”Het tegemoet komen aan de eisen van de demonstranten, kost de staat geld. Geld dat er niet is”. Dat is wat de NOS beweert in zaken de Franse scholieren protesten. Een typische kapitalistische leugen die verteld wordt om werkenden en baanlozen ervan te overtuigen dat de Franse overheid nooit geld heeft voor hun. Natuurlijk is er wel geld, Frankrijk is het zesde rijkste land ter wereld, rijker dan Nederland en België! Maar de kapitalistische leugen blijft herhaald worden, ook in de Nederlandse media. Er is genoeg geld, alleen het ligt veilig bij de heersende klasse, waar de staat niet aan mag komen van de bourgeoisie.
Artikel overgenomen van Revolutionair Socialistische Media
Franse scholieren zijn het zat, terecht!
In veel Franse scholen zijn sinds dinsdag 6 oktober protesten uitgebroken van scholieren, leerkrachten en werkenden. Ze protesteren tegen overvolle klassen, een tekort aan leraren en een hoge werkdruk. Jaren lang heeft de Franse staat bezuinigt op het onderwijs, want geld was nodig voor andere zaken, bijvoorbeeld oorlog en militarisme. Wat deze scholieren protesten versterkt is dat de vakbonden hun steun gegeven hebben. Dat is erg belangrijk omdat het de strijd van de werkende klasse nu verbindt met de strijd van scholieren en werkenden in het Franse onderwijs.
De kapitalistische media richt haar pijlen vooral op de vandalen die vaak bij dit soort protesten los gaan en geweld plegen. Daar wordt dan enkel berichtgeving over gedaan, alsof de scholieren en werkenden allemaal ”gewelddadig” zouden zijn en vernielingen veroorzaken. Natuurlijk is dit niet correct, maar dat boeit de media van de heersende klasse niet. Het is hun doel om de protesten neer te zetten als ”verstorend”, ”gewelddadig” en ”niet nuttig”. De Nederlandse NOS werkt hieraan mee en beweert nu dat protesteren geen zin heeft, want de Franse staat heeft het geld niet om scholieren en werkenden te helpen. Onzin! Er is geld, Frankrijk heeft genoeg, alleen het geld ligt niet in de handen van de gemeenschap.
Er leven bijna 10 miljoen Franse werkenden en baanlozen in relatieve armoede. Dit terwijl een kleine extreem rijke elite bijna alle welvaart bezit. Miljarden liggen veilig in kluizen van superrijken zoals Bernard Arnault & familie (171 miljard euro), Françoise Bettencourt Meyers & familie (100 miljard euro), Alain Wertheimer (39,4 miljard euro), François Pinault & familie (29,5 miljard euro), Emmanuel Besnier (28,3 miljard euro) en zo kan de lijst nog wel verder gaan. Terwijl het Franse onderwijs structureel tekort komt en miljoenen moeite hebben om aan woningen te komen, genieten de rijken van alle luxe die het kapitalisme deze parasieten gunt.
Franse samenleving op hoogspanning
Door politiek te voeren in dienst van een minderheid, is de Franse samenleving hun op een punt van hoogspanning. De regering van Emmanuel Macron faalt keer op keer, maar weet overeind te blijven door het ontbreken van een geloofwaardig links alternatief. Macron won het van de extreemrechtse Marine Le Pen in 2017 en 2022, echter niet omdat iedereen zijn kapitalistische politiek steunde. Hij won enkel omdat een meerderheid van de Fransen geen extreemrechtse president wouden. Als Emmanuel Macron het had moeten opnemen tegen bijvoorbeeld Jean-Luc Mélenchon, dan had hij zeker verloren.
Probleem is dat Jean-Luc Mélenchon nu al 75 jaar oud is. Deze sociaaldemocraat met linkse populistische karakteristieken is nu het boegbeeld van Frans links en dat is niet bepaald wat Frankrijk nodig heeft. La France Insoumise (de partij van Mélenchon) is een samenraapsel van linkse populisten, sociaaldemocraten, linkse nationalisten en burgerlijke types die niet de omverwerping van het kapitalisme nastreven. Helaas is door het falen van de Franse Communistische Partij en de Nieuwe Antikapitalistische Partij, enkel de linkse populisten over als het gezicht van gevestigd links in Frankrijk, zij leiden ook het Nieuwe Volksfront.
Het Nieuwe Volksfront (NFP) bestaande uit La France Insoumise, de Franse Communistische Partij (PCF) en de Nieuwe Antikapitalistische Partij (NPA), blijft vooral sociaaldemocratisch en binnen de kaders van de kapitalistische Franse Republiek. Natuurlijk is een klassiek sociaaldemocratisch Frankrijk beter dan wat nu aan de macht is. Ook is het programma van het Nieuwe Volksfront tien keer beter dan het reactionaire kapitalistische programma van Rassemblement National, de partij van Marine Le Pen.
De grootste kracht van Le Pen ligt in rechts populisme en spelen op identiteitspolitiek met racisme. Want er is veel woede omtrent de ongelijkheid, de inflatie en verhoogde kosten voor alles en nog wat, terwijl Emmanuel Macron miljarden wil hebben om het Franse militarisme (in opdracht van Mark Rutte) te spekken. Rassemblement National (RN) speelt werkenden tegen elkaar op en doet dit eigenlijk al jaren. Maar RN heeft concurrentie gekregen in de vorm van Reconquête, de nieuwe extreemrechtse partij van Éric Zemmour. Deze Zemmour is een overtuigde moslimhater en een witte supremacist.
Wat moet politiek links doen?
Revolutionair socialisten steunen de protesten van de scholieren en werkenden. Wij veroordelen het geweld van vandalen en de kapitalistische media, die hierdoor de protesten negatief neerzetten. Er is nood aan een socialistisch alternatief in de Franse politiek en helaas is het Nieuwe Volksfront juist niet revolutionair. Het NFP is een eenheidslijst, gemaakt toen het RN dreigde de verkiezingen te winnen. Maar hun programma is te beperkt, logisch ook omdat de grootste kracht binnen het front niet revolutionair socialistisch is. La France Insoumise en Jean-Luc Mélenchon zijn altijd burgerlijke politici geweest. Mélenchon was jaren lid van de (totaal gefaalde) Socialistische Partij (PS), de sociaaldemocratische partij van de progressieve bourgeoisie.
Ook na zijn uitreden uit de PS heeft Mélenchon nooit het revolutionair socialisme aangehangen. Hij stichtte de Linkse Partij die niet echt van de grond kwam en ook het Linkse Front met de PCF, faalde om een socialistisch alternatief neer te zetten. In 2009 leek de NPA een socialistisch alternatief te worden, maar door ideologische fouten en tactische blunders verloor de Nieuwe Antikapitalistische Partij het momentum en verdween als boegbeeld van links na de oprichting van La France Insoumise. Revolutionair linkse krachten zijn dus onder gesteld aan burgerlijk linkse krachten in Frankrijk.
Dit verklaart ook waarom ondanks veel protesten en stakingen, het werkenden en baanlozen niet lukt om aan de macht te komen. De vakbonden doen aan strijd en solidariteit, maar het socialistische alternatief vanuit de linkse politiek ontbreekt. Schuldig hieraan zijn zowel sociaaldemocraten, stalinisten en ook zelfverklaarde ”trotskisten”. Hun falen versterkt de kapitalistische politiek en ook extreemrechts. Want als werkenden, baanlozen en scholieren geen revolutionaire leiding hebben, kan hun woede makkelijk gekaapt worden door types zoals Le Pen en Zemmour.
Belangrijk is het volgende:
- Het Nieuwe Volksfront (NFP) moet afstappen van hun sociaaldemocratisch programma
- Ze moeten de huidige Franse Republiek verwerpen en diens kapitalistische instituten
- Het NFP zal moeten pleiten voor een Franse Socialistische Raden Republiek
- Een raden democratie onder controle van raden van werkenden en baanlozen
- Dit zal inhouden de nationalisatie van de grootste bedrijven onder democratische controle
- Onteigening van alle miljardairs en miljonairs
- Daarvoor moet het volksfront omgevormd worden tot een verenigde arbeiderspartij
- Deze partij moet intern werken op het principe van vrijheid van discussie, eenheid in actie
- Een nieuwe arbeiderspartij moet niet pleiten voor meer kruimels van de koek, het moet pleiten voor de gehele koek
