Het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië bestaat niet meer. De laatste onafhankelijke enclaves werden eind augustus 2026 opnieuw ingelijfd bij de sektarische Syrische Arabische Republiek. De Rojava-revolutie, die in 2012 begon, bracht een uniek model van gedecentraliseerd bestuur via kantons voort. Begin 2026 vielen regeringstroepen het bestuur aan en veroverden ze het merendeel van de kantons, waarmee er een einde kwam aan de Rojava-revolutie. Nu Syrië volledig onder zijn controle staat, zijn Arabische, Koerdische en andere werkenden overgeleverd aan de genade van Ahmed al-Sharaa: voormalig islamitisch terrorist en nieuwe bondgenoot van het westerse imperialisme!
Artikel vertaald door Google Translate van Revolutionary Socialist Media
Ineenstorting van DAANES door politieke fouten
Revolutionair socialisten hebben erop gewezen dat de ineenstorting van het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië (DAANES) voorkomen had kunnen worden. Sinds 2012 boden de Koerden weerstand tegen onderdrukking en bundelden ze hun krachten met anderen in wat bekend kwam te staan als de Rojava-revolutie. De revolutie werd echter beperkt door de vage ideologie van de Democratische Unie Partij (PYD), de belangrijkste Koerdische politieke partij die gelieerd is aan de nagenoeg ontbonden Koerdische Arbeiderspartij (PKK) van Abdullah Öcalan.
Abdullah Öcalan verwierp de klassenstrijd en koos in plaats daarvan voor democratisch confederalisme. We weten dat de islamitische leiders van de Syrische Arabische Republiek hier niet in geïnteresseerd zijn. Zij hebben het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië omvergeworpen en zullen de gecentraliseerde controle vanuit Damascus herstellen. Voor de werkende klasse is dit een zware nederlaag, want ondanks de politieke beperkingen vormde de Rojava-revolutie een enorme inspiratiebron. Nu is hun revolutionaire vuur gedoofd; het zal spoedig worden onderdrukt door het islamitisch conservatisme, de heersende ideologie van Damascus.
Had het anders kunnen lopen? Ja, als de revolutionaire leiders van 2012 hadden gekozen voor klassenstrijd, socialisme en democratische controle. Er werd weliswaar enige gedecentraliseerde zeggenschap ingevoerd, maar de leiders van Rojava hebben nooit opgeroepen tot de oprichting van een Syrische Socialistische Republiek. Tegelijkertijd stond de DAANES toe dat reactionaire stamleiders de dienst uitmaakten in kantons met een sterk conservatieve mentaliteit, voornamelijk in gebieden met een overwegend Arabische arbeidersbevolking. Deze stamleiders keerden de revolutie van Rojava simpelweg de rug toe en kozen begin 2026 de kant van de Syrische Arabische Republiek.
De mentaliteit van de DAANES, gericht op het sluiten van compromissen met Ahmed al-Sharaa, leidde uiteindelijk tot het einde van de autonomie in het noordoosten.
De leiders van Rojava zagen zichzelf altijd als deel van Syrië. Maar welk Syrië? De huidige Syrische Arabische Republiek? Dezelfde corrupte kapitalistische staat van Bashar al-Assad, maar dan onder nieuwe leiding sinds december 2024? Dit was een grote politieke zwakte van de leiders van Rojava: ze voerden de vlag van de Syrische oppositie en wekten de indruk dat ze heulden met precies diezelfde mensen die zich hadden verbonden met imperialistische mogendheden (Turkije en de VS). Na de val van de Syrische Arabische Ba’ath Partij probeerden de kantons van Rojava hun onafhankelijkheid te behouden, om vervolgens te worden aangevallen en verraden door Arabische stamleiders en het westerse imperialisme!
Donkere dagen voor progressieve ideeën in Syrië
De islamistische regering heeft de politieke partijen van het door de Ba’ath-partij geleide Nationaal Progressief Front verboden. Dit betekent dat Syrië nu zonder gevestigde partijen zit. Het is zeer goed mogelijk dat nieuwe politieke partijen slechts lege hulzen worden voor politici die nauwe banden hebben met de huidige machthebbers; laatstgenoemden hebben immers geen democratisch kader voor verkiezingen gecreëerd. Twintig maanden na de val van Bashar al-Assad hebben Syriërs nog steeds te maken met intimidatie en arrestaties door de overheid. Tegelijkertijd is bekend dat Ahmed al-Sharaa van Syrië een islamitische republiek wil maken waarin religieuze dogma’s een buitensporige macht uitoefenen.
Revolutionair socialisten stellen dat eenheid onder werkenden noodzakelijk is. Syrische werkenden en baanlozen hebben nood aan een eigen partij. Dit ontbrak bij het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië, dat noch het socialisme opbouwde, noch sprak over arbeidersdemocratie. Het bleef vaag bij democratisch confederalisme en compromissen met conservatieven en westerse imperialisten. De Syrische Arabische Republiek heeft nu het hele land in handen (met uitzondering van de door Israël bezette Golanhoogten). Ahmed al-Sharaa kan beweren dat Syrië voor het eerst sinds 2011 verenigd is onder zijn vlag.
De Syrische Democratische Strijdkrachten worden ontbonden en geïntegreerd in de Syrische strijdkrachten. Aangezien het reguliere Syrische leger wordt geleid door reactionaire mannen zonder feministische mentaliteit, is het duidelijk dat de Koerdische Vrouwelijke Beschermingseenheden (YPJ) geen plaats hebben in het reguliere leger. De gewapende vrouwen zullen hun wapens moeten neerleggen en terugkeren naar het burgerleven. Dit zal niet eenvoudig zijn, aangezien de YPJ voor velen een levenswijze vormde, vrij van de achterhaalde mentaliteit van mannenchauvinisme en tribalisme.
Wat nu voor Syrië?
Wij stellen dat Syrië geen toekomst heeft onder het kapitalisme. Ahmed al-Sharaa heeft het westerse imperialisme beloofd de Syrische economie te privatiseren. Wij verzetten ons hiertegen; wij willen niet dat kapitalisten meer vrijheid krijgen om werkenden uit te buiten. Het is van groot belang dat de Syriërs begrijpen dat de huidige regering niet hun bondgenoot is, maar een vijand in dienst van het kapitalisme. Revolutionair socialisten roepen werkenden op zich te verenigen in een partij die zich verzet tegen privatisering en deregulering. Dit is niet eenvoudig en we begrijpen dat velen – na zestig jaar wanbeheer door de staat – zullen denken dat het kapitalisme de beste weg vooruit is. De realiteit is echter dat het kapitalisme slechts een kleine klasse van eigenaren ten goede komt, niet de werkende klasse!
De Syrische Arabische Ba’ath Partij hanteerde het stalinistische model en bestuurde een bureaucratische planeconomie met beperkte markthervormingen. Na het uitbreken van de burgeroorlog stortte de economie in als gevolg van sancties en corruptie. De familie Al-Assad verrijkte zich met drugsgeld en sluisde miljoenen het land uit. Daarom leeft Bashar al-Assad als een god in Moskou van gestolen Syrisch geld. Hoewel de kleine kapitalistische klasse pleit voor deregulering en privatisering, verzetten wij ons daartegen en roepen wij op tot democratische controle van werkenden en baanlozen.
Met het einde van de Rojava-revolutie en de ineenstorting van het Democratisch Autonoom Bestuur van Noordoost-Syrië, moeten we concluderen dat het project van democratisch confederalisme van Abdullah Öcalan is mislukt. Zijn Koerdische Arbeiders Partij (PKK) is nagenoeg opgeheven en er zijn geen democratische perspectieven voor Koerden in zowel Turkije als Syrië. Ondanks alle retoriek staan de Turkse dictator en zijn Syrische bondgenoten vijandig tegenover de democratische ideeën die ooit de kern vormden van de Rojava-opstand in 2012.
Socialisme is het enige alternatief
Daarom zeggen wij:
- Syrische werkenden moeten zich verenigen in een arbeiderspartij met een socialistisch programma
- Dit socialistische programma moet uitgaan van het idee dat de werkende klasse leiding moet geven aan de samenleving
- Volledige scheiding van staat en kerk
- Er moet democratische controle door raden van werkenden en baanlozen worden ingesteld
- Nee tegen een gecentraliseerde Syrische staat
- Nee tegen deregulering en privatisering van staatsbedrijven
- Volledige verwerping van Ahmed al-Sharaa; hij is geen bondgenoot van de werkende klasse
- Voor een Syrische Socialistische Raden Republiek, die strijdt voor het socialisme in het Midden-Oosten
