door Robbert en Tjalling

Het was het hoogtepunt van de actieweek die WO in Actie, een samenwerking van docenten die strijden tegen de bezuinigingen en voor herinvestering in het onderwijs, had ingeluid. WO in Actie had die week open lezingen georganiseerd over de bezuinigingen en de werkdruk binnen het hoger onderwijs. Veel studentenbewegingen haakten hierop in met hun eigen acties, zoals het ‘schreeuwen voor onderwijs’ in bibliotheken, blokkeren van ingangen, en het werven van studenten voor de studentenbewegingen. Tijdens de laatste vergadering van WO in Actie zijn de eerste voorzichtige stappen gezet richting het organiseren van een staking. Studenten en docenten zullen vervolgstappen moeten zetten om de tegenbeweging levend te houden, en om meer mensen aan de staking te binden.

De eisen van de vele studentenbewegingen gaan dikwijls verder. De meeste studentenbewegingen willen de herinvesteringsgraad van 1980 terug (zoals Socialistisch Alternatief ook onderschrijft), en verregaande democratisering van de universiteit door onder andere herroepbare decanen en meer transparantie en zeggenschap over het universiteitsbeleid. Ook zou volgens vele studenten de universiteit meer aansprakelijk moeten zijn voor het tekort aan studentenhuisvesting, wat gepaard gaat met een enorme aantrekking van internationale studenten om zoveel mogelijk subsidie te ontvangen. Bovendien willen studenten de basisbeurs terug, om zo van het huidige schuldenstelsel en de toekomstige torenhoge rentes af te zijn. Echter zijn vrijwel alle studentenbewegingen solidair met WO in Actie, en wij roepen op om dat vooral te blijven: verenigd staan we sterker!

De actie in Amsterdam verliep uiteindelijk rustig, buiten althans: de overgebleven bezetters zijn uiteindelijk hardhandig verwijderd. Studenten die de blokkade van de ingangen buiten levend hielden, hadden voortdurend contact met de autoriteiten, maar zonder principes te verloochenen: wij als studenten waren niet bereid om onder  dwang van politiegeweld naar een andere locatie te worden verplaatst om de zoveelste doelloze discussie te voeren, zoals de zogenaamd linkse burgemeester Halsema ons verzocht. Er bleek überhaupt niemand aanwezig te zijn bij de desbetreffende locatie. Ons punt was, dat onze zeggenschap en macht als studenten binnen de universiteit erkend moest worden, niet dat we bij de gratie van het College van Bestuur ons “zegje” mochten doen.

Hoewel het goed was om de solidariteit tussen studenten op te bouwen, en de macht van studenten effectief tegenover die van het College van Bestuur te plaatsen, werd ook gelijk duidelijk hoe belangrijk een goed inzicht in de machtsstructuren bleek te zijn. Het College van Bestuur had zelf de politie gebeld, wilde daarmee haar spierballen laten zien, en studenten afschrikken om een daadwerkelijke tegenbeweging tegen de neoliberalisering van de universiteit te steunen.

De politie is in deze een instrument om privébezit, en al haar ondersteunende instituten, te beschermen. Politieagenten zelf kunnen persoonlijk andere motieven hebben om hun baan uit te oefenen, maar zijn desalniettemin gevangen in deze machtsstructuur, en worden zo voor het karretje van het grootkapitaal gespannen. Dit is een machtsstructuur waar de bestuurlijke elite van de Universiteit van Amsterdam dankbaar gebruik van heeft gemaakt, gezien ze maar wat graag het immense private kapitaal van de universiteit beschermen.

Veel studenten deelden dit inzicht: zij riepen op tot vreedzaam protest en wilden geenszins onnodig slaags raken met de gevestigde handhavende orde. De protesten buiten zijn, op een nogal haastig ingezette politie te paard na, uiteindelijk ordelijk verlopen. Maar dit is natuurlijk geen eindstation.

De studentenbeweging heeft nog een lange weg te gaan voordat niet langer kapitaal, maar mensen bepalen wat er in de universiteit gebeurt. Dit zal beslist geen makkelijke opgave zijn, en buiten actievoeren veel denkwerk vereisen over de alternatieven die we tegenover de huidige universiteit stellen. Ook zijn eisen tot herinvestering, democratisering, betere studentenhuisvesting en werkdrukverlaging door meer medewerkers aan te stellen geen zaligmakende oplossingen. We zullen net zozeer na moeten denken over hoe we deze eisen in de toekomst veilig moeten zullen stellen, en over de soort samenleving die hiervoor noodzakelijk is.

Kennis is geen verdienmodel! Voor gratis, sociaal en emanciperend onderwijs!

Voor solidariteit tussen studenten, docenten, en universiteitspersoneel!

Briljante show van kracht vandaag op het Mars voor Onderwijs in Amsterdam – de studenten van de Autonome Universiteit hebben het PCH-gebouw met 5 eisen bezet, met als eerste het faciliteren van een staking voor de overwerkte medewerkers hier aan de UvA.

Van één van de bezetters van het PCH-gebouw

Deze week heeft aangetoond dat studenten en personeel van het hoger onderwijs niet zullen accepteren dat de draconische bezuinigingen aan hen worden opgedrongen. Het was een inspirerende week van bouwen, van discussie en actie. Het niveau van bezuinigingen en de toename van de druk vertraagt ​​niet – en er is een dringende behoefte om hier samen omheen te komen met perspectief op hoe een beweging te bouwen die in staat is om alle sectoren van onderwijsmedewerkers te verenigen.

Het is een trieste contradictie dat de werkdruk en de aanvallen op de geestelijke gezondheid, ​​als gevolg van de manier waarop een kapitalistische maatschappij nu werkt, nu ook dienen als barrière op pogingen om de druk te verlichten.

Maar door mensen aan te moedigen om betrokken te raken op een manier waarbij ze zich op hun gemak voelen, geven we hen de middelen om perspectief te ontwikkelen op het nemen van stappen om de individuele vervreemding te overwinnen die mensen voelen zonder een dieper inzicht in de politieke situatie. Onderwijs is de sleutel tot effectievere collectieve actie.

Dus de behoefte om een beweging op te bouwen moet bewust en geduldig worden besproken, maar het moet ook in de praktijk worden gebracht.

Wij zijn van mening dat door het opbouwen van solidariteit tussen bewegingen – dat wil zeggen door de publieke sector te steunen in het actieprotest van 2 oktober – en door solidariteit tussen studenten en personeel, we allemaal kunnen delen in de taak van het bouwen van de beweging en die de drempel verlagen, zowel in begrip als in de praktijk van wat het is om lid te worden van een actiegroep, een beweging op te bouwen of lid te worden van een politieke partij.

Een voorbeeld van inspirerende directe actie – kom naar het PCH gebouw en doe mee met de anti-uitzetting actie – en laten we onze opleiding terugeisen!

Het PCH gebouw bevindt zich aan de Spuistraat 134

Studenten en personeel van het hoger onderwijs protesteren tegen een nieuwe ronde van structurele bezuinigingen op de budgetten van het onderwijs. Deze bezuinigingsmaatregel, de zogenaamde ‘Doelmatigheidskorting’, is een bezuiniging van 183 miljoen euro. Daarmee wordt een publieke dienst verder ondermijnd die al bijna op de intensive care ligt. Het budget per student is met 25% gedaald sinds 2000. De minister lijkt niet bereid uit eigen vrije wil om meer te investeren in het onderwijs – de regering zal slechts haar beleid veranderen onder druk van de komende protesten.

Artikel door Aindriú

Arbeidsomstandigheden van docenten zijn leeromstandigheden van studenten

De rek is er uit – er is al veel te veel bezuinigd op het budget voor onderwijs. De bezuinigingen hebben een punt bereikt, waarop ze de basis van ons onderwijs bedreigen. Dit betekent een enorme verhoging van de werkdruk voor docenten, onderzoekers en ander personeel, en een achteruitgang van de kwaliteit voor studenten.

Verder zijn studenten sinds het afschaffen van de basisbeurs en het invoeren van het leenstelsel onder veel hogere druk komen te staan. Dit ontmoedigt vooral jongeren uit arbeidersgezinnen om door te studeren.

Universiteiten vechten om hun deel van de koek, maar die koek wordt steeds kleiner. De beslissing waar er bezuinigd wordt, wordt genomen door het bestuur van elke universiteit. Als een gevolg,hebben de protesten zich in verschillende bewegingen gemanifesteerd in de verschillende universiteitssteden,zoals de Humanities Rally in Amsterdam en Democratische Academie Groningen. Ze hebben eisen naar voren gebracht gebaseerd op de situatie in hun eigen universiteit.

Maar het is duidelijk dat we een gemeenschappelijk politiek doel hebben dat ons verenigt, namelijk verzet tegen de bezuinigingen, voor democratisering van de universiteiten en voor echte investeringen in het onderwijs. De lokale bewegingen van onderop zijn essentieel voor het succes van de beweging, maar om de regering, die meer geeft om efficiëntie en winst in plaats van om ons onderwijs en welbevinden, een echte slag toe te brengen, is een nationale coördinatie van de studentenbeweging nodig.

Aan het einde van juni was er een eerste nationale vergadering van de verschillende bewegingen in Utrecht, met als doel om de actiegroepen en studentenorganisaties onder één banier te verenigen. Dit is redelijk succesvol geweest, maar er is nog een lange weg te gaan en we hebben geen tijd te verliezen! Deze bewegingen worden nu gesteund door de LSVB, de landelijke studentenvakbond, die nu lijkt te beseffen dat er meer directe actie nodig is rond deze kwestie.

WO-in Actie, een actiegroep van medewerkers in het wetenschappelijk onderwijs, bindt de strijd aan met de regering door een actieweek te organiseren (24-28 september). Zij eisen dat de rijksbijdrage aan het wetenschappelijk onderwijs weer teruggebracht wordt tot het niveau van het jaar 2000. Daarnaast hebben PO-in Actie en andere lerarenvakbonden nog steeds niet hun eisen volledig binnengehaald (1,4 miljard om het lerarentekort en de enorme werkdruk aan te kunnen pakken).

De verschillende bewegingen waren relatief ongelijksoortig en gescheiden van elkaar tot de Mars Voor Onderwijs in juni. Dit bood de kans voor activisten van alle bewegingen om de handen ineen te slaan. Het was een belangrijke fase in de ontwikkeling van de beweging voor onderwijs – het opbouwen van eenheid binnen de beweging. De nationale solidariteit tussen studenten docenten is essentieel als we een massabeweging willen opbouwen die in staat is de investeringen die we nodig hebben af te dwingen. Echter, deze beweging moet zichzelf geen beperkingen opleggen – Socialistisch Alternatief roept op, de eis te stellen dat overheidsinvesteringen in het onderwijs weer naar 7% van het BNP worden gebracht – een terugkeer naar het niveau van voor de golf van het neoliberalisme.

Deze eis heeft het potentieel om alle eerder genoemde bewegingen te verenigen, en we zijn samen veel sterker. Waar moet het geld vandaan komen? Welnu, als de regering de multinationals 2 miljard cadeau kan geven, dan kunnen ze zeker geld vinden voor het onderwijssysteem dat dit land haar arbeidskrachten levert!
Het kan moeilijk zijn om als student actief te worden – denk aan de zware studiedruk, de druk van meer dan 25 uurwerken om je huur te betalen en dan daar bovenop jezelf in de strijd vooronderwijs gooien. Maar de kwestie is: als wij het niet doen, zal niemand anders het doen! We vechten voor ons onderwijs!

Solidariteitsacties en de verbinding zoeken met arbeiders in andere sectoren

Een gecoördineerde algemene staking van studenten en docenten samen zou zeker de regering een harde slag toebrengen. Hoewel we daar nog niet zijn, is er wel degelijk een potentieel voor zo’n actie. Solidariteit met andere lerarengroepen en arbeiders in het algemeen is ook belangrijk. Er zijn mogelijkheden voor solidariteitsacties in de komende weken:
– op 12 september zullen de basisschoolleraren regionaal gaan staken, met een demonstratie in Rotterdam (11.30 uur, Wilhelminaplein)
– op 19 september houdt het actiecomité ‘Wegmetruttedrie’, georganiseerd door vakbondsactivisten, een protest om 11.00 uur op het Binnenhof in Den Haag. We roepen studenten op aan deze acties deel te nemen.

Onze eisen:
Om te beginnen is het nodig dat er veel meer middelen voor onderwijs beschikbaar komen, en dat alle bezuinigingen worden geschrapt.
– Een goede stap vooruit zou zijn als er weer 7% van het BNP in het onderwijs geïnvesteerd zou worden, en wel vanuit overheidsgelden;
– Om hoger onderwijs echt toegankelijk te maken voor alle jongeren, zouden collegegelden moeten worden afgeschaft, en boeken en ander studiemateriaal gratis moeten worden;
– Er zou een studieloon ingevoerd moeten worden dat de werkelijke kosten voor levensonderhous dekt, zodat jongeren uit armere gezinnen een echte keus hebben tussen gaan werken of doorstuderen;
– En het is nodig dat er massaal geïnvesteerd wordt in betaalbare huisvesting, om het enorme huisvestingstekort onder studenten op te lossen.

Het gaat niet alleen om bezuinigingen op de budgetten voor de geesteswetenschappen, om het personeel en hun gezinnen. Dit gaat om de toekomst van de hele Nederlandse arbeidersklasse. Op Prinsjesdag zal er geen begroting komen die aan onze eisen tegemoet zal komen. Het gaat er om, niet het idee te accepteren dat studenten en arbeiders alles moeten slikken terwijl de bedrijven obscene recordwinsten maken.

Artikel door Aindriú, Utrecht (uit de krant ‘Socialistisch Alternatief’)