het slachtoffer zullen worden van extreme uitbuiting die ook de positie van Nederlandse werkenden ondermijnt. We zouden beter ijveren voor een campagne samen met de vakbeweging om arbeidsmigranten en mensen-zonder-papieren te organiseren en te vechten voor “gelijk loon voor gelijk werk”, in plaats van te proberen “arbeidsmigranten” in de eigen regio te houden.

Het amendement waar zoveel discussie over was, wilde duidelijk maken dat vluchtelingen het recht moeten behouden om in Europa asiel aan te vragen. Ook wordt hierin voorgesteld dat de EU voor „veilige vluchtwegen” moet zorgen, bijvoorbeeld door het verstrekken van visa op humanitaire gronden, om te voorkomen dat mensen in gammele bootjes stappen en op zee de dood vinden.

Dit is op zich natuurlijk een prima standpunt, maar het is niet voldoende. Net zomin als meegaan in de vrees van sommige lagen van Nederlandse arbeiders voor een toenemende stroom vluchtelingen hen zal overtuigen, zal het doen van een moreel beroep om solidair te zijn met vluchtelingen hen overtuigen.

Voor wie al jaren op de wachtlijst staat voor een betaalbare woning en hoort dat ook vluchtelingen gehuisvest moeten worden, of voor een bouwvakker die moet concurreren met een arbeider-zonder-papieren die voor een schijntje werkt, is dat niet voldoende. We zullen geduldig uit moeten leggen dat het niet de vluchtelingen zijn, die de woningnood, de uitholling van zorg, onderwijs, onzekere banen, armoede etc. veroorzaken, maar het kapitalistische systeem en zijn politieke vertegenwoordigers. Dat er voldoende middelen zijn om iedereen een goed leven te geven, maar dat het kapitalisme ongelijkheid in zijn DNA heeft. Dat we onze levensstandaard slechts succesvol kunnen verdedigen door eenheid in de strijd tussen jongeren en werkenden ongeacht afkomst, religie of geboorteland. Dat als we repressieve maatregelen tegen migranten en vluchtelingen toestaan, wij de volgende zullen zijn die aangevallen zullen worden door de kapitalistische elite. Dat we de vluchtelingencrisis pas uit de wereld kunnen helpen door een fundamentele socialistische verandering op wereldvlak.

Een socialistische wereld zou geen paspoorten of grenzen kennen, laat staan gesloten centra en deportaties. Het zou een wereld zijn waarin mensen niet gedwongen worden om te vluchten. Een democratische socialistische wereldplanning zou de enorme mogelijkheden op vlak van productie, wetenschap en techniek richten op de behoeften van de volledige bevolking. Wie dan nog naar een ander deel van de wereld trekt, zou dit uit vrijwillige keuze doen.

De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen was geen stap vooruit voor de arbeidersbeweging. De winst voor de lokalen is geen stap in de richting van een groter ideaal, eenheid in de strijd of collectieve solidariteit. Het is wel een afwijzing van de officiële Haagse politiek en in sommige gevallen weten lokale partijen actie tegen bezuinigingsmaatregelen te organiseren, maar daar is ook alles mee gezegd. De winst voor Groen Links (geen arbeiderspartij) is vooral te danken aan het feit dat de GL handig leiding buiten de regeringscoalitie is gebleven. Net zoals de VVD de PvdA heeft leeggezogen in de vorige kabinetsperiode, wordt nu D66 leeg getrokken voor de kar van de VVD in de kwestie van het referendum bijvoorbeeld.

Artikel door Pieter Brans, Amsterdam

GL staat voor een groener en duurzamer kapitalisme dan de verwoestende soort die nu heerst over de planeet. Behalve dat het element van socialisme totaal ontbreekt, is er ook onvoldoende duidelijkheid over wie onder het kapitalisme daarvoor de rekening gaat betalen. Samenwerking tussen de neoliberale PvdA, GL dat geen vraagtekens stelt bij het kapitalisme en de SP is niet de weg vooruit. Met deze verkiezingsuitslag zal in veel steden de strijd tegen het gebrek aan woningen, de vervuiling en de afbraak van voorzieningen onder politiek moeilijke omstandigheden gevoerd moeten worden. Dat betekent niet dat er weinig kansen zijn op succes, laat ook het buitenland zien. Dat hangt af van de druk die lokaal kan worden opgebouwd.

De SP deed helaas stappen achteruit, in Amsterdam, Rotterdam en elders. Dat doet pijn. Niet omdat de SP een echte arbeiderspartij is, want dat is ze niet, maar omdat protest zo weer een mogelijkheid minder heeft om politiek naar voren te komen. De strategie van besturen in gemeentes, door middel van coalities, als opmaat naar deelname aan een regeringscoalitie, door ons bekritiseerd vanaf het begin, ligt aan gruzelementen, zonder dat er een duidelijk alternatief voor is.

In 2014 kon de partijleiding dit verhaal nog presenteren als de weg vooruit. Na de landelijke verkiezingen van 2006 was 2014 het eerste moment van hoop voor de SP om uit de impasse te breken die na de kredietcrisis was ontstaan. Deze illusie is nu (ook) verdwenen. Demoraliserend, de SP heeft niet kunnen profiteren van de crisis van 2008, van het vacuüm op links dat ontstond door het wegvallen van de PvdA, van het platform van sterke aanwezigheid op lokaal niveau. De vraag wordt steeds nijpender: wat kan de SP dan wel?

Ondanks de start van het sociale offensief in januari, kwam de FNV in de verkiezingscampagne niet verder dan het advies “stem links”. Dat is duidelijk te weinig gebleken om de georganiseerde macht van vakbondsleden politiek te mobiliseren.

Bij afwezigheid van een politieke vertegenwoordiging van de arbeidersklasse zijn de gemeenteraadsverkiezingen, net als de landelijke verkiezingen vorig jaar, een wedstrijd geworden tussen rechts en uiterst-rechts. Uiterst rechts is sterk in fantoombestrijding…”de linkse kerk”, “de militante Islam”, “de linkse maffia”, “gelukzoekende migranten”, “de vijanden van Sinterklaas en zwarte piet” (al deze zombies moeten dood), gewoon rechts in bezuinigingen en dingen overlaten aan de markt, een excuus om niets te doen.

Zelfs gewoon rechts erkent nu dat er voor het milieu moet gebeuren, maar veel meer dan de zoveelste dreiging met statiegeld in 2020 op plastic flessen als de industrie er niet in slaagt het zelf te regelen, komt er niet. Nu er geen verbeteringen meer te verdelen zijn en er uitsluitend nog kariger kost op de agenda staat, kiest het kabinet voor het bij voorbaat elimineren van protestmogelijkheden zoals het afschaffen van het referendum. Inderdaad, dat lukte eerder alleen in de DDR in 1968 nota bene. En Hitler Duitsland in 1935 (zie hiervoor de NRC van 12 november 2017). Nu maakt dat de VVD’ers en CDA’ers niet opeens fascisten of stalinisten in. Maar democratische middelen afschaffen waar het je uitkomt, maakt duidelijk dat het nemen van reactionaire maatregelen heel gewoon wordt gevonden.

Vooral omdat in het geval van de sleepwet mensen wel degelijk hebben gekeken wat er met de privacy en internet aan de hand is. Mensen hebben zich geïnformeerd over voor en tegen. Organisaties als “Bits of Freedom” hebben hun best gedaan. Het kabinet niet. Dat heeft de verdediging van de sleepwet volledig overgelaten aan de belanghebbende AIVD. En zich verschuild achter de weigering om een “Nee” uit te voeren. Nu het referendum van de baan is, zal zo’n informerend debat helaas niet meer worden gevoerd.

Nederland kent nog geen protestbeweging als in de VS, waar tienduizenden tegen Trump en wapengeweld demonstreren. Ook is er geen Jeremy Corbyn in zicht of protesten tegen een reactionaire anti-abortuswet, zoals in Polen, of massale demonstraties tegen een corrupte regering, zoals in Slowakije. Maar dat kan veranderen. Bij afwezigheid van een massale arbeidersorganisatie krijgt elke vorm van rechts buitensporige aandacht. Baudet moest het gras voor de voeten van Wilders een beetje wegmaaien, nu moet er iemand worden gevonden die het gras voor de voeten van Baudet wegmaait…

Verkiezingen zonder dat er een brede arbeiderspartij bestaat, zullen geen verbeteringen opleveren. Alleen de vakbeweging kan daar nu voor zorgen. De beste manier om tegenwicht te bieden tegen de politieke druk van rechts is om het gewicht van de georganiseerde arbeiders in de strijd te werpen. Om te beginnen op 1 Mei a.s.

We kunnen het ons niet permitteren om te wachten op de volgende verkiezingen. De rechtse partijen zullen elke dag opnieuw de publieke opinie bewerken met hun propaganda en leugens. Vastberaden met offensieve eisen op het gebied van lonen, werkzekerheid, milieu, huisvesting en onderwijs naar buiten treden, zou de vakbonden brede steun opleveren. Tijd voor het offensief van de FNV.

Artikel door Pieter Brans, Amsterdam

Wat de deelname van de SP aan het stadbestuur van Amsterdam teleurstellender maakt, is dat de erfpacht wordt afgeschaft, een belangrijke politieke eis van VVD en D66. De erfpacht is een systeem, ingevoerd door de sociaaldemocraten in 1896, waarbij alle grond in eigendom blijft van de gemeente. De bezitter van het huis dat erop staat, betaalt pacht aan de gemeente. Met dit systeem werd grondspeculatie bestreden en vloeide een deel van de waardestijging van de huizen terug naar de gemeenschap. Door en door sociaal en juist in de huidige tijd van grote waarde, mits verstandig gebruikt: helaas afgeschaft met goedvinden van de SP.

Door het bestuursakkoord blijven er wel minimaal 187.000 sociale huurwoningen in Amsterdam, evenveel als het aantal huishoudens met een inkomen onder de 34.000 Euro, maar dit betekent wel dat het aantal sociale huurwoningen daalt met 43.000. Dat betekent simpelweg dat door de verkoop van sociale huurwoningen er meer koopwoningen beschikbaar komen voor de midden- en hogere inkomens, de achterban van D66 en de VVD. Amsterdam is al in hoge mate ‘veryupt’ en nu moet hun overwicht blijkbaar nog eens worden versterkt…

De  SP heeft voor elkaar gekregen dat er een fonds komt van 62 miljoen voor zorg en werk om de bezuinigingen vanuit de Rijksoverheid te verzachten. Ook gaat er 10 miljoen naar hulp in de huishouding en iedereen behoudt hulp in de huishouding tot 2016. Er gaat meer geld naar armoedebestrijding, namelijk 30 miljoen.

Het is duidelijk: als je het afschaffen van de erfpacht en het verlies van 43.000 sociale huurwoningen optelt bij het feit dat de bezuinigingen van het kabinet alleen verzacht zijn, moet de conclusie zijn dat de SP in dit geval wordt gebruikt door de bezuinigingspartijen VVD en D66.

In een commentaar in “De Volkskrant” van 17 juni 2014 staat dat de SP nu een offensief van onderaf heeft ingezet, nadat de partij bij de landelijke verkiezingen in september 2012 (met behulp van de media) in de touwen was gewerkt door de PvdA. Het offensief is alleen helaas niet gericht tegen de bezuinigingen, maar op het in de regering krijgen van de SP, met wie dan ook. “Met wie kan ik regeren? Met bijna iedereen!” zeil partijleider Roemer al twee jaar terug…Laat het duidelijk zijn: op een offensief om de SP met wie dan ook in de regering te krijgen, zit niemand te wachten.

Mensen zitten er ook niet op te wachten dat de SP in stadsbesturen komen. Het feit dat de SP de komende jaren bestuurders levert voor gemeenten met in totaal 4 miljoen inwoners, zegt ze niets. Het actieve optreden van de SP tegen de bezuinigingen en vóór de werkende en werkloze bevolking, dat geeft de komende periode de doorslag. Voor alle duidelijkheid: Socialistisch Alternatief is niet tegen elke vorm van coalitie, alles hangt af  van wat je ermee bereikt. Ook zijn wij niet tegen het nemen van posities in gemeentebesturen: socialistische gemeentebestuurders verzetten zich in de jaren tachtig samen met anderen met succes tegen de landelijke bezuinigingen. In Seattle kreeg een socialistisch gemeenteraadslid het met een brede campagne voor elkaar dat in die stad een minimumloon gaat gelden van $15 per uur.

In Nederland staat de economie er beroerd voor. De cijfers lijken beter, maar alleen de export trekt wat aan. De binnenlandse bestedingen staan onder enorme druk van de groeiende en blijvende werkloosheid, een grote binnenlandse schuldenlast, de lage lonen en de armoede in het algemeen. Het goede nieuws is dat de werkloosheid volgend jaar begint te dalen, maar het slechte nieuws is dat ie met maar 10.000 per jaar naar beneden gaat vanaf het huidige niveau van zo’n 800.000 werklozen. Ja, dat betekent nog altijd 700.000 werklozen in 2014, zoals ook de ABN-Amro voorspelde. De crisis blijft.

Het vakbondsverzet is nog niet massaal, maar er zijn succesvolle acties geweest van lager betaalden, zoals in de schoonmaak. Treinen en gebouwen waren weken vies, maar er kwam een loonsverhoging en doorbetaling van de eerste twee ziektedagen! Op dit moment is een waarschuwingsstaking van gemeenteambtenaren (vooral bij de vuilnisophaal) gestart, die al jaren geen loonsverhoging meer kregen. Ook bij Tata staal, Xerox in Venray en bij Post.nl boekten de georganiseerde werknemers successen.

Arbeiders zitten wel te wachten op een partij die dingen voor ze voor elkaar krijgt en die ze steunt in hun strijd. Het zou een tragische vergissing zijn als de SP-leiding, nu het verzet tegen de crisis in Nederland bij de vakbond door de campagne voor meer koopkracht en banen op gang begint te komen, zich nu voor de bezuinigingszegekar van de burgerlijke partijen laat spannen met als beloning het vooruitzicht van regeringsdeelname. Zonder meer is duidelijk dat ook in Nederland het groeiende verzet tegen lage lonen, armoede en bezuinigingen een brede arbeiderspartij nodig heeft. Helaas beweegt de SP zich op dit moment niet in die richting.

Inhoud

• Deel 1. Geschiedenis en oorsprong van de Socialistische Partij (SP)
• Deel 2. Het economisch alternatief – herverdeling van consumptie, of controle over de productie?
• Deel 3. De staat – kunnen we socialisme bereiken via het parlement?
• Deel 4. Welk socialisme? De Russische revolutie, Oost-Europa, China en de SP
• Deel 5. Partijopbouw – democratie, jongeren en interventie in de vakbeweging
• Deel 6. Wat moet er veranderen aan de SP?